Lucas 15

Nasoruan siGot len nasoruan ta Uluveu (KLV) vs ARA

Sair da comparação
ARA Almeida Revista e Atualizada 1993
1 Boŋ sua nǝvanuan nǝtaks gail mai alat nǝsaan logǝm tǝban aYesu hǝn lǝb̃esǝsǝloŋ hǝni.
1 Aproximavam-se de Jesus todos os publicanos e pecadores para o ouvir.
2 Ale naFarisi gail mai ahai p̃usan hǝn nalo loŋit nǝholito, lusor mǝtmǝtan hǝni ke, “Atenan ehǝhaṽur hǝn alat nǝsaan, ale ihan tu mai galito.”
2 E murmuravam os fariseus e os escribas, dizendo: Este recebe pecadores e come com eles.
3 Imagenan ikel nǝb̃ol p̃usan egai mai galito, ike,
3 Então, lhes propôs Jesus esta parábola:
4 “Gamit ideh b̃ikad nasipsip tovi 100 ale esua b̃imasig, timabe? Dereh teriŋ lotovi 99 len nǝmarireu ale tidoŋ tosua tomasig van vǝsab̃i.
4 Qual, dentre vós, é o homem que, possuindo cem ovelhas e perdendo uma delas, não deixa no deserto as noventa e nove e vai em busca da que se perdeu, até encontrá-la?
5 Nǝboŋ tosab̃i tonoŋ, eriŋi len nǝbathuvǝson, ikemkem.
5 Achando-a, põe-na sobre os ombros, cheio de júbilo.
6 Ale nǝboŋ tovahim, ekis nabubur san gail mai alat lotosuh pǝpadaŋ, logǝm b̃onb̃on. Ike, ‘Mǝtehǝhaṽur mai ginau husur nusab̃ nasipsip sagw tomasig!’
6 E, indo para casa, reúne os amigos e vizinhos, dizendo-lhes: Alegrai-vos comigo, porque já achei a minha ovelha perdida.
7 Nukel mai gamit ke, imagenan, len nǝmav dereh tikad nakemkeman tǝban avan ideh topair dan nǝsaan van hǝn aGot b̃esǝhor nakemkeman tǝban alat lotovi 99 lotonor, o lotonau ke lotonor, ke nǝpairan dan nǝsaan sanor hǝn galito.”
7 Digo-vos que, assim, haverá maior júbilo no céu por um pecador que se arrepende do que por noventa e nove justos que não necessitam de arrependimento.
8 Ale aYesu isor am ke, “Napǝhaṽut ideh, b̃ikad nakoin lotovi silva tosǝŋavur ale esua imasig, gai timabe? Dereh tepigau nam̃ial, tesisir lohoim, ale doŋ vahvahuri van vǝsab̃i.
8 Ou qual é a mulher que, tendo dez dracmas, se perder uma, não acende a candeia, varre a casa e a procura diligentemente até encontrá-la?
9 Ale nǝboŋ tosab̃i ekis nabubur san gail mai alat lotosuh pǝpadaŋ, legǝm b̃onb̃on. Ike, ‘Mǝtehǝhaṽur mai ginau husur nusab̃ nǝvat sagw tomasig.’
9 E, tendo-a achado, reúne as amigas e vizinhas, dizendo: Alegrai-vos comigo, porque achei a dracma que eu tinha perdido.
10 Imagenan, nukel mai gamit ke, aGot mai aŋel san gail lukemkem nǝboŋ nǝvanuan nǝsaan ideh topair dan nǝsaan san.”
10 Eu vos afirmo que, de igual modo, há júbilo diante dos anjos de Deus por um pecador que se arrepende.
11 Ale aYesu isor tǝtas ke, “Ikad naulum̃an sua tokad anatun ulum̃an eru.
11 Continuou: Certo homem tinha dois filhos;
12 Ahai a tahw ikel mai atǝman ke, ‘Tata, nahudhutite b̃evi esagw nǝboŋ gǝb̃imat, gilavi mai ginau gagai.’ Ale gai epǝpehun natit p̃isi mai anatun gǝlaru.
12 o mais moço deles disse ao pai: Pai, dá-me a parte dos bens que me cabe. E ele lhes repartiu os haveres.
13 Sǝdareh ahai a tahw elul hǝn natit p̃isi san, ivan iyar vi lan nǝkantri a tut. Ale len naut enan emǝdas nǝvat san len nǝmauran tosa.
13 Passados não muitos dias, o filho mais moço, ajuntando tudo o que era seu, partiu para uma terra distante e lá dissipou todos os seus bens, vivendo dissolutamente.
14 Nǝboŋ nǝvat p̃isi san tohav, ikad nǝboŋ nǝhanian tob̃uer len nǝkantri enan kavkav, ale atenan etub̃at par hanian.
14 Depois de ter consumido tudo, sobreveio àquele país uma grande fome, e ele começou a passar necessidade.
15 Ŋa ia tah mai nǝvanuan sua len nǝkantri enan tosǝvati vi lan nǝmarireu san gail hǝn b̃evǝŋan nabuai gail.
15 Então, ele foi e se agregou a um dos cidadãos daquela terra, e este o mandou para os seus campos a guardar porcos.
16 Nǝmal ihat atenan van ike tihanukub hǝn nab̃ilit naṽit nǝhai tovǝŋan nabuai hǝni, be avan ideh sǝlav natideh maii.
16 Ali, desejava ele fartar-se das alfarrobas que os porcos comiam; mas ninguém lhe dava nada.
17 Nǝboŋ nǝnauan san tovan vǝmasil, ike, ‘Numabe? Alat lotoum setǝmagw lukad nǝhanian isob̃ur mai hudhuhanian tosuh, be gegai ginau numat hǝn nǝmalkǝkatan!
17 Então, caindo em si, disse: Quantos trabalhadores de meu pai têm pão com fartura, e eu aqui morro de fome!
18 Dereh nile mǝhat, nivan hǝn atata sagw ale nikel maii ke, “Tata, nugol nǝsaan vi tǝban aGot len nǝmav mai nugol nǝsaan vi tǝban gaiug,
18 Levantar-me-ei, e irei ter com o meu pai, e lhe direi: Pai, pequei contra o céu e diante de ti;
19 sanor hǝn gǝb̃ike anatum̃ hǝn ginau am. Gol ke nehum nǝvanuan nauman sam̃ ŋai.”’
19 já não sou digno de ser chamado teu filho; trata-me como um dos teus trabalhadores.
20 Ale nǝboŋ tole mǝhat tonoŋ, ivan hǝn atǝman. Be nǝboŋ toyaryar a tut sal, atǝman eris lǝboii, nǝlon itaŋisi ale igam van hǝni, elugum̃ gati, esum̃ nǝtarhon.
20 E, levantando-se, foi para seu pai. Vinha ele ainda longe, quando seu pai o avistou, e, compadecido dele, correndo, o abraçou, e beijou.
21 “Beti anatun isor maii ke, ‘Tata, nugol nǝsaan vi tǝban aGot len nǝmav mai nugol nǝsaan vi tǝban gaiug. Sanor kasi hǝn gǝb̃ike anatum̃ hǝn ginau am.’
21 E o filho lhe disse: Pai, pequei contra o céu e diante de ti; já não sou digno de ser chamado teu filho.
22 Be atǝman ikel mai naslev san gail ke, ‘Mǝtetutut, lav nahurabat tovoi buni gǝmai, ale kole lan. Siriv hǝn nariŋ len nǝŋarhuvǝlan, kol naributbut len narien gǝlaru.
22 O pai, porém, disse aos seus servos: Trazei depressa a melhor roupa, vesti-o, ponde-lhe um anel no dedo e sandálias nos pés;
23 Liv natuhb̃uluk tokǝnoh gǝmai, tibuni, utaut hǝni, ale datihan, datehǝhaṽur,
23 trazei também e matai o novilho cevado. Comamos e regozijemo-nos,
24 husur anatugw egai imat tia be imaur tǝtas am, imasig tia be evisi am.’ Ale lotub̃at hǝn nahǝhaṽuran.
24 porque este meu filho estava morto e reviveu, estava perdido e foi achado. E começaram a regozijar-se.
25 “Len nǝboŋ enan ahai a m̃o itoh marireu. Nǝboŋ togǝm pǝpadaŋ hǝn naim, esǝsǝloŋ hǝn nǝwalan hǝn navus beltaŋ mai nǝsavan,
25 Ora, o filho mais velho estivera no campo; e, quando voltava, ao aproximar-se da casa, ouviu a música e as danças.
26 ŋa ekis naslev sua, ale eusi nǝsa tovisi a im.
26 Chamou um dos criados e perguntou-lhe que era aquilo.
27 Ale isor vari ke, ‘Aṽam̃ etǝlmam, ale atǝmam̃ etibun natuhb̃uluk tokǝnoh husur aṽam̃ imaur, etǝlmam.’
27 E ele informou: Veio teu irmão, e teu pai mandou matar o novilho cevado, porque o recuperou com saúde.
28 Ahai a m̃o, nǝlon ipaŋpaŋ, emǝtahun b̃eb̃is lohoim ale atǝman evivile, isor ṽǝhṽǝhi.
28 Ele se indignou e não queria entrar; saindo, porém, o pai, procurava conciliá-lo.
29 Beti isor var atǝman ke, ‘Geris! Len nasihau isob̃ur noum sam̃, ale sǝkad nǝboŋ ideh notopair dan nǝsa gotokele. Be sǝkad nǝboŋ ideh gotolav natuhnani mai ginau hǝn nǝb̃ikad nahǝhaṽuran mai nabubur sagw gail.
29 Mas ele respondeu a seu pai: Há tantos anos que te sirvo sem jamais transgredir uma ordem tua, e nunca me deste um cabrito sequer para alegrar-me com os meus amigos;
30 Avil nǝboŋ anatum̃ togǝmai, aten boh tohan p̃is natit p̃isi sam̃ len alatpǝhaṽut lotop̃ur hǝn nibelito, gotibun natuhb̃uluk tokǝnoh m̃osi!’
30 vindo, porém, esse teu filho, que desperdiçou os teus bens com meretrizes, tu mandaste matar para ele o novilho cevado.
31 Beti isor malum̃lum̃ ke, ‘Anatugw, gaiug gutoh akis mai ginau, natit p̃isi sagw evi esam̃.
31 Então, lhe respondeu o pai: Meu filho, tu sempre estás comigo; tudo o que é meu é teu.
32 Datimasgol nahǝhaṽuran, datimaskemkem bathut aṽam̃ enan imat be gagai imaur, imasig be gagai evisi.’”
32 Entretanto, era preciso que nos regozijássemos e nos alegrássemos, porque esse teu irmão estava morto e reviveu, estava perdido e foi achado.

Ler em outra tradução

Comparar com outra

Estude este capítulo no WhatsApp

Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Lucas 15, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.