Atos 16

Nasoruan siGot len nasoruan ta Uluveu (KLV) vs VC

Sair da comparação
VC Versão Católica
1 APol iyar van vǝbar naut a Terpe mai a Listra. Len naut a Listra ikad ahai susur sua nahǝsan aTimoti, anan evi Ju tokad nadǝlomian, be atǝman evi uleKris.
1 Chegou a Derbe e depois a Listra. Havia ali um discípulo, chamado Timóteo, filho de uma judia cristã, mas de pai grego,
2 Alat lotokad nadǝlomian len naut a Listra mai a Ikonium luke gai evi vanuan tovoi.
2 que gozava de ótima reputação junto dos irmãos de Listra e de Icônio.
3 APol ike aTimoti titah maii len nǝyaran san, ale esǝhari hǝn b̃etiv dalusi bathut naJu gail lotosuh len naut galenan, husur galit p̃isi lolǝboii ke atǝman evi uleKris.
3 Paulo quis que ele fosse em sua companhia. Ao tomá-lo consigo, circuncidou-o, por causa dos judeus daqueles lugares, pois todos sabiam que o seu pai era grego.
4 Len nǝ-yar-tur-an salito len nab̃iltivile gail, lukel mai alatenan nǝ-kai-tasi-an hǝn lǝb̃igol husuri, nǝ-kai-tasi-an ahai pispisul gail mai alat lotoil a m̃o len naut a Jerusalem lotodam̃ hǝni.
4 Nas cidades pelas quais passavam, ensinavam que observassem as decisões que haviam sido tomadas pelos apóstolos e anciãos em Jerusalém.
5 Imagenan alat siYesu len naut gail ludaŋ am len nadǝlomian salito mai logǝm lusob̃ur am len nǝmariboŋ ṽisusua.
5 Assim as igrejas eram confirmadas na fé, e cresciam em número dia a dia.
6 Pol galito luyar tur len naut gail a Frijia mai a Kalatia husur aNunun aGot ekǝkol hǝn nap̃isal hǝn lǝb̃ikel ur nasoruan len naprovens Asia.
6 Atravessando em seguida a Frígia e a província da Galácia, foram impedidos pelo Espírito Santo de anunciar a palavra de Deus na {província da} Ásia.
7 Nǝboŋ lotobar naut a Misia, lugol risi ke levi lan naprovens Pitinia be aNunun aYesu ip̃on gol galito.
7 Ao chegarem aos confins da Mísia, tencionavam seguir para a Bitínia, mas o Espírito de Jesus não o permitiu.
8 Ŋa luyar tur naut gail a Misia, lovi pan vi Troas bitas.
8 Depois de haverem atravessado rapidamente a Mísia, desceram a Trôade.
9 Len mariug aPol eris na-kǝta-risi-an togǝm len nǝmav. Ikad auleMasetonia toil ŋiri ke, “Gegǝm vi Masetonia hǝn gǝb̃evi tarhǝt sinamito.”
9 De noite, Paulo teve uma visão: um macedônio, em pé, diante dele, lhe rogava: Passa à Macedônia, e vem em nosso auxílio!
10 Nǝboŋ toris na-kǝta-risi-an tonoŋ, vǝha-sua ŋai eutaut hǝn namtb̃evi Masetonia husur inau sǝhoti ke aGot ike namtikel ur na-kel-uri-an tovoi mai galit ei.
10 Assim que teve essa visão, procuramos partir para a Macedônia, certos de que Deus nos chamava a pregar-lhes o Evangelho.
11 Nǝboŋ namttoriŋ naut a Troas, namtuwol inor vi lan naholoul Samotras. Pelan han namtuvahut len naut a Neap̃olis.
11 Embarcados em Trôade, fomos diretamente à Samotrácia e no outro dia a Neápolis;
12 Namtoriŋ naut enan, namtuyar vi Filippi, alat a Rom lotoum hǝni vatoh lan. Evi nab̃iltivile sua toil a m̃o len naprovens Masetonia. Namtutoh ei len nǝmariboŋ galevis.
12 e dali a Filipos, que é a cidade principal daquele distrito da Macedônia, uma colônia {romana}. Nesta cidade nos detivemos por alguns dias.
13 Len nǝSappat namtovivile metlǝkau hǝn navile tarhǝt hǝn nawisel. Namtunau ke ikad naut hǝn na-sor-tuṽ-an ei, ale namtobǝtah, namtusor mai alatpǝhaṽut lotob̃onb̃on ei.
13 No sábado, saímos fora da porta para junto do rio, onde pensávamos haver lugar de oração. Aí nos assentamos e falávamos às mulheres que se haviam reunido.
14 Ikad apǝhaṽut sua, nahǝsan aLitia, tolotu hǝn aGot, tosǝsǝloŋ hǝn ginamito. Evi tob̃taTiatira top̃ur hǝn nǝkaliko toboŋboŋ. Nasub̃ eb̃ur nǝlon hǝn b̃esǝsǝloŋ husur nǝsa aPol tokele.
14 Uma mulher, chamada Lídia, da cidade dos tiatirenos, vendedora de púrpura, temente a Deus, nos escutava. O Senhor abriu-lhe o coração, para atender às coisas que Paulo dizia.
15 Nǝboŋ gai mai alat lototoh maii lotobaptais tonoŋ, eus ginamit ke, “Mǝtb̃isab̃ sǝhoti ke notodǝlom kitin len Nasub̃, mǝtegǝm hǝn mǝtb̃itoh len naim sagw.” Ale igol ke namtudam̃ hǝni.
15 Foi batizada juntamente com a sua família e fez-nos este pedido: Se julgais que tenho fé no Senhor, entrai em minha casa e ficai comigo. E obrigou-nos a isso.
16 Len nǝboŋ sua namtovi lan naut na-sor-tuṽ-an enan ale natǝbarehreh sua tovi slev, ebubur mai ginamito. Gai ikad natǝmat togol ke, ikel ur nǝsa b̃evisi. Imagenan alat lotokad naslev enan lulav nǝvat isob̃ur lan.
16 Certo dia, quando íamos à oração, eis que nos veio ao encontro uma moça escrava que tinha o espírito de Pitão, a qual com as suas adivinhações dava muito lucro a seus senhores.
17 Alitenan ehusur aPol mai ginamito, ikaikai ke, “Lalum̃an galegai lovi slev siGot toyalyal buni. Lukel uri mai gamito nap̃isal hǝn nǝ-lav-kuvi-an dan nǝsaan samito.”
17 Pondo-se a seguir a Paulo e a nós, gritava: Estes homens são servos do Deus Altíssimo, que vos anunciam o caminho da salvação.
18 Ehisi imagenan len nǝboŋ tosob̃ur. Be igol nǝlon aPol ipaŋpaŋ, ipair van hǝni, ikel mai natǝmat ke, “Nukele idaŋ mai gaiug len nahǝsan aYesu Kristo, gimakuv dani.” Vǝha-sua ŋai imakuv.
18 Repetiu isto por muitos dias. Por fim, Paulo enfadou-se. Voltou-se para ela e disse ao espírito: Ordeno-te em nome de Jesus Cristo que saias dela. E na mesma hora ele saiu.
19 Be nǝboŋ alat lotokad naslev enan lotolǝboii ke alitenan edǝdas b̃ilav nǝvat ideh am m̃os galito, lutah gat aPol mai aSilas, liv gargar gǝlaru vi lan nǝmaket hǝn lǝb̃eriŋ gǝlaru len nǝhon alat lotoil a m̃o len nab̃iltivile.
19 Vendo seus amos que se lhes esvaecera a esperança do lucro, pegaram Paulo e Silas e levaram-nos ao foro, à presença das autoridades.
20 Nǝboŋ lotosǝhar gǝlaru van hǝn nab̃iltimatsistret gail, luke, “Alaruegai arugol nǝ-b̃al-taṽtaṽor-an len nab̃iltivile sidato. Arovi uleJutea,
20 Em seguida, apresentaram-nos aos magistrados, acusando: Estes homens são judeus; amotinam a nossa cidade.
21 ale arukel ur naṽide gail nalo sidat toke sanor hǝn datb̃idam̃ hǝni mai datb̃ehusuri, husur datovi uleRom gail.”
21 E pregam um modo de vida que nós, romanos, não podemos admitir nem seguir.
22 Naluṽoh am lomǝtahun gǝlaru ale nab̃iltimatsistret gail lukel mai nasoltia ke, litar sil nahurabat sǝlaru ale ṽas gǝlaru.
22 O povo insurgiu-se contra eles. Os magistrados mandaram arrancar-lhes as vestes para açoitá-los com varas.
23 Nǝboŋ lotoṽas gǝlaru vǝha-sob̃ur, lubar hǝn gǝlar len naim bǝbaŋis. Ale lukele hǝn naulum̃an hǝn naim bǝbaŋis ke tekǝtkǝta kǝkol gat gǝlaru.
23 Depois de lhes terem feito muitas chagas, meteram-nos na prisão, mandando ao carcereiro que os guardasse com segurança.
24 Igol nǝsa lotokele, eriŋ gǝlaru len narum̃ lohoim buni ale ibaŋis gat narielaru len nǝhai.
24 Este, conforme a ordem recebida, meteu-os na prisão inferior e prendeu-lhes os pés ao cepo.
25 Tub̃loh len mariug aPol mai aSilas arusor tuṽ mai arokǝkai hǝn nǝb̃e gail van hǝn aGot, ale alat lotosuh len naim bǝbaŋis losǝsǝloŋ hǝn gǝlaru.
25 Pela meia-noite, Paulo e Silas rezavam e cantavam um hino a Deus, e os prisioneiros os escutavam.
26 Losǝhoṽut, nadu todaŋ ekur hǝn nǝpaudesen hǝn naim bǝbaŋis. Vǝha-sua ŋai nabopita gail losǝŋav ale natsen salit p̃isi lumarub̃.
26 Subitamente, sentiu-se um terremoto tão grande que se abalaram até os fundamentos do cárcere. Abriram-se logo todas as portas e soltaram-se as algemas de todos.
27 Nǝboŋ naulum̃an hǝn naim bǝbaŋis tolele, toris nabopita lotosǝŋav, eliv kuv nab̃iltib̃u san hǝn b̃isar bun gai gabag, husur inau ke alat lotosuh ei lugam yav tia.
27 Acordou o carcereiro e, vendo abertas as portas do cárcere, supôs que os presos haviam fugido. Tirou da espada e queria matar-se.
28 Be aPol ikai habat ke, “Sagisar gaiug! Gidat p̃isi datosuh gegai.”
28 Mas Paulo bradou em alta voz: Não te faças nenhum mal, pois estamos todos aqui.
29 Naulum̃an enan eus nam̃ial, igam lohoim, ale ipab, etǝŋedur bathurien aPol mai aSilas.
29 Então o carcereiro pediu luz, entrou e lançou-se trêmulo aos pés de Paulo e Silas.
30 Beti esǝhar gǝlaru vivile, eus gǝlar ke, “Nasub̃ gǝlaru, nigol nǝsa hǝn asike nǝb̃ipanis sil nǝsaan sagw?”
30 Depois os conduziu para fora e perguntou-lhes: Senhores, que devo fazer para me salvar?
31 Arusor vari ke, “Gikad nadǝlomian len Nasub̃ aYesu ale dereh tilav kuv gaiug dan nǝsaan sam̃. Imagenan hǝn alat lotosuh len naim sam̃ am.”
31 Disseram-lhe: Crê no Senhor Jesus e serás salvo, tu e tua família.
32 Ale arukel nasoruan siNasub̃ mai atenan, mai alat lotosuh len naim san.
32 Anunciaram-lhe a palavra de Deus, a ele e a todos os que estavam em sua casa.
33 Len namityal enan len mariug, ekǝkas nahurhubelaru tomap̃ulp̃ul, beti gai mai nǝbathudud san lubaptais.
33 Então, naquela mesma hora da noite, ele cuidou deles e lavou-lhes as chagas. Imediatamente foi batizado, ele e toda a sua família.
34 Esǝhar gǝlaru vi lohoim ale eriŋ nǝhanian a m̃o hǝn gǝlaru ale gai mai galit p̃isi lotosuh maii lukemkem masuṽ bathut nadǝlomian lotomadhakade len aGot.
34 Em seguida, ele os fez subir para sua casa, pôs-lhes a mesa e alegrou-se com toda a sua casa por haver crido em Deus.
35 Len naut tolan nǝmatsistret gail losǝvat alipah gail hǝn lǝb̃ike, “Sah rub̃at alaruenan arivan.”
35 Quando amanheceu, os magistrados mandaram os lictores dizer: Solta esses homens.
36 Ale naulum̃an hǝn naim bǝbaŋis ikel mai aPol ke, “Nǝmatsistret gail lopisul ke nǝb̃erub̃at gamǝru. Imagenan mǝrolǝboi mǝrb̃eriŋ naut egai. Mirivan mǝdau.”
36 O carcereiro transmitiu essa mensagem a Paulo: Os magistrados mandaram-me dizer que vos ponha em liberdade. Saí, pois, e ide em paz.
37 Avil aPol ikel mai alipah gail ke, “Lobilas ginamǝru len nǝhon nǝvanuan gail be lǝsakot hǝn ginamǝru. Naut kǝmas namrovi uleRom, lubar hǝn ginamǝru len naim bǝbaŋis. Galit lunau ke lesǝvat ginamǝru vi tut hǝn ke nǝvanuan gail asike lǝb̃elǝboii a? Aoa! Ivoi ke galit sǝb̃olit m̃au legǝm sǝhar kuv ginamǝru.”
37 Mas Paulo replicou: Sem nenhum julgamento nos açoitaram publicamente, a nós que somos cidadãos romanos, e meteram-nos no cárcere, e agora nos lançam fora ocultamente... Não há de ser assim! Mas venham e soltem-nos pessoalmente!
38 Alipah gail lukel ur nasoruan enan mai nǝmatsistret gail. Lomǝtahw nǝboŋ lotosǝsǝloŋ hǝni ke gǝlaru artovi uleRom.
38 Os lictores deram parte dessas palavras aos magistrados. Estes temeram, ao ouvir dizer que eram romanos.
39 Ŋa luvan vaus gǝlaru ke saarinau gat nǝsa lotogol tosa hǝn gǝlaru. Beti losǝhar gǝlaru vivile ale lous gǝlaru hǝn arb̃eriŋ nab̃iltivile enan.
39 Foram e lhes falaram brandamente. Pedindo desculpas, rogavam-lhes que se retirassem da cidade.
40 Nǝboŋ artoriŋ naim bǝbaŋis, arovi lan naim seLitia, ale nǝboŋ artoris nǝvanuan nadǝlomian gail, arugol lolǝŋon ivoi am len nǝlolito, beti aruvan.
40 Saindo do cárcere, entraram em casa de Lídia, onde reviram e consolaram os irmãos. Depois partiram.

Ler em outra tradução

Comparar com outra

Estude este capítulo no WhatsApp

Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Atos 16, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.