Atos 10
Nasoruan siGot len nasoruan ta Uluveu (KLV) vs ACF
1 Len naut a Sisarea ikad avan sua, nahǝsan aKornelius, nasenturion sua toil a m̃o hǝn nasoltia tovi 100 len Navǝshǝsoltia ta Itali.
1 E havia em Cesaréia um homem por nome Cornélio, centurião da coorte chamada italiana,
2 Gai mai nǝbathudud san lohusur kitin hǝn nap̃isal siGot mai lomǝtahw len nǝyalyalan san; gai ilavlav nǝvat mai alat lotopar tite ale isor mai aGot akis.
2 Piedoso e temente a Deus, com toda a sua casa, o qual fazia muitas esmolas ao povo, e de contínuo orava a Deus.
3 Len nǝboŋ sua len namityal totor ut mǝdau, eris narisian sua. Ekǝta masil hǝn aŋel sua siGot togǝm hǝni tokel maii ke, “Kornelius!”
3 Este, quase à hora nona do dia, viu claramente numa visão um anjo de Deus, que se dirigia para ele e dizia: Cornélio.
4 AKornelius ekǝta mǝtaltal hǝni, ninen epil, eusi ke, “Golǝŋon nǝsa Nasub̃?” Aŋel isor vari ke, “Na-sor-tuṽ-an sam̃ mai naviolan sam̃ van hǝn alat lotopar tite, arohun naviolan hǝn natutumavan van hǝn aGot. Ehǝhaṽur hǝni.
4 O qual, fixando os olhos nele, e muito atemorizado, disse: Que é, Senhor? E disse-lhe: As tuas orações e as tuas esmolas têm subido para memória diante de Deus;
5 Imaienan, gesǝvat alalum̃an vi Joppa hǝn lǝb̃esǝhar tǝlmam hǝn avan sua nahǝsan aSimon lotokisi hǝn aPita.
5 Agora, pois, envia homens a Jope, e manda chamar a Simão, que tem por sobrenome Pedro.
6 Gai itoh mai aSimon togol natit gail hǝn nahurhurivatvat, naim san ipat bitas.”
6 Este está hospedado com um certo Simão curtidor, que tem a sua casa junto do mar. Ele te dirá o que deves fazer.
7 Aŋel enan isor maii ale ivan. Nǝboŋ tovan tonoŋ, aKornelius ekis nǝvanuan nauman san eru mai nasoltia sua tokǝtkǝta tǝban, tohusur kitin hǝn nap̃isal siGot.
7 E, retirando-se o anjo que lhe falava, chamou dois dos seus criados, e a um piedoso soldado dos que estavam ao seu serviço.
8 Ikel natit p̃isi tovisi mai galito, ale esǝvat galit vi Joppa.
8 E, havendo-lhes contado tudo, os enviou a Jope.
9 Pelan han tub̃lial, len nǝyaran salito, logǝm pǝpadaŋ hǝn nab̃iltivile. Len nǝboŋ enan aPita epǝlau vi mǝhat len navurun naim topapav hǝn b̃isor tuṽ.
9 E no dia seguinte, indo eles seu caminho, e estando já perto da cidade, subiu Pedro ao terraço para orar, quase à hora sexta.
10 Imalkǝkat, ike tihan, ale nǝboŋ lotoutaut hǝn nǝhanian sal, ekǝta b̃erb̃er.
10 E tendo fome, quis comer; e, enquanto lho preparavam, sobreveio-lhe um arrebatamento de sentidos,
11 Eris nǝmav tosǝŋav, natit hun nab̃iltikaliko, nǝhau tovat lotobaŋis nagilen tovat, evi pan vi lan nǝtan.
11 E viu o céu aberto, e que descia um vaso, como se fosse um grande lençol atado pelas quatro pontas, e vindo para a terra.
12 Epul hǝn narivatvat tiltile gail, nǝm̃at mai namǝhob gail lotokǝlah len tan, mai nǝman namǝsav gail.
12 No qual havia de todos os animais quadrúpedes e feras e répteis da terra, e aves do céu.
13 Beti nadoldol sua ikel maii ke, “Pita, gile mǝhat, paru bun namǝŋod, hani!”
13 E foi-lhe dirigida uma voz: Levanta-te, Pedro, mata e come.
14 Be aPita isor vari ke, “Ao Nasub̃, sanigole! Nǝsǝhanhan natideh tosa o tokolkol.”
14 Mas Pedro disse: De modo nenhum, Senhor, porque nunca comi coisa alguma comum e imunda.
15 Nadoldol isor tǝtas maii ke, “Sagekis natideh ke tosa aGot togol toveveu.”
15 E segunda vez lhe disse a voz: Não faças tu comum ao que Deus purificou.
16 Tomagenan vǝha-tor tonoŋ, vǝha-sua ŋai nǝkaliko enan evi mǝhat vi lan nǝmav.
16 E aconteceu isto por três vezes; e o vaso tornou a recolher-se ao céu.
17 Nǝboŋ aPita tonau masuṽ hǝn namilen nǝsa torisi, alalum̃an aKornelius tosǝvat galito, lusab̃ naim seSimon ale loil len nametlǝkau.
17 E estando Pedro duvidando entre si acerca do que seria aquela visão que tinha visto, eis que os homens que foram enviados por Cornélio pararam à porta, perguntando pela casa de Simão.
18 Lukai, lous ke, “Avan sua nahǝsan aSimon Pita itoh ei a?”
18 E, chamando, perguntaram se Simão, que tinha por sobrenome Pedro, morava ali.
19 Nǝboŋ aPita tonau nǝsa torisi sal, aNunun aGot isor maii ke, “Simon, alalum̃an itor lous kitev gaiug.
19 E, pensando Pedro naquela visão, disse-lhe o Espírito: Eis que três homens te buscam.
20 Gile mǝhat, gimariŋ vi pan. Saginau ke asike guvan, givan mai galito husur ginau nosǝvat galito.”
20 Levanta-te pois, desce, e vai com eles, não duvidando; porque eu os enviei.
21 Imagenan aPita evi pan, ikel mai galit ke, “Ginau boh nǝvanuan mǝttous kitevi. Imabe? Mǝtogǝm m̃os nǝsa?”
21 E, descendo Pedro para junto dos homens que lhe foram enviados por Cornélio, disse: Eis que sou eu a quem procurais; qual é a causa por que estais aqui?
22 Galit lusor vari ke, “AKornelius, nasenturion sua toil a m̃o hǝn nasoltia tovi 100, esǝvat ginamito. Gai evi naulum̃an sua tonor, tomǝtahw len nǝyalyalan siGot. Alat lotovi Ju p̃isi luke ivoi. Aŋel sua siGot ikele hǝni ke teus gaiug hǝn gǝb̃evi lan naim san hǝn b̃esǝsǝloŋ hǝn nǝsa gaiug gǝb̃ikele.”
22 E eles disseram: Cornélio, o centurião, homem justo e temente a Deus, e que tem bom testemunho de toda a nação dos judeus, foi avisado por um santo anjo para que te chamasse a sua casa, e ouvisse as tuas palavras.
23 Beti aPita eus galit ke levi lohoim hǝn lǝb̃itoh maii.
23 Então, chamando-os para dentro, os recebeu em casa. E no dia seguinte foi Pedro com eles, e foram com ele alguns irmãos de Jope.
24 len nǝboŋ tohusuri aPita ibar naut a Sisarea. AKornelius itoh vir galito. Eus nǝbathudud san mai nabubur san gail hǝn lǝb̃egǝm b̃onb̃on.
24 E no dia imediato chegaram a Cesaréia. E Cornélio os estava esperando, tendo já convidado os seus parentes e amigos mais íntimos.
25 Nǝboŋ aPita tob̃is lohoim, aKornelius ebubur maii ale etǝŋedur bathurien aPita, ilotu hǝni.
25 E aconteceu que, entrando Pedro, saiu Cornélio a recebê-lo, e, prostrando-se a seus pés o adorou.
26 Avil aPita elivi vi mǝhat ike, “Gile mǝhat, ginau bogai, novi vanuan ŋai.”
26 Mas Pedro o levantou, dizendo: Levanta-te, que eu também sou homem.
27 Nǝboŋ tohol maii, aPita evi lohoim ale eris nǝvanuan lotosob̃ur lotob̃onb̃on ei.
27 E, falando com ele, entrou, e achou muitos que ali se haviam ajuntado.
28 Ikel mai galit ke: “Gamit mǝtolǝboii tia ke sanor hǝn nǝ-kai-tasi-an sinamit namttovi Ju hǝn namtb̃itah mai o hǝn namtb̃em̃ǝdoŋ tǝban avan ideh savi Ju. Be aGot eṽusan ginau ke sanisor husur avan ideh ke tosa o ke aGot tomǝtahuni.
28 E disse-lhes: Vós bem sabeis que não é lícito a um homem judeu ajuntar-se ou chegar-se a estrangeiros; mas Deus mostrou-me que a nenhum homem chame comum ou imundo.
29 Imaienan nǝboŋ gotosǝvat galit hǝn lǝb̃esǝhar ginau, nogǝmai, nǝsake nodǝdas nǝb̃egǝmai. Nuke neus gamito, imabe mǝttous ginau ke nǝb̃egǝmai?”
29 Por isso, sendo chamado, vim sem contradizer. Pergunto, pois, por que razão mandastes chamar-me?
30 Ale aKornelius isor vari ke, “Evi nǝmariboŋ tovat tovan, len namityal egai totor ut mǝdau, nusor tuṽ. Vǝha-sua ŋai avan sua tosun nahurabat tobilbil eil a m̃o hǝn ginau
30 E disse Cornélio: Há quatro dias estava eu em jejum até esta hora, orando em minha casa à hora nona.
31 ike, ‘Kornelius, aGot esǝsǝloŋ hǝn na-sor-tuṽ-an sam̃ tia mai inau gat naviolan sam̃ van hǝn alat lotopar tite.
31 E eis que diante de mim se apresentou um homem com vestes resplandecentes, e disse: Cornélio, a tua oração foi ouvida, e as tuas esmolas estão em memória diante de Deus.
32 Imaienan, gesǝvat alalum̃an vi Joppa hǝn lǝb̃esǝhar tǝlmam hǝn avan sua nahǝsan aSimon lotokisi hǝn aPita. Atenan itoh mai aSimon togol natit gail hǝn nahurhurivatvat, naim san ipat bitas.’
32 Envia, pois, a Jope, e manda chamar Simão, o que tem por sobrenome Pedro; este está hospedado em casa de Simão o curtidor, junto do mar, e ele, vindo, te falará.
33 Husur enan, vǝha-sua ŋai nosǝvat galit hǝn lǝb̃esǝhar gaiug. Sipa len nagǝmaian sam̃. Gagai namtutoh gegai len nǝhon aGot hǝn namtb̃esǝsǝloŋ hǝn natit p̃isi Nasub̃ tokele tia ke gaiug gǝb̃ikele mai ginamito.”
33 E logo mandei chamar-te, e bem fizeste em vir. Agora, pois, estamos todos presentes diante de Deus, para ouvir tudo quanto por Deus te é mandado.
34 Beti aPita etub̃at hǝn b̃isor ike, “Gagai nolǝboii ke tokitin ke naṽide siGot ep̃itoṽ van hǝn nǝvanuan p̃isi, ideh satile.
34 E, abrindo Pedro a boca, disse: Reconheço por verdade que Deus não faz acepção de pessoas;
35 Imagenan, nǝvanuan naut p̃isi lototǝŋedur van hǝn aGot mai lotogol nǝsa tonor, ehǝhaṽur hǝn lǝb̃egǝm hǝni.
35 Mas que lhe é agradável aquele que, em qualquer nação, o teme e faz o que é justo.
36 Mǝtolǝboi napisulan aGot topisul hǝni van hǝn alat a Israel tia, napisulan tokel na-kel-uri-an tovoi toke, nǝvanuan elǝboi b̃ikad navoivoian mai aGot len aYesu Kristo tovi Masta hǝn nǝvanuan tiltile gail p̃isi.
36 A palavra que ele enviou aos filhos de Israel, anunciando a paz por Jesus Cristo (este é o Senhor de todos);
37 Mǝtolǝboi nǝsa tovisi len naut a Jutea totub̃at a Kalili husur nǝbaptaisan aJon tokel uri.
37 Esta palavra, vós bem sabeis, veio por toda a Judéia, começando pela Galiléia, depois do batismo que João pregou;
38 Mǝtolǝboii am ke aGot tovǝhas aYesu ta Nasaret hǝn aNunun mai nǝdaŋan, gol ke, gai iyar tur len naut p̃isi ale igol navoian mai igol alat natǝmat tobaŋis gat galito, lumaur, bathut aGot totah maii.
38 Como Deus ungiu a Jesus de Nazaré com o Espírito Santo e com virtude; o qual andou fazendo bem, e curando a todos os oprimidos do diabo, porque Deus era com ele.
39 Ale ginamit namtoris lǝboi natit p̃isi aYesu togole len naut a Jutea mai a Jerusalem. Galit lutahǝtah hǝni tomat len nǝhai sua,
39 E nós somos testemunhas de todas as coisas que fez, tanto na terra da Judéia como em Jerusalém; ao qual mataram, pendurando-o num madeiro.
40 be aGot ilav kuvi dan nǝmatan len nǝmariboŋ totor, ale igol ke evisi hǝn nǝvanuan lǝb̃elǝboi lǝb̃erisi.
40 A este ressuscitou Deus ao terceiro dia, e fez que se manifestasse,
41 Nǝvanuan p̃isi lǝsarisi, be ginamit aGot totabtabuh len ginamit tia, namtorisi hǝn namtb̃ikel uri. Nǝboŋ aYesu tole mǝhat dan nǝmatan, ginamit namtuhan maii, namtomun maii.
41 Não a todo o povo, mas às testemunhas que Deus antes ordenara; a nós, que comemos e bebemos juntamente com ele, depois que ressuscitou dentre os mortos.
42 Isor idaŋ mai ginamito ke namtikel uri mai nǝvanuan gail ale kel koti ke aGot totabtabuh lan hǝn b̃epǝpehun navoian dan nǝsaan hǝn alat lotomaur sal mai alat lotomat tia.
42 E nos mandou pregar ao povo, e testificar que ele é o que por Deus foi constituído juiz dos vivos e dos mortos.
43 Ahai kelkel ur gail p̃isi lutos husur aYesu, lukel uri ke, len nahǝsan aYesu, nǝvanuan gail p̃isi lotoriŋ nǝlolit lan, aGot dereh terub̃at nǝsaan salit dan galito.”
43 A este dão testemunho todos os profetas, de que todos os que nele crêem receberão o perdão dos pecados pelo seu nome.
44 Nǝboŋ aPita tokǝmaienan sal, aNunun aGot eb̃is len galit p̃isi lotosǝsǝloŋ hǝn nasoruan.
44 E, dizendo Pedro ainda estas palavras, caiu o Espírito Santo sobre todos os que ouviam a palavra.
45 Nǝvanuan nadǝlomian lotovi Ju, lototah mai aPita, losǝhoṽut husur aGot tovur san aNunun len alat lǝsavi Ju am. Lolǝboii ke toviol hǝn aNunun mai galito
45 E os fiéis que eram da circuncisão, todos quantos tinham vindo com Pedro, maravilharam-se de que o dom do Espírito Santo se derramasse também sobre os gentios.
46 husur losǝsǝloŋ hǝn galit lotosor len nasoruan tiltile gail, mai lotosor sal suh nǝyalyalan siGot. Beti aPita ike,
46 Porque os ouviam falar línguas, e magnificar a Deus.
47 “Avan ideh satikai tas galit hǝn lǝb̃ibaptais hǝn nǝwai, husur aGot eviol hǝn aNunun mai galito sum̃an gidato.”
47 Respondeu, então, Pedro: Pode alguém porventura recusar a água, para que não sejam batizados estes, que também receberam como nós o Espírito Santo?
48 Ŋa ikel buni ke libaptais len nahǝsan aYesu Kristo. Beti lous aPita hǝn b̃itoh mai galito hǝn nǝmariboŋ galevis am.
48 E mandou que fossem batizados em nome do Senhor. Então rogaram-lhe que ficasse com eles por alguns dias.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Atos 10, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.