Lucas 20

Mɛlɛpi mɛ Njambiyɛ Jɔnja Mbon (KKJ) vs NTLH

Sair da comparação
NTLH Nova Tradução na Linguagem de Hoje 2000
1 Wɛtɛ yesɔ Yesus ɓa̧ kɛ teɗye mɛlɛpi mɛ Njambiyɛ lɛpɔ Kimɔ Tom nyɛ ɓomɔ kɛ mbanjɔ Njambiyɛ. Semɔ semɔ, ɛ ɓekum ɓe ɓotu ɓe nyɛna sadaka nyɛ Njambiyɛ nɛ̀ ɓotu ɓe kɛtina mɛyasi nɛ̀ ɓetomba ɓe ɗya ɗya̧
1 Certo dia, Jesus estava no pátio do Templo ensinando o povo e anunciando o evangelho . Então chegaram ali alguns chefes dos sacerdotes e alguns mestres da Lei, junto com alguns líderes do povo,
2 diyɛ nyɛ nde: «Ɗeti te yi wɛ kelɛ nɛ mɛyasi mɛte yikɛ kɛ́ wúla we? Lɛpɔ nyɛ wusɛ. Nda nyɛ wɛ ɗeti nde, kelɔ mɛyasi mɛte?»
2 e perguntaram: — Diga para nós: com que autoridade você faz essas coisas? Quem lhe deu essa autoridade?
3 Ɛ nyɛ yeŋsa nyɛ ɓo nde: «Mi sendi, mi ndi nɛ lɛpi wɛtɛ yi mi ta diyɛ wunɛ:
3 Jesus respondeu:
4 Nda tomɛ Jaŋ nde, a njâki tɔpɛ ɓomɔ kɛ mɔrɔku? Yo Njambiyɛ ho yo ɓomɔ? Wunɛ yêŋsaŋgwɛ nyɛ mi.»
4 Quem deu autoridade a João para batizar? Foi Deus ou foram pessoas?
5 Ɛ ɓo kandɛ mɛdiyna tandɛ yan lɛpɔ nde: «Ŋgɛ wusɛ lɛpɛ nde: Yo Njambiyɛ tomɛ nyɛ, a ta diyɛ wusɛ nde: ‹Ma kɛto ŋge yi wunɛ tì tikɛ temɔ kɛ yasi te yi nyɛ lɛpima kɛ́?›
5 Aí eles começaram a dizer uns aos outros: — O que é que vamos dizer? Se dissermos que foi Deus, ele vai perguntar: “Então por que vocês não creram em João?”
6 Ma ŋgɛ wusɛ nje yeŋsa nde: Yo ɓomɔ tomɛ nyɛ, yite ɓomɔ hɛnɛ ta lu̧ wusɛ nɛ mɛtari wo, kɛto ɓo kɛ kombile duwɛ nde, Jaŋ ɓa̧ mɔ punja mɛlɛpi mɛ Njambiyɛ.»
6 Mas, se dissermos que foram pessoas, esta multidão vai nos apedrejar, pois eles acham que João era profeta .
7 Ɛ ɓo yeŋsa nde: «Wusɛ yeti kɛ duwɛ Mɔ te ɛ tomma nyɛ nde, a njâki tɔpa ɓomɔ kɛ mɔrɔku kɔ na.»
7 Por isso responderam: — Nós não sabemos quem deu autoridade a João para batizar.
8 Ɛ nyɛ yeŋsa nyɛ ɓo nde: «Mi sendi, mi yeti kɛ lɛpɔ yaŋa nyɛ wunɛ kɛ kasi ɗeti te yi mi kelɛ nɛ mɛyasi mɛte kɛ́ na.»
8 Jesus disse:
9 Kɛ kɔŋte, ɛ nyɛ nyɛ wɛtɛ kanɔ nyɛ ɓomɔ nde: «Wɛtɛ mbam sama ŋgwaŋ *vinyɛ. Ɛ nyɛ kaŋɛ yo nyɛ ɓaŋa ɓotu ɓe mɛsay nde, ɓo ɓâkiɗya. Kɛ kɔŋte, ɛ nyɛ nje kwa̧ kɛ̀ lɔndunate kɛ yiŋa mɛnɛti kɛ̀ ya ɓuɗya mɛtu.
9 Depois Jesus contou esta parábola para o povo:
10 Kɛ mɛmbumɔ ma si ɗetɔ kɛ ŋgwaŋ, ɛ nyɛ tomɛ wɛtɛ mɔ mɛsay kɛnjɛ kɛ yi ɓari, nɛ́ ɓo njesɛ nyɛ ŋgaɓiyɛ mɛmbumɔ mɛte yenɛ. Yasi wɛtɛ, ɛ ɓotu ɓete mɛndɛ mɔ tomun yɔkiɗye nyɛ nɛ gboŋgo ɓɔ.
10 Quando chegou o tempo da colheita, ele mandou um empregado para receber a sua parte. Mas os lavradores bateram nele e o mandaram de volta sem nada.
11 Ɛ nyɛ ɓasiɗye tomɔ wɛtɛ mɔ mɛsay. Ɛ ɓotu ɓe ɓakiɗya ŋgwaŋ mɛndɛ nyɛ toyɛ nyɛ wuŋgwɛ, yɔkiɗye nyɛ nɛ gboŋgo ɓɔ.
11 O dono mandou outro empregado, mas eles também bateram nele, depois o trataram de modo vergonhoso e o mandaram de volta sem nada.
12 Kɛ mɛŋga yitatite, ɛ nyɛ tomɛ sendi wɛtɛ mɔ mɛsay. Ɛ ɓo ɗuɗye nyɛ yɔkiɗye nɛ mɛpeŋ kɛ yotu.
12 Então ele enviou um terceiro empregado, mas os lavradores também bateram nele e o expulsaram.
13 Ndana, ɛ sa ŋgwaŋ lɛpɛ nde: ‹Mi ta kelɔ nan? Mi ta tomɔ mɔnmbɛ, sɔŋ temɔ mbɛ, ta ɓɛ, ɓo ta kambɔ nyɛ.›
13 Aí o dono da plantação pensou: “O que vou fazer? Já sei: vou mandar o meu filho querido. Tenho certeza de que vão respeitá-lo.”
14 Ko ɓɛkɔ ɗete, kɛ ɓotu ɓe ɓakiɗya ŋgwaŋ ma ɓɛŋɛ nyɛ kɛ́, ɛ ɓo saŋgwɛ ŋgiŋ lɛpɔ nde: ‹Yo nyɛ ta tika nɛ mɛlikɔ mɛ saŋgwɛ. Wusɛ wôku nyɛ, nɛ́ wusɛ tika nɔ.›
14 — Mas, quando os lavradores viram o filho, disseram: “Este é o filho do dono; ele vai herdar a plantação. Vamos matá-lo, e a plantação será nossa.”
15 Ɛ ɓo ɓu̧ nyɛ kɛ̀ ɓetɛ kɛ kɔŋ ŋgwaŋ wo.»
15 — Então eles jogaram o filho para fora da plantação e o mataram. Aí Jesus perguntou:
16 A ta nje girise ɓo hɛnɛ kaŋɛ ŋgwaŋ nyɛ ɓaŋa.» Kɛ ɓomɔ ma wokɔ mɛlɛpi mɛnɔri kɛ́, ɛ ɓo lɛpɛ nde: «Yaŋa tî kelnaŋgwɛ ɗete na.»
16 Ele virá, matará aqueles homens e dará a plantação a outros lavradores. Então as pessoas que estavam ouvindo disseram: — Que Deus não permita que isso aconteça!
17 Yasi wɛtɛ, ɛ Yesus kaŋɛ misi ɓɛŋɛ nɛ ɓo lɛpɔ nde: «Yo kɛtinate kɛ mɛkana mɛ Njambiyɛ nde: ‹Tari*f1* te yi ɓotu ɓe sumna njumɔ sɛŋma kɔ kpalma nje ɓɛ saŋgwɛ kondu,› ma to lɛpi te nde ŋge?
17 Mas Jesus olhou bem para eles e disse:
18 Ŋgɛ mumɔ nje ɗumɔ mbɔmbu nɛ kɛte, a ta ɓalɔ nyaŋsaŋgwɛ lekwɛ nɛ mutu mutu. Sendi, ŋgɛ kondu te ɓalɛ kɛ to mumɔ, yo ta pɔsɔ nyɛ nɛ mbɔl.»
18 Quem cair em cima dessa pedra ficará em pedaços. E, se a pedra cair sobre alguém, essa pessoa vai virar pó.
19 Ɓekum ɓe ɓotu ɓe nyɛna sadaka nyɛ Njambiyɛ nɛ̀ ɓotu ɓe kɛtina mɛyasi saŋma nje te yi ɓiye nyɛ ndi kɛ kiya ŋgimɔ te yite. Yasi wɛtɛ, ɓo kambima ɓomɔ. Ɓo duwa̧ nde, Yesus nyɛ́ki kanɔ te suŋgwɛ nɛ ɓo.
19 Os mestres da Lei e os chefes dos sacerdotes sabiam que era contra eles que Jesus havia contado essa parábola e queriam prendê-lo ali mesmo, porém tinham medo do povo.
20 Ndana, ɛ ɓo kandɛ saŋna mɛnje tomɔ ɓomɔ yi pɛmna nɛ. Ɓotu ɓete ɗikima kelɔ mɛmbɔlɛ nda kimɔ ɓomɔ, simande ɓo ta wokɔ yiŋa kɔtu lɛpi kɛ numbu nɛ, nɛ́ ɓo ɓiy nyɛ, nyɛ ɓotu ɓe pɛsina jɔsi, nɛ́ ɓo nje kwaŋɗye nyɛ kɛnjɛ nyaŋgwɛ kum te ɛ ɗiyɛ nɛ mɛnɛti man kɔ.
20 Então começaram a vigiar Jesus. Pagaram alguns homens para fazerem perguntas a ele. Eles deviam fingir que eram sinceros e procurar conseguir alguma prova contra Jesus. Assim os mestres da Lei e os chefes dos sacerdotes teriam uma desculpa para o prender e entregar nas mãos do Governador romano.
21 Ɛ ɓotu ɓete lɛpɛ nyɛ Yesus nde: «Yekele, wusɛ duwa̧ nde, wɛ kɛ lɛpina teɗye sendi yasi nɛ ŋgbeŋ kinɛ nɛmbɛ njoka ɓomɔ na. Yasi wɛtɛ, wɛ téɗya yɔ nje Njambiyɛ gbate gbate.
21 Esses homens perguntaram: — Mestre, sabemos que aquilo que o senhor diz e ensina é certo. Sabemos também que o senhor não julga pela aparência e ensina a verdade sobre a maneira de viver que Deus exige.
22 ’Hɛ gbôku ka garama nyɛ *Sesar, ho hɛ tî gboku na?»
22 Diga: é ou não é contra a nossa Lei pagar impostos ao Imperador romano?
23 Yesus duwa̧ likisi yan. Ɛ nyɛ lɛpɛ nyɛ ɓo nde:
23 Mas Jesus percebeu a má intenção deles e disse:
24 «Wunɛ têɗya mi sule wɛtɛ. Yekambiyɛ nɛ̀ mɛkɛti mɛte yi kɛte kɛ́ téɗya nda?» Ɛ ɓo yeŋsa nde: «Yo yi Sesar.»
24 — Tragam aqui uma moeda. De quem são o nome e a cara que estão gravados nela? — São do Imperador! — responderam eles.
25 Ɛ nyɛ lɛpɛ nyɛ ɓo nde: «Ɗete, wunɛ nyɛ̂ki Sesar mɛyasi mɛte yenɛ, nyɛ Njambiyɛ mɛyasi mɛte yenɛ.»
25 Então Jesus disse:
26 Ma ɓo ti yaka ɓiye nyɛ nde, a lɛpima yiŋa kɔtu lɛpi kɛ mbɔmbu ɓomɔ na. Yasi wɛtɛ, ɓo ŋgbakimama nda yi Yesus yeŋsama nɔ nyɛ ɓo kɛ́, ɛ ɓo ɗiɓɛ numbu.
26 Eles não puderam conseguir nenhuma prova contra Jesus diante do povo. Por isso ficaram calados, admirados com a resposta dele.
27 Ɓaŋa ɓomɔ kɛ njoka *Ɓesadusɛ̧ ka̧ kɛ̀ yi Yesus. Ɓesadusɛ̧ lɛ́pi nde, mumɔ tí womiyɛ na. Ɛ ɓo lɛpɛ nyɛ Yesus nde:
27 Alguns saduceus , os quais afirmam que ninguém ressuscita, chegaram perto de Jesus
28 «Yekele, Mɔyisi kɛtima kɛ mɛmboŋga nde: ‹Ŋgɛ mumɔ ɓɛ nɛ maŋ, ŋgɛ maŋ wenɛ te gwe tikɔ nyari kinɛ ja ɓenɛ na, na ɓôŋ kusɔ te, na ja kwaŋɗye nɛ ɗinɔ maŋ ɛ gwa̧ kɔ.›
28 e disseram: — Mestre, Moisés escreveu para nós a seguinte
29 Ma yo ɓa̧ nɛ ɓɔnɔ ɓembam yitan jɔ yiɓa kɛ mɔy yan. Tomba mɔy ɓoŋma nyari. Ɛ nyɛ gwe tikɔ nya te kinɛ ja ɓenɛ nyɛ na.
29 Acontece que havia sete irmãos. O mais velho casou e morreu sem deixar filhos.
30 Ɛ ɛ kɔŋte nje ɓu̧ kusɔ. Ɛ nyɛ gwe sendi tikɔ nyɛ kinɛ ja ɓenɛ nyɛ na.
30 Então o segundo casou com a viúva,
31 Ɛ mɔ yitatite nje ɓu̧ sendi nya te. Yo kelnama ɗete nɛ ɓo yitan jɔ yiɓa hɛnɛ. Ɓo gwa̧ kinɛ tikɔ mɔnɔsikɛ wɛtɛ na.
31 e depois, o terceiro. E assim a mesma coisa aconteceu com os sete irmãos, isto é, todos morreram sem deixar filhos.
32 Ɗiyɔ kɛ́, ɛ nyari nje gwe sendi.
32 Depois a mulher também morreu.
33 Ma komɛ ɓemuŋ ta womiyɛ kɛ́, nya kɔ ta nje ɓɛ nya nda kɛ njoka yan, kɛto ɓo hɛnɛ yitan jɔ yiɓa ɓoŋma nyɛ nɛ mɛgwaki?»
33 Portanto, no dia da ressurreição, de qual dos sete a mulher vai ser esposa? Pois todos eles casaram com ela!
34 Ɛ Yesus yeŋsa nyɛ ɓo nde: «Ɓembam nɛ̀ ɓoma ɓete ɓe ndi ndana kɛ mɛnɛti ɓaka kɛ kelɔ mɛgwaki.
34 Jesus respondeu:
35 Yasi wɛtɛ, ɓotu ɓete ɓe Njambiyɛ ɓɛŋma kimɔte nde, ɓo ta womiyɛ kɛ njoka ɓemuŋ ɓɛ nɛ joŋgwɛ kɛ mbokɔ te yi ta nje kɛ́ tí kelɔ mɛgwaki se na.
35 Mas as pessoas que merecem alcançar a ressurreição e a vida futura não vão casar lá,
36 Ɓo tí gwe se na, kɛto ɓo ta ɓɛ nda ɓejaki ɓe Njambiyɛ. Ɓo ta ɓɛ ɓɔnɔ ɓe Njambiyɛ, kɛto ɓo ma womiyɛ kɛ njoka ɓemuŋ.
36 pois serão como os anjos e não poderão morrer. Serão filhos de Deus porque ressuscitaram.
37 Mɔyisi téɗya nde, ɓomɔ ta womiyɛ kɛ mbɛy te yi nyɛ lɛpima kasi mɔnɔ jeti te ɛ ɓa̧ kɛ ɓiye ɗitɛ kɔ komɛ nyɛ jeɓa Baba Mbokɔ nde: ‹Njambiyɛ te ɛ Abaraham, Njambiyɛ te ɛ Isak, Njambiyɛ te ɛ Yakɔp.›
37 E Moisés mostra claramente que os mortos serão ressuscitados. Quando fala do espinheiro que estava em fogo, ele escreve que o Senhor é “o Deus de Abraão, o Deus de Isaque e o Deus de Jacó.”
38 Njambiyɛ yeti Njambiyɛ ɓemuŋ na, nyɛ Njambiyɛ te ɛ ɓotu ɓete ɓe nɛ joŋ ɓaka. Kɛ yenɛ, ɓotu ɓete ɓe ma gwe ɓaka hɛnɛ nɛ joŋ.»
38 Isso mostra que Deus é Deus dos vivos e não dos mortos, pois para ele todos estão vivos.
39 Ɛ ɓaŋa kɛ njoka ɓotu ɓe kɛtina mɛyasi jayɛ lɛpɔ nde: «Yekele, wɛ lɛpima kimɔte.»
39 Aí alguns mestres da Lei disseram: — Boa resposta, Mestre!
40 Kɛ kɔŋte, ɓo kinɛ ɓoɓɛ diyɛ se nyɛ yiŋa diyan na.
40 E não tinham coragem de lhe fazer mais perguntas.
41 Ɛ Yesus nje lɛpɔ nyɛ ɓo nde: «Ɓomɔ lɛ́pi nde, *Krist mɔnɔ Davit nan?
41 Em seguida Jesus perguntou a eles:
42 Kɛto Davit nɛ ŋguru wenɛ kɛ lɛpɔ kɛ mɔy mɛkana mɛ Ɓesom nde: ‹Baba Mbokɔ lɛpima nyɛ Nyaŋgwɛ Kumande wombɛ nde: Ɗiyɔ mɛtiɗyɛ kɛ mbam ɓɔ mbɛ
42 Pois o próprio Davi diz assim no livro de Salmos:
43 kumɔ nde, mi sîki kawule ɓependɔ ɓɔ tikɔ kɛ nji̧ mɛkol mɔ.›
43 até que eu ponha os seus inimigos
44 Davit jeɓama Krist nde Nyaŋgwɛ Kumande, ma Krist ta kpalɔ nje ɓɛ mɔnɔ wenɛ nan?»
44 Se Davi chama o Messias de Senhor, como é que o Messias pode ser descendente de Davi?
45 Kɛ ŋgimɔ te yi ɓomɔ hɛnɛ ɓa̧ kɛ wokɔ mɛlɛpi mɛte yi Yesus ɓa̧ kɛ lɛpɔ kɛ́, ɛ nyɛ lɛpɛ nyɛ ɓejekɛ ɓenɛ nde:
45 O povo todo estava escutando, e Jesus disse aos discípulos:
46 «Wunɛ ɗîy nɛ sɔsɔ nɛ ɓotu ɓe kɛtina mɛyasi. Ɓo kwáɗyikwɛ jaŋa nɛ nyaŋgwɛ ndulɛŋ ndulɛŋ mɛgambo kɛ mbɔmbu ɓomɔ, kwaɗyɛ sendi nde, ɓomɔ kɛ̂ nyɛnɔ ɓo kɛ mɛmbɛy komɛ ɓomɔ ɗiki wesiɗya kɛ́. Ɓo kwáɗyikwɛ ɗiyɔ kɛ bosa mɛmbɛy kɛ mɛmbanjɔ mɛwesiɗya mɛ Ɓeyudɛn, sa̧ sendi kpasa mɛmbɛy kɛ mɛtu̧ mɛdina.
46 — Cuidado com os
47 Ɓo wɛ́njila mɛyasi hɛnɛ nɛ mbul kɛ mɛɓɔ mɛ ɓekusɔ ɓoma, ɗiki nje kelɔ sɛwna mɛŋgwɛta, nɛ́ ɓomɔ ɓɛŋ nde, ɓo kimɔ ɓomɔ. Njambiyɛ ta jɔse ɓo teɗye ɓo nyaŋgwɛ mɛbɔnɛ kwa̧ to te.»
47 Exploram as viúvas e roubam os seus bens; e, para disfarçar, fazem orações compridas. Portanto, o castigo que eles vão sofrer será pior ainda!

Ler em outra tradução

Comparar com outra

Estude este capítulo no WhatsApp

Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Lucas 20, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.