Lucas 16
Nasoruan siGot len nasoruan ta Uluveu (KLV) vs ARIB
1 Beti aYesu isor tǝtas mai ahai susur san gail ke, “Ikad naulum̃an sua topul hǝn natit isob̃ur tokad nab̃iltivanuan nauman tokǝtkǝta tǝban natit p̃isi san. Amahean enan esǝsǝloŋ hǝn na-kel-uri-an ke nǝvanuan nauman san emǝdas natit san gail.
1 Dizia Jesus também aos seus discípulos: Havia certo homem rico, que tinha um mordomo; e este foi acusado perante ele de estar dissipando os seus bens.
2 Ale ekisi gǝmai, beti eusi ke, ‘Nǝsaganan notosǝsǝloŋ hǝni len gaiug? Gikel ur nǝsa gotogole len nauman sam̃ hǝn natit p̃isi sagw, husur nauman enan sam̃ hǝn na-kǝtkǝta-tǝban-an esib.’
2 Chamou-o, então, e lhe disse: Que é isso que ouço dizer de ti? Presta contas da tua mordomia; porque já não podes mais ser meu mordomo.
3 Nab̃iltivanuan nauman isor len gai gabag ke, ‘Nimabe? Husur amasta sagw ibar hǝn ginau dan nauman sagw. Nǝsǝdaŋ hǝn nakiran; nahurugw isa hǝn nǝb̃eŋir nǝvanuan hǝn nǝvat.
3 Disse, pois, o mordomo consigo: Que hei de fazer, já que o meu senhor me tira a mordomia? Para cavar, não tenho forças; de mendigar, tenho vergonha.
4 Ganan! Nolǝboi nǝsa nǝb̃igole hǝn ke, nǝboŋ nǝb̃esib hǝn nauman sagw nǝvanuan gail dereh lekis ginau vi lohoim salito.’
4 Agora sei o que vou fazer, para que, quando for desapossado da mordomia, me recebam em suas casas.
5 Imagenan, ekis nǝvanuan ṽisusua lotokad nǝkabut simasta san. Eus esua ke, ‘Gukabut simasta sagw evis?’
5 E chamando a si cada um dos devedores do seu senhor, perguntou ao primeiro: Quanto deves ao meu senhor?
6 Isor vari ke, ‘Natram naoil naoliv tovi 100.’ Ale ikel maii ke, ‘Lav nǝkabut sam̃ gǝmai, gebǝtah, gitos 50 tutut.’
6 Respondeu ele: Cem cados de azeite. Disse-lhe então: Toma a tua conta, senta-te depressa e escreve cinqüenta.
7 Beti eus togon am ke, ‘Ale gaiug, gukad nǝkabut evis?’ Ale isor vari ke, ‘Nǝhad nawit tovi 1,000.’ Ale ikel maii ke, ‘Lav nǝkabut sam̃ gǝmai, gitos 800.’
7 Perguntou depois a outro: E tu, quanto deves? Respondeu ele: Cem coros de trigo. E disse-lhe: Toma a tua conta e escreve oitenta.
8 Naut kǝmas nab̃iltivanuan nauman sanor, amasta san isor ivoi hǝni husur elǝlǝgau hǝn gai len namitisau san. Imaienan! Naur ta damǝŋai hǝn navile a pan lukad namitisau hǝn naṽide silat lotosum̃an galito be anatun nam̃ial lǝsǝkad namitisau hǝn naṽide silat navile a pan.”
8 E louvou aquele senhor ao injusto mordomo por haver procedido com sagacidade; porque os filhos deste mundo são mais sagazes para com a sua geração do que os filhos da luz.
9 AYesu isor am ke, “Nukel mai gamito, lav nǝvat hǝn navile a pan hǝn b̃esusupah mai nǝvanuan gail hǝn lǝb̃egǝm vi bubur samito. Ŋa nǝboŋ nǝvat b̃ihav, dereh aGot tikel nahǝhaṽuran mai gamito len naut a im vi sutuai.
9 Eu vos digo ainda: Granjeai amigos por meio das riquezas da injustiça; para que, quando estas vos faltarem, vos recebam eles nos tabernáculos eternos.
10 “Avan ideh togolgol tonor len natit tovis, gai am igolgol inor len tosob̃ur, ale avan ideh togolgol sanor len natit tovis, gai am igolgol sanor len tosob̃ur.
10 Quem é fiel no pouco, também é fiel no muito; quem é injusto no pouco, também é injusto no muito.
11 Asike mǝtb̃etǝgau b̃inor hǝn nǝvat mai natit gail hǝn navile a pan, asike aGot eriŋ natit tosob̃ur san len navǝlamito.
11 Se, pois, nas riquezas injustas não fostes fiéis, quem vos confiará as verdadeiras?
12 Ale asike mǝtb̃inor hǝn natit sinǝvanuan tile, ase teriŋ natit len navǝlamito hǝn b̃evi samit gabag?
12 E se no alheio não fostes fiéis, quem vos dará o que é vosso?
13 Naslev ideh edǝdas b̃evi slev simasta toru len nǝboŋ tosua. Dereh temǝtahun bun tesua ale telǝmas bun togon o dereh tidaŋ len tesua ale tinau ke togon tovi ut kǝmas. Mǝtodǝdas mǝtb̃eum siGot tovi amasta samito mai nǝvat tu tovi masta samito.”
13 Nenhum servo pode servir dois senhores; porque ou há de odiar a um e amar ao outro, o há de odiar a um e amar ao outro, o há de dedicar-se a um e desprezar o outro. Não podeis servir a Deus e às riquezas.
14 Nǝboŋ naFarisi gail lotolǝmas bun nǝvat lotosǝsǝloŋ hǝn natgalenan, lusor viles aYesu.
14 Os fariseus, que eram gananciosos, ouviam todas essas coisas e zombavam dele.
15 Ŋa ikel mai galit ke, “Gamit boh mǝtupatpat gamit mǝhat len nǝhon nǝvanuan gail, avil aGot elǝboi nǝlomito. Husur natideh nǝvanuan gail lotodaŋ lan len nǝnauan salito, lotolǝŋon masuṽ hǝni, evi pahsago len nǝnauan siGot, emǝtahun buni.”
15 E ele lhes disse: Vós sois os que vos justificais a vós mesmos diante dos homens, mas Deus conhece os vossos corações; porque o que entre os homens é elevado, perante Deus é abominação.
16 AYesu isor am ke, “Nalo siMoses mai natosian sihai kelkel ur gail, lupat van vǝbar nǝboŋ siJon. Husur nǝboŋ siJon, namtukel ur na-kel-uri-an tovoi husur natohan pipihabǝlan aGot, totaltal hǝn nǝvanuan p̃isi hǝn lǝb̃eb̃is lan.
16 A lei e os profetas vigoraram até João; desde então é anunciado o evangelho do reino de Deus, e todo homem forceja por entrar nele.
17 Idaŋ hǝn nǝmav mai navile a pan arb̃eb̃uer, be idaŋ sǝhori hǝn nǝmap̃irhǝt natosian hǝn nalo b̃imasig.
17 É, porém, mais fácil passar o céu e a terra do que cair um til da lei.
18 “Naulum̃an ideh totiṽos hǝn asoan ale tolah mai napǝhaṽut tile, atenan igol naitian tob̃ur kotov nǝlahan. Ale naulum̃an ideh tolah mai napǝhaṽut asoan totiṽos hǝni tia, aulum̃an enan igol naitian tob̃ur kotov nǝlahan.”
18 Todo aquele que repudia sua mulher e casa com outra, comete adultério; e quem casa com a que foi repudiada pelo marido, também comete adultério.
19 AYesu isor am ke, “Ikad naulum̃an sua tokad natite tosun nahurabat toboŋboŋ tokab. Len nǝboŋ p̃isi ikad nakontit tosob̃ur sǝhor nǝsa tonor hǝn nǝmauran san, ale akis ihan len nahǝhaṽuran hǝn nǝhanian tovoi ŋai.
19 Ora, havia um homem rico que se vestia de púrpura e de linho finíssimo, e todos os dias se regalava esplendidamente.
20 Len nametlǝkau san loriŋ namǝsal sua tovi manus ipat, nahǝsan aLasarus.
20 Ao seu portão fora deitado um mendigo, chamado Lázaro, todo coberto de úlceras;
21 Ike tihanukub hǝn nasughanian toteh dan natev sitenan tokad natite. Nalipah gail luŋol nǝmanuŋ san gail.
21 o qual desejava alimentar-se com as migalhas que caíam da mesa do rico; e os próprios cães vinham lamber-lhe as úlceras.
22 “Nǝboŋ tobar nǝboŋ san, amǝsal imat ale aŋel gail lupati, riŋi tǝban aApraham len nǝmav. Atenan tokad natite am imat ale lutavuni.
22 Veio a morrer o mendigo, e foi levado pelos anjos para o seio de Abraão; morreu também o rico, e foi sepultado.
23 Len nǝhab nǝmatan, len na-lǝŋon-isa-an san tovan vǝsa masuṽ, ekǝta vi mǝhat ale eris aApraham mai aLasarus tǝban.
23 No inferno, ergueu os olhos, estando em tormentos, e viu ao longe a Abraão, e a Lázaro no seu seio.
24 Ŋa ikai van hǝni ke, ‘Tata Apraham, gilolosa hǝn ginau ale sǝvat aLasarus hǝn b̃etur nagelhǝŋarhuvǝlan len nǝwai, b̃imosmos hǝn b̃eriŋi len nameagw b̃esusus. Nibegw epǝŋas vǝsa masuṽ len nǝhab egai.’
24 E, clamando, disse: Pai Abraão, tem misericórdia de mim, e envia-me Lázaro, para que molhe na água a ponta do dedo e me refresque a língua, porque estou atormentado nesta chama.
25 Avil aApraham isor vari ke, ‘Anatugw, nau gat natit sam̃ gail tovoi gotokade len nǝmauran sam̃, ale natit gail tosa aLasarus tokade. Be gagai elǝŋon ivoi am len nǝlon ale gaiug golǝŋon isa.
25 Disse, porém, Abraão: Filho, lembra-te de que em tua vida recebeste os teus bens, e Lázaro de igual modo os males; agora, porém, ele aqui é consolado, e tu atormentado.
26 Natgalen imaienan, be ikad natsual am. AGot eriŋ nab̃iltib̃ur tosǝŋav tosareh hǝn b̃epǝpehun ginamito dan gamito, hǝn ke alat lotoke lǝb̃ivan dan naut egai van hǝn gamito, lodǝdasi. Ale alat lotoke lǝb̃egǝm hǝn ginamito dan naut enan lodǝdasi.’
26 E além disso, entre nós e vós está posto um grande abismo, de sorte que os que quisessem passar daqui para vós não poderiam, nem os de lá passar para nós.
27 Ŋa isor vari ke, ‘Beti neus gaiug, Tata, ke golǝboi gǝb̃esǝvati van hǝn nǝbathudud sagw,
27 Disse ele então: Rogo-te, pois, ó pai, que o mandes à casa de meu pai,
28 husur nukad aṽagw erim, ale elǝboi b̃ikel nalǝlǝgauan mai galito hǝn ke, salegǝm len naut na-lǝŋon-isa-an egai.’
28 porque tenho cinco irmãos; para que lhes dê testemunho, a fim de que não venham eles também para este lugar de tormento.
29 Be aApraham ike, ‘Lukad natosian siMoses mai ahai kelkel ur gail. Ivoi ke lesǝsǝloŋ husuri.’
29 Disse-lhe Abraão: Têm Moisés e os profetas; ouçam-nos.
30 Ike, ‘Aoa Tata Apraham, be avan ideh len naut nǝmatan b̃ivan hǝn galito, dereh lipair dan nǝsaan salito.’
30 Respondeu ele: Não! pai Abraão; mas, se alguém dentre os mortos for ter com eles, hão de se arrepender.
31 Beti aApraham ikel maii ke, ‘Asike lǝb̃esǝsǝloŋ husur aMoses mai ahai kelkel ur gail, asike logǝgel hǝn nǝnauan salit hǝn lǝb̃edǝlom avan ideh, naut kǝmas tole mǝhat dan nǝmatan.’”
31 Abraão, porém, lhe disse: Se não ouvem a Moisés e aos profetas, tampouco acreditarão, ainda que ressuscite alguém dentre os mortos.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Lucas 16, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.