Atos 7
Nasoruan siGot len nasoruan ta Uluveu (KLV) vs NVT
1 Beti ab̃iltihai tutumav eusi ke, “Natgalenan imagenan a?”
1 Então o sumo sacerdote lhe perguntou: “Estas acusações são verdadeiras?”.
2 Ale aSteven isor vari ke:
2 Estêvão respondeu: “Irmãos e pais, ouçam-me! O Deus glorioso apareceu a nosso antepassado Abraão na Mesopotâmia, antes de ele se estabelecer em Harã,
3 Ale aGot ikel maii ke, ‘Geriŋ naut egai, naut matmat sam̃, mai nǝbathudud sam̃, ale gevi lan naut nǝb̃esǝhar gaiug vi lan.’
3 e lhe disse: ‘Deixe sua terra natal e seus parentes e vá para a terra que eu lhe mostrarei’.
4 Imagenan aApraham eriŋ naut san, naut silat a Kaltea, ale iyar vi Haran, itoh ei. Nǝboŋ atǝman tomat, aGot esǝvati vi lan naut egai mǝttotohtoh lan.
4 Então Abraão saiu da terra dos caldeus e morou em Harã até seu pai morrer. Depois, Deus o trouxe aqui para a terra onde vocês agora vivem.
5 Len nǝboŋ enan aGot sǝlav nǝtan ideh gegai mai aApraham hǝn b̃evi naut matmat san; sǝlav nǝmap̃irhǝtan ideh maii. Be aGot ikel gati maii ke tilav naut egai mai aApraham mai nǝpasusan san lotohusuri, naut kǝmas ke len nǝboŋ enan aApraham sǝkad anatun.
5 “Mas Deus não lhe deu herança alguma aqui, nem mesmo o espaço de um pé. Contudo, prometeu que a terra toda pertenceria a Abraão e a seus descendentes, embora ele ainda não tivesse filhos.
6 Beti aGot ekǝmaiegai ke, ‘Nǝpasusan sam̃ gail lotohusur gaiug dereh levi metb̃os gail len naut tile, naut savi salito. Dereh legǝm vi slev silat ei. Ale alat ei dereh lemǝdas galito hǝn nasihau b̃evi 400.’
6 Disse-lhe também que seus descendentes viveriam numa terra estrangeira, onde seriam escravizados e oprimidos por quatrocentos anos.
7 Ale aGot ike, ‘Avil ginau dereh nipansem alat naut enan lotogol nǝpasusan sam̃ lotoumum kǝmas salito. Beti nǝpasusan sam̃ dereh limakuv dan naut ei, gǝm lotu hǝn ginau gegai.’
7 Mas Deus disse: ‘Eu castigarei a nação que os escravizar, e, por fim, sairão dali e me adorarão neste lugar’.
8 “Beti aGot ikel na-kel-gati-an mai aApraham ke aApraham mai esan gail lovi siGot. Ale aGot ikel maii ke tetiv dalus gai mai naulum̃an san gail hǝn b̃eṽusani ke lovi siGot. Ale aApraham etiv dalus aIsak, anatun len nǝboŋ san tomǝlevtor, ale aIsak egǝm vi tǝman aJakop togǝm vi tǝman atǝmadit ta sutuai lotovi 12.
8 “Naquele tempo, Deus deu a Abraão a aliança da circuncisão. Assim, quando seu filho Isaque nasceu, ele o circuncidou no oitavo dia. Essa prática continuou quando nasceu Jacó, filho de Isaque, e quando nasceram os doze filhos de Jacó, os patriarcas de Israel.
9 “Anatun aJakop galenan lutab̃ulol bulos aṽalito, aJosef, ŋa lop̃ur hǝni vi lan naut a Ijip. Be aGot itah maii,
9 “Os patriarcas tiveram inveja de seu irmão José e o venderam como escravo para o Egito. Mas Deus estava com ele
10 ale aGot ilav kuvi dan na-lǝŋon-isa-masuṽ-an san. Ilav namitisau hǝn nǝmauran tonor mai aJosef gol ke aFero, tovi kiŋ len naut a Ijip, inau ke tovoi. Imagenan aFero igol ke a Ijip mai naut san gail lupat pipihabǝlan aJosef.
10 e o livrou de todas as suas dificuldades. Deus concedeu a José favor e sabedoria diante do faraó, rei do Egito, e o faraó o nomeou governador de todo o Egito e administrador de seu palácio.
11 Sǝdareh nǝhanian imat p̃isi len naut a Ijip mai naut a Kenaan. Nibelit evi pan husur lupar hanian; atǝmadit gail ta sutuai, galit am lupar hanian.
11 “Então veio uma fome sobre o Egito e sobre Canaã. Houve grande aflição, e nossos antepassados ficaram sem comida.
12 Nǝboŋ aJakop tosǝsǝloŋ hǝni ke tokad nǝhanian len naut a Ijip, esǝvat atǝmadit gail len nǝyaran nametǝkav salito.
12 Jacó soube que ainda havia cereal no Egito e enviou seus filhos, nossos antepassados, para comprarem alimento.
13 Len nǝyaran na-vǝha-ru-an salito vi Ijip, aJosef ikel mai aṽan gail ke gai tovi aṽalito, husur lǝsakǝta lǝboii. Len nǝboŋ enan aFero esǝsǝloŋ hǝn naholan husur nǝbathudud siJosef.
13 Da segunda vez que foram, José revelou sua identidade a seus irmãos e os apresentou ao faraó.
14 Beti aJosef episul hǝn atata san, aJakop, mai nǝbathudud san kavkav hǝn lǝb̃egǝmai; lovi 75 p̃isi.
14 Depois, José mandou trazer para o Egito seu pai, Jacó, e todos os seus parentes, 75 pessoas ao todo.
15 Ale aJakop ibar naut a Ijip. Itoh tin ei, ale len naut enan imat, atǝmadit lotovi anatun gail, galit am, lumat.
15 Assim, Jacó foi para o Egito e ali morreu, bem como nossos antepassados.
16 Nǝpasusan gail lupat tǝlmam hǝn nibelit vi Sekem ale lutavun galito len nab̃ur aApraham top̃ur kuvi dan anatun aHamor gail.”
16 Seus corpos foram levados para Siquém e sepultados no túmulo que Abraão havia comprado por um certo preço dos filhos de Hamor.
17 Ale aSteven isor tǝtas am ke, “Avil len nǝboŋ togǝm pǝpadaŋ hǝn aGot b̃igol nǝsa tokel gati mai aApraham, nasob̃uran hǝn atǝmadit a Ijip evivi mǝhat.
17 “Aproximando-se o tempo em que Deus cumpriria sua promessa a Abraão, nosso povo se multiplicou grandemente no Egito.
18 Nakiŋ sua tile salǝboi natideh husur aJosef, eil a m̃o len naut a Ijip.
18 Então subiu ao trono do Egito um novo rei, que nada sabia a respeito de José.
19 Gai emǝdas bun nǝvanuan sidato gail. Igol atǝmadit ta sutuai nǝlolit isa habat bathut italtal hǝn galit ke leriŋ gab̃ulan amas salito hǝn lǝb̃imat.
19 Esse rei explorou e oprimiu nosso povo, forçando os pais a abandonarem seus filhos recém-nascidos, para que morressem.
20 Len nǝboŋ enan lupas aMoses, ale gai ikab buni, aGot ehǝhaṽur hǝni. Anan mai atǝman arokǝtkǝta tǝban len naim sǝlaru van vǝbar nahǝbati totor han.
20 “Por essa época, nasceu Moisés, um bebê especial aos olhos de Deus. Seus pais cuidaram dele em casa por três meses.
21 Beti nǝboŋ artoriŋi vivile, anatvavin aFero isab̃i, ipati van vahisi sum̃an tovi anatun.
21 Quando tiveram de abandoná-lo, a filha do faraó o adotou e o criou como seu próprio filho.
22 Ahai p̃usan gail lotovi uleIjip loṽusan aMoses hǝn nalǝboian p̃isi hǝn naut a Ijip, ale ikad namitisau hǝn nǝsa tokele mai nǝsa togole.
22 Moisés foi educado em toda a sabedoria dos egípcios e era poderoso em palavras e ações.
23 “Nǝboŋ nǝdam̃ hiMoses tovi 40, ike tivan hǝn b̃eris nǝbathudud san, auleIsrael gail, ke, lumabe.
23 “Certo dia, estando Moisés com quarenta anos, resolveu visitar seus parentes, o povo de Israel.
24 Nǝboŋ tovan, eris auleIjip tobilas auleIsrael, ŋa evi tarhǝt san, ale esisil hǝn auleIjip enan, etuh buni.
24 Ao ver um egípcio maltratando um israelita, defendeu o israelita e o vingou, matando o egípcio.
25 AMoses inau ke auleIsrael gail lǝtalǝboii ke aGot tosǝvati hǝn b̃ilav kuv galito dan navǝlan alat a Ijip, be lǝsalǝboii.
25 Imaginou que seus irmãos israelitas entenderiam que ele havia sido enviado por Deus para resgatá-los, mas isso não aconteceu.
26 Pelan han ŋai aMoses eris auleIsrael eru artob̃al. Ike tigol arikad navoivoian mai gǝlar gabag ale ikel mai gǝlaru ke, ‘Gamǝru mǝrovi larmiṽan; imabe mǝrub̃al maiegai?’
26 “No dia seguinte, visitou-os novamente e viu dois homens de Israel brigando. Tentando agir como pacificador, disse a eles: ‘Homens, vocês são irmãos; por que brigam um com o outro?’.
27 Be atenan togol tosa hǝn togon, ikabsan aMoses, ike, ‘Ase igol gaiug gotoil a m̃o, hǝn gǝb̃ikel ke namtunor o namtsanor?
27 “Mas o homem que era culpado empurrou Moisés e disse: ‘Quem o nomeou líder e juiz sobre nós?
28 Guke getuh bun ginau hum gototuh bun auleIjip nino a?’
28 Vai me matar como matou o egípcio ontem?’.
29 Nǝboŋ aMoses tosǝsǝloŋ hǝn nasoran enan, igam yav vi Mitian. Itoh ei hum nametb̃os, ilah, ikad anatun ulum̃an eru.
29 Quando Moisés ouviu isso, fugiu e foi viver como estrangeiro na terra de Midiã. Ali nasceram seus dois filhos.
30 “Husur nasihau tovi 40 tovan, aŋel sua evisi hǝn aMoses len nǝhai sua topaŋ wunwun len naut masmas tob̃ǝb̃esw, pǝpadaŋ hǝn nab̃iltiṽehuh Sinai.
30 “Quarenta anos depois, no deserto próximo ao monte Sinai, um anjo apareceu a Moisés nas chamas de um arbusto que queimava.
31 Nǝboŋ aMoses torisi, imaŋmaŋ lan, ivan pǝpadaŋ hǝni hǝn b̃ekǝta bunusi, ale esǝsǝloŋ hǝn nadolon Nasub̃ aGot toke:
31 Quando Moisés viu aquilo, ficou admirado. Aproximando-se para observar melhor, ouviu a voz do Senhor, que disse:
32 ‘Ginau novi Got setǝmam̃ gail ta sutuai, aGot siApraham, seIsak mai siJakop.’ Ninen aMoses epil habat ale emǝtahun b̃ekǝta husur emǝtahw masuṽ.
32 ‘Eu sou o Deus de seus antepassados, o Deus de Abraão, de Isaque e de Jacó’. Moisés tremia de medo e não tinha coragem de olhar.
33 “Beti Nasub̃ aGot ikel maii ke, ‘Dakuv naributbut sam̃ gǝlaru; nǝtan gotoil lan ilo.
33 “Então o Senhor lhe disse: ‘Tire as sandálias, pois você está pisando em terra santa.
34 Nokǝta ris kitin hǝni ke alat a Ijip lomǝdas nǝvanuan sagw gail. Nosǝsǝloŋ hǝn nakiloban salito ŋa nogǝm hǝn nǝb̃ilav kuv galito. Ale gegǝmai! Nesǝvat gaiug vi Ijip.’”
34 Por certo, tenho visto a aflição do meu povo no Egito. Tenho ouvido seus gemidos e desci para libertá-los. Agora vá, pois eu o envio de volta ao Egito’.
35 ASteven isor van am ke, “Imaienan, lomǝtahun atenan, aMoses, nǝboŋ lotoke, ‘Ase igol gaiug gotoil a m̃o, gotokel ke namtunor o namtsanor?’ Be aGot m̃au esǝvat atenan hǝn b̃eil a m̃o hǝn galito ale hǝn b̃ilav kuv galito. Len nabuŋon aŋel tovisi hǝn aMoses len nǝhai topaŋ, aGot esǝvati.
35 “Era esse o mesmo Moisés que o povo havia rejeitado quando lhe perguntaram: ‘Quem o nomeou líder e juiz?’. Por meio do anjo que apareceu a Moisés no arbusto em chamas, Deus o enviou para ser líder e libertador.
36 AMoses enan esǝhar galit dan naut a Ijip ale len naut a Ijip, len Nǝtas Bisibis, mai len naut masmas tob̃ǝb̃esw len nasihau tovi 40 am, igol namerikel lotomaŋmaŋ len gail, namerikel galen lugol nǝdaŋan siGot ip̃arp̃ar.
36 Assim, com muitas maravilhas e sinais, ele os conduziu para fora do Egito, pelo mar Vermelho e pelo deserto, durante quarenta anos.
37 “Evi aMoses boh tokel mai alat a Israel ke, ‘AGot dereh tigol ahai kelkel ur sua samito sum̃an ginau tile mǝhat dan gamit balai.’
37 “Esse mesmo Moisés disse ao povo de Israel: ‘Deus levantará para vocês um profeta como eu do meio de seu povo’.
38 AMoses enan itoh mai galito nǝboŋ lotob̃on len naut masmas tob̃ǝb̃esw, itoh mai aŋel tosor maii len nab̃iltiṽehuh Sinai, ale itoh mai atǝmadit gail; ale aGot ilav nasoruan tomaur maii hǝn b̃ilavi mai gidato.
38 Moisés estava com nossos antepassados, a congregação do povo de Deus no deserto, quando o anjo lhe falou no monte Sinai, e ali Moisés recebeu palavras que dão vida, para transmiti-las a nós.
39 “Avil atǝmadit ta sutuai lǝsagol nǝsa aMoses tokele. Lomǝtahun lǝb̃ehusuri am, luke letǝlmam vi Ijip.
39 “Mas nossos antepassados se recusaram a obedecer a Moisés. Eles o rejeitaram e, em seu íntimo, voltaram ao Egito.
40 Lukel mai aAron ke, ‘Geum hǝn nagot gail m̃os gidato hǝn lǝb̃eil a m̃o hǝn gidato. Be aMoses enan tosǝhar gidato dan naut a Ijip, datsalǝboi nǝsa tovisi hǝni!’
40 Disseram a Arão: ‘Faça para nós deuses que nos guiem, pois não sabemos o que aconteceu com esse Moisés que nos tirou do Egito’.
41 Ale len nǝboŋ enan lugol nǝlablab sua hun natuhb̃uluk. Lotutumav hǝn naviolan salit van hǝni, ale lohǝhaṽur tǝban nǝlablab lotogole hǝn navǝlalito.
41 Logo, fizeram um ídolo em forma de bezerro, ofereceram-lhe sacrifícios e começaram a celebrar o objeto que haviam criado.
42 Be aGot ipair dan galito ale eriŋ gab̃ulan galit hǝn lǝb̃ilotu hǝn nǝyal, nahǝbati mai nam̃eso gail len nǝmav. Ehum ahai kelkel ur gail lotokele len nalob̃ulat salito ke,
42 Então Deus se afastou deles e os entregou para servirem as estrelas do céu como deuses, conforme está escrito no livro dos profetas: ‘Foi a mim que vocês trouxeram sacrifícios e ofertas durante aqueles quarenta anos no deserto, povo de Israel?
43 Ao, mǝtob̃uruŋ naim nǝtap̃olen sinagot Molek,
43 Não, vocês carregaram o santuário de Moloque, a estrela de seu deus Renfã, e as imagens que fizeram para adorá-los. Por isso eu os enviarei para o exílio, para além da Babilônia’.
44 ASteven isor am ke, “Len naut masmas tob̃ǝb̃esw atǝmadit gail ta sutuai lukad naim nǝtap̃olen siGot togol natohan siGot mai galito top̃arp̃ar. Loum hǝni sum̃an aGot tokele mai aMoses, ale ep̃itoṽ hǝn nǝplan aMoses torisi tia len nab̃iltiṽehuh Sinai.
44 “Nossos antepassados levaram com eles pelo deserto o tabernáculo, construído de acordo com o modelo que Deus havia mostrado a Moisés.
45 Beti galito lupati gǝmai nǝboŋ aJosua toil a m̃o hǝn galito. Lupati nǝboŋ lotolav nǝtan simetb̃os gail aGot tohut galit dani m̃os atǝmadit gail. Ale ipat magenan van vǝbar nǝboŋ siTevit.
45 Anos depois, quando Josué comandou nossos antepassados nas batalhas contra as nações que Deus expulsou desta terra, foi levado com eles para seu novo território e ali ficou até o tempo do rei Davi.
46 AGot ehǝhaṽur hǝni, ale aTevit eus aGot hǝn b̃eum hǝn naim natohtohan m̃os aGot siJakop.
46 “Davi encontrou favor diante de Deus e pediu para construir um templo permanente para o Deus de Jacó,
47 Be aSolomon boh eum hǝn naim enan.
47 mas foi Salomão quem o construiu.
48 “Wake aGot toyalyal buni satohtoh len naim nǝvanuan gail lotoum hǝni. Esum̃an Nasub̃ aGot tokele len nabuŋon ahai kelkel ur toke:
48 O Altíssimo, porém, não habita em templos feitos por mãos humanas. Como diz o profeta:
49 “‘Novi kiŋ, nǝmav ehun nab̃iltihai bǝtbǝtah sagw
49 ‘O céu é meu trono, e a terra é o suporte de meus pés. Acaso construiriam para mim um templo assim tão bom?’, diz o Senhor. ‘Que lugar de descanso me poderiam fazer?
50 Aoa! mǝtodǝdas mǝtb̃igole husur ke ginau sǝb̃ogw ŋai nugol natgalen p̃isi.’”
50 Acaso não foram minhas mãos que criaram o céu e a terra?’.
51 Ale aSteven imaris kotov nasoran san ke, “Gamit nǝkadumit ihaihai masuṽ. Nǝlomit imabe? Nǝdariŋamit eb̃ulb̃ulol! Mǝtop̃itoṽ hǝn atǝmamit gail ta sutuai. Mǝtomǝtahun aNunun aGot akis!
51 “Povo teimoso! Vocês têm o coração incircuncidado e são surdos para a verdade. Resistirão para sempre ao Espírito Santo? Foi o que seus antepassados fizeram, e vocês também o fazem!
52 Mǝtunau tǝlmam hǝn ahai kelkel ur ideh atǝmamit gail lǝsamǝdasi a? Ao, lomǝdas galit van van van vagol nǝmatan hǝn alat lotopǝhav utaut hǝn nagǝmaian siVanuan Nanoran. Atenan, mǝtumadhariŋi len navǝlan aenemi san gail gol ke lutahǝtah hǝni imat!
52 Que profeta seus antepassados não perseguiram? Mataram até aqueles que predisseram a vinda do Justo, a quem vocês traíram e assassinaram!
53 Gamito mǝtukad nalo siGot aŋel gail lotolav mai gamito, be mǝtsagol husur nǝsa tokele.”
53 Vocês desobedeceram à lei de Deus, embora a tenham recebido das mãos de anjos”.
54 Nǝboŋ nǝSanhitrin lotosǝsǝloŋ hǝn aSteven, nǝlolit ipaŋpaŋ masuṽ van lukat b̃ub̃ur nariṽolit van hǝni.
54 Os líderes judeus se enfureceram com a acusação de Estêvão e rangiam os dentes contra ele.
55 Be aSteven topul hǝn aNunun aGot, ekǝta haihai vi lan nǝmav ale eris namǝnas siGot mai aYesu toil len nǝtarhǝt nǝmatu siGot.
55 Mas Estêvão, cheio do Espírito Santo, olhou firmemente para o céu e viu a glória de Deus, e viu Jesus em pé no lugar de honra, à direita de Deus.
56 Ike, “Mǝteris! Nokǝta ris nǝmav tosǝŋav ale aNatun Nǝvanuan toil len nǝtarhǝt nǝmatu siGot.”
56 “Olhem!”, disse ele. “Vejo os céus abertos e o Filho do Homem em pé no lugar de honra, à direita de Deus!”
57 Lukai masuṽ, p̃on gol nǝdariŋalito, m̃ur van hǝni,
57 Eles taparam os ouvidos e, aos gritos, lançaram-se contra ele.
58 liv gargari vi tut dan nab̃iltivile, ale tub̃at hǝn lǝb̃etuṽi. Ale alat lotosǝsǝloŋ hǝni loriŋ nahurabat salit gail len narien aSol, nǝmantuhmar sua.
58 Arrastaram-no para fora da cidade e começaram a apedrejá-lo. Seus acusadores tiraram os mantos e os deixaram aos pés de um jovem chamado Saulo.
59 Nǝboŋ lototuṽtuṽi, aSteven isor tuṽ ke, “Nasub̃ aYesu, gilav nanunugw.”
59 Enquanto atiravam as pedras, Estêvão orou: “Senhor Jesus, recebe o meu espírito”.
60 Beti etǝŋedur ale ikai habat ke, “Nasub̃, sagipansem galit sil nǝsaan egai salito.” Nǝboŋ tokǝmaienan tonoŋ, imat.
60 Então caiu de joelhos e gritou: “Senhor, não os culpes por este pecado!”. E, com isso, adormeceu.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Atos 7, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.