Atos 12
Nasoruan siGot len nasoruan ta Uluveu (KLV) vs VC
1 Len nǝboŋ galenan aHerot Akrippa tovi kiŋ itah gat alat siYesu galevis husur ike temǝdas bun galito.
1 Por aquele mesmo tempo, o rei Herodes mandou prender alguns membros da Igreja para os maltratar.
2 Gai igol nasoltia ita bun aJemes, aṽan aJon hǝn nab̃u nǝb̃alan.
2 Assim foi que matou à espada Tiago, irmão de João.
3 Nǝboŋ aHerot toris ke alat lotoil a m̃o hǝn naJu gail lotohǝhaṽur hǝn natenan, esǝvat nasoltia gail hǝn lǝb̃itah gat aPita am. Igole len nǝboŋ gail hǝn Nǝhanan hǝn nabǝta sǝkad nayis lan tovi nǝhanan sua ta sutuai seJu gail.
3 Vendo que isto agradava aos judeus, mandou prender Pedro. Eram então os dias dos pães sem fermento.
4 Nǝboŋ lototah gat aPita tonoŋ, aHerot eriŋi len naim bǝbaŋis, natuhluṽoh tovat hǝn nasoltia tovatvat lan lokǝtkǝta kǝkol hǝni. AHerot ike tikot hǝn aPita len nǝhon nǝvanuan p̃isi, nǝboŋ Nǝhanan hǝn nǝPasova b̃inoŋ.
4 Mandou prendê-lo e lançou-o no cárcere, entregando-o à guarda de quatro grupos, de quatro soldados cada um, com a intenção de apresentá-lo ao povo depois da Páscoa.
5 Ŋa lokǝtkǝta kǝkol hǝn aPita len naim bǝbaŋis, be alat siYesu lusor tuṽ tabtab van hǝn aGot m̃osi.
5 Pedro estava assim encerrado na prisão, mas a Igreja orava sem cessar por ele a Deus.
6 Len nalenmariug enan a tahw hǝn nǝboŋ aHerot b̃ikot hǝni, aPita ipat buŋbuŋol rivuh hǝn nasoltia eru, natsen eru artobaŋis gati, ale nasoltia gail am lokǝta kǝkol hǝn nabopita hǝn naim bǝbaŋis.
6 Ora, quando Herodes estava para o apresentar, naquela mesma noite dormia Pedro entre dois soldados, ligado com duas cadeias. Os guardas, à porta, vigiavam o cárcere.
7 Vǝha-sua ŋai aŋel sua siNasub̃ evisi, ale nam̃ial em̃ial lohoim. Aŋel iṽas aPita tarhǝben ike, “Gile mǝhat tutut!” ale natsen aruteh dan navǝlan gǝlaru.
7 De repente, apresentou-se um anjo do Senhor, e uma luz brilhou no recinto. Tocando no lado de Pedro, o anjo despertou-o: Levanta-te depressa, disse ele. Caíram-lhe as cadeias das mãos.
8 Beti aŋel ikel maii ke, “Gepitavis nǝhau tutuṽ sam̃, vǝlas naributbut gǝlaru.” Ale aPita igole. Aŋel ike, “Geruŋ gol gaiug hǝn nahurabat naut susus sam̃ ale gehusur ginau!”
8 O anjo ordenou: Cinge-te e calça as tuas sandálias. Ele assim o fez. O anjo acrescentou: Cobre-te com a tua capa e segue-me.
9 Ŋa aPita evivile husur aŋel be etǝtan hǝn ke nǝsa aŋel togole ekitin o sakitin. Inau ke toris na-kǝta-risi-an ŋai.
9 Pedro saiu e seguiu-o, sem saber se era real o que se fazia por meio do anjo. Julgava estar sonhando.
10 Gǝlaru aruṽot pǝpadaŋ hǝn naut eru nasoltia lotokǝtkǝta kǝkol hǝn naut toru enan len naim bǝbaŋis, ale arubar nabopita tovi metǝlai tovan hǝn nab̃iltivile. Esǝŋav sǝb̃on m̃os gǝlaru ale aruyar tur lan. Nǝboŋ artobar nagilen nap̃isal tomagugun sua, vǝha-sua ŋai aŋel eriŋ aPita.
10 Passaram o primeiro e o segundo postos da guarda. Chegaram ao portão de ferro, que dá para a cidade, o qual se lhes abriu por si mesmo. Saíram e tomaram juntos uma rua. Em seguida, de súbito, o anjo desapareceu.
11 Beti aPita tomadhalǝboii ke tovivile kitin ike, “Gagai nolǝboi koti ke Nasub̃ esǝvat aŋel san hǝn b̃ilav kuv ginau dan navǝlan aHerot mai dan natit p̃isi naJu gail lotonau ke tevisi.”
11 Então Pedro tornou a si e disse: Agora vejo que o Senhor mandou verdadeiramente o seu anjo e me livrou da mão de Herodes e de tudo o que esperava o povo dos judeus.
12 Nǝboŋ aPita tonau lǝboii, evi lan naim siMeri, anan aJon nahǝsan togon aMak. Nǝvanuan tosob̃ur lub̃on ei hǝn lǝb̃isor tuṽ.
12 Refletiu um momento e dirigiu-se para a casa de Maria, mãe de João, que tem por sobrenome Marcos, onde muitos se tinham reunido e faziam oração.
13 APita ideldel len nabopita ta vivile, ale navensus tovi slev, nahǝsan aRota egǝm hǝn nabopita hǝn b̃esǝsǝloŋ.
13 Quando bateu à porta de entrada, uma criada, chamada Rode, adiantou-se para escutar.
14 Nǝboŋ tosǝsǝloŋ lǝboi nadolon aPita, ikemkem masuṽ ŋa igam tǝlmam, sasǝŋav hǝni, ikai ke, “APita eil bopita!”
14 Mal reconheceu a voz de Pedro, de tanta alegria não abriu a porta, mas, correndo para dentro, foi anunciar que era Pedro que estava à porta.
15 Lukel maii ke, “Gaiug govinu!” Nǝboŋ tokelkel tǝtas hǝni ke ekitin, luke, “Hum ma tovi aŋel san.”
15 Disseram-lhe: Estás louca! Mas ela persistia em afirmar que era verdade. Diziam eles: Então é o seu anjo.
16 Be aPita ideldel sal. Beti nǝboŋ lotosǝŋav hǝni, lorisi, lumaŋmaŋ habat.
16 Pedro continuava a bater. Afinal abriram a porta, viram-no e ficaram atônitos.
17 APita eb̃il hǝn navǝlan ke lemǝdau, ale isor husur nap̃isal Nasub̃ togole tolav kuvi dan naim bǝbaŋis. Ale ikel mai galit ke, “Mitikel natgalenan mai aJemes mai alat sidat gail,” beti eriŋ naut enan, evi lan naut tile.
17 Ele, acenando-lhes com a mão que se calassem, contou como o Senhor o havia livrado da prisão, e disse: Comunicai-o a Tiago e aos irmãos. Em seguida, saiu dali e retirou-se para outro lugar.
18 Len nadudulan nasoltia gail lunau sob̃uer hǝn nǝsa tovisi hǝn aPita, lolǝŋon isa masuṽ.
18 Logo que amanheceu, houve um sobressalto pouco comum entre os soldados sobre o que acontecera a Pedro.
19 Nǝboŋ aHerot togol nadoŋian hǝn aPita sob̃uer, eus taltal hǝn alat lotokǝta kǝkol hǝn aPita husur nǝ-gam-yav-an san ale aHerot ikele hǝn nasoltia tile gail ke ligol galit limat. Nǝboŋ aHerot togole tonoŋ, eriŋ naut a Jutea evi Sisarea, ale itoh ei.
19 Herodes, procurando-o e não o achando, instaurou um processo contra os guardas e mandou supliciá-los. Em seguida, desceu da Judéia para Cesaréia, onde permaneceu.
20 Len nǝboŋ enan nǝlon aHerot epǝŋas alat a Tair mai a Siton, eṽitṽituh mai galito. Beti galito lub̃on len nǝnauan sua hǝn lǝb̃isor maii. Nab̃iltivanuan nauman siHerot, nahǝsan aPlastus, idam̃ mai galit ke tevi tarhǝt salito, ale lous ke likad natǝm̃at mai aHerot, asike lub̃al am. Lousi maienan husur loṽur p̃is nǝhanian halito len naut siHerot.
20 Estava Herodes em conflito com os habitantes de Tiro e de Sidônia. Estes, porém, de comum acordo, se apresentaram a ele, e, com o favor de Blasto, que era camareiro do rei, pediram a paz. {Porque a sua região era abastecida por ele.}
21 Len nǝboŋ hǝn nab̃onan, aHerot tosun nahurabat tobilbil, ebǝtah len nab̃iltihai bǝtbǝtah san ale ikel nasoran san mai galito ei.
21 No dia marcado, Herodes, vestido em traje real, sentou-se no tribunal e lhes dirigiu uma alocução.
22 Alat lotob̃onb̃on ei lukaikai ke, “Nagot sua satosor, savi vanuan.”
22 O povo aplaudia: É a voz de um deus, e não de um homem!
23 Vǝha-sua ŋai, aŋel siNasub̃ iṽas aHerot husur gai sasor gol galit, saputsan nahǝsan aGot, ŋa natugulas gail luhani, imat.
23 No mesmo instante, o anjo do Senhor o feriu, por ele não haver dado honra a Deus. E, roído de vermes, expirou.
24 Be nasoruan siGot iperperŋan naut gail am, nǝvanuan isob̃ur am losǝsǝloŋ hǝni, loriŋ nǝlolit len aYesu.
24 Entretanto, a palavra de Deus crescia e se espalhava sempre mais.
25 Nǝboŋ aParnapas mai aSol artolav nǝvat mai alat siYesu len naut a Jerusalem tonoŋ, arotǝlmam vi Antiok, ale aJon Mak itah mai gǝlaru.
25 Tendo Barnabé e Saulo concluído a sua missão, voltaram de Jerusalém {a Antioquia}, levando consigo João, que tem por sobrenome Marcos.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Atos 12, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.