Atos 10
Nasoruan siGot len nasoruan ta Uluveu (KLV) vs ARA
1 Len naut a Sisarea ikad avan sua, nahǝsan aKornelius, nasenturion sua toil a m̃o hǝn nasoltia tovi 100 len Navǝshǝsoltia ta Itali.
1 Morava em Cesareia um homem de nome Cornélio, centurião da coorte chamada Italiana,
2 Gai mai nǝbathudud san lohusur kitin hǝn nap̃isal siGot mai lomǝtahw len nǝyalyalan san; gai ilavlav nǝvat mai alat lotopar tite ale isor mai aGot akis.
2 piedoso e temente a Deus com toda a sua casa e que fazia muitas esmolas ao povo e, de contínuo, orava a Deus.
3 Len nǝboŋ sua len namityal totor ut mǝdau, eris narisian sua. Ekǝta masil hǝn aŋel sua siGot togǝm hǝni tokel maii ke, “Kornelius!”
3 Esse homem observou claramente durante uma visão, cerca da hora nona do dia, um anjo de Deus que se aproximou dele e lhe disse:
4 AKornelius ekǝta mǝtaltal hǝni, ninen epil, eusi ke, “Golǝŋon nǝsa Nasub̃?” Aŋel isor vari ke, “Na-sor-tuṽ-an sam̃ mai naviolan sam̃ van hǝn alat lotopar tite, arohun naviolan hǝn natutumavan van hǝn aGot. Ehǝhaṽur hǝni.
4 Cornélio! Este, fixando nele os olhos e possuído de temor, perguntou: Que é, Senhor? E o anjo lhe disse: As tuas orações e as tuas esmolas subiram para memória diante de Deus.
5 Imaienan, gesǝvat alalum̃an vi Joppa hǝn lǝb̃esǝhar tǝlmam hǝn avan sua nahǝsan aSimon lotokisi hǝn aPita.
5 Agora, envia mensageiros a Jope e manda chamar Simão, que tem por sobrenome Pedro.
6 Gai itoh mai aSimon togol natit gail hǝn nahurhurivatvat, naim san ipat bitas.”
6 Ele está hospedado com Simão, curtidor, cuja residência está situada à beira-mar.
7 Aŋel enan isor maii ale ivan. Nǝboŋ tovan tonoŋ, aKornelius ekis nǝvanuan nauman san eru mai nasoltia sua tokǝtkǝta tǝban, tohusur kitin hǝn nap̃isal siGot.
7 Logo que se retirou o anjo que lhe falava, chamou dois dos seus domésticos e um soldado piedoso dos que estavam a seu serviço
8 Ikel natit p̃isi tovisi mai galito, ale esǝvat galit vi Joppa.
8 e, havendo-lhes contado tudo, enviou-os a Jope.
9 Pelan han tub̃lial, len nǝyaran salito, logǝm pǝpadaŋ hǝn nab̃iltivile. Len nǝboŋ enan aPita epǝlau vi mǝhat len navurun naim topapav hǝn b̃isor tuṽ.
9 No dia seguinte, indo eles de caminho e estando já perto da cidade, subiu Pedro ao eirado, por volta da hora sexta, a fim de orar.
10 Imalkǝkat, ike tihan, ale nǝboŋ lotoutaut hǝn nǝhanian sal, ekǝta b̃erb̃er.
10 Estando com fome, quis comer; mas, enquanto lhe preparavam a comida, sobreveio-lhe um êxtase;
11 Eris nǝmav tosǝŋav, natit hun nab̃iltikaliko, nǝhau tovat lotobaŋis nagilen tovat, evi pan vi lan nǝtan.
11 então, viu o céu aberto e descendo um objeto como se fosse um grande lençol, o qual era baixado à terra pelas quatro pontas,
12 Epul hǝn narivatvat tiltile gail, nǝm̃at mai namǝhob gail lotokǝlah len tan, mai nǝman namǝsav gail.
12 contendo toda sorte de quadrúpedes, répteis da terra e aves do céu.
13 Beti nadoldol sua ikel maii ke, “Pita, gile mǝhat, paru bun namǝŋod, hani!”
13 E ouviu-se uma voz que se dirigia a ele: Levanta-te, Pedro! Mata e come.
14 Be aPita isor vari ke, “Ao Nasub̃, sanigole! Nǝsǝhanhan natideh tosa o tokolkol.”
14 Mas Pedro replicou: De modo nenhum, Senhor! Porque jamais comi coisa alguma comum e imunda.
15 Nadoldol isor tǝtas maii ke, “Sagekis natideh ke tosa aGot togol toveveu.”
15 Segunda vez, a voz lhe falou: Ao que Deus purificou não consideres comum.
16 Tomagenan vǝha-tor tonoŋ, vǝha-sua ŋai nǝkaliko enan evi mǝhat vi lan nǝmav.
16 Sucedeu isto por três vezes, e, logo, aquele objeto foi recolhido ao céu.
17 Nǝboŋ aPita tonau masuṽ hǝn namilen nǝsa torisi, alalum̃an aKornelius tosǝvat galito, lusab̃ naim seSimon ale loil len nametlǝkau.
17 Enquanto Pedro estava perplexo sobre qual seria o significado da visão, eis que os homens enviados da parte de Cornélio, tendo perguntado pela casa de Simão, pararam junto à porta;
18 Lukai, lous ke, “Avan sua nahǝsan aSimon Pita itoh ei a?”
18 e, chamando, indagavam se estava ali hospedado Simão, por sobrenome Pedro.
19 Nǝboŋ aPita tonau nǝsa torisi sal, aNunun aGot isor maii ke, “Simon, alalum̃an itor lous kitev gaiug.
19 Enquanto meditava Pedro acerca da visão, disse-lhe o Espírito: Estão aí dois homens que te procuram;
20 Gile mǝhat, gimariŋ vi pan. Saginau ke asike guvan, givan mai galito husur ginau nosǝvat galito.”
20 levanta-te, pois, desce e vai com eles, nada duvidando; porque eu os enviei.
21 Imagenan aPita evi pan, ikel mai galit ke, “Ginau boh nǝvanuan mǝttous kitevi. Imabe? Mǝtogǝm m̃os nǝsa?”
21 E, descendo Pedro para junto dos homens, disse: Aqui me tendes; sou eu a quem buscais? A que viestes?
22 Galit lusor vari ke, “AKornelius, nasenturion sua toil a m̃o hǝn nasoltia tovi 100, esǝvat ginamito. Gai evi naulum̃an sua tonor, tomǝtahw len nǝyalyalan siGot. Alat lotovi Ju p̃isi luke ivoi. Aŋel sua siGot ikele hǝni ke teus gaiug hǝn gǝb̃evi lan naim san hǝn b̃esǝsǝloŋ hǝn nǝsa gaiug gǝb̃ikele.”
22 Então, disseram: O centurião Cornélio, homem reto e temente a Deus e tendo bom testemunho de toda a nação judaica, foi instruído por um santo anjo para chamar-te a sua casa e ouvir as tuas palavras.
23 Beti aPita eus galit ke levi lohoim hǝn lǝb̃itoh maii.
23 Pedro, pois, convidando-os a entrar, hospedou-os. No dia seguinte, levantou-se e partiu com eles; também alguns irmãos dos que habitavam em Jope foram em sua companhia.
24 len nǝboŋ tohusuri aPita ibar naut a Sisarea. AKornelius itoh vir galito. Eus nǝbathudud san mai nabubur san gail hǝn lǝb̃egǝm b̃onb̃on.
24 No dia imediato, entrou em Cesareia. Cornélio estava esperando por eles, tendo reunido seus parentes e amigos íntimos.
25 Nǝboŋ aPita tob̃is lohoim, aKornelius ebubur maii ale etǝŋedur bathurien aPita, ilotu hǝni.
25 Aconteceu que, indo Pedro a entrar, lhe saiu Cornélio ao encontro e, prostrando-se-lhe aos pés, o adorou.
26 Avil aPita elivi vi mǝhat ike, “Gile mǝhat, ginau bogai, novi vanuan ŋai.”
26 Mas Pedro o levantou, dizendo: Ergue-te, que eu também sou homem.
27 Nǝboŋ tohol maii, aPita evi lohoim ale eris nǝvanuan lotosob̃ur lotob̃onb̃on ei.
27 Falando com ele, entrou, encontrando muitos reunidos ali,
28 Ikel mai galit ke: “Gamit mǝtolǝboii tia ke sanor hǝn nǝ-kai-tasi-an sinamit namttovi Ju hǝn namtb̃itah mai o hǝn namtb̃em̃ǝdoŋ tǝban avan ideh savi Ju. Be aGot eṽusan ginau ke sanisor husur avan ideh ke tosa o ke aGot tomǝtahuni.
28 a quem se dirigiu, dizendo: Vós bem sabeis que é proibido a um judeu ajuntar-se ou mesmo aproximar-se a alguém de outra raça; mas Deus me demonstrou que a nenhum homem considerasse comum ou imundo;
29 Imaienan nǝboŋ gotosǝvat galit hǝn lǝb̃esǝhar ginau, nogǝmai, nǝsake nodǝdas nǝb̃egǝmai. Nuke neus gamito, imabe mǝttous ginau ke nǝb̃egǝmai?”
29 por isso, uma vez chamado, vim sem vacilar. Pergunto, pois: por que razão me mandastes chamar?
30 Ale aKornelius isor vari ke, “Evi nǝmariboŋ tovat tovan, len namityal egai totor ut mǝdau, nusor tuṽ. Vǝha-sua ŋai avan sua tosun nahurabat tobilbil eil a m̃o hǝn ginau
30 Respondeu-lhe Cornélio: Faz, hoje, quatro dias que, por volta desta hora, estava eu observando em minha casa a hora nona de oração, e eis que se apresentou diante de mim um varão de vestes resplandecentes
31 ike, ‘Kornelius, aGot esǝsǝloŋ hǝn na-sor-tuṽ-an sam̃ tia mai inau gat naviolan sam̃ van hǝn alat lotopar tite.
31 e disse: Cornélio, a tua oração foi ouvida, e as tuas esmolas, lembradas na presença de Deus.
32 Imaienan, gesǝvat alalum̃an vi Joppa hǝn lǝb̃esǝhar tǝlmam hǝn avan sua nahǝsan aSimon lotokisi hǝn aPita. Atenan itoh mai aSimon togol natit gail hǝn nahurhurivatvat, naim san ipat bitas.’
32 Manda, pois, alguém a Jope a chamar Simão, por sobrenome Pedro; acha-se este hospedado em casa de Simão, curtidor, à beira-mar.
33 Husur enan, vǝha-sua ŋai nosǝvat galit hǝn lǝb̃esǝhar gaiug. Sipa len nagǝmaian sam̃. Gagai namtutoh gegai len nǝhon aGot hǝn namtb̃esǝsǝloŋ hǝn natit p̃isi Nasub̃ tokele tia ke gaiug gǝb̃ikele mai ginamito.”
33 Portanto, sem demora, mandei chamar-te, e fizeste bem em vir. Agora, pois, estamos todos aqui, na presença de Deus, prontos para ouvir tudo o que te foi ordenado da parte do Senhor.
34 Beti aPita etub̃at hǝn b̃isor ike, “Gagai nolǝboii ke tokitin ke naṽide siGot ep̃itoṽ van hǝn nǝvanuan p̃isi, ideh satile.
34 Então, falou Pedro, dizendo: Reconheço, por verdade, que Deus não faz acepção de pessoas;
35 Imagenan, nǝvanuan naut p̃isi lototǝŋedur van hǝn aGot mai lotogol nǝsa tonor, ehǝhaṽur hǝn lǝb̃egǝm hǝni.
35 pelo contrário, em qualquer nação, aquele que o teme e faz o que é justo lhe é aceitável.
36 Mǝtolǝboi napisulan aGot topisul hǝni van hǝn alat a Israel tia, napisulan tokel na-kel-uri-an tovoi toke, nǝvanuan elǝboi b̃ikad navoivoian mai aGot len aYesu Kristo tovi Masta hǝn nǝvanuan tiltile gail p̃isi.
36 Esta é a palavra que Deus enviou aos filhos de Israel, anunciando-lhes o evangelho da paz, por meio de Jesus Cristo. Este é o Senhor de todos.
37 Mǝtolǝboi nǝsa tovisi len naut a Jutea totub̃at a Kalili husur nǝbaptaisan aJon tokel uri.
37 Vós conheceis a palavra que se divulgou por toda a Judeia, tendo começado desde a Galileia, depois do batismo que João pregou,
38 Mǝtolǝboii am ke aGot tovǝhas aYesu ta Nasaret hǝn aNunun mai nǝdaŋan, gol ke, gai iyar tur len naut p̃isi ale igol navoian mai igol alat natǝmat tobaŋis gat galito, lumaur, bathut aGot totah maii.
38 como Deus ungiu a Jesus de Nazaré com o Espírito Santo e com poder, o qual andou por toda parte, fazendo o bem e curando a todos os oprimidos do diabo, porque Deus era com ele;
39 Ale ginamit namtoris lǝboi natit p̃isi aYesu togole len naut a Jutea mai a Jerusalem. Galit lutahǝtah hǝni tomat len nǝhai sua,
39 e nós somos testemunhas de tudo o que ele fez na terra dos judeus e em Jerusalém; ao qual também tiraram a vida, pendurando-o no madeiro.
40 be aGot ilav kuvi dan nǝmatan len nǝmariboŋ totor, ale igol ke evisi hǝn nǝvanuan lǝb̃elǝboi lǝb̃erisi.
40 A este ressuscitou Deus no terceiro dia e concedeu que fosse manifesto,
41 Nǝvanuan p̃isi lǝsarisi, be ginamit aGot totabtabuh len ginamit tia, namtorisi hǝn namtb̃ikel uri. Nǝboŋ aYesu tole mǝhat dan nǝmatan, ginamit namtuhan maii, namtomun maii.
41 não a todo o povo, mas às testemunhas que foram anteriormente escolhidas por Deus, isto é, a nós que comemos e bebemos com ele, depois que ressurgiu dentre os mortos;
42 Isor idaŋ mai ginamito ke namtikel uri mai nǝvanuan gail ale kel koti ke aGot totabtabuh lan hǝn b̃epǝpehun navoian dan nǝsaan hǝn alat lotomaur sal mai alat lotomat tia.
42 e nos mandou pregar ao povo e testificar que ele é quem foi constituído por Deus Juiz de vivos e de mortos.
43 Ahai kelkel ur gail p̃isi lutos husur aYesu, lukel uri ke, len nahǝsan aYesu, nǝvanuan gail p̃isi lotoriŋ nǝlolit lan, aGot dereh terub̃at nǝsaan salit dan galito.”
43 Dele todos os profetas dão testemunho de que, por meio de seu nome, todo aquele que nele crê recebe remissão de pecados.
44 Nǝboŋ aPita tokǝmaienan sal, aNunun aGot eb̃is len galit p̃isi lotosǝsǝloŋ hǝn nasoruan.
44 Ainda Pedro falava estas coisas quando caiu o Espírito Santo sobre todos os que ouviam a palavra.
45 Nǝvanuan nadǝlomian lotovi Ju, lototah mai aPita, losǝhoṽut husur aGot tovur san aNunun len alat lǝsavi Ju am. Lolǝboii ke toviol hǝn aNunun mai galito
45 E os fiéis que eram da circuncisão, que vieram com Pedro, admiraram-se, porque também sobre os gentios foi derramado o dom do Espírito Santo;
46 husur losǝsǝloŋ hǝn galit lotosor len nasoruan tiltile gail, mai lotosor sal suh nǝyalyalan siGot. Beti aPita ike,
46 pois os ouviam falando em línguas e engrandecendo a Deus. Então, perguntou Pedro:
47 “Avan ideh satikai tas galit hǝn lǝb̃ibaptais hǝn nǝwai, husur aGot eviol hǝn aNunun mai galito sum̃an gidato.”
47 Porventura, pode alguém recusar a água, para que não sejam batizados estes que, assim como nós, receberam o Espírito Santo?
48 Ŋa ikel buni ke libaptais len nahǝsan aYesu Kristo. Beti lous aPita hǝn b̃itoh mai galito hǝn nǝmariboŋ galevis am.
48 E ordenou que fossem batizados em nome de Jesus Cristo. Então, lhe pediram que permanecesse com eles por alguns dias.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Atos 10, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.