Atos 12

Nasoruan siGot len nasoruan ta Uluveu (KLV) vs NTLH

Sair da comparação
NTLH Nova Tradução na Linguagem de Hoje 2000
1 Len nǝboŋ galenan aHerot Akrippa tovi kiŋ itah gat alat siYesu galevis husur ike temǝdas bun galito.
1 Por essa época o rei Herodes começou a perseguir algumas pessoas da igreja.
2 Gai igol nasoltia ita bun aJemes, aṽan aJon hǝn nab̃u nǝb̃alan.
2 Ele mandou matar à espada Tiago, o irmão de João.
3 Nǝboŋ aHerot toris ke alat lotoil a m̃o hǝn naJu gail lotohǝhaṽur hǝn natenan, esǝvat nasoltia gail hǝn lǝb̃itah gat aPita am. Igole len nǝboŋ gail hǝn Nǝhanan hǝn nabǝta sǝkad nayis lan tovi nǝhanan sua ta sutuai seJu gail.
3 Quando viu que isso agradou os judeus, mandou também prender Pedro. Isso aconteceu durante a Festa dos Pães sem Fermento .
4 Nǝboŋ lototah gat aPita tonoŋ, aHerot eriŋi len naim bǝbaŋis, natuhluṽoh tovat hǝn nasoltia tovatvat lan lokǝtkǝta kǝkol hǝni. AHerot ike tikot hǝn aPita len nǝhon nǝvanuan p̃isi, nǝboŋ Nǝhanan hǝn nǝPasova b̃inoŋ.
4 Depois que prendeu Pedro, Herodes o colocou na cadeia e pôs quatro grupos de soldados, com quatro em cada grupo, para guardá-lo. É que Herodes queria apresentá-lo ao povo depois do dia da Páscoa .
5 Ŋa lokǝtkǝta kǝkol hǝn aPita len naim bǝbaŋis, be alat siYesu lusor tuṽ tabtab van hǝn aGot m̃osi.
5 E assim Pedro estava preso e era vigiado pelos guardas; mas a igreja continuava a orar com fervor por ele.
6 Len nalenmariug enan a tahw hǝn nǝboŋ aHerot b̃ikot hǝni, aPita ipat buŋbuŋol rivuh hǝn nasoltia eru, natsen eru artobaŋis gati, ale nasoltia gail am lokǝta kǝkol hǝn nabopita hǝn naim bǝbaŋis.
6 Na noite antes do dia em que Herodes ia apresentá-lo ao povo, Pedro estava dormindo, preso com duas correntes, entre dois soldados; e havia guardas de vigia no portão da cadeia.
7 Vǝha-sua ŋai aŋel sua siNasub̃ evisi, ale nam̃ial em̃ial lohoim. Aŋel iṽas aPita tarhǝben ike, “Gile mǝhat tutut!” ale natsen aruteh dan navǝlan gǝlaru.
7 De repente, apareceu um anjo do Senhor, e uma luz brilhou dentro da cela. O anjo tocou no ombro de Pedro, acordou-o e disse: — Levante-se depressa! Então as correntes caíram das mãos dele.
8 Beti aŋel ikel maii ke, “Gepitavis nǝhau tutuṽ sam̃, vǝlas naributbut gǝlaru.” Ale aPita igole. Aŋel ike, “Geruŋ gol gaiug hǝn nahurabat naut susus sam̃ ale gehusur ginau!”
8 — Aperte o cinto e amarre as sandálias! — disse o anjo. E Pedro fez o que o anjo mandou. — Ponha a
9 Ŋa aPita evivile husur aŋel be etǝtan hǝn ke nǝsa aŋel togole ekitin o sakitin. Inau ke toris na-kǝta-risi-an ŋai.
9 Pedro saiu da cadeia e foi seguindo o anjo. Porém não sabia se, de fato, o anjo o estava libertando. Ele pensava que aquilo era uma visão.
10 Gǝlaru aruṽot pǝpadaŋ hǝn naut eru nasoltia lotokǝtkǝta kǝkol hǝn naut toru enan len naim bǝbaŋis, ale arubar nabopita tovi metǝlai tovan hǝn nab̃iltivile. Esǝŋav sǝb̃on m̃os gǝlaru ale aruyar tur lan. Nǝboŋ artobar nagilen nap̃isal tomagugun sua, vǝha-sua ŋai aŋel eriŋ aPita.
10 Eles passaram pelo primeiro e pelo segundo posto da guarda e chegaram ao portão de ferro que dava para a rua. O portão se abriu sozinho, e eles saíram. Andaram por uma rua, e, de repente, o anjo foi embora.
11 Beti aPita tomadhalǝboii ke tovivile kitin ike, “Gagai nolǝboi koti ke Nasub̃ esǝvat aŋel san hǝn b̃ilav kuv ginau dan navǝlan aHerot mai dan natit p̃isi naJu gail lotonau ke tevisi.”
11 Então Pedro compreendeu o que estava acontecendo e disse: — Agora sei que, de fato, o Senhor mandou o seu anjo e me livrou do poder de Herodes e de tudo o que os judeus tinham a intenção de me fazer.
12 Nǝboŋ aPita tonau lǝboii, evi lan naim siMeri, anan aJon nahǝsan togon aMak. Nǝvanuan tosob̃ur lub̃on ei hǝn lǝb̃isor tuṽ.
12 Quando Pedro entendeu o que havia acontecido, foi para a casa de Maria, a mãe de João Marcos. Muitas pessoas estavam reunidas ali, orando.
13 APita ideldel len nabopita ta vivile, ale navensus tovi slev, nahǝsan aRota egǝm hǝn nabopita hǝn b̃esǝsǝloŋ.
13 Ele bateu na porta da frente, e a empregada, que se chamava Rode, foi ver quem era.
14 Nǝboŋ tosǝsǝloŋ lǝboi nadolon aPita, ikemkem masuṽ ŋa igam tǝlmam, sasǝŋav hǝni, ikai ke, “APita eil bopita!”
14 Quando reconheceu a voz de Pedro, ficou tão contente, que, em vez de abrir a porta, voltou correndo para contar que Pedro estava lá fora.
15 Lukel maii ke, “Gaiug govinu!” Nǝboŋ tokelkel tǝtas hǝni ke ekitin, luke, “Hum ma tovi aŋel san.”
15 Então eles disseram: — Você está maluca! Porém ela insistiu que era verdade. Aí eles disseram: — É o anjo dele!
16 Be aPita ideldel sal. Beti nǝboŋ lotosǝŋav hǝni, lorisi, lumaŋmaŋ habat.
16 Enquanto isso, Pedro continuava batendo. Finalmente eles abriram a porta e, quando viram que era Pedro mesmo, ficaram muito assustados.
17 APita eb̃il hǝn navǝlan ke lemǝdau, ale isor husur nap̃isal Nasub̃ togole tolav kuvi dan naim bǝbaŋis. Ale ikel mai galit ke, “Mitikel natgalenan mai aJemes mai alat sidat gail,” beti eriŋ naut enan, evi lan naut tile.
17 Ele fez um sinal com a mão para que ficassem quietos e contou como o Senhor o tinha tirado da prisão. — Contem isso a Tiago e aos outros irmãos! — disse ele. Em seguida saiu dali e foi para outro lugar.
18 Len nadudulan nasoltia gail lunau sob̃uer hǝn nǝsa tovisi hǝn aPita, lolǝŋon isa masuṽ.
18 Quando amanheceu, houve uma grande confusão entre os soldados, pois eles não sabiam o que tinha acontecido com Pedro.
19 Nǝboŋ aHerot togol nadoŋian hǝn aPita sob̃uer, eus taltal hǝn alat lotokǝta kǝkol hǝn aPita husur nǝ-gam-yav-an san ale aHerot ikele hǝn nasoltia tile gail ke ligol galit limat. Nǝboŋ aHerot togole tonoŋ, eriŋ naut a Jutea evi Sisarea, ale itoh ei.
19 Herodes mandou que o procurassem, mas não o acharam. Então, depois de fazer perguntas aos guardas, mandou matá-los. Depois disso, Herodes saiu da região da Judeia e ficou algum tempo na cidade de Cesareia.
20 Len nǝboŋ enan nǝlon aHerot epǝŋas alat a Tair mai a Siton, eṽitṽituh mai galito. Beti galito lub̃on len nǝnauan sua hǝn lǝb̃isor maii. Nab̃iltivanuan nauman siHerot, nahǝsan aPlastus, idam̃ mai galit ke tevi tarhǝt salito, ale lous ke likad natǝm̃at mai aHerot, asike lub̃al am. Lousi maienan husur loṽur p̃is nǝhanian halito len naut siHerot.
20 O rei Herodes estava com muita raiva dos moradores das cidades de Tiro e de Sidom. Então eles formaram um grupo e foram falar com Herodes. Primeiro conseguiram o apoio de Blasto, que era um alto funcionário do palácio. Aí pediram ao rei Herodes que fizesse as pazes com eles, pois os alimentos que a região deles recebia vinham do país do rei.
21 Len nǝboŋ hǝn nab̃onan, aHerot tosun nahurabat tobilbil, ebǝtah len nab̃iltihai bǝtbǝtah san ale ikel nasoran san mai galito ei.
21 Herodes marcou um dia com eles e nesse dia vestiu a sua roupa de rei, sentou-se no trono e começou a fazer um discurso.
22 Alat lotob̃onb̃on ei lukaikai ke, “Nagot sua satosor, savi vanuan.”
22 E o povo gritava: — É um deus e não um homem que está falando!
23 Vǝha-sua ŋai, aŋel siNasub̃ iṽas aHerot husur gai sasor gol galit, saputsan nahǝsan aGot, ŋa natugulas gail luhani, imat.
23 No mesmo instante um anjo do Senhor feriu Herodes, pois ele aceitou a honra que só Deus merece. E ele morreu, comido por vermes.
24 Be nasoruan siGot iperperŋan naut gail am, nǝvanuan isob̃ur am losǝsǝloŋ hǝni, loriŋ nǝlolit len aYesu.
24 Porém a palavra de Deus era anunciada em toda parte e ia se espalhando.
25 Nǝboŋ aParnapas mai aSol artolav nǝvat mai alat siYesu len naut a Jerusalem tonoŋ, arotǝlmam vi Antiok, ale aJon Mak itah mai gǝlaru.
25 Barnabé e Saulo terminaram o seu trabalho e voltaram de Jerusalém, trazendo João Marcos consigo.

Ler em outra tradução

Comparar com outra

Estude este capítulo no WhatsApp

Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Atos 12, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.