Atos 27
Nasoruan siGot len nasoruan ta Uluveu (KLV) vs NAA
1 Nǝboŋ aFestus toriŋi ke namtb̃iwol vi Itali, loriŋ aPol mai galevis lotobǝbaŋis am len navǝlan nasenturion sua, nahǝsan aJulius, tovi gai sua len Nab̃iltiluṽoh Nasoltia SeSisa.
1 Quando foi decidido que devíamos navegar para a Itália, entregaram Paulo e alguns outros presos a um centurião chamado Júlio, do Batalhão Imperial.
2 Namtusah len nǝwag wol ta Atramittium toke b̃iwol vi lan navile gail bitas len naprovens Asia, ale namtotub̃at wol. AAristarkus, auleMasetonia sua ta Tessalonika, itah mai ginamito.
2 Embarcando num navio de Adramítio, que estava de partida para costear a província da Ásia, fizemo-nos ao mar, indo conosco Aristarco, um macedônio de Tessalônica.
3 Pelan han namtubar naut a Siton, ale aJulius, tovoi hǝn aPol, idam̃ hǝn ke aPol b̃ivahut van hǝn nabubur san gail hǝn lǝb̃ekǝtkǝta tǝban.
3 No dia seguinte, chegamos a Sidom. Júlio, tratando Paulo com humanidade, permitiu que ele fosse ver os amigos e obter assistência.
4 Namtovi lau dan naut enan ale namtuwol susuah tarhǝbab a Saiprus husur nǝlan eṽuv gol ginamito.
4 Partindo dali, navegamos ao abrigo da ilha de Chipre, porque os ventos eram contrários.
5 Nǝboŋ namttowol tukot husur naut a Silisia mai a Pamfilia tonoŋ, namtubar naut a Mira a Lisia.
5 E, tendo atravessado o mar ao longo da Cilícia e Panfília, chegamos a Mirra, na Lícia.
6 Len naut enan nasenturion isab̃ nǝwag wolwol sua ta Aleksadria toke tevi Itali ale eusan ginamit lan.
6 Nesse porto, o centurião encontrou um navio de Alexandria, que estava de partida para a Itália, e nos fez embarcar nele.
7 Len nǝmariboŋ isob̃ur namtuwol manmaneh. Namtohusur nabitas a Knitus be nawolan idaŋ masuṽ. Pǝpadaŋ hǝn naut a Knitus nǝlan eṽuv gol nǝgaman sinamito ale namtuwol tarhǝholoul a Krit sǝhor nabuŋon a Salm̃one.
7 Navegando vagarosamente muitos dias, foi com dificuldade que chegamos às imediações de Cnido. Não nos sendo permitido prosseguir, por causa do vento contrário, navegamos ao abrigo de Creta, na altura de Salmona.
8 Nawolan sinamit husur nabitas enan idaŋ vǝbar naut sua nahǝsan tovi Naut Susuahan Tokab, pǝpadaŋ hǝn nab̃iltivile a Lasea.
8 Costeando a ilha com dificuldade, chegamos a um lugar chamado Bons Portos, perto do qual estava a cidade de Laseia.
9 Nǝmariboŋ isob̃ur ivan tia, ale nǝtas isa hǝn nawolan husur Nǝboŋ hǝn Nabǝbaŋan tu ivan tia. Imaienan aPol ikel nalǝlǝgauan mai galit
9 Depois de muito tempo, tendo-se tornado a navegação perigosa, e já passado o tempo do Dia do Jejum, Paulo os aconselhou,
10 ke, “Lalum̃an, noris ke dereh nawolan egai tidaŋ habat ale natit tisob̃ur timasig, savi nǝkako mai nǝwag ŋai, be nǝmauran tisob̃ur am.”
10 dizendo: — Senhores, vejo que a viagem vai ser trabalhosa, com dano e muito prejuízo, não só da carga e do navio, mas também da nossa vida.
11 Avil nasenturion sadǝlom masuṽ hǝn nǝsa aPol tokele, esǝsǝloŋ hǝn ahai wolwol mai amahean nǝwag wol ŋai.
11 Porém o centurião dava mais crédito ao piloto e ao mestre do navio do que ao que Paulo dizia.
12 Husur ke naut hǝn nasusuahan enan sanor hǝn namtb̃itoh lan len nahǝbati naut susus, isob̃ur len galit p̃isi luke namtiwol dani hǝn hum ma namtb̃ibar naut a Finiks hǝn namtb̃itoh ei len nahǝbati naut susus. Naut enan evi naut susuahan tokǝta vi nǝsautwes mai nanotwes.
12 Não sendo o porto próprio para invernar, a maioria deles era de opinião que deviam partir dali, para ver se podiam chegar a Fenice e aí passar o inverno, visto ser um porto de Creta, que olha para o noroeste e para o sudoeste.
13 Nǝboŋ nǝlan toṽuv kǝkereh len nasaut, lunau ke lǝb̃ibar naut a Finiks ŋa loliv naga, lotub̃at wol tukot pǝpadaŋ hǝn naholoul a Krit.
13 Soprando brandamente o vento sul, e pensando eles ter alcançado o que desejavam, levantaram âncora e foram costeando mais de perto a ilha de Creta.
14 Avil sǝdareh nǝlan paru, nahǝsan aNotis, eṽuv idaŋ tukot len naholoul a Krit gǝmai.
14 Entretanto, não muito depois, desencadeou-se, do lado da ilha, um tufão de vento, chamado Euroaquilão.
15 Husur nǝlan iṽas nǝwag wol gol ke edǝdas b̃iwol len nǝlan topat gol nǝhon maienan, namtupair, sarmar mai nǝlan.
15 O navio foi arrastado com violência e, sem poder resistir ao vento, cessamos a manobra e nos fomos deixando levar.
16 Nǝboŋ namttogam tarhǝbab len natuhholoul, nahǝsan a Kauta, namtolǝboi namtb̃eliv natuhb̃ot vi mǝhat len nǝwag wol, naut kǝmas ke todaŋ, ale namtubaŋis gati.
16 Passando ao abrigo de uma ilhota chamada Cauda, com dificuldade conseguimos recolher o bote.
17 Nǝboŋ tovi mǝhat tonoŋ, lopis garu hǝn nǝwag wol hǝn nab̃iltihau hǝn asike b̃imap̃ul. Beti husur lomǝtahw ke likos len nasǝhau a Sirtis, lubar hǝn nǝlai tovi aga, ale nǝtas isar hǝn galito, nǝwag wol igam mǝdau.
17 Tendo içado o bote, os marinheiros usaram de todos os meios para reforçar o navio com cabos de segurança. E, temendo que fossem encalhar nos bancos de areia de Sirte, desceram as velas e foram à deriva.
18 Nǝtas ekur habat hǝn ginamito gol ke pelan han lotub̃at bubulan nǝkako len tas.
18 Açoitados severamente pela tormenta, no dia seguinte começaram a jogar a carga no mar.
19 Ale len nǝmariboŋ totor han lubar hǝn nahudhutit hǝn nǝwag len tas hǝn navǝlalit ŋai hǝn lǝb̃imaur.
19 E, no terceiro dia, nós mesmos, com as próprias mãos, lançamos ao mar a armação do navio.
20 Len nǝmariboŋ isob̃ur namityal mai nam̃eso gail lǝsavisi. Nǝlan paru iṽas habat hǝn ginamito van gol ke namtsadǝlomi am ke namtb̃imaur.
20 E, não aparecendo, havia já alguns dias, nem sol nem estrelas, caindo sobre nós grande tempestade, dissipou-se, afinal, toda a esperança de salvamento.
21 Nǝboŋ ebǝlav lǝsǝhan, beti aPol ile mǝhat, ikel mai galit ke, “Lalum̃an, ivoi mǝttasǝsǝloŋ hǝn nalǝlǝgauan sagw. Asike mǝttawol dan naut a Krit, natit gail hǝn nǝwag asike lǝtǝmap̃ulp̃ul, asike lǝtǝmasig.
21 Havendo todos estado muito tempo sem comer, Paulo, pondo-se em pé no meio deles, disse: — Senhores, na verdade, era preciso terem-me atendido e não partir de Creta, para evitar este dano e perda.
22 Be nukel mai gamit ke, ivoi mǝtetǝgau gat nǝlomito husur nǝmauran samito asike imasig, nǝwag wol ŋai dereh timasig.
22 Mas agora aconselho que tenham coragem, porque nenhuma vida se perderá, mas somente o navio.
23 AGot tovi esagw notoum san, nino len mariug aŋel san eil tǝban ginau
23 Porque, esta mesma noite, um anjo do Deus a quem pertenço e a quem sirvo, esteve comigo,
24 ike, ‘Sagemǝtahw Pol. Dereh gimaur, geil m̃au len nakotan seSisa, ale aGot eviol hǝni mai gaiug tia hǝn nǝmauran salit p̃isi lotosah len nǝwag wol mai gaiug.’
24 dizendo: “Paulo, não tenha medo! É preciso que você compareça diante de César, e eis que Deus, por sua graça, lhe deu todos os que navegam com você.”
25 Imagenan, lalum̃an, mǝtelǝŋon tivoi am len nǝlomito husur nukad nadǝlomian len aGot ke dereh tesum̃an nǝsa tokele mai ginau.
25 Portanto, senhores, tenham coragem! Pois eu confio em Deus que tudo vai acontecer conforme me foi dito.
26 Be datimaskos len naholoul ideh bai.”
26 Porém é necessário que sejamos arrastados para alguma ilha.
27 Nǝboŋ nawik eru togam gole, len mariug, nǝboŋ nǝtas tosar hǝn ginamit tukot len Nǝtas Atria, tub̃loh len mariug alat lotoum len nǝwag wol lunau ke lusal gǝm pǝpadaŋ hǝn naut ideh.
27 Quando chegou a décima quarta noite, sendo nós batidos de um lado para outro no mar Adriático, por volta da meia-noite os marinheiros pressentiram que se aproximavam de alguma terra.
28 Lugol ris nǝsarehan hǝn nǝtas, sab̃i ke namita han tovi 37. Sǝdareh lugol ris nǝsarehan tǝtas, sab̃i ke namita han tovi 27.
28 E, lançando a sonda, viram que a profundidade era de trinta e seis metros. Passando um pouco mais adiante, tornando a lançar a sonda, viram que a profundidade era de vinte e sete metros.
29 Lomǝtahw ke hum ma namtb̃ikos len nǝvat, ale lubar hǝn naga ivat bathuwag beti lusor tuṽ vir nalennǝyal b̃egǝmai.
29 E, receosos de que fôssemos atirados contra lugares rochosos, lançaram da popa quatro âncoras e oravam para que rompesse o dia.
30 Galevis lotoum len nǝwag wol lohisi ke ligam dan nǝwag, ale loriŋ natuhb̃ot vi pan gǝras ke libar hǝn naga gail dan nǝmashuwag.
30 Nisto os marinheiros tentaram escapar do navio. Arriaram o bote no mar, a pretexto de que iam largar âncoras da proa.
31 Be aPol ikel mai nasenturion mai nasoltia gail ke, “Alatenan asike lǝb̃itoh len nǝwag wol, asike mǝtolǝboi mǝtb̃imakuv dan nǝmatan.”
31 Paulo disse ao centurião e aos soldados: — Se estes não permanecerem a bordo, vocês não poderão se salvar.
32 Beti nasoltia gail luta kotov nǝhau totah gat natuhb̃ot, gol ke isal.
32 Então os soldados cortaram os cabos do bote e o deixaram afastar-se.
33 Pǝpadaŋ hǝn naut b̃ilan aPol eŋir galit p̃isi ke lihan, ike, “Damǝŋ nǝmariboŋ evi 14 mǝttotoh van mǝtsǝhan, ale nǝhanan samit eb̃uer.
33 Enquanto amanhecia, Paulo rogava a todos que se alimentassem, dizendo: — Hoje é o décimo quarto dia em que, esperando, vocês estão sem comer, não tendo provado nada.
34 Imaienan, ivoi ke mitihan natideh hǝn b̃evi tarhǝt samito. Mitimasgole hǝn mǝtb̃imaur. Husur nasivur ideh len nǝkadumit asike imasig.”
34 Por isso peço que comam alguma coisa, pois disto depende a sobrevivência de vocês. Porque nenhum de vocês perderá nem mesmo um fio de cabelo.
35 Nǝboŋ tokǝmaienan tonoŋ, len nǝholit p̃isi ilav nabǝta, esipa len aGot, eb̃ur nabǝta ale etub̃at hani.
35 Tendo dito isto, pegando um pão, deu graças a Deus na presença de todos e, depois de o partir, começou a comer.
36 Galit p̃isi lolǝŋon ivoi am len nǝlolito ale luhan.
36 Todos ficaram mais animados e se puseram também a comer.
37 (Ginamit p̃isi len nǝwag wol enan namtovi 276.)
37 Estávamos no navio duzentas e setenta e seis pessoas ao todo.
38 Nǝboŋ lotohanukub tonoŋ, lobubulan nawit len tas hǝn b̃igol nǝwag wol b̃emǝlala.
38 Refeitos com a comida, aliviaram o navio, jogando o trigo no mar.
39 Nǝboŋ naut tolan, lǝsaris lǝboi naut be lokǝta bunus nab̃urhuut sua tokad nabion lotoke ligol nǝwag wol tikos lan, be lǝsalǝboii ke timaienan o ledǝdasi.
39 Quando amanheceu, não reconheceram a terra, mas avistaram uma enseada, onde havia uma praia. Então consultaram entre si se não podiam encalhar ali o navio.
40 Ŋa luta kokotov nǝhau hǝn naga gail hǝn lǝb̃ipat butitas. Nǝboŋ lotogol nauman en sal, lusah rub̃at nǝhau gail lotopis gat nǝṽos wolwol gǝlaru hǝni. Beti loliv nǝlai mashuwag vi mǝhat hǝn nǝlan b̃eṽuvi, ale luwol vahut bitas.
40 Cortando os cabos das âncoras, deixaram que ficassem no mar. Soltaram também as amarras do leme. E, alçando a vela de proa ao vento, dirigiram-se para a praia.
41 Lubar naut nawilel tolev ale lukos. Nǝmashuwag edǝdas b̃erus be nab̃iltitas iṽas nǝbathuwag van van vǝmap̃ulp̃ul.
41 Dando, porém, num lugar onde duas correntes se encontravam, encalharam ali o navio; a proa encravou-se e ficou imóvel, mas a popa se despedaçava pela violência das ondas.
42 Nasoltia gail lusor utaut hǝn lǝb̃igol alat lotobaŋis gat galito limat hǝn asike lǝb̃egǝgar yav.
42 O parecer dos soldados era que os presos deviam ser mortos, para que nenhum deles fugisse nadando.
43 Avil nasenturion ike aPol timaur, ale ikai tas na-sor-utaut-an enan. Ikele ke, alat lotolǝboi nagǝgaran lemǝlah len tas a m̃o, gǝgar vahut.
43 Mas o centurião, querendo salvar Paulo, impediu-os de fazer isso. Ordenou que os que soubessem nadar fossem os primeiros a lançar-se ao mar e alcançar a terra.
44 Ale ikel mai alat lotosuh ke, ideh litah gat nǝtarhai, ideh litah gat nahudhuwag. Imagenan galit p̃isi lubar nabitas, lumaur.
44 Quanto aos demais, que se salvassem, uns, em tábuas, e outros, em destroços do navio. E foi assim que todos se salvaram em terra.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Atos 27, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.