Atos 27

Nasoruan siGot len nasoruan ta Uluveu (KLV) vs VC

Sair da comparação
VC Versão Católica
1 Nǝboŋ aFestus toriŋi ke namtb̃iwol vi Itali, loriŋ aPol mai galevis lotobǝbaŋis am len navǝlan nasenturion sua, nahǝsan aJulius, tovi gai sua len Nab̃iltiluṽoh Nasoltia SeSisa.
1 Logo que foi determinado que embarcássemos para a Itália, Paulo foi entregue com outros presos a um centurião da coorte Augusta, chamado Júlio.
2 Namtusah len nǝwag wol ta Atramittium toke b̃iwol vi lan navile gail bitas len naprovens Asia, ale namtotub̃at wol. AAristarkus, auleMasetonia sua ta Tessalonika, itah mai ginamito.
2 Embarcamos num navio de Adramito que devia costear as terras da Ásia, e levantamos âncora. Em nossa companhia estava Aristarco, macedônio de Tessalônica.
3 Pelan han namtubar naut a Siton, ale aJulius, tovoi hǝn aPol, idam̃ hǝn ke aPol b̃ivahut van hǝn nabubur san gail hǝn lǝb̃ekǝtkǝta tǝban.
3 No dia seguinte, fazendo escala em Sidônia, Júlio, usando de bondade com Paulo, permitiu-lhe ir ver os seus amigos e prover-se do que havia de necessário.
4 Namtovi lau dan naut enan ale namtuwol susuah tarhǝbab a Saiprus husur nǝlan eṽuv gol ginamito.
4 Dali, fazendo-nos ao mar, fomos navegando perto das costas de Chipre, por nos serem contrários os ventos.
5 Nǝboŋ namttowol tukot husur naut a Silisia mai a Pamfilia tonoŋ, namtubar naut a Mira a Lisia.
5 Tendo atravessado o mar da Cilícia e da Panfília, chegamos a Mira, cidade da Lícia.
6 Len naut enan nasenturion isab̃ nǝwag wolwol sua ta Aleksadria toke tevi Itali ale eusan ginamit lan.
6 O centurião encontrou ali um navio de Alexandria, que rumava para a Itália, e fez-nos passar para ele.
7 Len nǝmariboŋ isob̃ur namtuwol manmaneh. Namtohusur nabitas a Knitus be nawolan idaŋ masuṽ. Pǝpadaŋ hǝn naut a Knitus nǝlan eṽuv gol nǝgaman sinamito ale namtuwol tarhǝholoul a Krit sǝhor nabuŋon a Salm̃one.
7 Por muitos dias navegamos lentamente e com dificuldade até diante de Cnido, onde o vento não nos permitiu aportar.
8 Nawolan sinamit husur nabitas enan idaŋ vǝbar naut sua nahǝsan tovi Naut Susuahan Tokab, pǝpadaŋ hǝn nab̃iltivile a Lasea.
8 Fomos então costeando ao sul da ilha de Creta, junto ao cabo Salmona. Navegando com dificuldade ao longo da costa, chegamos afinal a um lugar, a que chamam Bons Portos, perto do qual está a cidade de Lasaia.
9 Nǝmariboŋ isob̃ur ivan tia, ale nǝtas isa hǝn nawolan husur Nǝboŋ hǝn Nabǝbaŋan tu ivan tia. Imaienan aPol ikel nalǝlǝgauan mai galit
9 Passara o tempo - já havia passado a época do jejum - e a navegação se tornava perigosa. Paulo advertiu-os:
10 ke, “Lalum̃an, noris ke dereh nawolan egai tidaŋ habat ale natit tisob̃ur timasig, savi nǝkako mai nǝwag ŋai, be nǝmauran tisob̃ur am.”
10 Amigos, vejo que a navegação não se fará sem perigo e sem graves danos, não somente ao navio e à sua carga, mas ainda às nossas vidas.
11 Avil nasenturion sadǝlom masuṽ hǝn nǝsa aPol tokele, esǝsǝloŋ hǝn ahai wolwol mai amahean nǝwag wol ŋai.
11 O centurião, porém, dava mais crédito ao piloto e ao mestre do que ao que Paulo dizia.
12 Husur ke naut hǝn nasusuahan enan sanor hǝn namtb̃itoh lan len nahǝbati naut susus, isob̃ur len galit p̃isi luke namtiwol dani hǝn hum ma namtb̃ibar naut a Finiks hǝn namtb̃itoh ei len nahǝbati naut susus. Naut enan evi naut susuahan tokǝta vi nǝsautwes mai nanotwes.
12 O porto era impróprio para passar o inverno, pelo que a maior parte deles foi de parecer que se retornasse ao mar, na esperança de chegar a Fenice, para passar ali o inverno, por ser esse um porto de Creta, abrigado dos ventos do sudeste e do nordeste.
13 Nǝboŋ nǝlan toṽuv kǝkereh len nasaut, lunau ke lǝb̃ibar naut a Finiks ŋa loliv naga, lotub̃at wol tukot pǝpadaŋ hǝn naholoul a Krit.
13 Soprava então brandamente o vento sul. Julgavam poder executar os seus planos. Levantaram a âncora e foram costeando de perto a ilha de Creta.
14 Avil sǝdareh nǝlan paru, nahǝsan aNotis, eṽuv idaŋ tukot len naholoul a Krit gǝmai.
14 Mas, não muito depois, veio do lado da ilha um tufão chamado Euroaquilão.
15 Husur nǝlan iṽas nǝwag wol gol ke edǝdas b̃iwol len nǝlan topat gol nǝhon maienan, namtupair, sarmar mai nǝlan.
15 Sem poder resistir à ventania, o navio foi arrebatado e deixamo-nos arrastar.
16 Nǝboŋ namttogam tarhǝbab len natuhholoul, nahǝsan a Kauta, namtolǝboi namtb̃eliv natuhb̃ot vi mǝhat len nǝwag wol, naut kǝmas ke todaŋ, ale namtubaŋis gati.
16 Impelidos rapidamente para uma pequena ilha chamada Cauda, conseguimos, com muito esforço, recolher o batel.
17 Nǝboŋ tovi mǝhat tonoŋ, lopis garu hǝn nǝwag wol hǝn nab̃iltihau hǝn asike b̃imap̃ul. Beti husur lomǝtahw ke likos len nasǝhau a Sirtis, lubar hǝn nǝlai tovi aga, ale nǝtas isar hǝn galito, nǝwag wol igam mǝdau.
17 Içaram-no e, depois, como meio de segurança, cingiram o navio com cabos. Então, temendo encalhar em Sirte, arriaram as velas e entregaram-se à mercê dos ventos.
18 Nǝtas ekur habat hǝn ginamito gol ke pelan han lotub̃at bubulan nǝkako len tas.
18 No dia seguinte, sendo a tempestade ainda mais violenta, atiraram fora a carga.
19 Ale len nǝmariboŋ totor han lubar hǝn nahudhutit hǝn nǝwag len tas hǝn navǝlalit ŋai hǝn lǝb̃imaur.
19 No terceiro dia, atiramos para fora com as nossas próprias mãos os acessórios do navio.
20 Len nǝmariboŋ isob̃ur namityal mai nam̃eso gail lǝsavisi. Nǝlan paru iṽas habat hǝn ginamito van gol ke namtsadǝlomi am ke namtb̃imaur.
20 Ora, não aparecendo por muitos dias nem sol nem estrelas e sendo batidos por forte tempestade, tínhamos por fim perdido toda a esperança de sermos salvos.
21 Nǝboŋ ebǝlav lǝsǝhan, beti aPol ile mǝhat, ikel mai galit ke, “Lalum̃an, ivoi mǝttasǝsǝloŋ hǝn nalǝlǝgauan sagw. Asike mǝttawol dan naut a Krit, natit gail hǝn nǝwag asike lǝtǝmap̃ulp̃ul, asike lǝtǝmasig.
21 Desde muito tempo ninguém havia comido nada. Paulo levantou-se no meio deles e disse: Amigos, deveras devíeis ter-me atendido e não ter saído de Creta, e assim evitar esse perigo e essas perdas.
22 Be nukel mai gamit ke, ivoi mǝtetǝgau gat nǝlomito husur nǝmauran samito asike imasig, nǝwag wol ŋai dereh timasig.
22 Agora, porém, vos admoesto a que tenhais coragem, pois não perecerá nenhum de vós, mas somente o navio.
23 AGot tovi esagw notoum san, nino len mariug aŋel san eil tǝban ginau
23 Esta noite apareceu-me um anjo de Deus, a quem pertenço e a quem sirvo, o qual me disse:
24 ike, ‘Sagemǝtahw Pol. Dereh gimaur, geil m̃au len nakotan seSisa, ale aGot eviol hǝni mai gaiug tia hǝn nǝmauran salit p̃isi lotosah len nǝwag wol mai gaiug.’
24 Não temas, Paulo. É necessário que compareças diante de César. Deus deu-te todos os que navegam contigo.
25 Imagenan, lalum̃an, mǝtelǝŋon tivoi am len nǝlomito husur nukad nadǝlomian len aGot ke dereh tesum̃an nǝsa tokele mai ginau.
25 Por isso, amigos, coragem! Eu confio em Deus que há de acontecer como me foi dito.
26 Be datimaskos len naholoul ideh bai.”
26 Vamos dar a uma ilha.
27 Nǝboŋ nawik eru togam gole, len mariug, nǝboŋ nǝtas tosar hǝn ginamit tukot len Nǝtas Atria, tub̃loh len mariug alat lotoum len nǝwag wol lunau ke lusal gǝm pǝpadaŋ hǝn naut ideh.
27 Já estávamos na décima quarta noite, pelo mar Adriático, quando, pela meia-noite, os marinheiros pressentiram que estavam perto de alguma terra.
28 Lugol ris nǝsarehan hǝn nǝtas, sab̃i ke namita han tovi 37. Sǝdareh lugol ris nǝsarehan tǝtas, sab̃i ke namita han tovi 27.
28 Então, atirando a sonda, perceberam que a profundidade era de vinte braças. Depois, um pouco mais adiante, viram que era de quinze braças.
29 Lomǝtahw ke hum ma namtb̃ikos len nǝvat, ale lubar hǝn naga ivat bathuwag beti lusor tuṽ vir nalennǝyal b̃egǝmai.
29 Temendo que déssemos em algum recife, lançaram quatro âncoras da popa, esperando ansiosos que amanhecesse o dia.
30 Galevis lotoum len nǝwag wol lohisi ke ligam dan nǝwag, ale loriŋ natuhb̃ot vi pan gǝras ke libar hǝn naga gail dan nǝmashuwag.
30 Imediatamente, os marinheiros procuraram fugir e, sob o pretexto de largar as âncoras da proa, lançaram o bote ao mar.
31 Be aPol ikel mai nasenturion mai nasoltia gail ke, “Alatenan asike lǝb̃itoh len nǝwag wol, asike mǝtolǝboi mǝtb̃imakuv dan nǝmatan.”
31 Paulo disse ao centurião e aos soldados: Se estes homens não permanecerem no navio, não podereis salvar-vos.
32 Beti nasoltia gail luta kotov nǝhau totah gat natuhb̃ot, gol ke isal.
32 Os soldados cortaram, então, os cabos do bote e deixaram-no cair.
33 Pǝpadaŋ hǝn naut b̃ilan aPol eŋir galit p̃isi ke lihan, ike, “Damǝŋ nǝmariboŋ evi 14 mǝttotoh van mǝtsǝhan, ale nǝhanan samit eb̃uer.
33 Enquanto ia amanhecendo, Paulo encorajou a todos que comessem alguma coisa, e disse: Já faz hoje catorze dias que estais em jejum, sem comer nada.
34 Imaienan, ivoi ke mitihan natideh hǝn b̃evi tarhǝt samito. Mitimasgole hǝn mǝtb̃imaur. Husur nasivur ideh len nǝkadumit asike imasig.”
34 Rogo-vos que comais alguma coisa, no interesse de vossa vida, porque nem um cabelo da cabeça de alguém de vós perecerá.
35 Nǝboŋ tokǝmaienan tonoŋ, len nǝholit p̃isi ilav nabǝta, esipa len aGot, eb̃ur nabǝta ale etub̃at hani.
35 Tendo dito isso, tomou do pão, pronunciou uma bênção na presença de todos e, depois de parti-lo, começou a comer.
36 Galit p̃isi lolǝŋon ivoi am len nǝlolito ale luhan.
36 Com isso, todos cobraram ânimo e puseram-se igualmente a comer.
37 (Ginamit p̃isi len nǝwag wol enan namtovi 276.)
37 No navio éramos ao todo duzentas e setenta e seis pessoas.
38 Nǝboŋ lotohanukub tonoŋ, lobubulan nawit len tas hǝn b̃igol nǝwag wol b̃emǝlala.
38 Depois de terem comido à vontade, aliviaram o navio, atirando o trigo ao mar.
39 Nǝboŋ naut tolan, lǝsaris lǝboi naut be lokǝta bunus nab̃urhuut sua tokad nabion lotoke ligol nǝwag wol tikos lan, be lǝsalǝboii ke timaienan o ledǝdasi.
39 Afinal, clareou o dia. Os marinheiros não reconheceram a terra, mas viram uma enseada com uma praia, na qual tencionavam encalhar o navio, caso o pudessem.
40 Ŋa luta kokotov nǝhau hǝn naga gail hǝn lǝb̃ipat butitas. Nǝboŋ lotogol nauman en sal, lusah rub̃at nǝhau gail lotopis gat nǝṽos wolwol gǝlaru hǝni. Beti loliv nǝlai mashuwag vi mǝhat hǝn nǝlan b̃eṽuvi, ale luwol vahut bitas.
40 Levantaram as âncoras e largaram ao mesmo tempo as amarras dos lemes. Desfraldaram ao vento a vela mestra e rumaram para a praia.
41 Lubar naut nawilel tolev ale lukos. Nǝmashuwag edǝdas b̃erus be nab̃iltitas iṽas nǝbathuwag van van vǝmap̃ulp̃ul.
41 Mas deram numa língua de terra, e o navio encalhou aí. A proa, encalhada, permanecia imóvel, ao mesmo tempo que a popa se abria com a força do mar.
42 Nasoltia gail lusor utaut hǝn lǝb̃igol alat lotobaŋis gat galito limat hǝn asike lǝb̃egǝgar yav.
42 Os soldados tencionavam matar os presos, por temerem que algum deles fugisse a nado.
43 Avil nasenturion ike aPol timaur, ale ikai tas na-sor-utaut-an enan. Ikele ke, alat lotolǝboi nagǝgaran lemǝlah len tas a m̃o, gǝgar vahut.
43 O centurião, porém, querendo salvar Paulo, impediu que o fizessem e ordenou que aqueles que pudessem nadar fossem os primeiros a lançar-se ao mar e alcançar a terra.
44 Ale ikel mai alat lotosuh ke, ideh litah gat nǝtarhai, ideh litah gat nahudhuwag. Imagenan galit p̃isi lubar nabitas, lumaur.
44 Os demais, uns atingiram a terra em tábuas, outros em cima dos destroços do navio. Desse modo, todos conseguiram chegar à terra, sãos e salvos.

Ler em outra tradução

Comparar com outra

Estude este capítulo no WhatsApp

Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Atos 27, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.