2 Coríntios 7
Nasoruan siGot len nasoruan ta Uluveu (KLV) vs ARIB
1 Bathudud nadǝlomian notolǝmas bun gamit p̃isi, husur ke dattokad na-kel-gati-an galenan, datimasdakuv natit p̃isi tob̃iŋb̃iŋal dan nibedat mai nanunudato hǝn datb̃iveveu buni. Len namǝtahwan len nǝyalyalan siGot, datimashusur aGot len nǝlodat kavkav hǝn nab̃oruan san b̃ikavkav len gidato.
1 Ora, amados, visto que temos tais promessas, purifiquemo-nos de toda a imundícia da carne e do espírito, aperfeiçoando a santidade no temor de Deus.
2 Sa-nǝlomit temǝtahun ginamito, be mǝtelǝmas bun ginamito. Namtsagol sǝsa hǝn avan ideh, namtsamǝdas avan ideh, namtsagǝras avan ideh hǝn namtb̃ikad nǝsa tovi esan.
2 Recebei-nos em vossos corações; a ninguém fizemos injustiça, a ninguém corrompemos, a ninguém exploramos.
3 Ginau nǝsakǝmaienan hum notoke mitipanis. Hum notokele a m̃o, na-lǝmas-bun-gamito-an sinamito etibau masuṽ. Naut kǝmas namtb̃ikad nǝmauran o namtb̃imat, namtolǝmas bun gamito vǝsa.
3 Não o digo para vos condenar, pois já tenho declarado que estais em nossos corações para juntos morrermos e juntos vivermos.
4 Nukad na-il-b̃uri-an hǝn nǝb̃esǝman nakitinan len gamito, ale noṽiv masuṽ len gamito. Naut kǝmas na-lǝŋon-isa-vǝsa-an p̃isi namttokade, mǝtugol nolǝŋon ivoi habat am len nǝlogw van van, nǝlogw epul sǝsǝhov hǝn nakemkeman.
4 Grande é a minha franqueza para convosco, e muito me glorio a respeito de vós; estou cheio de consolação, transbordo de gozo em todas as nossas tribulações.
5 Nǝboŋ namttobar naprovens Masetonia, namtsǝkad nǝŋavŋavan ideh. Len naṽide p̃isi nǝvanuan lugol namtolǝŋon isa vǝsa. Naṽitṽituhan gail ludar vis ginamito, mai namǝtahwan len nǝlonamit igol nǝlonamit etuhatuh.
5 Porque, mesmo quando chegamos à Macedônia, a nossa carne não teve repouso algum; antes em tudo fomos atribulados: por fora combates, temores por dentro.
6 Be aGot, togol alat lotolǝŋon tosa lotolǝŋon tovoi am len nǝlolito, gai igol namtolǝŋon ivoi am len nǝlonamito, husur aTitus togǝmai.
6 Mas Deus, que consola os abatidos, nos consolou com a vinda de Tito;
7 Namtohǝhaṽur hǝn nagǝmaian san, be savi enan ŋai, namtohǝhaṽur masuṽ am nǝboŋ tokel uri ke gamit mǝttogol tolǝŋon tovoi am len nǝlon. Ikele ke mǝttolǝŋon masuṽ hǝn mǝtb̃eris ginau, hǝn mǝtb̃ikad navoivoian mai ginau, ikel ur nǝ-taŋ-lolosa-an samito van hǝn ginau, mai ikel ke mǝttolǝŋon masuṽ hǝn mǝtb̃evi tarhǝt sagw len nauman sagw. Nǝboŋ tokǝmaienan, nukemkem habat am.
7 e não somente com a sua vinda, mas também pela consolação com que foi consolado a vosso respeito, enquanto nos referia as vossas saudações, o vosso pranto, o vosso zelo por mim, de modo que ainda mais me regozijei.
8 Naut kǝmas nalob̃ulat napisulan sagw ta m̃o togol mǝttolǝŋon tosa, nǝsalolosa hǝn nototosi van hǝn gamito. A m̃o nulolosa, husur notolǝboii ke totunus gamito len namityal tokǝkereh.
8 Porquanto, ainda que vos contristei com a minha carta, não me arrependo; embora antes me tivesse arrependido {pois vejo que aquela carta vos contristou, ainda que por pouco tempo},
9 Be gagai nohǝhaṽur. Nǝsahǝhaṽur husur nalob̃ulat totunus gamito, be husur natunusian igol mǝttopair dan naṽide samito. Natunusian samito igol mǝttololosa hum aGot tolǝŋoni, hǝn asike natideh namttogole b̃emǝdas gamito.
9 agora folgo, não porque fostes contristados, mas porque o fostes para o arrependimento; pois segundo Deus fostes contristados, para que por nós não sofrêsseis dano em coisa alguma.
10 Husur nalolosaan togǝm len aGot iṽan hǝn nǝpairan dan nǝsaan; beti aGot ilav kuv gidat dan nǝsaan sidat mai nǝpanismen tonor hǝni. Sa-nǝlodat tisa husur nalolosaan tomaienan. Be nalolosaan togǝm len nǝvanuan navile a pan ŋai, iṽan hǝn nǝmatan.
10 Porque a tristeza segundo Deus opera arrependimento para a salvação, o qual não traz pesar; mas a tristeza do mundo opera a morte.
11 Nalolosaan enan samit togǝm len aGot, iṽan masuṽ. Mitinau naṽite len gamito. Mǝtolǝŋon masuṽ hǝn mǝtb̃igol nǝsa tonor. Mǝtolǝŋon masuṽ hǝn asike mǝtb̃ikad natideh hǝn b̃igol nahurumit b̃isa. Nǝlomit epǝŋas gamit gabag bathut nǝsaan totov len gamito. Mǝtomǝtahw len nǝyalyalan siGot, mǝtolǝŋon masuṽ hǝn mǝtb̃eris ginau, hǝn mǝtb̃ikad navoivoian mai ginau tǝtas. Mǝtolǝŋon masuṽ hǝn mǝtb̃evi tarhǝt sagw len nauman sagw. Mǝtoutaut hǝn mǝtb̃ipansem avan ideh togol tosa, hǝn b̃ehusur naṽide tovoi. Mǝtugol natit p̃isi hǝn tomasil ke mǝttogol tonor len naten tovisi.
11 Pois vêde quanto cuidado não produziu em vós isto mesmo, o serdes contristados segundo Deus! sim, que defesa própria, que indignação, que temor, que saudades, que zelo, que vingança! Em tudo provastes estar inocentes nesse negócio.
12 Imaienan, naut kǝmas nototos nalob̃ulat napisulan enan, nǝsatosi m̃os atenan togol tosa, nǝsatosi m̃os nǝvanuan aten togol tosa hǝni. Nutosi hǝn ke, len nǝhon aGot, nǝb̃igol p̃arp̃ar hǝn gamit ke, mǝttolǝŋon masuṽ hǝn mǝtb̃evi tarhǝt sagw len nauman sagw.
12 Portanto, ainda que vos escrevi, não foi por causa do que fez o mal, nem por causa do que o sofreu, mas para que fosse manifesto, diante de Deus, o vosso grande cuidado por nós.
13 Imagenan namtolǝŋon ivoi habat am len nǝlonamito. Be savi enan ŋai. Namtohǝhaṽur masuṽ len nakemkeman seTitus, husur gamit p̃isi mǝtugol nǝnauan san satuhatuh am, mǝtugol nǝlon evi pan, ikad natǝm̃at.
13 Por isso temos sido consolados. E em nossa consolação nos alegramos ainda muito mais pela alegria de Tito, porque o seu espírito tem sido recreado por vós todos.
14 Nǝboŋ notosor mai aTitus a m̃o husur gamito, nusor sal suh gamito, ale isab̃i ke notokitin, gol nahurugw sǝsa len gamito. Be hum natit p̃isi namttokel mai gamit tia tokitin, len naṽide tomaienan, na-sor-sal-suh-gamit-an namtukel mai aTitus egǝm vi kitinan.
14 Porque, se em alguma coisa me gloriei de vós para com ele, não fiquei envergonhado; mas como vos dissemos tudo com verdade, assim também o louvor que de vós fizemos a Tito se achou verdadeiro.
15 Inau tǝlmam hǝn natohan san mai gamito. Mǝtugol husur nǝsa tokel buni mai gamito. Ale naut kǝmas mǝtomǝtahw lan, ninemit epil, mǝtohǝhaṽur hǝn totoh mai gamito. Nǝboŋ tonau tǝlmam hǝn natgalenan, elǝmas masuṽ am hǝn gamito.
15 E o seu entranhável afeto para convosco é mais abundante, lembrando-se da obediência de vós todos, e de como o recebestes com temor e tremor.
16 Husur natgalenan, gagai nukemkem masuṽ. Nolǝboi buni ke, dereh mitigol nǝsa tonor.
16 Regozijo-me porque em tudo tenho confiança em vós.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar 2 Coríntios 7, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.