Lucas 14

Nasoruan siGot len nasoruan ta Uluveu (KLV) vs BKJ

Sair da comparação
1 Len nǝSappat sua, nǝboŋ aYesu tob̃is lohoim sinǝvanuan sua toil a m̃o hǝn naFarisi gail, hǝn b̃ihan, lokǝta mǝtani.
1 E aconteceu que, entrando ele na casa de um dos principais fariseus para comer pão no dia do shabat, eles o estavam observando.
2 Ale len nǝhon aYesu ŋai ikad naulum̃an narien mai navǝlan gǝlaru lototob.
2 E eis que estava ali diante dele um certo homem hidrópico.
3 AYesu eus alat lotokad namitisau hǝn nalo mai naFarisi gail ke, “Inor hǝn nǝvanuan b̃igol avan ideh b̃imaur len nǝSappat a?”
3 E Jesus, respondendo, falou aos doutores da lei e aos fariseus, dizendo: É lícito curar no dia do shabat?
4 Be naut eb̃ut, lǝsasor. Ŋa aYesu etǝgau atenan gol ke imaur ale esǝvati van.
4 E eles calaram-se. E tomando-o, ele o curou e o deixou ir;
5 Beti eus galit ke, “Gamit ideh b̃ikad anatun o nab̃uluk toteh len nab̃urhuwai, asike goliv kuv tutut hǝni, naut kǝmas tovi nǝSappat a?”
5 e perguntou-lhes, dizendo: Qual será de vós que, tendo um jumento ou boi que caindo em um poço, não o retira imediatamente no dia do shabat?
6 Ale lodǝdas lǝb̃isor var natgalen tokele.
6 E, novamente, eles não puderam lhe responder acerca dessas coisas.
7 Nǝboŋ aYesu tobunus ke alat lotogǝm hǝn nǝhanan lotolekis hǝn naut tovoi rivuh, ib̃ol, ep̃usan magegai ke:
7 E ele propôs aos convidados uma parábola, reparando como eles escolhiam os principais lugares, dizendo-lhes:
8 “Nǝboŋ avan ideh b̃eus gaiug hǝn gǝb̃egǝm hǝn nǝlahan ideh, sagilekis hǝn naut tovoi rivuh. Husur nǝvanuan totibau hǝn nǝlahan b̃eus avan ideh totibau tosǝhor gaiug,
8 Quando tu fores convidado por algum homem para as bodas, não te assentes no primeiro lugar, para que não aconteça que esteja convidado um homem mais honrado do que tu,
9 dereh gai b̃egǝm hǝn gaiug tike, ‘Gilav namilem̃ mai ategai.’ Ale dereh nahurum̃ tisa, gimasbǝtah vi tut.
9 e, vindo o que convidou a ti e a ele, te diga: Dá o lugar a este homem; e então com vergonha, tenhas de tomar um lugar inferior.
10 Be nǝboŋ avan ideh b̃eus gaiug hǝn gǝb̃egǝm hǝn nǝhanan, lav naut ideh a tahw. Imagenan nǝvanuan totibau hǝn nǝhanan, hum ma b̃egǝm sor mai gaiug hǝn b̃ike, ‘Tegai, gaiug gevi rivuh hǝn gǝb̃ebǝtah b̃ivoi.’ Ale len nǝhon nǝvanuan p̃isi lotohan mai gaiug, dereh getibau.
10 Mas, quando fores convidado, vai e assenta-te no lugar inferior, para que, quando vier o que te convidou, ele possa te dizer: Amigo, sobe para cá. Então, terás honra diante dos que estiverem assentados contigo na mesa.
11 Husur avan ideh b̃ipatpat gai mǝhat, dereh tegǝm vi ut kǝmas, be ideh b̃igol gai gabag b̃evi ut kǝmas, dereh aGot teputsani.”
11 Porque, qualquer que se exaltar a si mesmo, será humilhado, e aquele que se humilhar a si mesmo, será exaltado.
12 Beti aYesu isor mai atenan tousi hǝn b̃ihan ke, “Nǝboŋ gǝb̃ikad nǝhanan tub̃lial o ut mǝdau, sageus nabubur sam̃ gail, aṽam̃ gail, amaheam̃ gail o alat lotosuh pǝpadaŋ lotopul hǝn natite. Gǝb̃igole maienan, dereh leus tǝlmam hǝn gaiug ale enan tevi nǝ-sar-gele-an sam̃ tegǝm hǝn gaiug.
12 E ele disse também ao que o havia convidado: Quando deres um jantar ou uma ceia, não chames os teus amigos, nem os teus irmãos, nem os teus parentes, nem os teus vizinhos ricos, para que não aconteça que eles também te tornem a convidar, e te seja recompensado.
13 Be nǝboŋ gǝb̃eutaut hǝn nǝhanan, us namǝsal gail, alat nahudhubelit sanor, alat narielit togau mai ametb̃esw gail;
13 Mas, quando tu deres um banquete, chama os pobres, aleijados, mancos e cegos;
14 ale aGot tigol navoian van hǝn gaiug. Naut kǝmas lodǝdas lǝb̃isar gel gaiug, dereh nǝ-sar-gele-an tegǝm hǝn gaiug len nǝboŋ alat lotonor lǝb̃ile mǝhat dan nǝmatan.”
14 e tu serás abençoado; porque eles não podem te recompensar; pois tu serás recompensado na ressurreição dos justos.
15 Nǝboŋ galit sua, tohan maii, tosǝsǝloŋ hǝni, isor mai aYesu ke, “Avan ideh b̃ihan len nab̃iltihanan topat len natohan pipihabǝlan aGot, navoian siGot igol ikab hǝni!”
15 E, ao ouvir estas coisas, um dos que estavam assentados com ele à mesa, disse-lhe: Abençoado é o que comer pão no reino de Deus.
16 AYesu ikel maii ke, “Avan sua eutaut hǝn nab̃iltihanan ale eus isob̃ur.
16 Então, ele lhe disse: Certo homem fez uma grande ceia e convidou a muitos;
17 Len namityal hǝn nǝhanan esul naslev san hǝn b̃ikel mai alat tous galit ke, ‘Mǝtegǝmai, husur natit p̃isi eutaut tia.’
17 e enviou seu servo, na hora da ceia, para dizer aos convidados: Vinde, pois todas as coisas estão preparadas.
18 Be loŋit nǝholito, logǝrasi maiegai: Esua ike, ‘Ereh! Numadhaṽur nǝtan sua ale nimasvan hǝn nǝb̃erisi.’
18 E todos em consenso começaram a dar desculpas. O primeiro disse-lhe: Eu comprei um pedaço de terra, e preciso ir vê-lo; peço-te que me desculpes.
19 Sual am ike, ‘Ereh! Numadhaṽur nab̃uluk tosǝŋavur lotoum ṽiruaru ale nimasvan hǝn nǝb̃eum risi lan gail.’
19 E outro disse: Eu comprei cinco juntas de bois, e vou examiná-las; peço-te que me desculpe.
20 Sua tǝtas am ike, ‘Ereh! Numadhalah ŋai, ŋa nodǝdas nǝb̃egǝmai.’
20 E outro disse: Casei-me e, portanto, não posso ir.
21 Ŋa naslev etǝlmam, ikel ur nǝsa lotokele mai amasta san. Beti amahean naim nǝlon ipaŋpaŋ habat ale ikel mai atenan ke, ‘Giŋad tutut vi lan nab̃iltip̃isal mai nap̃isal gail len nab̃iltivile, ale sǝhar namǝsal gail gǝmai, mai alat nahudhubelit sanor, ametb̃esw gail mai alat narielit togau.’
21 E, vindo aquele servo, anunciou essas coisas ao seu senhor. Então, o dono da casa, irritado, disse ao seu servo: Sai depressa pelas ruas e becos da cidade e traze aqui os pobres, e os aleijados, e os coxos, e os cegos.
22 Sǝdareh naslev ike, ‘Nasub̃, nǝsa gotokele, nugol p̃isi, be naut kǝmas alaten lotosob̃ur, nǝhanian isob̃ur ipat sal.’
22 E disse o servo: Senhor, está feito como tu ordenaste, e ainda há lugar.
23 Beti amahean naim isor vari ke, ‘Gevi lan nap̃isal, husur napisbihol gail, taltal hǝn nǝvanuan gail hǝn lǝb̃egǝm vi lan naim sagw hǝn b̃epul.
23 E disse o senhor ao servo: Sai pelas estradas e sendas, e obriga-os a entrar, para que a minha casa possa estar cheia.
24 Husur nukel mai gaiug, galit ideh notous galit a m̃o, asike luhan ris nǝhanian len nǝhanan sagw.’”
24 Porque eu vos digo: Que nenhum daqueles homens que foram convidados provará a minha ceia.
25 Nab̃iltiluṽoh luyar mai aYesu, ale ipair van hǝn galito, ike,
25 E iam com ele grandes multidões; e, voltando-se, disse-lhes:
26 “Avan ideh b̃egǝm hǝn ginau b̃elǝmas masuṽ hǝn ginau sǝhor nǝbathudud san sum̃an tomǝtahun bun atǝman mai anan, asoan mai anatun gail, aṽan mai aṽavinen gail, o nǝmauran san am, ale elǝboi b̃evi ahai susur sagw.
26 Se algum homem vier a mim, e não aborrecer a seu pai, e mãe, e esposa, e filhos, e irmãos, e irmãs, sim, e também a sua própria vida, ele não pode ser meu discípulo.
27 Avan ideh asike b̃ipat nǝhai balbal san ale husur ginau, gai edǝdas b̃evi ahai susur sagw.
27 E quem não carregar a sua cruz, e não vir após mim, não pode ser meu discípulo.
28 Husur gamit ideh b̃ike b̃eum hǝn naim sahsah vi mǝhat; gai tebǝtah bai hǝn b̃ep̃uruŋ tuan nǝvat hǝn b̃elǝboii ke ihau hǝn naim b̃ihav m̃au a?
28 Porque qual de vós, querendo edificar uma torre, não se assenta primeiro para calcular o seu custo, para ver se tem o suficiente para acabá-la?
29 Asike b̃imaienan, tehir nǝpaudesen san be edǝdas b̃eum p̃isi, ale dereh nǝvanuan p̃isi lotorisi, letub̃at sor vilesi, ke,
29 Para não acontecer que, depois de haver posto os alicerces, e não sendo capaz de acabá-la, todos os que a virem comecem a escarnecer dele,
30 ‘Geris atenan. Etub̃at um hǝn naim be edǝdas b̃eum p̃isi.’
30 dizendo: Este homem começou a edificar e não foi capaz de acabar.
31 O nakiŋ ta be ia gol nǝb̃alan mai nakiŋ togon be sabǝtah hǝn b̃ebunusi bai ke, nasoltia tovi 10,000 san elǝboi b̃ib̃al sǝhor togon tokad 20,000 togǝm hǝn b̃ib̃al maii m̃au a?
31 Ou qual é o rei que, indo guerrear contra outro rei, não se assenta primeiro a se aconselhar se com dez mil é capaz de sair ao encontro do que vem contra ele com vinte mil?
32 B̃inau ke edǝdas b̃ib̃al sǝhori, esul avan sua san tosor m̃osi mai nakiŋ togon nǝboŋ totoh a tut sal, hǝn b̃eusi ke, ‘Nǝb̃alan tinoŋ mabe?’
32 Do contrário, estando o outro ainda longe, ele envia embaixadores e pede condições de paz.
33 Imagenan, gamit ideh asike b̃eriŋ gab̃ulan natit p̃isi san, gai edǝdas b̃evi ahai susur sagw.
33 Assim, pois, qualquer de vós que não renunciar a tudo quanto tem, não pode ser meu discípulo.
34 “Nǝtas ivoi len nǝhanian, be nabus hǝn nǝtas b̃imasig hǝn b̃edub̃e, tegǝm vi tas tǝtas am mabe?
34 Sal é bom; mas, se ele perder o sabor, com que se há de temperar?
35 Nǝtas enan sanor hǝn b̃igol nǝtan b̃ivoi, sanor hǝn b̃igol natib̃uluk len naut sogsog b̃ivoi hǝn nǝtan, nǝvanuan p̃isi lubar hǝni ŋai. Avan ideh tokad nǝdariŋan hǝn b̃esǝsǝloŋ, tesǝsǝloŋ buni.”
35 Nem servirá para a terra, nem para adubo; mas homens lançam-no fora. Quem tem ouvidos para ouvir, que ouça.

Ler em outra tradução

Comparar com outra

Estude este capítulo no WhatsApp

Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Lucas 14, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.