Lucas 8
Mɛlɛpi mɛ Njambiyɛ Jɔnja Mbon (KKJ) vs NAA
1 Kɛ kɔŋte, ɛ Yesus kɛ̀ mɛɗya mɛɗya, kɛ̀ nyaŋgwɛ mɛɗya nɛ̀ kɛ mɔnɔ mɛɗya yí pelɛ Kimɔ Tom teɗye ɓomɔ mɛyasi kɛ kasi *Kandɔ Njambiyɛ. A ɓa̧ ɓenɛ ɓejekɛ ɓenɛ kamɔ jɔ yiɓa.
1 Aconteceu, depois disso, que Jesus andava de cidade em cidade e de aldeia em aldeia, pregando e anunciando o evangelho do Reino de Deus. Iam com ele os doze discípulos,
2 Ɓaŋa ɓoma ɓe nyɛ soŋma ɓeya mɛsisiŋ kɛ yotu yan siɗyɛ mɛkɔn man ɓaka ɓa̧ sendi ɓenɛ ɓo. Yo ɓa̧ Mariya te yi ɓo ɗikima jeɓa sendi nde Madalɛna kɔ. Yo nyɛ yi Yesus soŋma ɓeya mɛsisiŋ yitan jɔ yiɓa kɛ yotu nɛ kɔ.
2 e também algumas mulheres que haviam sido curadas de espíritos malignos e de enfermidades: Maria, chamada Madalena, da qual saíram sete demônios;
3 Yo ɓa̧ sendi nɛ Yuwana te nya Kusa, mɔ te ɛ ɗikima ɓakiɗye tu̧ kumande Herod kɔ, ɓu̧ Sosana nje ɓu̧ sendi ɓaŋa ɓoma ɓuɗyate. Ɓo hɛnɛ ɗikima ɓu̧ mɛyasi mɛte yi ɓo ɓa̧ nɔ kɛ́ nje kamɛ nɛ Yesus ɓenɛ ɓejekɛ ɓenɛ.
3 Joana, mulher de Cuza, procurador de Herodes; Suzana e muitas outras, as quais, com os seus bens, ajudavam Jesus e os seus discípulos.
4 Ɓomɔ wulma kɛ mɛɗya hɛnɛ nje kɛ yi Yesus. Kɛ ɓo ma si wesiɗya ɗete kɛ kɛki nɛ kɛ́, ɛ nyɛ yekiɗye wɛtɛ kanɔ nyɛ ɓo lɛpɔ nde:
4 Quando uma grande multidão se reuniu e pessoas de todas as cidades vieram até Jesus, ele disse por parábola:
5 «Wɛtɛ mɔ ɓɛna mbɛki kwaŋma kɛ̀ ŋgwaŋ yí kɛ̀ nyanje kwalɔ. Kɛ ŋgimɔ te yi nyɛ ɓa̧ kɛ nyanje kwalɔ kɛ́, ɛ yiŋa ɓalɛ kɛ nje. Ɛ ɓomɔ kwa̧ natɛ yo. Ɛ ɓenɔn si ɗye yo.
5 — Um semeador saiu a semear. E, ao semear, uma parte caiu à beira do caminho, foi pisada, e as aves do céu a comeram.
6 Yiŋa kwalɔ ɓalma kɛ to mbatɔ. Kɛ yo ma diy lo kɛ́, ɛ yo si sɔsɔ, kɛto mɔrɔku tì ɓɛ kɛ nji̧ na.
6 Outra parte caiu sobre a pedra e, tendo crescido, secou por falta de umidade.
7 Yiŋa ɓalma kɛ mbɛy te yi ɓa̧ nɛ mɛŋgombiya kɛte kɛ́. Ɛ kwalɔ te ju̧ saŋgwɛ nɛ mɛŋgombiya. Ɛ mɛŋgombiya si ŋgaŋgile yo.
7 Outra caiu no meio dos espinhos; e os espinhos, ao crescerem com ela, a sufocaram.
8 Yiŋa kwalɔ ɓalma kɛ kimɔ mɛnɛti. Ɛ yite ju̧ ɗɔkɔ wumɔ mɛmbumɔ, kwalɔ te wɛtɛ nya mɛmbumɔ gɔmay.» Kɛ Yesus ma si lɛpɔ ɗete kɛ́, ɛ nyɛ nje lɛpɔ nɛ mɛn kɛ kwey nde: «Mɔ te ɛ nɛ mɛtɔ yí wokɔ pɛ̧, a wôku.»
8 Outra, enfim, caiu em boa terra; cresceu e produziu a cem por um. Dizendo isto, Jesus clamou:
9 Ɛ ɓejekɛ ɓenɛ diyɛ nyɛ to kanɔ te.
9 Então os discípulos de Jesus lhe perguntaram o que significava essa parábola.
10 Ɛ nyɛ yeŋsa nde: «Njambiyɛ nya wunɛ ɗeti te yi duwɛ mɛyasi mɛte yi ɓa̧ sɔɗyate yi ɓɛŋɛ *Kandɔ ɗyenɛ kɛ́. Kɛ yi ɓaŋa, ɓo lɛ́pi yo nyɛ ɓo nɛ mɛkanɔ, nɛ́ ɓo ɓɛŋ yasi seŋgile kinɛ duwɛ yasi te yi ɓo ɓɛŋɛ kɛ́ na, nɛ́ ɓo lɛŋgwɛ mɛtɔ kɛ yasi kinɛ ɓiye to te na.
10 Jesus respondeu:
11 «Ma to kanɔ te ɗekɛ: Kwalɔ te yi ɓo lɛpɛ nɔ kɛ́, yo mɛlɛpi mɛ Njambiyɛ.
11 — Este é o significado da parábola: a semente é a palavra de Deus.
12 Kwalɔ te yi ɓalma kɛ nje kɛ́ téɗya ɓotu ɓete ɓe wokɛ mɛlɛpi mɛ Njambiyɛ. Kɛ kɔŋte, *Kum ɓeya mɛkele má nje soŋɛ mɛlɛpi mɛte kɛ mɔy mɛtemɔ man, ma ɓo mɛ nje tikɔ temɔ kɛ yi Njambiyɛ, ɓɛ nɛ joŋgwɛ.
12 Os que estão à beira do caminho são os que a ouviram; depois vem o diabo e tira-lhes a palavra do coração, para não acontecer que, crendo, sejam salvos.
13 Kwalɔ te yi ɓalma kɛ mbatɔ kɛ́ téɗya ɓotu ɓete ɓe wokɛ mɛlɛpi mɛ Njambiyɛ jayɛ yo nɛ mɛsosa. Yasi wɛtɛ, ɓo tì pa lo mɛgata na, ɗeti sumna kol kikwɛ yeti na. Ŋgɛ mɛɓoɓilan ɗya̧ ɓo kɛ́, ɓo tumma kɔŋ yɔkwɛ nɛ kɔkɔ.
13 Os que estão sobre a pedra são os que, ouvindo a palavra, a recebem com alegria. Estes não têm raiz, creem apenas por algum tempo e, na hora da provação, se desviam.
14 Kwalɔ te yi ɓalma kɛ mbɛy te yi nɛ mɛŋgombiya kɛ́ téɗya ɓotu ɓete ɓe wokɛ mɛlɛpi mɛ Njambiyɛ jayɛ yo. Yí kɛ̀ mbɔmbu, kɛsa temɔ kɛ mɛyasi nɛ̀ kasi kusuku nɛ̀ kasi nyɛm nyɛm joŋgwɛ má si ŋgaŋgile ɓo. Ɔ ɓɛ́ŋa, mɛkele mɛte yi ɓo kelɛ kɛ́ ti tóndu na.
14 A parte que caiu entre espinhos, estes são os que ouviram e, no decorrer dos dias, foram sufocados com as preocupações, as riquezas e os prazeres desta vida; os seus frutos não chegam a amadurecer.
15 Kwalɔ te yi ɓalma kɛ kimɔ mɛnɛti kɛ́ téɗya ɓotu ɓete ɓe nɛ pupuna temɔ nɛ̀ kimɔ temɔ ɓe wokɛ mɛlɛpi mɛ Njambiyɛ ɓakiɗye yo, ɓɛ nɛ tiŋ yí kelɔ kimɔ mɛkele.
15 A parte que caiu na terra boa, estes são os que, tendo ouvido de bom e reto coração, retêm a palavra; estes frutificam com perseverança.
16 «Mumɔ ti kwénja lambo nje ɓu̧ mbe ɓusɛ nɔ, ho ɓu̧ tikɔ kɛ nji̧ taŋ na. A ɓóŋ tikɔ kɛ to teɓel, nɛ́ ɓotu ɓete ɓe nyiŋɛ tu̧ ɓaka ɓɛŋ mɛjasi mɛte.
16 — Ninguém, depois de acender uma lamparina, a cobre com um vaso ou a põe debaixo de uma cama; pelo contrário, coloca-a num lugar em que ilumina bem, a fim de que os que entram vejam a luz.
17 Ɗete, kinɛ yaŋa yi ɗiyɛ sɔɗyate ta ɗiyɔ kinɛ pundɔ puyɛ na. Sendi, kinɛ yaŋa yi ɗiyɛ sɔɗyate ta ɗiyɔ kinɛ pundɔ puyɛ, ɓomɔ má duwɛ yo na.
17 Não há nada oculto que não venha a ser manifesto, nem escondido que não venha a ser conhecido e revelado.
18 Ɗete, wunɛ ɗîy nɛ sɔsɔ ɓuɗyate kɛ wokuna yasi te yi wunɛ wokɛ kɛ́, kɛto ɓo ta dokiɗye yiŋa yasi nyɛ mɔ te ɛ nɔ kɔ. Yɔkɔ ɛ kinɛ yaŋa kɔ, ɓo ta soŋɛ mɔnɔ yasi te yi nyɛ takɛ nde, a nɔ kɛ́.»
18 Portanto, vejam como vocês ouvem. Porque ao que tiver, mais será dado; e ao que não tiver, até aquilo que julga ter lhe será tirado.
19 Nyaŋgwɛ nɛ Yesus nɛ̀ ɓemaŋ nja̧, nɛ́ ɓo ɓɛŋ nyɛ. Yasi wɛtɛ, ɓo tì ɓɛ nɛ nje te yi kumɔ kɛ kɛki nɛ na kɛto ŋgil ɓomɔ.
19 A mãe e os irmãos de Jesus chegaram até onde ele estava, mas não podiam aproximar-se por causa da multidão.
20 Ɛ ɓomɔ kɛ̀ lɛpɔ nyɛ nyɛ nde: «Nyɔŋgwɛ ɓenɛ ɓemɔŋ kɛ sɛ̧, ɓo kɛ kwaɗyɛ ɓɛŋɛ wɛ.»
20 E lhe comunicaram: — A sua mãe e os seus irmãos estão lá fora e querem vê-lo.
21 Yasi wɛtɛ, ɛ Yesus yeŋsa nde: «Nyaŋmbɛ nɛ̀ ɓemaŋ ɓembɛ, yo ɓaka ɓe wokɛ mɛlɛpi mɛ Njambiyɛ kelɔ nda yi yo teɗye ɓo kɛ́.»
21 Jesus, porém, lhes respondeu:
22 Wɛtɛ yesɔ ɛ Yesus ɓendɛ landi ɓenɛ ɓejekɛ ɓenɛ. Ɛ nyɛ lɛpɛ nyɛ ɓo nde: «Wusɛ sâɓikwɛ nyaŋgwɛ matɔ kɛ̀ ŋginjɛ te yɔru.» Ɛ ɓo tɛmɛ kwa̧.
22 Aconteceu que, num daqueles dias, Jesus entrou num barco em companhia dos seus discípulos e lhes disse: E partiram.
23 Kɛ ŋgimɔ te yi ɓo ɓa̧ kɛ saɓiyɛ nyaŋgwɛ matɔ kɛ́, ɛ Yesus kwa̧ nɛ jakɔ. Ndana, ɛ wɛtɛ mbuku yifila kɛ to nyaŋgwɛ matɔ, ɛ landi kandɛ ɗyena mɔrɔku. Ɓo mɛ kɛ ɓeya ɗiyɔ.
23 Enquanto navegavam, ele adormeceu. E sobreveio uma tempestade de vento no lago, e eles corriam perigo.
24 Ɛ ɓejekɛ kɛ̀ kɛ kɛki nɛ jemɛ nyɛ lɛpɔ nde: «Yekele, yekele, wusɛ ta girɔ ndana!» Ɛ nyɛ jemiyɛ ɓama nɛ mbuku nɛ̀ mɛkumbɔ. Ɛ yo hɛnɛ si wɛyɛ, ɛ yasi nje ɓɛ nɛ tɛ.
24 Chegando-se a Jesus, os discípulos o despertaram, dizendo: — Mestre, Mestre, estamos perecendo! Levantando-se, Jesus repreendeu o vento e a fúria da água. Tudo cessou e ficou bem calmo.
25 Ɛ Yesus nje diyɛ ɓo nde: «Tikina temɔ te yi wunɛ nɔ kɛ́ ɓa we?» Ɛ ɓo gwe wɔ̧ ŋgbakima diyna tandɛ yan nde: «Yɔkɔ ɓa̧ kwalɔ mɔ te nda yi gba pupɔ nɛ̀ mɔrɔku wokuna nɛ nyɛ kɔ?»
25 Então Jesus lhes perguntou: Eles, possuídos de temor e admiração, diziam uns aos outros: — Quem é este que até manda nos ventos e nas ondas, e lhe obedecem?
26 Ndana, ɛ ɓo ŋgbɔsɛ landi kɛ mɛnɛti mɛ ɓotu ɓe Gerasa yaka nɛ mɛnɛti mɛ Galile.
26 Então rumaram para a terra dos gerasenos, que fica de frente para a Galileia.
27 Kɛ Yesus ma ɓendɔ ŋgindi kɛ́, ɛ wɛtɛ mbam wulɛ ɗya nje saŋgwa nɛ nyɛ. Mbam te ɓa̧ nɛ ɓeya mɛsisiŋ kɛ yotu. A ɗikima ɗiyɔ sɔkɛrɛ njombu yaŋa. Sendi, a tì ɓɛ kɛ ya kɛ tu̧ na. A ɗikima joŋna kɛ mɛŋguku komɛ ɓo ɗikima pumbɔ ɓemuŋ kɛ́.
27 Logo que Jesus desembarcou, veio da cidade ao seu encontro um homem possuído de demônios que, havia muito, não se vestia, nem habitava em casa alguma, porém vivia nos túmulos.
28 Kɛ nyɛ ma ɓɛŋɛ Yesus kɛ́, ɛ nyɛ kembiɗya ɗetinate ɓalɔ kɛ nji̧ mɛkol mɛnɛ lɛpɔ nɛ mɛn kɛ kwey nde: «Yesus, Mɔnɔ Njambiyɛ te ɛ kwaŋma mɛyasi hɛnɛ kɛ kwey, sinɛ wɛ nɛ lɛpi te nda? Mi kɛ ŋgwɛta nɛ wɛ nde, wɛ tî pɔnsa mi na.»
28 Quando ele viu Jesus, prostrou-se diante dele, dizendo com voz forte: — O que você quer comigo, Jesus, Filho do Deus Altíssimo? Peço-lhe que não me atormente.
29 A lɛ́pi ɗete, kɛto Yesus lɛpima nyɛ ɓeya sisiŋ nde, a pûndu ɗuwɛ kɛ yotu nɛ. Ɓeya sisiŋ te ɓa̧ kɛ njaŋgwɛ nyɛ njombu yaŋa. Ɓo ɗikima ɓakiɗye nyɛ wotunate nɛ mɛkɔl mɛ sumba, nyɛ mɛpoka kɛ mɛkol mɛnɛ. Ko ɗete, a ɗikima pamɔ mɛyasi mɛnɔri hɛnɛ, ɓeya sisiŋ má yembile nyɛ kɛnjɛ kɛ mɛkoŋgor.
29 Porque Jesus havia ordenado ao espírito imundo que saísse do homem, pois muitas vezes se havia apoderado dele. E, embora procurassem conservá-lo preso com cadeias e correntes, despedaçava tudo e era impelido pelo demônio para o deserto.
30 Ndana, ɛ Yesus diyɛ nyɛ nde: «Ɗinɔ ɗyɔ nde nda?» Ɛ nyɛ yeŋsa nde: «Ɗinɔ ɗyembɛ nde Nyaŋgwɛ ŋgil.» A lɛ́pi ɗete, kɛto ɓeya mɛsisiŋ ɓuɗyate nyiŋma kɛ yotu nɛ.
30 Jesus perguntou a ele: Ele respondeu: — Legião. Isto porque muitos demônios tinham entrado nele.
31 Ɛ ɓeya mɛsisiŋ ŋgwɛta nɛ Yesus nde, a tî kɛnjikwɛ ɓo kɛ gboŋgo mɛndoŋ na.
31 Estes pediram a Jesus que não os mandasse para o abismo.
32 Ɓeaɓem ɓa̧ womɛte nɛ nyaŋgwɛ kuru te kɛ ɗyena kɛ keki. Ɛ ɓeya mɛsisiŋ ŋgwɛta nɛ nyɛ nde, a tîki, nɛ́ ɓo kɛ̀ nyiŋ kɛ yotu ɓeaɓem. Ɛ Yesus jayɛ.
32 Ora, uma grande manada de porcos estava pastando ali no monte. E os demônios pediram a Jesus que os deixasse entrar naqueles porcos. E Jesus o permitiu.
33 Ɛ ɓeya mɛsisiŋ pundɛ kɛ yotu mbam kɔ kɛ̀ nyiŋɛ kɛ yotu ɓeaɓem. Ɛ kuru ɓeaɓem siliyɛ kombɔ nɛ ɓeya sokɔ nɛ bibibi kɛ̀ gwaɗya kɛ nyaŋgwɛ matɔ ɓeɓiye mɔrɔku si gwe.
33 Tendo os demônios saído do homem, entraram nos porcos, e a manada precipitou-se despenhadeiro abaixo, para dentro do lago, e se afogou.
34 Kɛ ɓotu ɓete ɓe ɗikima ɓakiɗye ɓeaɓem ɓaka ma ɓɛŋɛ yasi te yi kwaŋnama kɛ́, ɛ ɓo sɛɗyɛ kambɔ kwa̧ kɛ̀ yekiɗye kasi te kɛ ɗya nɛ̀ kɛ mɛlunde.
34 Vendo o que tinha acontecido, os que tratavam dos porcos fugiram e foram anunciá-lo na cidade e pelos campos.
35 Ɛ ɓomɔ kɛ̀ kɛ ɓɛŋɛ yasi te yi kwaŋnama kɛ́. Ɓo ka̧ kumɔ kɛ kɛki Yesus dolɔ mbam te yi ɓeya mɛsisiŋ punduma kɛ yotu nɛ kɔ kɛ ɗiyɔ nɛ tɛ nɛ mɛlambɔ kɛ yotu kɛ kɛki Yesus. Ɛ ɓo gwe wɔ̧ ɓuɗyate.
35 Então o povo saiu para ver o que tinha acontecido. Aproximando-se de Jesus, encontraram o homem de quem tinham saído os demônios, vestido, em perfeito juízo, sentado aos pés de Jesus; e temeram.
36 Ɛ ɓotu ɓete ɓe ɗiyma kɛ mbɛy te ɓaka yekiɗye nyɛ ɓari nda yi nyɛ soŋma nɛ ɓeya mɛsisiŋ kɛ yotu mbam te kɛ́.
36 E algumas pessoas que tinham presenciado os fatos contaram-lhes também como o endemoniado tinha sido salvo.
37 Kɛ ɓo ma si yekiɗye ɗete kɛ́, ɛ ɓotu ɓe mɛnɛti mɛ Gerasa nɛ̀ ɓotu ɓe pɔku mɛnɛti mɛte yite hɛnɛ lɛpɛ nyɛ Yesus nde, a kwâŋ lɔndɔ kɛ mɛnɛti man, kɛto ɓo gwa̧ wɔ̧ ɓuɗyate. Ɛ Yesus nje ɓendɔ landi, na ɗuwɛ.
37 Todo o povo da terra dos gerasenos pediu a Jesus que se retirasse, pois ficaram com muito medo. E Jesus, entrando de novo no barco, voltou.
38 Ɛ mbam te yi ɓeya mɛsisiŋ ɗuwa̧ kɛ yotu nɛ kɔ ŋgwɛta nɛ Yesus nde, a tîki, nɛ́ ɓenɛ nyɛ kwa̧. Yasi wɛtɛ, ɛ nyɛ lɛpɛ nyɛ nyɛ nde:
38 O homem de quem tinham saído os demônios lhe pediu que o deixasse estar com ele. Jesus, porém, o despediu, dizendo:
39 «Ɗukwɛ kɛ tu̧ ɗyɔ kɛ̀ yekiɗye mɛyasi hɛnɛ te yi Njambiyɛ kelma nɛ wɛ kɛ́.» Ɛ nyɛ kwa̧ kɛ̀ pelɛ mɛyasi hɛnɛ te yi Yesus kelma nɛ nyɛ kɛ́ nyɛ ɓomɔ hɛnɛ kɛ mɔy ɗya.
39 — Volte para a sua casa e conte tudo o que Deus fez por você. Então ele foi, proclamando por toda a cidade o que Jesus lhe tinha feito.
40 Kɛ Yesus ma yɔkwɛ kɛ́, ɛ ŋgil ɓomɔ nje sosa nyɛ, kɛto ɓomɔ hɛnɛ ɓa̧ kɛ laɗye nyɛ.
40 Quando Jesus voltou, a multidão o recebeu com alegria, porque todos o estavam esperando.
41 Ɛ wɛtɛ mbam nde Yayrus ɗya̧. A ɓa̧ kum mbanjɔ mɛwesiɗya mɛ Ɓeyudɛn. Ɛ nyɛ nje kusɛ mɛɓɔŋ kɛ mbɔmbu Yesus ŋgwɛta nɛ nyɛ nde, a kɛ̂n kɛ tu̧ ɗyenɛ,
41 Eis que veio um homem chamado Jairo, que era chefe da sinagoga, e, prostrando-se aos pés de Jesus, suplicou-lhe que fosse até a sua casa.
42 kɛto mɔnɔ wenɛ ɛ nyari ɓa̧ kɛ sɛkɛ. Mɔnɔ te ɓa̧ kikɔ, a mɛ kɛ mɛsew kamɔ jɔ yiɓa. Kɛ ŋgimɔ te yi Yesus ɓa̧ kɛ kɛ̀ kɛ́, ɓomɔ ɓa̧ nɛ suk suk linje nyɛ.
42 Pois tinha uma filha única de uns doze anos, que estava morrendo. Enquanto Jesus caminhava, as multidões o apertavam.
43 Ase nde, kɛ njoka ɓotu ɓenɔri, wɛtɛ nyari ɓa̧ kɛ kɔnɔ. Mɛkiyɔ ɓa̧ kɛ lekwɛ nyɛ mɛ kɛ mɛsew kamɔ jɔ yiɓa. Mɛyasi hɛnɛ te yi ɓa̧ nde, a jôŋnaŋgwɛ nɔ kɛ́ siyma kɛ mɛɓɔ mɛ ɓotu ɓe nyɛti. Ko mɔ nyɛti wɛtɛ wɛtɛ tì siɗyɛ kɔn nɛ na.
43 Certa mulher que, havia doze anos, vinha sofrendo de uma hemorragia e que havia gastado todos os seus bens com os médicos, sem que ninguém a pudesse curar,
44 Ɛ nyari nje kwa̧ pulɔ kɔŋ Yesus kpokɛ numbu lambɔ nɛ. Ɛ kɔn mɛkiyɔ pɛsiyɛ ndi kɛ kiya mbɛy.
44 veio por trás de Jesus e tocou na borda da capa dele. E logo a hemorragia dela estancou.
45 Ɛ Yesus diyɛ nde: «Yo nda kpokɛ mi?» Nda ɓomɔ hɛnɛ ɓa̧ kɛ sɛŋɛ kɛ́, ɛ Piyɛr ɓenɛ ɓenjɔŋ ɓenɛ lɛpɛ nde: «Yekele, ɓomɔ nɛ suk suk linje wɛ, kɛ kɔŋte, wɛ kɛ nje lɛpɔ nde: ‹Yo nda kpokɛ mi?› »
45 Mas Jesus perguntou: Como todos negassem, Pedro disse: — Mestre, é a multidão que o rodeia e aperta!
46 Ɛ Yesus yeŋsa nde: «Wɛtɛ mumɔ kpokuma mi, kɛto mi wokuma nda yi yiŋa ɗeti mbɛ ɗuwa̧ nɔ kɛ yotu mbɛ kɛ́.»
46 Mas Jesus insistiu:
47 Kɛ nyari ma ɓɛŋɛ nde, a ti yaka sɔma se kɛ́, ɛ nyɛ nje nɛ mɛŋgwaŋgwa nje kusɛ mɛɓɔŋ kɛ mbɔmbu Yesus lɛpɔ to te yi nyɛ kpokuma nɛ nyɛ kɛ́ kɛ misi mɛ ɓomɔ hɛnɛ. A yekiɗya nda yi kɔn siyma nɔ kɛ yotu nɛ ndi kɛ kiya mbɛy kɛ́.
47 A mulher, vendo que não podia passar despercebida, aproximou-se trêmula e, prostrando-se diante de Jesus, declarou, à vista de todo o povo, o motivo por que havia tocado nele e como imediatamente tinha sido curada.
48 Ɛ Yesus lɛpɛ nyɛ nyɛ nde: «Mɔnmbɛ, tikina temɔ te yi wɛ nɔ kɛ́ joŋgwa wɛ, kwaŋgɔ nɛ tɛ.»
48 Então Jesus lhe disse:
49 A ɓa̧ ndi kɛ lɛpɔ ɗete, yaka nɛ mumɔ kɛ wulɛ kɛ tu̧ Yayrus te kum mbanjɔ mɛwesiɗya mɛ Ɓeyudɛn nje lɛpɔ nyɛ nyɛ nde: «Wɛ tî njaŋgwɛ se yekele na, mɔnɔ wɔ ma gwe.»
49 Enquanto Jesus ainda falava, veio uma pessoa da casa do chefe da sinagoga, dizendo: — A sua filha já morreu; não incomode mais o Mestre.
50 Kɛ Yesus ma wokɔ ɗete kɛ́, ɛ nyɛ lɛpɛ nyɛ Yayrus nde: «Wɛ tî gwaki kaŋ yaŋa na, tikɔ ndi yɔ temɔ nɛ mi, ɗete mɔnɔ wɔ ta ju̧.»
50 Mas Jesus, ouvindo isto, lhe disse:
51 Kɛ Yesus ma ɗya̧ kɛ tu̧ kɛ́, a tì jayɛ nde, ɓenɛ wɛtɛ mumɔ nyîŋa na, ndi Piyɛr nɛ̀ Jaŋ nɛ̀ Jak ɓu̧ saŋgwɛ nɛ mɔnɔ ɓenɛ nyaŋgwɛ nɛ mɔnɔ.
51 Tendo chegado à casa, Jesus não permitiu que ninguém entrasse com ele, a não ser Pedro, João e Tiago, além do pai e da mãe da menina.
52 Ɓomɔ hɛnɛ ɓa̧ kɛ lelɔ jaɓa kɛto mɔnɔsikɛ. Ɛ Yesus lɛpɛ nde: «Wunɛ tî lel na, kɛto a tì gwe na, a kɛ jakɔ.»
52 E todos choravam e a pranteavam. Mas Jesus disse:
53 Ɛ ɓo nyɛtɛ nyɛ, kɛto ɓo duwa̧ gbate nde, mɔnɔsikɛ ma gwe.
53 E riam-se dele, porque sabiam que ela estava morta.
54 Yasi wɛtɛ, ɛ Yesus ɓiye mɔnɔsikɛ kɛ ɓɔ lɛpɔ nɛ mɛn kɛ kwey nde: «Mɔnɔ ŋgɔndu, tɛma.»
54 Mas Jesus, tomando-a pela mão, disse em voz alta:
55 Ɛ sisiŋ nɛ yɔkwɛ, ɛ nyɛ tɛmɛ nɛ ŋgɛt. Ɛ Yesus lɛpɛ nde: «Wunɛ nyɛ̂ki nyɛ mɛɗye.»
55 Voltou-lhe o espírito, ela imediatamente se levantou, e Jesus mandou que lhe dessem de comer.
56 Saŋgwɛ nɛ mɔnɔ ɓenɛ nyaŋgwɛ ŋgbakimama ɓuɗyate. Ɛ Yesus lɛpɛ nyɛ ɓo nde: «Wunɛ tî yekiɗya mɛyasi mɛte yi kwaŋnama kɛ́ nyɛ wɛtɛ mumɔ na.»
56 Seus pais ficaram maravilhados, mas ele lhes advertiu que a ninguém contassem o que havia acontecido.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Lucas 8, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.