Atos 16

Nasoruan siGot len nasoruan ta Uluveu (KLV) vs ARC

Sair da comparação
ARC Almeida Revista e Corrigida 2009
1 APol iyar van vǝbar naut a Terpe mai a Listra. Len naut a Listra ikad ahai susur sua nahǝsan aTimoti, anan evi Ju tokad nadǝlomian, be atǝman evi uleKris.
1 E chegou a Derbe e Listra. E eis que estava ali um certo discípulo por nome Timóteo, filho de uma judia que era crente, mas de pai grego,
2 Alat lotokad nadǝlomian len naut a Listra mai a Ikonium luke gai evi vanuan tovoi.
2 do qual davam bom testemunho os irmãos que estavam em Listra e em Icônio.
3 APol ike aTimoti titah maii len nǝyaran san, ale esǝhari hǝn b̃etiv dalusi bathut naJu gail lotosuh len naut galenan, husur galit p̃isi lolǝboii ke atǝman evi uleKris.
3 Paulo quis que este fosse com ele e, tomando-o, o circuncidou, por causa dos judeus que estavam naqueles lugares; porque todos sabiam que seu pai era grego.
4 Len nǝ-yar-tur-an salito len nab̃iltivile gail, lukel mai alatenan nǝ-kai-tasi-an hǝn lǝb̃igol husuri, nǝ-kai-tasi-an ahai pispisul gail mai alat lotoil a m̃o len naut a Jerusalem lotodam̃ hǝni.
4 E, quando iam passando pelas cidades, lhes entregavam, para serem observados, os decretos que haviam sido estabelecidos pelos apóstolos e anciãos em Jerusalém,
5 Imagenan alat siYesu len naut gail ludaŋ am len nadǝlomian salito mai logǝm lusob̃ur am len nǝmariboŋ ṽisusua.
5 de sorte que as igrejas eram confirmadas na fé e cada dia cresciam em número.
6 Pol galito luyar tur len naut gail a Frijia mai a Kalatia husur aNunun aGot ekǝkol hǝn nap̃isal hǝn lǝb̃ikel ur nasoruan len naprovens Asia.
6 E, passando pela Frígia e pela província da Galácia, foram impedidos pelo Espírito Santo de anunciar a palavra na Ásia.
7 Nǝboŋ lotobar naut a Misia, lugol risi ke levi lan naprovens Pitinia be aNunun aYesu ip̃on gol galito.
7 E, quando chegaram a Mísia, intentavam ir para Bitínia, mas o Espírito de Jesus não lho permitiu.
8 Ŋa luyar tur naut gail a Misia, lovi pan vi Troas bitas.
8 E, tendo passado por Mísia, desceram a Trôade.
9 Len mariug aPol eris na-kǝta-risi-an togǝm len nǝmav. Ikad auleMasetonia toil ŋiri ke, “Gegǝm vi Masetonia hǝn gǝb̃evi tarhǝt sinamito.”
9 E Paulo teve, de noite, uma visão em que se apresentava um varão da Macedônia e lhe rogava, dizendo: Passa à Macedônia e ajuda-nos!
10 Nǝboŋ toris na-kǝta-risi-an tonoŋ, vǝha-sua ŋai eutaut hǝn namtb̃evi Masetonia husur inau sǝhoti ke aGot ike namtikel ur na-kel-uri-an tovoi mai galit ei.
10 E, logo depois desta visão, procuramos partir para a Macedônia, concluindo que o Senhor nos chamava para lhes anunciarmos o evangelho.
11 Nǝboŋ namttoriŋ naut a Troas, namtuwol inor vi lan naholoul Samotras. Pelan han namtuvahut len naut a Neap̃olis.
11 E, navegando de Trôade, fomos correndo em caminho direito para a Samotrácia e, no dia seguinte, para Neápolis;
12 Namtoriŋ naut enan, namtuyar vi Filippi, alat a Rom lotoum hǝni vatoh lan. Evi nab̃iltivile sua toil a m̃o len naprovens Masetonia. Namtutoh ei len nǝmariboŋ galevis.
12 e dali, para Filipos, que é a primeira cidade desta parte da Macedônia e é uma colônia; e estivemos alguns dias nesta cidade.
13 Len nǝSappat namtovivile metlǝkau hǝn navile tarhǝt hǝn nawisel. Namtunau ke ikad naut hǝn na-sor-tuṽ-an ei, ale namtobǝtah, namtusor mai alatpǝhaṽut lotob̃onb̃on ei.
13 No dia de sábado, saímos fora das portas, para a beira do rio, onde julgávamos haver um lugar para oração; e, assentando-nos, falamos às mulheres que ali se ajuntaram.
14 Ikad apǝhaṽut sua, nahǝsan aLitia, tolotu hǝn aGot, tosǝsǝloŋ hǝn ginamito. Evi tob̃taTiatira top̃ur hǝn nǝkaliko toboŋboŋ. Nasub̃ eb̃ur nǝlon hǝn b̃esǝsǝloŋ husur nǝsa aPol tokele.
14 E uma certa mulher, chamada Lídia, vendedora de púrpura, da cidade de Tiatira, e que servia a Deus, nos ouvia, e o Senhor lhe abriu o coração para que estivesse atenta ao que Paulo dizia.
15 Nǝboŋ gai mai alat lototoh maii lotobaptais tonoŋ, eus ginamit ke, “Mǝtb̃isab̃ sǝhoti ke notodǝlom kitin len Nasub̃, mǝtegǝm hǝn mǝtb̃itoh len naim sagw.” Ale igol ke namtudam̃ hǝni.
15 Depois que foi batizada, ela e a sua casa, nos rogou, dizendo: Se haveis julgado que eu seja fiel ao Senhor, entrai em minha casa e ficai ali. E nos constrangeu a isso.
16 Len nǝboŋ sua namtovi lan naut na-sor-tuṽ-an enan ale natǝbarehreh sua tovi slev, ebubur mai ginamito. Gai ikad natǝmat togol ke, ikel ur nǝsa b̃evisi. Imagenan alat lotokad naslev enan lulav nǝvat isob̃ur lan.
16 E aconteceu que, indo nós à oração, nos saiu ao encontro uma jovem que tinha espírito de adivinhação, a qual, adivinhando, dava grande lucro aos seus senhores.
17 Alitenan ehusur aPol mai ginamito, ikaikai ke, “Lalum̃an galegai lovi slev siGot toyalyal buni. Lukel uri mai gamito nap̃isal hǝn nǝ-lav-kuvi-an dan nǝsaan samito.”
17 Esta, seguindo a Paulo e a nós, clamava, dizendo: Estes homens, que nos anunciam o caminho da salvação, são servos do Deus Altíssimo.
18 Ehisi imagenan len nǝboŋ tosob̃ur. Be igol nǝlon aPol ipaŋpaŋ, ipair van hǝni, ikel mai natǝmat ke, “Nukele idaŋ mai gaiug len nahǝsan aYesu Kristo, gimakuv dani.” Vǝha-sua ŋai imakuv.
18 E isto fez ela por muitos dias. Mas Paulo, perturbado, voltou-se e disse ao espírito: Em nome de Jesus Cristo, te mando que saias dela. E, na mesma hora, saiu.
19 Be nǝboŋ alat lotokad naslev enan lotolǝboii ke alitenan edǝdas b̃ilav nǝvat ideh am m̃os galito, lutah gat aPol mai aSilas, liv gargar gǝlaru vi lan nǝmaket hǝn lǝb̃eriŋ gǝlaru len nǝhon alat lotoil a m̃o len nab̃iltivile.
19 E, vendo seus senhores que a esperança do seu lucro estava perdida, prenderam Paulo e Silas e os levaram à praça, à presença dos magistrados.
20 Nǝboŋ lotosǝhar gǝlaru van hǝn nab̃iltimatsistret gail, luke, “Alaruegai arugol nǝ-b̃al-taṽtaṽor-an len nab̃iltivile sidato. Arovi uleJutea,
20 E, apresentando-os aos magistrados, disseram: Estes homens, sendo judeus, perturbaram a nossa cidade.
21 ale arukel ur naṽide gail nalo sidat toke sanor hǝn datb̃idam̃ hǝni mai datb̃ehusuri, husur datovi uleRom gail.”
21 E nos expõem costumes que nos não é lícito receber nem praticar, visto que somos romanos.
22 Naluṽoh am lomǝtahun gǝlaru ale nab̃iltimatsistret gail lukel mai nasoltia ke, litar sil nahurabat sǝlaru ale ṽas gǝlaru.
22 E a multidão se levantou unida contra eles, e os magistrados, rasgando-lhes as vestes, mandaram açoitá- los com varas.
23 Nǝboŋ lotoṽas gǝlaru vǝha-sob̃ur, lubar hǝn gǝlar len naim bǝbaŋis. Ale lukele hǝn naulum̃an hǝn naim bǝbaŋis ke tekǝtkǝta kǝkol gat gǝlaru.
23 E, havendo-lhes dado muitos açoites, os lançaram na prisão, mandando ao carcereiro que os guardasse com segurança,
24 Igol nǝsa lotokele, eriŋ gǝlaru len narum̃ lohoim buni ale ibaŋis gat narielaru len nǝhai.
24 o qual, tendo recebido tal ordem, os lançou no cárcere interior e lhes segurou os pés no tronco.
25 Tub̃loh len mariug aPol mai aSilas arusor tuṽ mai arokǝkai hǝn nǝb̃e gail van hǝn aGot, ale alat lotosuh len naim bǝbaŋis losǝsǝloŋ hǝn gǝlaru.
25 Perto da meia-noite, Paulo e Silas oravam e cantavam hinos a Deus, e os outros presos os escutavam.
26 Losǝhoṽut, nadu todaŋ ekur hǝn nǝpaudesen hǝn naim bǝbaŋis. Vǝha-sua ŋai nabopita gail losǝŋav ale natsen salit p̃isi lumarub̃.
26 E, de repente, sobreveio um tão grande terremoto, que os alicerces do cárcere se moveram, e logo se abriram todas as portas, e foram soltas as prisões de todos.
27 Nǝboŋ naulum̃an hǝn naim bǝbaŋis tolele, toris nabopita lotosǝŋav, eliv kuv nab̃iltib̃u san hǝn b̃isar bun gai gabag, husur inau ke alat lotosuh ei lugam yav tia.
27 Acordando o carcereiro e vendo abertas as portas da prisão, tirou a espada e quis matar-se, cuidando que os presos já tinham fugido.
28 Be aPol ikai habat ke, “Sagisar gaiug! Gidat p̃isi datosuh gegai.”
28 Mas Paulo clamou com grande voz, dizendo: Não te faças nenhum mal, que todos aqui estamos.
29 Naulum̃an enan eus nam̃ial, igam lohoim, ale ipab, etǝŋedur bathurien aPol mai aSilas.
29 E, pedindo luz, saltou dentro e, todo trêmulo, se prostrou ante Paulo e Silas.
30 Beti esǝhar gǝlaru vivile, eus gǝlar ke, “Nasub̃ gǝlaru, nigol nǝsa hǝn asike nǝb̃ipanis sil nǝsaan sagw?”
30 E, tirando-os para fora, disse: Senhores, que é necessário que eu faça para me salvar?
31 Arusor vari ke, “Gikad nadǝlomian len Nasub̃ aYesu ale dereh tilav kuv gaiug dan nǝsaan sam̃. Imagenan hǝn alat lotosuh len naim sam̃ am.”
31 E eles disseram: Crê no Senhor Jesus Cristo e serás salvo, tu e a tua casa.
32 Ale arukel nasoruan siNasub̃ mai atenan, mai alat lotosuh len naim san.
32 E lhe pregaram a palavra do Senhor e a todos os que estavam em sua casa.
33 Len namityal enan len mariug, ekǝkas nahurhubelaru tomap̃ulp̃ul, beti gai mai nǝbathudud san lubaptais.
33 E, tomando-os ele consigo naquela mesma hora da noite, lavou-lhes os vergões; e logo foi batizado, ele e todos os seus.
34 Esǝhar gǝlaru vi lohoim ale eriŋ nǝhanian a m̃o hǝn gǝlaru ale gai mai galit p̃isi lotosuh maii lukemkem masuṽ bathut nadǝlomian lotomadhakade len aGot.
34 Então, levando-os a sua casa, lhes pôs a mesa; e, na sua crença em Deus, alegrou-se com toda a sua casa.
35 Len naut tolan nǝmatsistret gail losǝvat alipah gail hǝn lǝb̃ike, “Sah rub̃at alaruenan arivan.”
35 E, sendo já dia, os magistrados mandaram quadrilheiros, dizendo: Soltai aqueles homens.
36 Ale naulum̃an hǝn naim bǝbaŋis ikel mai aPol ke, “Nǝmatsistret gail lopisul ke nǝb̃erub̃at gamǝru. Imagenan mǝrolǝboi mǝrb̃eriŋ naut egai. Mirivan mǝdau.”
36 O carcereiro anunciou a Paulo estas palavras, dizendo: Os magistrados mandaram que vos soltasse; agora, pois, saí e ide em paz.
37 Avil aPol ikel mai alipah gail ke, “Lobilas ginamǝru len nǝhon nǝvanuan gail be lǝsakot hǝn ginamǝru. Naut kǝmas namrovi uleRom, lubar hǝn ginamǝru len naim bǝbaŋis. Galit lunau ke lesǝvat ginamǝru vi tut hǝn ke nǝvanuan gail asike lǝb̃elǝboii a? Aoa! Ivoi ke galit sǝb̃olit m̃au legǝm sǝhar kuv ginamǝru.”
37 Mas Paulo replicou: Açoitaram-nos publicamente, e, sem sermos condenados, sendo homens romanos, nos lançaram na prisão, e agora, encobertamente, nos lançam fora? Não será assim; mas venham eles mesmos e tirem-nos para fora.
38 Alipah gail lukel ur nasoruan enan mai nǝmatsistret gail. Lomǝtahw nǝboŋ lotosǝsǝloŋ hǝni ke gǝlaru artovi uleRom.
38 E os quadrilheiros foram dizer aos magistrados estas palavras; e eles temeram, ouvindo que eram romanos.
39 Ŋa luvan vaus gǝlaru ke saarinau gat nǝsa lotogol tosa hǝn gǝlaru. Beti losǝhar gǝlaru vivile ale lous gǝlaru hǝn arb̃eriŋ nab̃iltivile enan.
39 Então, vindo, lhes dirigiram súplicas; e, tirando-os para fora, lhes pediram que saíssem da cidade.
40 Nǝboŋ artoriŋ naim bǝbaŋis, arovi lan naim seLitia, ale nǝboŋ artoris nǝvanuan nadǝlomian gail, arugol lolǝŋon ivoi am len nǝlolito, beti aruvan.
40 E, saindo da prisão, entraram em casa de Lídia, e, vendo os irmãos, os confortaram, e depois partiram.

Ler em outra tradução

Comparar com outra

Estude este capítulo no WhatsApp

Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Atos 16, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.