Romanos 9

Mɛlɛpi mɛ Njambiyɛ Jɔnja Mbon (KKJ) vs BKJ

Sair da comparação
1 Yasi te yi mi ta lɛpɔ ndana kɛ́, gbakasi, kɛto mi saŋgwate sinɛ *Krist, ko mi ti kél ja̧ na. Temɔ mbɛ kɛ lɛpɔ nyɛ mi nde, yasi te yi mi lɛpɛ kɛ́, gbakasi, Kimɔ Sisiŋ kɛ teɗye ɗete nyɛ temɔ mbɛ.
1 Eu digo a verdade em Cristo, eu não minto; a minha consciência também me dá testemunho no Espírito Santo,
2 Yo nde: Mi nɛ nyaŋgwɛ ŋgambi kɛ temɔ, sendi, mi kɛ kɔla kɛ mɔy temɔ mbɛ kinɛ njena na.
2 que eu tenho grande pesar e contínua tristeza no meu coração.
3 Má ɓɛki nde, Njambiyɛ kîtaŋgwɛ nɛ mi, ɓakɛ mi nɛ Krist kpalɔ joŋgwɛ ɓemaŋ ɓembɛ, ɓotu ɓete ɓe sinɛ ɓo kandɔ wɛtɛ ɓaka, ma mi yakama jayɛ.
3 Porque eu mesmo desejava ser amaldiçoado de Cristo, por meus irmãos, meus parentes segundo a carne;
4 Ɓo ɓotu ɓe kandɔ Isarayɛl. Njambiyɛ tɔkuma ɓo nde, ɓo njâki nje ɓɛ ɓɔnɔ ɓenɛ. A teɗya ɓo mɛluksa mɛnɛ, kelɔ ɓuɗya mbon ɓenɛ ɓo. A nya ɓo mɛmboŋga mɛnɛ, teɗye ɓo nda yi ɓo yâkaŋgwɛ kelɔ mɛsay nyɛ nyɛ kɛ́, kpo sendi kimɔ mɛyasi mɛte yi nyɛ ta kelɔ nyɛ ɓo kɛ́.
4 que são israelitas, aos quais pertence a adoção, e a glória, e os pactos, e a entrega da lei, e o serviço de Deus, e as promessas;
5 Njambiyɛ kwaɗya nde, Abaraham ɓenɛ ɓɔnɔ ɓenɛ ɓɛ̂ki ɓesaŋmbambɔ ɓan. Krist sendi nday wan, a nja̧ jaɗyɛ kɛ kandɔ ɗyan. Krist laŋsa mɛyasi hɛnɛ, nyɛ Njambiyɛ. Hɛ lûksa nyɛ kpo nɛ kpo, *amɛn.
5 dos quais são os pais, e dos quais, segundo a carne, veio Cristo, que é sobre todos, Deus bendito para sempre. Amém.
6 Mi ti lɛ́pi nde, Njambiyɛ tì tonjɛ yasi te yi nyɛ kpoma kɛ́ na, yo nde, kɛ kandɔ Isarayɛl yeti ɓo hɛnɛ ɓɛ ŋgbak ŋgbak kandɔ Isarayɛl te yi Njambiyɛ tɔkuma kɛ́ na.
6 Não, porém, que a palavra de Deus tenha perdido o seu efeito, porque nem todos os que são de Israel são israelitas.
7 Ma ko ɓenday ɓe Abaraham, yeti ɓo hɛnɛ nje ɓɛ ŋgbak ŋgbak ɓɔnɔ ɓenɛ na, kɛto Njambiyɛ kpalma nje lɛpɔ nyɛ nyɛ nde: ‹Ŋgbak ŋgbak ɓenday ɓɔ, yo ɓaka ɓe ta wulɛ kɛ mɛkiyɔ mɛ Isak.›
7 Nem por serem a semente de Abraão, são todos filhos; mas, em Isaque será chamada a tua semente.
8 Njambiyɛ kɛ kwaɗyɛ lɛpɔ komɛte nde, yeti ɓenday ɓe Abaraham hɛnɛ te ɓe jaɗyɛ kɛ mɛnɛti maka ɓɛ ɓɔnɔ ɓe Njambiyɛ na. Yasi wɛtɛ, yo ndi ɓaka ɓe jaɗyɛ ɓeŋgwɛ yasi te yi nyɛ kpo kɛ́, yo ɓɛte ɓe nyɛ lɛpɛ nde, ɓo ɓɔnɔ ɓenɛ.
8 Isto é: Os que são filhos da carne, estes não são filhos de Deus, mas os filhos da promessa são considerados como semente.
9 Ma Njambiyɛ lɛpima kpo nyɛ Abaraham nde: ‹Mi ta ɓasiɗye nje ndi kɛ kiya ŋgimɔ te yɔkɔ, kɛ ŋgimɔ te, Sara ta ja mɔnɔ mbam.›
9 Porque esta é a palavra da promessa: Por este tempo eu virei, e Sara terá um filho.
10 Yo nde, yo tì ɓɛŋna ndi kɛ yi Sara nyɛpɔ na, yo ɓɛŋnama sendi ɗete kɛ yi Rebeka. A tɔkuma mɔy ja ɓeadan. Ɓo hɛnɛ yiɓa wúla ndi kɛ yi saŋmbambɔ wusu Isak nyɛpɔ.
10 E não somente isso, mas também quando Rebeca concebeu de um, de nosso pai Isaque;
11 — ausente —
11 (porque, não tendo os filhos ainda nascido, nem tendo feito algo bom ou mal, para que o propósito de Deus pudesse permanecer segundo a eleição, não por obras, mas por aquele que chama),
12 — ausente —
12 isto foi dito a ela: O mais velho servirá ao mais jovem.
13 Yo sendi nda yi yo kɛtinate kɛ mɛkana mɛ Njambiyɛ nde, Njambiyɛ lɛpima nde: ‹Temɔ mbɛ ɓiyma Yakɔp, tikɔ Eso.›
13 Como está escrito: Jacó eu tenho amado, mas Esaú eu tenho odiado.
14 Ma hɛ yakama nje lɛpɔ ɓa ndana nde ŋge? ’Hɛ yakama lɛpɔ ka nde, Njambiyɛ kél mɛyasi kɔtute? Ko mbɛt na,
14 O que diremos então? Há em Deus injustiça? De forma alguma!
15 kɛto a lɛpima nyɛ Mɔyisi nde: ‹Mi gwáki ŋgwɛtɛ mɔ te yi mi kwaɗyɛ gwe ŋgwɛtɛ wenɛ kɔ, kelɔ ŋgikwa nɛ mɔ te yi mi kwaɗyɛ kelɔ ŋgikwa nɛ nyɛ kɔ.›
15 Porque ele diz a Moisés: Eu terei misericórdia de quem eu tiver misericórdia, e eu terei compaixão de quem eu tiver compaixão.
16 Ɗete, Njambiyɛ ti tɔ́ka mumɔ, kɛto mɔ te kɛ kwaɗyɛ yiŋa yaŋa, ho kɛto a kɛ wɔndɔ ɓiriki kɛ yiŋa yasi na. Yasi wɛtɛ, a tɔ́ka mumɔ ndi kɛto a kɛ kwaɗyɛ gwe ŋgwɛtɛ wenɛ.
16 Assim, pois, não é daquele que quer, nem daquele que corre, mas de Deus, que manifesta misericórdia.
17 Ma, yo kɛtinate kɛ mɛkana mɛ Njambiyɛ nde, Njambiyɛ lɛpima nyɛ Farawɔŋ nde: ‹Mi tɛmbiɗya wɛ kum nɛ gba to te. To te nde, mi ta kwa̧ nɛ nje keskere temɔ yɔ yí teɗye nɛ ŋguŋguɗyɛ mbɛ, kelɔ sendi nde, ɗinɔ ɗyembɛ wûm saŋgwɛ mɛnɛti maka hɛnɛ.›
17 Porque a escritura diz a faraó: Para este mesmo propósito eu te levantei; para mostrar o meu poder em ti, e para que o meu nome seja declarado em toda a terra.
18 Ɗete, Njambiyɛ gwáki ŋgwɛtɛ mɔ te yi nyɛ kwaɗyɛ gwe ŋgwɛtɛ wenɛ kɔ, ɗaŋgwɛ mɛtɔ mɛ mɔ te yi nyɛ kwaɗyɛ ɗaŋgwɛ mɛtɔ mɛnɛ kɔ.
18 Portanto, ele tem misericórdia de quem ele quer ter misericórdia, e endurece a quem quer.
19 Ndana, wɛ yakama lɛpɔ yari nde: ‹Ŋgɛ ɓɛ ɗete, Njambiyɛ ta nje ndeyɛ sendi mumɔ kɛto ŋge? Kɛto nda yakama ɗiyɔ kinɛ kelɔ yasi te yi nyɛ si pɛsɔ kɛ́?›
19 Tu dirás a mim então: Por que ele ainda achou culpa? Pois quem tem resistido à sua vontade?
20 Ma mumɔ, wɛ yɔ ɓa nda, nɛ́ wɛ ɓoɓi pitiɗye yasi kɛ numbu Njambiyɛ? ’Mbe yakama lɛpɔ ka nyɛ mɔ te ɛ wɔmma nyɛ kɔ nde: ‹Kɛto ŋge yi wɛ wɔmma mi ɗekɛ kɛ́?›
20 Mas, ó homem, quem és tu, para que contestes a Deus? Dirá a coisa formada ao que a formou: Por que tu me fizeste assim?
21 ’Mɔ wɔmna mbe yeti nɛ ɗeti te yi kelɔ yasi hɛnɛ te yi temɔ nɛ kwaɗyɛ nɛ yekɔ na? ’A ti yaka ɓu̧ kiya mbɔrɔ yekɔ kelɔ nɛ kpasa ŋgɛrɛ ŋgɛrɛ ɗoŋgo ho kelɔ nɛ gbɛla mbe na?
21 Não tem o oleiro poder sobre o barro, para da mesma massa fazer um vaso para honra e outro para ­desonra?
22 Ma yo ɓɛ́ŋa wɛ kɛ ŋge, ŋgɛ ɓɛ nde, Njambiyɛ kwaɗya teɗye ŋgambi nɛ nɛ̀ ŋguŋguɗyɛ nɛ, kpalɔ gbisɔ ɓotu ɓete ɓe ɓa̧ nde, ɓo ta saŋgwa nɛ ŋgambi nɛ kwa̧ yambile ɓaka?
22 E se Deus, disposto a demonstrar a sua ira e dar a conhecer o seu poder, suportou com muita paciência os vasos da ira, preparados para a destruição,
23 Ma ŋgɛ ɓɛ nde, Njambiyɛ kelma ɗete, a kwaɗya teɗye sendi nde, a nɛ mɛluksa kwa̧ to te. A kɛ kwaɗyɛ kaɓiɗya mɛluksa mɛte ɓenɛ ɓotu ɓete ɓe nyɛ gwa̧ ŋgwɛtɛ wan ɓaka. A kikima si kombile ɓo, nɛ́ ɓo ɓɛ nɛ mɛluksa mɛnɛ.
23 para que ele também desse a conhecer as riquezas da sua glória nos vasos de misericórdia, que antes ele já preparou para glória,
24 Yo wusɛ hɛnɛ, ɓotu ɓete ɓe nyɛ jeɓama ɓaka, yeti ndi kɛ njoka Ɓeyudɛn ɓepɔ na, yasi wɛtɛ, a jeɓama sendi kumɔ kɛ njoka ɓotu ɓete ɓe yeti Ɓeyudɛn ɓaka.
24 até nós, a quem ele chamou, não só dentre os judeus, mas também dentre os gentios?
25 Yo nda yi nyɛ lɛpima kɛ mɛkana mɛ Ose nde: ‹Kandɔ te yi mi tì jeɓa kwey nde kandɔ ɗyembɛ kɛ́, mi ta nje jeɓa yo nde kandɔ ɗyembɛ. Sendi, kandɔ te yi temɔ mbɛ tì ɓiye kwey, mi ta nje jeɓa yo nde sɔŋ temɔ mbɛ.
25 Assim como ele também diz em Oseias: Eu os chamarei meu povo, os quais não eram meu povo; e amada à que não era amada.
26 Ko kɛ mbɛy te yi ɓomɔ ɗikima lɛpɔ nyɛ ɓo nde: Ɓo yeti kandɔ ɗyembɛ kɛ́, ɓo ta nje jeɓa ɓo nde: Ɓɔnɔ ɓe Njambiyɛ te ɛ nɛ joŋ kɔ.›
26 E acontecerá que, no lugar em que lhes foi dito: Vós não sois meu povo; ali serão chamados filhos do Deus vivo.
27 Kɛ ɓɛ Esayi, a kɛ kembiɗya lɛpɔ kɛ kasi kandɔ Isarayɛl nde: ‹Ko nde, Ɓɔnɔ ɓe Isarayɛl má ɓɛki ɓuɗyate nda mɛsɛy mɛ maŋ, ma Njambiyɛ ta joŋgwɛ ndi ɓaŋa kɛ njokate,
27 Isaías também clamava acerca de Israel: Ainda que o número dos filhos de Israel seja como a areia do mar, o remanescente será salvo;
28 kɛto Baba Mbokɔ ta tonjɛ mɛyasi hɛnɛ te yi nyɛ lɛpima kɛ́ kɛ to mɛnɛti kinɛ ɓukwɛ yaŋa na. A ta kelɔ yo kinɛ kikɔ na.›
28 porque ele concluirá a obra e a abreviará em justiça; porque o Senhor fará breve a obra sobre a terra.
29 Esayi lɛpima sendi nɛ mbɔmbu nde: ‹Baba Mbokɔ te *Sabawot kɔ má ɗiy kinɛ joŋgwɛ ɓaŋa ɓenday ɓusu na, ma wusɛ mɛ nda *Sɔdɔm, ma wusɛ ma girɔ muka nda *Gɔmɔr.›
29 E como Isaías disse antes: Se o Senhor Sabaoth não nos tivesse deixado semente, teríamos nos tornado como Sodoma, e teríamos sido feitos semelhante a Gomorra.
30 Ma hɛ yakama nje lɛpɔ ɓa ndana nde ŋge? Yo nde, ɓotu ɓete ɓe tì ɓɛ kɛ duwɛ Njambiyɛ ɓaka tì nyɛ sosu yan yí sa̧ nde, Njambiyɛ pɛ̂si nde, ɓo mɛ nɛ ŋgbeŋ kɛ mbɔmbu wenɛ na. Ko ɗete, a pɛsima nde, ɓo mɛ nɛ ŋgbeŋ kɛ mbɔmbu wenɛ, kɛto ɓo tikima temɔ kɛ yenɛ.
30 O que diremos então? Que os gentios, que não seguiam a justiça, alcançaram justiça, a justiça que é pela fé.
31 Yasi wɛtɛ, kɛ ɓɛ ɓotu ɓe kandɔ Isarayɛl, ɓo nya yan sosu yí sa̧ nje ɓeŋgwa mɛmboŋga mɛ Njambiyɛ, na pɛsi nde, ɓo mɛ nɛ ŋgbeŋ kɛ mbɔmbu wenɛ. Ko ɗete, ɓo tì kumɛ kɛ yasi te yi mɛmboŋga diyɛ kɛ́ na.
31 Mas Israel, que seguia a lei da justiça, não alcançou a lei da justiça.
32 Ma kɛto ŋge yi ɓo tì kumɛ kɛ yasi te yi mɛmboŋga diyɛ kɛ́? Yo kɛto ɓo ɗikima takɛ yan nde, Njambiyɛ ta pɛsɔ nde, ɓo mɛ nɛ ŋgbeŋ kɛ mbɔmbu wenɛ nɛ nje kelna kimɔ mɛkele. Ɓo tì takɛ nde, ɓo yâkaŋgwɛ kwa̧ nɛ nje tikina temɔ kɛ yenɛ na. Ɗete, ɓo ɓomiya ɓaki kɛ Tari*f1* te yi ɓaɗyɛ mumɔ kɛ́.
32 Por quê? Porque eles não a buscaram pela fé, mas como que pelas obras da lei; pois eles tropeçaram na pedra de tropeço.
33 Yo nda yi yo kɛtinate kɛ mɛkana mɛ Njambiyɛ nde: ‹Ɓɛŋa, mi kɛ kasɛ Tari te yi ɓomɔ ɓomiyɛ ɓaki kɛte kɛ́ kɛ *Siyɔŋ, Mbatɔ te yi ta ɓaɗyɛ ɓomɔ. Mɔ te ɛ tikɛ temɔ kɛ yi Mbatɔ te, a tí saŋgwa nɛ njɔn na.›
33 Como está escrito: Eis que eu ponho em Sião uma pedra de tropeço, e uma rocha de ofensa; e todo aquele que crer nela não será envergonhado.

Ler em outra tradução

Comparar com outra

Estude este capítulo no WhatsApp

Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Romanos 9, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.