Atos 16
Nasoruan siGot len nasoruan ta Uluveu (KLV) vs ARIB
1 APol iyar van vǝbar naut a Terpe mai a Listra. Len naut a Listra ikad ahai susur sua nahǝsan aTimoti, anan evi Ju tokad nadǝlomian, be atǝman evi uleKris.
1 Chegou também a Derbe e Listra. E eis que estava ali certo discípulo por nome Timóteo, filho de uma judia crente, mas de pai grego;
2 Alat lotokad nadǝlomian len naut a Listra mai a Ikonium luke gai evi vanuan tovoi.
2 do qual davam bom testemunho os irmãos em Listra e Icônio.
3 APol ike aTimoti titah maii len nǝyaran san, ale esǝhari hǝn b̃etiv dalusi bathut naJu gail lotosuh len naut galenan, husur galit p̃isi lolǝboii ke atǝman evi uleKris.
3 Paulo quis que este fosse com ele e, tomando-o, o circuncidou por causa dos judeus que estavam naqueles lugares; porque todos sabiam que seu pai era grego.
4 Len nǝ-yar-tur-an salito len nab̃iltivile gail, lukel mai alatenan nǝ-kai-tasi-an hǝn lǝb̃igol husuri, nǝ-kai-tasi-an ahai pispisul gail mai alat lotoil a m̃o len naut a Jerusalem lotodam̃ hǝni.
4 Quando iam passando pelas cidades, entregavam aos irmãos, para serem observadas, as decisões que haviam sido tomadas pelos apóstolos e anciãos em Jerusalém.
5 Imagenan alat siYesu len naut gail ludaŋ am len nadǝlomian salito mai logǝm lusob̃ur am len nǝmariboŋ ṽisusua.
5 Assim as igrejas eram confirmadas na fé, e dia a dia cresciam em número.
6 Pol galito luyar tur len naut gail a Frijia mai a Kalatia husur aNunun aGot ekǝkol hǝn nap̃isal hǝn lǝb̃ikel ur nasoruan len naprovens Asia.
6 Atravessaram a região frígio-gálata, tendo sido impedidos pelo Espírito Santo de anunciar a palavra na Ásia;
7 Nǝboŋ lotobar naut a Misia, lugol risi ke levi lan naprovens Pitinia be aNunun aYesu ip̃on gol galito.
7 e tendo chegado diante da Mísia, tentavam ir para Bitínia, mas o Espírito de Jesus não lho permitiu.
8 Ŋa luyar tur naut gail a Misia, lovi pan vi Troas bitas.
8 Então, passando pela Mísia, desceram a Trôade.
9 Len mariug aPol eris na-kǝta-risi-an togǝm len nǝmav. Ikad auleMasetonia toil ŋiri ke, “Gegǝm vi Masetonia hǝn gǝb̃evi tarhǝt sinamito.”
9 De noite apareceu a Paulo esta visão: estava ali em pé um homem da Macedônia, que lhe rogava: Passa à Macedônia e ajuda-nos.
10 Nǝboŋ toris na-kǝta-risi-an tonoŋ, vǝha-sua ŋai eutaut hǝn namtb̃evi Masetonia husur inau sǝhoti ke aGot ike namtikel ur na-kel-uri-an tovoi mai galit ei.
10 E quando ele teve esta visão, procurávamos logo partir para a Macedônia, concluindo que Deus nos havia chamado para lhes anunciarmos o evangelho.
11 Nǝboŋ namttoriŋ naut a Troas, namtuwol inor vi lan naholoul Samotras. Pelan han namtuvahut len naut a Neap̃olis.
11 Navegando, pois, de Trôade, fomos em direitura a Samotrácia, e no dia seguinte a Neápolis;
12 Namtoriŋ naut enan, namtuyar vi Filippi, alat a Rom lotoum hǝni vatoh lan. Evi nab̃iltivile sua toil a m̃o len naprovens Masetonia. Namtutoh ei len nǝmariboŋ galevis.
12 e dali para Filipos, que é a primeira cidade desse distrito da Macedônia, e colônia romana; e estivemos alguns dias nessa cidade.
13 Len nǝSappat namtovivile metlǝkau hǝn navile tarhǝt hǝn nawisel. Namtunau ke ikad naut hǝn na-sor-tuṽ-an ei, ale namtobǝtah, namtusor mai alatpǝhaṽut lotob̃onb̃on ei.
13 No sábado saímos portas afora para a beira do rio, onde julgávamos haver um lugar de oração e, sentados, falávamos às mulheres ali reunidas.
14 Ikad apǝhaṽut sua, nahǝsan aLitia, tolotu hǝn aGot, tosǝsǝloŋ hǝn ginamito. Evi tob̃taTiatira top̃ur hǝn nǝkaliko toboŋboŋ. Nasub̃ eb̃ur nǝlon hǝn b̃esǝsǝloŋ husur nǝsa aPol tokele.
14 E certa mulher chamada Lídia, vendedora de púrpura, da cidade de Tiatira, e que temia a Deus, nos escutava e o Senhor lhe abriu o coração para atender às coisas que Paulo dizia.
15 Nǝboŋ gai mai alat lototoh maii lotobaptais tonoŋ, eus ginamit ke, “Mǝtb̃isab̃ sǝhoti ke notodǝlom kitin len Nasub̃, mǝtegǝm hǝn mǝtb̃itoh len naim sagw.” Ale igol ke namtudam̃ hǝni.
15 Depois que foi batizada, ela e a sua casa, rogou-nos, dizendo: Se haveis julgado que eu sou fiel ao Senhor, entrai em minha casa, e ficai ali. E nos constrangeu a isso.
16 Len nǝboŋ sua namtovi lan naut na-sor-tuṽ-an enan ale natǝbarehreh sua tovi slev, ebubur mai ginamito. Gai ikad natǝmat togol ke, ikel ur nǝsa b̃evisi. Imagenan alat lotokad naslev enan lulav nǝvat isob̃ur lan.
16 Ora, aconteceu que quando íamos ao lugar de oração, nos veio ao encontro uma jovem que tinha um espírito adivinhador, e que, adivinhando, dava grande lucro a seus senhores.
17 Alitenan ehusur aPol mai ginamito, ikaikai ke, “Lalum̃an galegai lovi slev siGot toyalyal buni. Lukel uri mai gamito nap̃isal hǝn nǝ-lav-kuvi-an dan nǝsaan samito.”
17 Ela, seguindo a Paulo e a nós, clamava, dizendo: São servos do Deus Altíssimo estes homens que vos anunciam um caminho de salvação.
18 Ehisi imagenan len nǝboŋ tosob̃ur. Be igol nǝlon aPol ipaŋpaŋ, ipair van hǝni, ikel mai natǝmat ke, “Nukele idaŋ mai gaiug len nahǝsan aYesu Kristo, gimakuv dani.” Vǝha-sua ŋai imakuv.
18 E fazia isto por muitos dias. Mas Paulo, perturbado, voltou-se e disse ao espírito: Eu te ordeno em nome de Jesus Cristo que saias dela. E na mesma hora saiu.
19 Be nǝboŋ alat lotokad naslev enan lotolǝboii ke alitenan edǝdas b̃ilav nǝvat ideh am m̃os galito, lutah gat aPol mai aSilas, liv gargar gǝlaru vi lan nǝmaket hǝn lǝb̃eriŋ gǝlaru len nǝhon alat lotoil a m̃o len nab̃iltivile.
19 Ora, vendo seus senhores que a esperança do seu lucro havia desaparecido, prenderam a Paulo e Silas, e os arrastaram para uma praça à presença dos magistrados.
20 Nǝboŋ lotosǝhar gǝlaru van hǝn nab̃iltimatsistret gail, luke, “Alaruegai arugol nǝ-b̃al-taṽtaṽor-an len nab̃iltivile sidato. Arovi uleJutea,
20 E, apresentando-os aos magistrados, disseram: Estes homens, sendo judeus, estão perturbando muito a nossa cidade,
21 ale arukel ur naṽide gail nalo sidat toke sanor hǝn datb̃idam̃ hǝni mai datb̃ehusuri, husur datovi uleRom gail.”
21 e pregam costumes que não nos é lícito receber nem praticar, sendo nós romanos.
22 Naluṽoh am lomǝtahun gǝlaru ale nab̃iltimatsistret gail lukel mai nasoltia ke, litar sil nahurabat sǝlaru ale ṽas gǝlaru.
22 A multidão levantou-se à uma contra eles, e os magistrados, rasgando-lhes os vestidos, mandaram açoitá-los com varas.
23 Nǝboŋ lotoṽas gǝlaru vǝha-sob̃ur, lubar hǝn gǝlar len naim bǝbaŋis. Ale lukele hǝn naulum̃an hǝn naim bǝbaŋis ke tekǝtkǝta kǝkol gat gǝlaru.
23 E, havendo-lhes dado muitos açoites, os lançaram na prisão, mandando ao carcereiro que os guardasse com segurança.
24 Igol nǝsa lotokele, eriŋ gǝlaru len narum̃ lohoim buni ale ibaŋis gat narielaru len nǝhai.
24 Ele, tendo recebido tal ordem, os lançou na prisão interior e lhes segurou os pés no tronco.
25 Tub̃loh len mariug aPol mai aSilas arusor tuṽ mai arokǝkai hǝn nǝb̃e gail van hǝn aGot, ale alat lotosuh len naim bǝbaŋis losǝsǝloŋ hǝn gǝlaru.
25 Pela meia-noite Paulo e Silas oravam e cantavam hinos a Deus, enquanto os presos os escutavam.
26 Losǝhoṽut, nadu todaŋ ekur hǝn nǝpaudesen hǝn naim bǝbaŋis. Vǝha-sua ŋai nabopita gail losǝŋav ale natsen salit p̃isi lumarub̃.
26 De repente houve um tão grande terremoto que foram abalados os alicerces do cárcere, e logo se abriram todas as portas e foram soltos os grilhões de todos.
27 Nǝboŋ naulum̃an hǝn naim bǝbaŋis tolele, toris nabopita lotosǝŋav, eliv kuv nab̃iltib̃u san hǝn b̃isar bun gai gabag, husur inau ke alat lotosuh ei lugam yav tia.
27 Ora, o carcereiro, tendo acordado e vendo abertas as portas da prisão, tirou a espada e ia suicidar-se, supondo que os presos tivessem fugido.
28 Be aPol ikai habat ke, “Sagisar gaiug! Gidat p̃isi datosuh gegai.”
28 Mas Paulo bradou em alta voz, dizendo: Não te faças nenhum mal, porque todos aqui estamos.
29 Naulum̃an enan eus nam̃ial, igam lohoim, ale ipab, etǝŋedur bathurien aPol mai aSilas.
29 Tendo ele pedido luz, saltou dentro e, todo trêmulo, se prostrou ante Paulo e Silas
30 Beti esǝhar gǝlaru vivile, eus gǝlar ke, “Nasub̃ gǝlaru, nigol nǝsa hǝn asike nǝb̃ipanis sil nǝsaan sagw?”
30 e, tirando-os para fora, disse: Senhores, que me é necessário fazer para me salvar?
31 Arusor vari ke, “Gikad nadǝlomian len Nasub̃ aYesu ale dereh tilav kuv gaiug dan nǝsaan sam̃. Imagenan hǝn alat lotosuh len naim sam̃ am.”
31 Responderam eles: Crê no Senhor Jesus e serás salvo, tu e tua casa.
32 Ale arukel nasoruan siNasub̃ mai atenan, mai alat lotosuh len naim san.
32 Então lhe pregaram a palavra de Deus, e a todos os que estavam em sua casa.
33 Len namityal enan len mariug, ekǝkas nahurhubelaru tomap̃ulp̃ul, beti gai mai nǝbathudud san lubaptais.
33 Tomando-os ele consigo naquela mesma hora da noite, lavou-lhes as feridas; e logo foi batizado, ele e todos os seus.
34 Esǝhar gǝlaru vi lohoim ale eriŋ nǝhanian a m̃o hǝn gǝlaru ale gai mai galit p̃isi lotosuh maii lukemkem masuṽ bathut nadǝlomian lotomadhakade len aGot.
34 Então os fez subir para sua casa, pôs-lhes a mesa e alegrou-se muito com toda a sua casa, por ter crido em Deus.
35 Len naut tolan nǝmatsistret gail losǝvat alipah gail hǝn lǝb̃ike, “Sah rub̃at alaruenan arivan.”
35 Quando amanheceu, os magistrados mandaram quadrilheiros a dizer: Soltai aqueles homens.
36 Ale naulum̃an hǝn naim bǝbaŋis ikel mai aPol ke, “Nǝmatsistret gail lopisul ke nǝb̃erub̃at gamǝru. Imagenan mǝrolǝboi mǝrb̃eriŋ naut egai. Mirivan mǝdau.”
36 E o carcereiro transmitiu a Paulo estas palavras, dizendo: Os magistrados mandaram que fosseis soltos; agora, pois, saí e ide em paz.
37 Avil aPol ikel mai alipah gail ke, “Lobilas ginamǝru len nǝhon nǝvanuan gail be lǝsakot hǝn ginamǝru. Naut kǝmas namrovi uleRom, lubar hǝn ginamǝru len naim bǝbaŋis. Galit lunau ke lesǝvat ginamǝru vi tut hǝn ke nǝvanuan gail asike lǝb̃elǝboii a? Aoa! Ivoi ke galit sǝb̃olit m̃au legǝm sǝhar kuv ginamǝru.”
37 Mas Paulo respondeu-lhes: Açoitaram-nos publicamente sem sermos condenados, sendo cidadãos romanos, e nos lançaram na prisão, e agora encobertamente nos lançam fora? De modo nenhum será assim; mas venham eles mesmos e nos tirem.
38 Alipah gail lukel ur nasoruan enan mai nǝmatsistret gail. Lomǝtahw nǝboŋ lotosǝsǝloŋ hǝni ke gǝlaru artovi uleRom.
38 E os quadrilheiros foram dizer aos magistrados estas palavras, e estes temeram quando ouviram que eles eram romanos;
39 Ŋa luvan vaus gǝlaru ke saarinau gat nǝsa lotogol tosa hǝn gǝlaru. Beti losǝhar gǝlaru vivile ale lous gǝlaru hǝn arb̃eriŋ nab̃iltivile enan.
39 vieram, pediram-lhes desculpas e, tirando-os para fora, rogavam que se retirassem da cidade.
40 Nǝboŋ artoriŋ naim bǝbaŋis, arovi lan naim seLitia, ale nǝboŋ artoris nǝvanuan nadǝlomian gail, arugol lolǝŋon ivoi am len nǝlolito, beti aruvan.
40 Então eles saíram da prisão, entraram em casa de Lídia, e, vendo os irmãos, os confortaram, e partiram.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Atos 16, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.