Atos 27
Nasoruan siGot len nasoruan ta Uluveu (KLV) vs ARIB
1 Nǝboŋ aFestus toriŋi ke namtb̃iwol vi Itali, loriŋ aPol mai galevis lotobǝbaŋis am len navǝlan nasenturion sua, nahǝsan aJulius, tovi gai sua len Nab̃iltiluṽoh Nasoltia SeSisa.
1 E, como se determinou que navegássemos para a Itália, entregaram Paulo e alguns outros presos a um centurião por nome Júlio, da corte augusta.
2 Namtusah len nǝwag wol ta Atramittium toke b̃iwol vi lan navile gail bitas len naprovens Asia, ale namtotub̃at wol. AAristarkus, auleMasetonia sua ta Tessalonika, itah mai ginamito.
2 E, embarcando em um navio de Adramítio, que estava prestes a navegar em demanda dos portos pela costa da Ásia, fizemo-nos ao mar, estando conosco Aristarco, macedônio de Tessalônica.
3 Pelan han namtubar naut a Siton, ale aJulius, tovoi hǝn aPol, idam̃ hǝn ke aPol b̃ivahut van hǝn nabubur san gail hǝn lǝb̃ekǝtkǝta tǝban.
3 No dia seguinte chegamos a Sidom, e Júlio, tratando Paulo com bondade, permitiu-lhe ir ver os amigos e receber deles os cuidados necessários.
4 Namtovi lau dan naut enan ale namtuwol susuah tarhǝbab a Saiprus husur nǝlan eṽuv gol ginamito.
4 Partindo dali, fomos navegando a sotavento de Chipre, porque os ventos eram contrários.
5 Nǝboŋ namttowol tukot husur naut a Silisia mai a Pamfilia tonoŋ, namtubar naut a Mira a Lisia.
5 Tendo atravessado o mar ao longo da Cilícia e Panfília, chegamos a Mirra, na Lícia.
6 Len naut enan nasenturion isab̃ nǝwag wolwol sua ta Aleksadria toke tevi Itali ale eusan ginamit lan.
6 Ali o centurião achou um navio de Alexandria que navegava para a Itália, e nos fez embarcar nele.
7 Len nǝmariboŋ isob̃ur namtuwol manmaneh. Namtohusur nabitas a Knitus be nawolan idaŋ masuṽ. Pǝpadaŋ hǝn naut a Knitus nǝlan eṽuv gol nǝgaman sinamito ale namtuwol tarhǝholoul a Krit sǝhor nabuŋon a Salm̃one.
7 Navegando vagarosamente por muitos dias, e havendo chegado com dificuldade defronte de Cnido, não nos permitindo o vento ir mais adiante, navegamos a sotavento de Creta, à altura de Salmone;
8 Nawolan sinamit husur nabitas enan idaŋ vǝbar naut sua nahǝsan tovi Naut Susuahan Tokab, pǝpadaŋ hǝn nab̃iltivile a Lasea.
8 e, costeando-a com dificuldade, chegamos a um lugar chamado Bons Portos, perto do qual estava a cidade de Laséia.
9 Nǝmariboŋ isob̃ur ivan tia, ale nǝtas isa hǝn nawolan husur Nǝboŋ hǝn Nabǝbaŋan tu ivan tia. Imaienan aPol ikel nalǝlǝgauan mai galit
9 Havendo decorrido muito tempo e tendo-se tornado perigosa a navegação, porque já havia passado o jejum, Paulo os advertia,
10 ke, “Lalum̃an, noris ke dereh nawolan egai tidaŋ habat ale natit tisob̃ur timasig, savi nǝkako mai nǝwag ŋai, be nǝmauran tisob̃ur am.”
10 dizendo-lhes: Senhores, vejo que a viagem vai ser com avaria e muita perda não só para a carga e o navio, mas também para as nossas vidas.
11 Avil nasenturion sadǝlom masuṽ hǝn nǝsa aPol tokele, esǝsǝloŋ hǝn ahai wolwol mai amahean nǝwag wol ŋai.
11 Mas o centurião dava mais crédito ao piloto e ao dono do navio do que às coisas que Paulo dizia.
12 Husur ke naut hǝn nasusuahan enan sanor hǝn namtb̃itoh lan len nahǝbati naut susus, isob̃ur len galit p̃isi luke namtiwol dani hǝn hum ma namtb̃ibar naut a Finiks hǝn namtb̃itoh ei len nahǝbati naut susus. Naut enan evi naut susuahan tokǝta vi nǝsautwes mai nanotwes.
12 E não sendo o porto muito próprio para invernar, os mais deles foram de parecer que daí se fizessem ao mar para ver se de algum modo podiam chegar a Fênice, um porto de Creta que olha para o nordeste e para o sueste, para ali invernar.
13 Nǝboŋ nǝlan toṽuv kǝkereh len nasaut, lunau ke lǝb̃ibar naut a Finiks ŋa loliv naga, lotub̃at wol tukot pǝpadaŋ hǝn naholoul a Krit.
13 Soprando brandamente o vento sul, e supondo eles terem alcançado o que desejavam, levantaram ferro e iam costeando Creta bem de perto.
14 Avil sǝdareh nǝlan paru, nahǝsan aNotis, eṽuv idaŋ tukot len naholoul a Krit gǝmai.
14 Mas não muito depois desencadeou-se do lado da ilha um tufão de vento chamado euro-aquilão;
15 Husur nǝlan iṽas nǝwag wol gol ke edǝdas b̃iwol len nǝlan topat gol nǝhon maienan, namtupair, sarmar mai nǝlan.
15 e, sendo arrebatado o navio e não podendo navegar contra o vento, cedemos à sua força e nos deixávamos levar.
16 Nǝboŋ namttogam tarhǝbab len natuhholoul, nahǝsan a Kauta, namtolǝboi namtb̃eliv natuhb̃ot vi mǝhat len nǝwag wol, naut kǝmas ke todaŋ, ale namtubaŋis gati.
16 Correndo a sota-vento de uma pequena ilha chamada Clauda, somente a custo pudemos segurar o batel,
17 Nǝboŋ tovi mǝhat tonoŋ, lopis garu hǝn nǝwag wol hǝn nab̃iltihau hǝn asike b̃imap̃ul. Beti husur lomǝtahw ke likos len nasǝhau a Sirtis, lubar hǝn nǝlai tovi aga, ale nǝtas isar hǝn galito, nǝwag wol igam mǝdau.
17 o qual recolheram, usando então os meios disponíveis para cingir o navio; e, temendo que fossem lançados na Sirte, arriaram os aparelhos e se deixavam levar.
18 Nǝtas ekur habat hǝn ginamito gol ke pelan han lotub̃at bubulan nǝkako len tas.
18 Como fôssemos violentamente açoitados pela tempestade, no dia seguinte começaram a alijar a carga ao mar.
19 Ale len nǝmariboŋ totor han lubar hǝn nahudhutit hǝn nǝwag len tas hǝn navǝlalit ŋai hǝn lǝb̃imaur.
19 E ao terceiro dia, com as próprias mãos lançaram os aparelhos do navio.
20 Len nǝmariboŋ isob̃ur namityal mai nam̃eso gail lǝsavisi. Nǝlan paru iṽas habat hǝn ginamito van gol ke namtsadǝlomi am ke namtb̃imaur.
20 Não aparecendo por muitos dia nem sol nem estrelas, e sendo nós ainda batidos por grande tempestade, fugiu-nos afinal toda a esperança de sermos salvos.
21 Nǝboŋ ebǝlav lǝsǝhan, beti aPol ile mǝhat, ikel mai galit ke, “Lalum̃an, ivoi mǝttasǝsǝloŋ hǝn nalǝlǝgauan sagw. Asike mǝttawol dan naut a Krit, natit gail hǝn nǝwag asike lǝtǝmap̃ulp̃ul, asike lǝtǝmasig.
21 Havendo eles estado muito tempo sem comer, Paulo, pondo-se em pé no meio deles, disse: Senhores, devíeis ter-me ouvido e não ter partido de Creta, para evitar esta avaria e perda.
22 Be nukel mai gamit ke, ivoi mǝtetǝgau gat nǝlomito husur nǝmauran samito asike imasig, nǝwag wol ŋai dereh timasig.
22 E agora vos exorto a que tenhais bom ânimo, pois não se perderá vida alguma entre vós, mas somente o navio.
23 AGot tovi esagw notoum san, nino len mariug aŋel san eil tǝban ginau
23 Porque esta noite me apareceu um anjo do Deus de quem eu sou e a quem sirvo,
24 ike, ‘Sagemǝtahw Pol. Dereh gimaur, geil m̃au len nakotan seSisa, ale aGot eviol hǝni mai gaiug tia hǝn nǝmauran salit p̃isi lotosah len nǝwag wol mai gaiug.’
24 dizendo: Não temas, Paulo, importa que compareças perante César, e eis que Deus te deu todos os que navegam contigo.
25 Imagenan, lalum̃an, mǝtelǝŋon tivoi am len nǝlomito husur nukad nadǝlomian len aGot ke dereh tesum̃an nǝsa tokele mai ginau.
25 Portanto, senhores, tende bom ânimo; pois creio em Deus que há de suceder assim como me foi dito.
26 Be datimaskos len naholoul ideh bai.”
26 Contudo é necessário irmos dar em alguma ilha.
27 Nǝboŋ nawik eru togam gole, len mariug, nǝboŋ nǝtas tosar hǝn ginamit tukot len Nǝtas Atria, tub̃loh len mariug alat lotoum len nǝwag wol lunau ke lusal gǝm pǝpadaŋ hǝn naut ideh.
27 Quando chegou a décima quarta noite, sendo nós ainda impelidos pela tempestade no mar de Ádria, pela meia-noite, suspeitaram os marinheiros a proximidade de terra;
28 Lugol ris nǝsarehan hǝn nǝtas, sab̃i ke namita han tovi 37. Sǝdareh lugol ris nǝsarehan tǝtas, sab̃i ke namita han tovi 27.
28 e lançando a sonda, acharam vinte braças; passando um pouco mais adiante, e tornando a lançar a sonda, acharam quinze braças.
29 Lomǝtahw ke hum ma namtb̃ikos len nǝvat, ale lubar hǝn naga ivat bathuwag beti lusor tuṽ vir nalennǝyal b̃egǝmai.
29 Ora, temendo irmos dar em rochedos, lançaram da popa quatro âncoras, e esperaram ansiosos que amanhecesse.
30 Galevis lotoum len nǝwag wol lohisi ke ligam dan nǝwag, ale loriŋ natuhb̃ot vi pan gǝras ke libar hǝn naga gail dan nǝmashuwag.
30 Procurando, entrementes, os marinheiros fugir do navio, e tendo arriado o batel ao mar sob pretexto de irem lançar âncoras pela proa,
31 Be aPol ikel mai nasenturion mai nasoltia gail ke, “Alatenan asike lǝb̃itoh len nǝwag wol, asike mǝtolǝboi mǝtb̃imakuv dan nǝmatan.”
31 disse Paulo ao centurião e aos soldados: Se estes não ficarem no navio, não podereis salvar-vos.
32 Beti nasoltia gail luta kotov nǝhau totah gat natuhb̃ot, gol ke isal.
32 Então os soldados cortaram os cabos do batel e o deixaram cair.
33 Pǝpadaŋ hǝn naut b̃ilan aPol eŋir galit p̃isi ke lihan, ike, “Damǝŋ nǝmariboŋ evi 14 mǝttotoh van mǝtsǝhan, ale nǝhanan samit eb̃uer.
33 Enquanto amanhecia, Paulo rogava a todos que comessem alguma coisa, dizendo: É já hoje o décimo quarto dia que esperais e permaneceis em jejum, não havendo provado coisa alguma.
34 Imaienan, ivoi ke mitihan natideh hǝn b̃evi tarhǝt samito. Mitimasgole hǝn mǝtb̃imaur. Husur nasivur ideh len nǝkadumit asike imasig.”
34 Rogo-vos, portanto, que comais alguma coisa, porque disso depende a vossa segurança; porque nem um cabelo cairá da cabeça de qualquer de vós.
35 Nǝboŋ tokǝmaienan tonoŋ, len nǝholit p̃isi ilav nabǝta, esipa len aGot, eb̃ur nabǝta ale etub̃at hani.
35 E, havendo dito isto, tomou o pão, deu graças a Deus na presença de todos e, partindo-o começou a comer.
36 Galit p̃isi lolǝŋon ivoi am len nǝlolito ale luhan.
36 Então todos cobraram ânimo e se puseram também a comer.
37 (Ginamit p̃isi len nǝwag wol enan namtovi 276.)
37 Éramos ao todo no navio duzentas e setenta e seis almas.
38 Nǝboŋ lotohanukub tonoŋ, lobubulan nawit len tas hǝn b̃igol nǝwag wol b̃emǝlala.
38 Depois de saciados com a comida, começaram a aliviar o navio, alijando o trigo no mar.
39 Nǝboŋ naut tolan, lǝsaris lǝboi naut be lokǝta bunus nab̃urhuut sua tokad nabion lotoke ligol nǝwag wol tikos lan, be lǝsalǝboii ke timaienan o ledǝdasi.
39 Quando amanheceu, não reconheciam a terra; divisavam, porém, uma enseada com uma praia, e consultavam se poderiam nela encalhar o navio.
40 Ŋa luta kokotov nǝhau hǝn naga gail hǝn lǝb̃ipat butitas. Nǝboŋ lotogol nauman en sal, lusah rub̃at nǝhau gail lotopis gat nǝṽos wolwol gǝlaru hǝni. Beti loliv nǝlai mashuwag vi mǝhat hǝn nǝlan b̃eṽuvi, ale luwol vahut bitas.
40 Soltando as âncoras, deixaram-nas no mar, largando ao mesmo tempo as amarras do leme; e, içando ao vento a vela da proa, dirigiram-se para a praia.
41 Lubar naut nawilel tolev ale lukos. Nǝmashuwag edǝdas b̃erus be nab̃iltitas iṽas nǝbathuwag van van vǝmap̃ulp̃ul.
41 Dando, porém, num lugar onde duas correntes se encontravam, encalharam o navio; e a proa, encravando-se, ficou imóvel, mas a popa se desfazia com a força das ondas.
42 Nasoltia gail lusor utaut hǝn lǝb̃igol alat lotobaŋis gat galito limat hǝn asike lǝb̃egǝgar yav.
42 Então o parecer dos soldados era que matassem os presos para que nenhum deles fugisse, escapando a nado.
43 Avil nasenturion ike aPol timaur, ale ikai tas na-sor-utaut-an enan. Ikele ke, alat lotolǝboi nagǝgaran lemǝlah len tas a m̃o, gǝgar vahut.
43 Mas o centurião, querendo salvar a Paulo, estorvou-lhes este intento; e mandou que os que pudessem nadar fossem os primeiros a lançar-se ao mar e alcançar a terra;
44 Ale ikel mai alat lotosuh ke, ideh litah gat nǝtarhai, ideh litah gat nahudhuwag. Imagenan galit p̃isi lubar nabitas, lumaur.
44 e que os demais se salvassem, uns em tábuas e outros em quaisquer destroços do navio. Assim chegaram todos à terra salvos.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Atos 27, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.