Lucas 14

Nasoruan siGot len nasoruan ta Uluveu (KLV) vs VC

Sair da comparação
VC Versão Católica
1 Len nǝSappat sua, nǝboŋ aYesu tob̃is lohoim sinǝvanuan sua toil a m̃o hǝn naFarisi gail, hǝn b̃ihan, lokǝta mǝtani.
1 Jesus entrou num sábado em casa de um fariseu notável, para uma refeição; eles o observavam.
2 Ale len nǝhon aYesu ŋai ikad naulum̃an narien mai navǝlan gǝlaru lototob.
2 Havia ali um homem hidrópico.
3 AYesu eus alat lotokad namitisau hǝn nalo mai naFarisi gail ke, “Inor hǝn nǝvanuan b̃igol avan ideh b̃imaur len nǝSappat a?”
3 Jesus dirigiu-se aos doutores da lei e aos fariseus: É permitido ou não fazer curas no dia de sábado?
4 Be naut eb̃ut, lǝsasor. Ŋa aYesu etǝgau atenan gol ke imaur ale esǝvati van.
4 Eles nada disseram. Então Jesus, tomando o homem pela mão, curou-o e despediu-o.
5 Beti eus galit ke, “Gamit ideh b̃ikad anatun o nab̃uluk toteh len nab̃urhuwai, asike goliv kuv tutut hǝni, naut kǝmas tovi nǝSappat a?”
5 Depois, dirigindo-se a eles, disse: Qual de vós que, se lhe cair o jumento ou o boi num poço, não o tira imediatamente, mesmo em dia de sábado?
6 Ale lodǝdas lǝb̃isor var natgalen tokele.
6 A isto nada lhe podiam replicar.
7 Nǝboŋ aYesu tobunus ke alat lotogǝm hǝn nǝhanan lotolekis hǝn naut tovoi rivuh, ib̃ol, ep̃usan magegai ke:
7 Observando também como os convivas escolhiam os primeiros lugares, propôs-lhes a seguinte parábola:
8 “Nǝboŋ avan ideh b̃eus gaiug hǝn gǝb̃egǝm hǝn nǝlahan ideh, sagilekis hǝn naut tovoi rivuh. Husur nǝvanuan totibau hǝn nǝlahan b̃eus avan ideh totibau tosǝhor gaiug,
8 Quando fores convidado às bodas, não te sentes no primeiro lugar, pois pode ser que seja convidada outra pessoa de mais consideração do que tu,
9 dereh gai b̃egǝm hǝn gaiug tike, ‘Gilav namilem̃ mai ategai.’ Ale dereh nahurum̃ tisa, gimasbǝtah vi tut.
9 e vindo o que te convidou, te diga: Cede o lugar a este. Terias então a confusão de dever ocupar o último lugar.
10 Be nǝboŋ avan ideh b̃eus gaiug hǝn gǝb̃egǝm hǝn nǝhanan, lav naut ideh a tahw. Imagenan nǝvanuan totibau hǝn nǝhanan, hum ma b̃egǝm sor mai gaiug hǝn b̃ike, ‘Tegai, gaiug gevi rivuh hǝn gǝb̃ebǝtah b̃ivoi.’ Ale len nǝhon nǝvanuan p̃isi lotohan mai gaiug, dereh getibau.
10 Mas, quando fores convidado, vai tomar o último lugar, para que, quando vier o que te convidou, te diga: Amigo, passa mais para cima. Então serás honrado na presença de todos os convivas.
11 Husur avan ideh b̃ipatpat gai mǝhat, dereh tegǝm vi ut kǝmas, be ideh b̃igol gai gabag b̃evi ut kǝmas, dereh aGot teputsani.”
11 Porque todo aquele que se exaltar será humilhado, e todo aquele que se humilhar será exaltado.
12 Beti aYesu isor mai atenan tousi hǝn b̃ihan ke, “Nǝboŋ gǝb̃ikad nǝhanan tub̃lial o ut mǝdau, sageus nabubur sam̃ gail, aṽam̃ gail, amaheam̃ gail o alat lotosuh pǝpadaŋ lotopul hǝn natite. Gǝb̃igole maienan, dereh leus tǝlmam hǝn gaiug ale enan tevi nǝ-sar-gele-an sam̃ tegǝm hǝn gaiug.
12 Dizia igualmente ao que o tinha convidado: Quando deres alguma ceia, não convides os teus amigos, nem teus irmãos, nem os parentes, nem os vizinhos ricos. Porque, por sua vez, eles te convidarão e assim te retribuirão.
13 Be nǝboŋ gǝb̃eutaut hǝn nǝhanan, us namǝsal gail, alat nahudhubelit sanor, alat narielit togau mai ametb̃esw gail;
13 Mas, quando deres uma ceia, convida os pobres, os aleijados, os coxos e os cegos.
14 ale aGot tigol navoian van hǝn gaiug. Naut kǝmas lodǝdas lǝb̃isar gel gaiug, dereh nǝ-sar-gele-an tegǝm hǝn gaiug len nǝboŋ alat lotonor lǝb̃ile mǝhat dan nǝmatan.”
14 Serás feliz porque eles não têm com que te retribuir, mas ser-te-á retribuído na ressurreição dos justos.
15 Nǝboŋ galit sua, tohan maii, tosǝsǝloŋ hǝni, isor mai aYesu ke, “Avan ideh b̃ihan len nab̃iltihanan topat len natohan pipihabǝlan aGot, navoian siGot igol ikab hǝni!”
15 A estas palavras, disse a Jesus um dos convidados: Feliz daquele que se sentar à mesa no Reino de Deus!
16 AYesu ikel maii ke, “Avan sua eutaut hǝn nab̃iltihanan ale eus isob̃ur.
16 Respondeu-lhe Jesus: Um homem deu uma grande ceia e convidou muitas pessoas.
17 Len namityal hǝn nǝhanan esul naslev san hǝn b̃ikel mai alat tous galit ke, ‘Mǝtegǝmai, husur natit p̃isi eutaut tia.’
17 E à hora da ceia, enviou seu servo para dizer aos convidados: Vinde, tudo já está preparado.
18 Be loŋit nǝholito, logǝrasi maiegai: Esua ike, ‘Ereh! Numadhaṽur nǝtan sua ale nimasvan hǝn nǝb̃erisi.’
18 Mas todos, um a um, começaram a escusar-se. Disse-lhe o primeiro: Comprei um terreno e preciso sair para vê-lo; rogo-te me dês por escusado.
19 Sual am ike, ‘Ereh! Numadhaṽur nab̃uluk tosǝŋavur lotoum ṽiruaru ale nimasvan hǝn nǝb̃eum risi lan gail.’
19 Disse outro: Comprei cinco juntas de bois e vou experimentá-las; rogo-te me dês por escusado.
20 Sua tǝtas am ike, ‘Ereh! Numadhalah ŋai, ŋa nodǝdas nǝb̃egǝmai.’
20 Disse também um outro: Casei-me e por isso não posso ir.
21 Ŋa naslev etǝlmam, ikel ur nǝsa lotokele mai amasta san. Beti amahean naim nǝlon ipaŋpaŋ habat ale ikel mai atenan ke, ‘Giŋad tutut vi lan nab̃iltip̃isal mai nap̃isal gail len nab̃iltivile, ale sǝhar namǝsal gail gǝmai, mai alat nahudhubelit sanor, ametb̃esw gail mai alat narielit togau.’
21 Voltou o servo e referiu isto a seu senhor. Então, irado, o pai de família disse a seu servo: Sai, sem demora, pelas praças e pelas ruas da cidade e introduz aqui os pobres, os aleijados, os cegos e os coxos.
22 Sǝdareh naslev ike, ‘Nasub̃, nǝsa gotokele, nugol p̃isi, be naut kǝmas alaten lotosob̃ur, nǝhanian isob̃ur ipat sal.’
22 Disse o servo: Senhor, está feito como ordenaste e ainda há lugar.
23 Beti amahean naim isor vari ke, ‘Gevi lan nap̃isal, husur napisbihol gail, taltal hǝn nǝvanuan gail hǝn lǝb̃egǝm vi lan naim sagw hǝn b̃epul.
23 O senhor ordenou: Sai pelos caminhos e atalhos e obriga todos a entrar, para que se encha a minha casa.
24 Husur nukel mai gaiug, galit ideh notous galit a m̃o, asike luhan ris nǝhanian len nǝhanan sagw.’”
24 Pois vos digo: nenhum daqueles homens, que foram convidados, provará a minha ceia.
25 Nab̃iltiluṽoh luyar mai aYesu, ale ipair van hǝn galito, ike,
25 Muito povo acompanhava Jesus. Voltando-se, disse-lhes:
26 “Avan ideh b̃egǝm hǝn ginau b̃elǝmas masuṽ hǝn ginau sǝhor nǝbathudud san sum̃an tomǝtahun bun atǝman mai anan, asoan mai anatun gail, aṽan mai aṽavinen gail, o nǝmauran san am, ale elǝboi b̃evi ahai susur sagw.
26 Se alguém vem a mim e não odeia seu pai, sua mãe, sua mulher, seus filhos, seus irmãos, suas irmãs e até a sua própria vida, não pode ser meu discípulo.
27 Avan ideh asike b̃ipat nǝhai balbal san ale husur ginau, gai edǝdas b̃evi ahai susur sagw.
27 E quem não carrega a sua cruz e me segue, não pode ser meu discípulo.
28 Husur gamit ideh b̃ike b̃eum hǝn naim sahsah vi mǝhat; gai tebǝtah bai hǝn b̃ep̃uruŋ tuan nǝvat hǝn b̃elǝboii ke ihau hǝn naim b̃ihav m̃au a?
28 Quem de vós, querendo fazer uma construção, antes não se senta para calcular os gastos que são necessários, a fim de ver se tem com que acabá-la?
29 Asike b̃imaienan, tehir nǝpaudesen san be edǝdas b̃eum p̃isi, ale dereh nǝvanuan p̃isi lotorisi, letub̃at sor vilesi, ke,
29 Para que, depois que tiver lançado os alicerces e não puder acabá-la, todos os que o virem não comecem a zombar dele,
30 ‘Geris atenan. Etub̃at um hǝn naim be edǝdas b̃eum p̃isi.’
30 dizendo: Este homem principiou a edificar, mas não pode terminar.
31 O nakiŋ ta be ia gol nǝb̃alan mai nakiŋ togon be sabǝtah hǝn b̃ebunusi bai ke, nasoltia tovi 10,000 san elǝboi b̃ib̃al sǝhor togon tokad 20,000 togǝm hǝn b̃ib̃al maii m̃au a?
31 Ou qual é o rei que, estando para guerrear com outro rei, não se senta primeiro para considerar se com dez mil homens poderá enfrentar o que vem contra ele com vinte mil?
32 B̃inau ke edǝdas b̃ib̃al sǝhori, esul avan sua san tosor m̃osi mai nakiŋ togon nǝboŋ totoh a tut sal, hǝn b̃eusi ke, ‘Nǝb̃alan tinoŋ mabe?’
32 De outra maneira, quando o outro ainda está longe, envia-lhe embaixadores para tratar da paz.
33 Imagenan, gamit ideh asike b̃eriŋ gab̃ulan natit p̃isi san, gai edǝdas b̃evi ahai susur sagw.
33 Assim, pois, qualquer um de vós que não renuncia a tudo o que possui não pode ser meu discípulo.
34 “Nǝtas ivoi len nǝhanian, be nabus hǝn nǝtas b̃imasig hǝn b̃edub̃e, tegǝm vi tas tǝtas am mabe?
34 O sal é uma coisa boa, mas se ele perder o seu sabor, com que o recuperará?
35 Nǝtas enan sanor hǝn b̃igol nǝtan b̃ivoi, sanor hǝn b̃igol natib̃uluk len naut sogsog b̃ivoi hǝn nǝtan, nǝvanuan p̃isi lubar hǝni ŋai. Avan ideh tokad nǝdariŋan hǝn b̃esǝsǝloŋ, tesǝsǝloŋ buni.”
35 Não servirá nem para a terra nem para adubo, mas lançar-se-á fora. O que tem ouvidos para ouvir, ouça!

Ler em outra tradução

Comparar com outra

Estude este capítulo no WhatsApp

Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Lucas 14, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.