Lucas 14
Nasoruan siGot len nasoruan ta Uluveu (KLV) vs ACF
1 Len nǝSappat sua, nǝboŋ aYesu tob̃is lohoim sinǝvanuan sua toil a m̃o hǝn naFarisi gail, hǝn b̃ihan, lokǝta mǝtani.
1 Aconteceu num sábado que, entrando ele em casa de um dos principais dos fariseus para comer pão, eles o estavam observando.
2 Ale len nǝhon aYesu ŋai ikad naulum̃an narien mai navǝlan gǝlaru lototob.
2 E eis que estava ali diante dele um certo homem hidrópico.
3 AYesu eus alat lotokad namitisau hǝn nalo mai naFarisi gail ke, “Inor hǝn nǝvanuan b̃igol avan ideh b̃imaur len nǝSappat a?”
3 E Jesus, tomando a palavra, falou aos doutores da lei, e aos fariseus, dizendo: É lícito curar no sábado?
4 Be naut eb̃ut, lǝsasor. Ŋa aYesu etǝgau atenan gol ke imaur ale esǝvati van.
4 Eles, porém, calaram-se. E, tomando-o, o curou e despediu.
5 Beti eus galit ke, “Gamit ideh b̃ikad anatun o nab̃uluk toteh len nab̃urhuwai, asike goliv kuv tutut hǝni, naut kǝmas tovi nǝSappat a?”
5 E respondendo-lhes disse: Qual será de vós o que, caindo-lhe num poço, em dia de sábado, o jumento ou o boi, o não tire logo?
6 Ale lodǝdas lǝb̃isor var natgalen tokele.
6 E nada lhe podiam replicar sobre isto.
7 Nǝboŋ aYesu tobunus ke alat lotogǝm hǝn nǝhanan lotolekis hǝn naut tovoi rivuh, ib̃ol, ep̃usan magegai ke:
7 E disse aos convidados uma parábola, reparando como escolhiam os primeiros assentos, dizendo-lhes:
8 “Nǝboŋ avan ideh b̃eus gaiug hǝn gǝb̃egǝm hǝn nǝlahan ideh, sagilekis hǝn naut tovoi rivuh. Husur nǝvanuan totibau hǝn nǝlahan b̃eus avan ideh totibau tosǝhor gaiug,
8 Quando por alguém fores convidado às bodas, não te assentes no primeiro lugar; não aconteça que esteja convidado outro mais digno do que tu;
9 dereh gai b̃egǝm hǝn gaiug tike, ‘Gilav namilem̃ mai ategai.’ Ale dereh nahurum̃ tisa, gimasbǝtah vi tut.
9 E, vindo o que te convidou a ti e a ele, te diga: Dá o lugar a este; e então, com vergonha, tenhas de tomar o derradeiro lugar.
10 Be nǝboŋ avan ideh b̃eus gaiug hǝn gǝb̃egǝm hǝn nǝhanan, lav naut ideh a tahw. Imagenan nǝvanuan totibau hǝn nǝhanan, hum ma b̃egǝm sor mai gaiug hǝn b̃ike, ‘Tegai, gaiug gevi rivuh hǝn gǝb̃ebǝtah b̃ivoi.’ Ale len nǝhon nǝvanuan p̃isi lotohan mai gaiug, dereh getibau.
10 Mas, quando fores convidado, vai, e assenta-te no derradeiro lugar, para que, quando vier o que te convidou, te diga: Amigo, sobe mais para cima. Então terás honra diante dos que estiverem contigo à mesa.
11 Husur avan ideh b̃ipatpat gai mǝhat, dereh tegǝm vi ut kǝmas, be ideh b̃igol gai gabag b̃evi ut kǝmas, dereh aGot teputsani.”
11 Porquanto qualquer que a si mesmo se exaltar será humilhado, e aquele que a si mesmo se humilhar será exaltado.
12 Beti aYesu isor mai atenan tousi hǝn b̃ihan ke, “Nǝboŋ gǝb̃ikad nǝhanan tub̃lial o ut mǝdau, sageus nabubur sam̃ gail, aṽam̃ gail, amaheam̃ gail o alat lotosuh pǝpadaŋ lotopul hǝn natite. Gǝb̃igole maienan, dereh leus tǝlmam hǝn gaiug ale enan tevi nǝ-sar-gele-an sam̃ tegǝm hǝn gaiug.
12 E dizia também ao que o tinha convidado: Quando deres um jantar, ou uma ceia, não chames os teus amigos, nem os teus irmãos, nem os teus parentes, nem vizinhos ricos, para que não suceda que também eles te tornem a convidar, e te seja isso recompensado.
13 Be nǝboŋ gǝb̃eutaut hǝn nǝhanan, us namǝsal gail, alat nahudhubelit sanor, alat narielit togau mai ametb̃esw gail;
13 Mas, quando fizeres convite, chama os pobres, aleijados, mancos e cegos,
14 ale aGot tigol navoian van hǝn gaiug. Naut kǝmas lodǝdas lǝb̃isar gel gaiug, dereh nǝ-sar-gele-an tegǝm hǝn gaiug len nǝboŋ alat lotonor lǝb̃ile mǝhat dan nǝmatan.”
14 E serás bem-aventurado; porque eles não têm com que to recompensar; mas recompensado te será na ressurreição dos justos.
15 Nǝboŋ galit sua, tohan maii, tosǝsǝloŋ hǝni, isor mai aYesu ke, “Avan ideh b̃ihan len nab̃iltihanan topat len natohan pipihabǝlan aGot, navoian siGot igol ikab hǝni!”
15 E, ouvindo isto, um dos que estavam com ele à mesa, disse-lhe: Bem-aventurado o que comer pão no reino de Deus.
16 AYesu ikel maii ke, “Avan sua eutaut hǝn nab̃iltihanan ale eus isob̃ur.
16 Porém, ele lhe disse: Um certo homem fez uma grande ceia, e convidou a muitos.
17 Len namityal hǝn nǝhanan esul naslev san hǝn b̃ikel mai alat tous galit ke, ‘Mǝtegǝmai, husur natit p̃isi eutaut tia.’
17 E à hora da ceia mandou o seu servo dizer aos convidados: Vinde, que já tudo está preparado.
18 Be loŋit nǝholito, logǝrasi maiegai: Esua ike, ‘Ereh! Numadhaṽur nǝtan sua ale nimasvan hǝn nǝb̃erisi.’
18 E todos à uma começaram a escusar-se. Disse-lhe o primeiro: Comprei um campo, e importa ir vê-lo; rogo-te que me hajas por escusado.
19 Sual am ike, ‘Ereh! Numadhaṽur nab̃uluk tosǝŋavur lotoum ṽiruaru ale nimasvan hǝn nǝb̃eum risi lan gail.’
19 E outro disse: Comprei cinco juntas de bois, e vou experimentá-los; rogo-te que me hajas por escusado.
20 Sua tǝtas am ike, ‘Ereh! Numadhalah ŋai, ŋa nodǝdas nǝb̃egǝmai.’
20 E outro disse: Casei, e portanto não posso ir.
21 Ŋa naslev etǝlmam, ikel ur nǝsa lotokele mai amasta san. Beti amahean naim nǝlon ipaŋpaŋ habat ale ikel mai atenan ke, ‘Giŋad tutut vi lan nab̃iltip̃isal mai nap̃isal gail len nab̃iltivile, ale sǝhar namǝsal gail gǝmai, mai alat nahudhubelit sanor, ametb̃esw gail mai alat narielit togau.’
21 E, voltando aquele servo, anunciou estas coisas ao seu senhor. Então o pai de família, indignado, disse ao seu servo: Sai depressa pelas ruas e bairros da cidade, e traze aqui os pobres, e aleijados, e mancos e cegos.
22 Sǝdareh naslev ike, ‘Nasub̃, nǝsa gotokele, nugol p̃isi, be naut kǝmas alaten lotosob̃ur, nǝhanian isob̃ur ipat sal.’
22 E disse o servo: Senhor, feito está como mandaste; e ainda há lugar.
23 Beti amahean naim isor vari ke, ‘Gevi lan nap̃isal, husur napisbihol gail, taltal hǝn nǝvanuan gail hǝn lǝb̃egǝm vi lan naim sagw hǝn b̃epul.
23 E disse o senhor ao servo: Sai pelos caminhos e valados, e força-os a entrar, para que a minha casa se encha.
24 Husur nukel mai gaiug, galit ideh notous galit a m̃o, asike luhan ris nǝhanian len nǝhanan sagw.’”
24 Porque eu vos digo que nenhum daqueles homens que foram convidados provará a minha ceia.
25 Nab̃iltiluṽoh luyar mai aYesu, ale ipair van hǝn galito, ike,
25 Ora, ia com ele uma grande multidão; e, voltando-se, disse-lhe:
26 “Avan ideh b̃egǝm hǝn ginau b̃elǝmas masuṽ hǝn ginau sǝhor nǝbathudud san sum̃an tomǝtahun bun atǝman mai anan, asoan mai anatun gail, aṽan mai aṽavinen gail, o nǝmauran san am, ale elǝboi b̃evi ahai susur sagw.
26 Se alguém vier a mim, e não aborrecer a seu pai, e mãe, e mulher, e filhos, e irmãos, e irmãs, e ainda também a sua própria vida, não pode ser meu discípulo.
27 Avan ideh asike b̃ipat nǝhai balbal san ale husur ginau, gai edǝdas b̃evi ahai susur sagw.
27 E qualquer que não levar a sua cruz, e não vier após mim, não pode ser meu discípulo.
28 Husur gamit ideh b̃ike b̃eum hǝn naim sahsah vi mǝhat; gai tebǝtah bai hǝn b̃ep̃uruŋ tuan nǝvat hǝn b̃elǝboii ke ihau hǝn naim b̃ihav m̃au a?
28 Pois qual de vós, querendo edificar uma torre, não se assenta primeiro a fazer as contas dos gastos, para ver se tem com que a acabar?
29 Asike b̃imaienan, tehir nǝpaudesen san be edǝdas b̃eum p̃isi, ale dereh nǝvanuan p̃isi lotorisi, letub̃at sor vilesi, ke,
29 Para que não aconteça que, depois de haver posto os alicerces, e não a podendo acabar, todos os que a virem comecem a escarnecer dele,
30 ‘Geris atenan. Etub̃at um hǝn naim be edǝdas b̃eum p̃isi.’
30 Dizendo: Este homem começou a edificar e não pôde acabar.
31 O nakiŋ ta be ia gol nǝb̃alan mai nakiŋ togon be sabǝtah hǝn b̃ebunusi bai ke, nasoltia tovi 10,000 san elǝboi b̃ib̃al sǝhor togon tokad 20,000 togǝm hǝn b̃ib̃al maii m̃au a?
31 Ou qual é o rei que, indo à guerra a pelejar contra outro rei, não se assenta primeiro a tomar conselho sobre se com dez mil pode sair ao encontro do que vem contra ele com vinte mil?
32 B̃inau ke edǝdas b̃ib̃al sǝhori, esul avan sua san tosor m̃osi mai nakiŋ togon nǝboŋ totoh a tut sal, hǝn b̃eusi ke, ‘Nǝb̃alan tinoŋ mabe?’
32 De outra maneira, estando o outro ainda longe, manda embaixadores, e pede condições de paz.
33 Imagenan, gamit ideh asike b̃eriŋ gab̃ulan natit p̃isi san, gai edǝdas b̃evi ahai susur sagw.
33 Assim, pois, qualquer de vós, que não renuncia a tudo quanto tem, não pode ser meu discípulo.
34 “Nǝtas ivoi len nǝhanian, be nabus hǝn nǝtas b̃imasig hǝn b̃edub̃e, tegǝm vi tas tǝtas am mabe?
34 Bom é o sal; mas, se o sal degenerar, com que se há de salgar?
35 Nǝtas enan sanor hǝn b̃igol nǝtan b̃ivoi, sanor hǝn b̃igol natib̃uluk len naut sogsog b̃ivoi hǝn nǝtan, nǝvanuan p̃isi lubar hǝni ŋai. Avan ideh tokad nǝdariŋan hǝn b̃esǝsǝloŋ, tesǝsǝloŋ buni.”
35 Nem presta para a terra, nem para o monturo; lançam-no fora. Quem tem ouvidos para ouvir, ouça.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Lucas 14, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.