Lucas 15

Nasoruan siGot len nasoruan ta Uluveu (KLV) vs ACF

Sair da comparação
ACF Almeida Corrigida Fiel
1 Boŋ sua nǝvanuan nǝtaks gail mai alat nǝsaan logǝm tǝban aYesu hǝn lǝb̃esǝsǝloŋ hǝni.
1 E Chegavam-se a ele todos os publicanos e pecadores para o ouvir.
2 Ale naFarisi gail mai ahai p̃usan hǝn nalo loŋit nǝholito, lusor mǝtmǝtan hǝni ke, “Atenan ehǝhaṽur hǝn alat nǝsaan, ale ihan tu mai galito.”
2 E os fariseus e os escribas murmuravam, dizendo: Este recebe pecadores, e come com eles.
3 Imagenan ikel nǝb̃ol p̃usan egai mai galito, ike,
3 E ele lhes propôs esta parábola, dizendo:
4 “Gamit ideh b̃ikad nasipsip tovi 100 ale esua b̃imasig, timabe? Dereh teriŋ lotovi 99 len nǝmarireu ale tidoŋ tosua tomasig van vǝsab̃i.
4 Que homem dentre vós, tendo cem ovelhas, e perdendo uma delas, não deixa no deserto as noventa e nove, e vai após a perdida até que venha a achá-la?
5 Nǝboŋ tosab̃i tonoŋ, eriŋi len nǝbathuvǝson, ikemkem.
5 E achando-a, a põe sobre os seus ombros, jubiloso;
6 Ale nǝboŋ tovahim, ekis nabubur san gail mai alat lotosuh pǝpadaŋ, logǝm b̃onb̃on. Ike, ‘Mǝtehǝhaṽur mai ginau husur nusab̃ nasipsip sagw tomasig!’
6 E, chegando a casa, convoca os amigos e vizinhos, dizendo-lhes: Alegrai-vos comigo, porque já achei a minha ovelha perdida.
7 Nukel mai gamit ke, imagenan, len nǝmav dereh tikad nakemkeman tǝban avan ideh topair dan nǝsaan van hǝn aGot b̃esǝhor nakemkeman tǝban alat lotovi 99 lotonor, o lotonau ke lotonor, ke nǝpairan dan nǝsaan sanor hǝn galito.”
7 Digo-vos que assim haverá alegria no céu por um pecador que se arrepende, mais do que por noventa e nove justos que não necessitam de arrependimento.
8 Ale aYesu isor am ke, “Napǝhaṽut ideh, b̃ikad nakoin lotovi silva tosǝŋavur ale esua imasig, gai timabe? Dereh tepigau nam̃ial, tesisir lohoim, ale doŋ vahvahuri van vǝsab̃i.
8 Ou qual a mulher que, tendo dez dracmas, se perder uma dracma, não acende a candeia, e varre a casa, e busca com diligência até a achar?
9 Ale nǝboŋ tosab̃i ekis nabubur san gail mai alat lotosuh pǝpadaŋ, legǝm b̃onb̃on. Ike, ‘Mǝtehǝhaṽur mai ginau husur nusab̃ nǝvat sagw tomasig.’
9 E achando-a, convoca as amigas e vizinhas, dizendo: Alegrai-vos comigo, porque já achei a dracma perdida.
10 Imagenan, nukel mai gamit ke, aGot mai aŋel san gail lukemkem nǝboŋ nǝvanuan nǝsaan ideh topair dan nǝsaan san.”
10 Assim vos digo que há alegria diante dos anjos de Deus por um pecador que se arrepende.
11 Ale aYesu isor tǝtas ke, “Ikad naulum̃an sua tokad anatun ulum̃an eru.
11 E disse: Um certo homem tinha dois filhos;
12 Ahai a tahw ikel mai atǝman ke, ‘Tata, nahudhutite b̃evi esagw nǝboŋ gǝb̃imat, gilavi mai ginau gagai.’ Ale gai epǝpehun natit p̃isi mai anatun gǝlaru.
12 E o mais moço deles disse ao pai: Pai, dá-me a parte dos bens que me pertence. E ele repartiu por eles a fazenda.
13 Sǝdareh ahai a tahw elul hǝn natit p̃isi san, ivan iyar vi lan nǝkantri a tut. Ale len naut enan emǝdas nǝvat san len nǝmauran tosa.
13 E, poucos dias depois, o filho mais novo, ajuntando tudo, partiu para uma terra longínqua, e ali desperdiçou os seus bens, vivendo dissolutamente.
14 Nǝboŋ nǝvat p̃isi san tohav, ikad nǝboŋ nǝhanian tob̃uer len nǝkantri enan kavkav, ale atenan etub̃at par hanian.
14 E, havendo ele gastado tudo, houve naquela terra uma grande fome, e começou a padecer necessidades.
15 Ŋa ia tah mai nǝvanuan sua len nǝkantri enan tosǝvati vi lan nǝmarireu san gail hǝn b̃evǝŋan nabuai gail.
15 E foi, e chegou-se a um dos cidadãos daquela terra, o qual o mandou para os seus campos, a apascentar porcos.
16 Nǝmal ihat atenan van ike tihanukub hǝn nab̃ilit naṽit nǝhai tovǝŋan nabuai hǝni, be avan ideh sǝlav natideh maii.
16 E desejava encher o seu estômago com as bolotas que os porcos comiam, e ninguém lhe dava nada.
17 Nǝboŋ nǝnauan san tovan vǝmasil, ike, ‘Numabe? Alat lotoum setǝmagw lukad nǝhanian isob̃ur mai hudhuhanian tosuh, be gegai ginau numat hǝn nǝmalkǝkatan!
17 E, tornando em si, disse: Quantos jornaleiros de meu pai têm abundância de pão, e eu aqui pereço de fome!
18 Dereh nile mǝhat, nivan hǝn atata sagw ale nikel maii ke, “Tata, nugol nǝsaan vi tǝban aGot len nǝmav mai nugol nǝsaan vi tǝban gaiug,
18 Levantar-me-ei, e irei ter com meu pai, e dir-lhe-ei: Pai, pequei contra o céu e perante ti;
19 sanor hǝn gǝb̃ike anatum̃ hǝn ginau am. Gol ke nehum nǝvanuan nauman sam̃ ŋai.”’
19 Já não sou digno de ser chamado teu filho; faze-me como um dos teus jornaleiros.
20 Ale nǝboŋ tole mǝhat tonoŋ, ivan hǝn atǝman. Be nǝboŋ toyaryar a tut sal, atǝman eris lǝboii, nǝlon itaŋisi ale igam van hǝni, elugum̃ gati, esum̃ nǝtarhon.
20 E, levantando-se, foi para seu pai; e, quando ainda estava longe, viu-o seu pai, e se moveu de íntima compaixão e, correndo, lançou-se-lhe ao pescoço e o beijou.
21 “Beti anatun isor maii ke, ‘Tata, nugol nǝsaan vi tǝban aGot len nǝmav mai nugol nǝsaan vi tǝban gaiug. Sanor kasi hǝn gǝb̃ike anatum̃ hǝn ginau am.’
21 E o filho lhe disse: Pai, pequei contra o céu e perante ti, e já não sou digno de ser chamado teu filho.
22 Be atǝman ikel mai naslev san gail ke, ‘Mǝtetutut, lav nahurabat tovoi buni gǝmai, ale kole lan. Siriv hǝn nariŋ len nǝŋarhuvǝlan, kol naributbut len narien gǝlaru.
22 Mas o pai disse aos seus servos: Trazei depressa a melhor roupa; e vesti-lho, e ponde-lhe um anel na mão, e alparcas nos pés;
23 Liv natuhb̃uluk tokǝnoh gǝmai, tibuni, utaut hǝni, ale datihan, datehǝhaṽur,
23 E trazei o bezerro cevado, e matai-o; e comamos, e alegremo-nos;
24 husur anatugw egai imat tia be imaur tǝtas am, imasig tia be evisi am.’ Ale lotub̃at hǝn nahǝhaṽuran.
24 Porque este meu filho estava morto, e reviveu, tinha-se perdido, e foi achado. E começaram a alegrar-se.
25 “Len nǝboŋ enan ahai a m̃o itoh marireu. Nǝboŋ togǝm pǝpadaŋ hǝn naim, esǝsǝloŋ hǝn nǝwalan hǝn navus beltaŋ mai nǝsavan,
25 E o seu filho mais velho estava no campo; e quando veio, e chegou perto de casa, ouviu a música e as danças.
26 ŋa ekis naslev sua, ale eusi nǝsa tovisi a im.
26 E, chamando um dos servos, perguntou-lhe que era aquilo.
27 Ale isor vari ke, ‘Aṽam̃ etǝlmam, ale atǝmam̃ etibun natuhb̃uluk tokǝnoh husur aṽam̃ imaur, etǝlmam.’
27 E ele lhe disse: Veio teu irmão; e teu pai matou o bezerro cevado, porque o recebeu são e salvo.
28 Ahai a m̃o, nǝlon ipaŋpaŋ, emǝtahun b̃eb̃is lohoim ale atǝman evivile, isor ṽǝhṽǝhi.
28 Mas ele se indignou, e não queria entrar.
29 Beti isor var atǝman ke, ‘Geris! Len nasihau isob̃ur noum sam̃, ale sǝkad nǝboŋ ideh notopair dan nǝsa gotokele. Be sǝkad nǝboŋ ideh gotolav natuhnani mai ginau hǝn nǝb̃ikad nahǝhaṽuran mai nabubur sagw gail.
29 E saindo o pai, instava com ele. Mas, respondendo ele, disse ao pai: Eis que te sirvo há tantos anos, sem nunca transgredir o teu mandamento, e nunca me deste um cabrito para alegrar-me com os meus amigos;
30 Avil nǝboŋ anatum̃ togǝmai, aten boh tohan p̃is natit p̃isi sam̃ len alatpǝhaṽut lotop̃ur hǝn nibelito, gotibun natuhb̃uluk tokǝnoh m̃osi!’
30 Vindo, porém, este teu filho, que desperdiçou os teus bens com as meretrizes, mataste-lhe o bezerro cevado.
31 Beti isor malum̃lum̃ ke, ‘Anatugw, gaiug gutoh akis mai ginau, natit p̃isi sagw evi esam̃.
31 E ele lhe disse: Filho, tu sempre estás comigo, e todas as minhas coisas são tuas;
32 Datimasgol nahǝhaṽuran, datimaskemkem bathut aṽam̃ enan imat be gagai imaur, imasig be gagai evisi.’”
32 Mas era justo alegrarmo-nos e folgarmos, porque este teu irmão estava morto, e reviveu; e tinha-se perdido, e achou-se.

Ler em outra tradução

Comparar com outra

Estude este capítulo no WhatsApp

Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Lucas 15, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.