Hebreus 6
Mɛlɛpi mɛ Njambiyɛ Jɔnja Mbon (KKJ) vs NTLH
1 Ma ɗete, hɛ kɛ̂n kɛndɔ mbɔmbu jekɛ mɛyasi mɛte yi ɓɛŋɛ goto ɓomɔ. Hɛ tî ɗiy ndi kɛ kiya mbɛy kɛ bosa mɛyasi mɛte yi ɓo teɗya wusɛ kɛ kasi *Krist kɛ́ na. Hɛ ma si tɛmbiɗye mɛkol mɛ tu̧, hɛ tî ɓasiɗya tɛmbiɗye se na. Hɛ sima lɛpɔ yo nyɛ wunɛ, yo nde, ɓomɔ tûm kɔŋ nɛ mɛkele mɛte yi kɛ̀ nɛ mumɔ kɛ nje sɔŋ kɛ́, yeŋsa temɔ tikɔ kɛ yi Njambiyɛ.
1 Assim, vamos em frente a fim de chegarmos ao ensinamento de adultos, deixando para trás as primeiras lições da mensagem de Cristo. Nós não vamos colocar de novo as bases dessa mensagem, isto é, a necessidade de abandonar uma vida inútil e de crer em Deus;
2 Hɛ sima nɛmbɛ njoka tɔpuna ɓomɔ kɛ mɔrɔku te yi kwaŋna kɛ́ nyɛ wunɛ, lɛpɔ kasi kasa mɛɓɔ kɛ yotu ɓomɔ te yi kelna kɛ́ nɛ̀ kasi womiya ɓemuŋ nɛ̀ kasi pɛsina jɔsi te yi Njambiyɛ ta pɛsɔ kɛ siyna mbokɔ kɛ́.
2 o ensinamento a respeito dos batismos e da cerimônia de pôr as mãos sobre os cristãos; e a ressurreição dos mortos e o julgamento eterno.
3 Ma ndana, ŋgɛ Njambiyɛ jayɛ, hɛ tí ɓɔnɛ ndi wari na, hɛ ta kɛ̀ mbɔmbu.
3 Vamos em frente! E, se Deus quiser, é isso o que faremos.
4 Njambiyɛ paniya puyɛ nyɛ ɓaŋa ɓomɔ. Ɓo nɛ ŋguru wan ɓɛŋma nde, yasi te yi Njambiyɛ nya ɓo kɛ́ gba kimɔte. Ɓo ɓɛŋma sendi mɛkamna mɛ Kimɔ Sisiŋ.
4 Como é que as pessoas que abandonaram a fé podem se arrepender de novo? Elas já estavam na luz de Deus. Já haviam experimentado o dom do céu e recebido a sua parte do Espírito Santo.
5 Ɓo ɓɛŋma gbate nde, mɛlɛpi mɛ Njambiyɛ kimɔ yasi, kandɛ ɓɛŋna nyaŋgwɛ ŋguŋguɗyɛ ŋgimɔ te yi ta duwɛ nje kɛ́.
5 Já haviam conhecido por experiência que a palavra de Deus é boa e tinham experimentado os poderes do mundo que há de vir.
6 Ɓotu ɓete ɓɛŋma duwɛ mɛyasi mɛnɔri hɛnɛ. Yasi wɛtɛ, ɓo kpalma tumɔ kɔŋ nɛ Njambiyɛ. Ma ɗete, nje te yi ɓo yakama kelɔ nde, ɓotu ɓete yêŋsaŋgwɛ sendi temɔ nɛ kɔkɔ kɛ́ yeti se na. Yo nda ɓo nɛ ŋguru wan kɛ kala ŋgba Mɔnɔ Njambiyɛ kɛ kroa, kelɔ nde, ɓomɔ wûŋgwɛ nyɛ.
6 Mas depois abandonaram a fé. É impossível levar essas pessoas a se arrependerem de novo, pois estão crucificando outra vez o Filho de Deus e zombando publicamente dele.
7 Hɛ pâŋ ɓu̧ yekambiyɛ nɛ mɛnɛti. Ŋgɛ mbiyɔ ɗiki nɔ nɛ kpik kpik kɛ yiŋa mbɛy, ŋgɛ mɔrɔku ɗiki nyiŋɛ mɛnɛti ɓɔsɛ yo, ŋgɛ mɛnɛti mɛte joŋgwɛ nyambi yí kamɛ nɛ ɓotu ɓete ɓe kelma ŋgwaŋ womɛte ɓaka, yite Njambiyɛ kɛ nyɛ mɛnɛti mɛte mɛkombila.
7 Deus abençoa a terra que recebe a chuva, a qual muitas vezes cai sobre ela e produz plantas úteis para aqueles que trabalham nela.
8 Ma ŋgɛ mɛnɛti mɛte kpalɛ kelɔ nde, mɛmbunjɔ mɛte yi nɛ mɛsɔru nda mɛŋgombiya kɛ́ jôŋ kɛte, yite ɓomɔ ɓɛ́ŋa mɛnɛti mɛte soŋɛ misi, Njambiyɛ má kita nɛ yo si loɗyɛ yo nɛ ŋgito.
8 Mas a terra que produz mato e espinhos não serve para nada; ela corre o perigo de ser amaldiçoada por Deus e acaba sendo queimada.
9 Wunɛ njɔŋ, sɔŋ temɔ su, ko ɓɛkɔ nde, wusɛ lɛ̂pinaŋgwɛ ɗete, wusɛ nɛ ɓiɓina temɔ nde, wunɛ kɛ gba kimɔ nje te yi ta kelɔ nde, Njambiyɛ jôŋgwɛ wunɛ.
9 Porém, ainda que falemos dessa maneira, meus queridos irmãos, estamos certos de que vocês têm as melhores bênçãos que vêm da salvação.
10 Hɛ lɛ́pi ɗete, kɛto Njambiyɛ yeti mɔ te ɛ kelɛ yasi kɔtute na. A tí leŋsa mɛsay mɛte yi wunɛ kelɛ nɛ̀ mɛkwaɗya mɛte yi wunɛ teɗya suŋgwɛ nɛ nyɛ kɛ́ na. Mɛkwaɗya mɛte kɛ ɓɛŋna kɛ kimɔ mɛyasi mɛte yi wunɛ kelma suŋgwɛ nɛ ɓotu ɓenɛ nɛ̀ yi wunɛ kɛ̀ mbɔmbu kelɔ kɛ́.
10 Deus não é injusto. Ele não esquece o trabalho que vocês fizeram nem o amor que lhe mostraram na ajuda que deram e ainda estão dando aos seus irmãos na fé.
11 Ma yasi te yi wusɛ gɔrɛ kɛ́, yo nde, mumɔ hɛnɛ kɛ njoka yun nyɛ̂ki sosu nɛ hɛnɛ kɛ kelna mɛsay ɗete kumɔ kɛ siynate. Ɗete, wunɛ ta ɓɛ nɛ mɛyasi hɛnɛ te yi wunɛ ɓɛ nɛ ɓiɓina temɔ nde, wunɛ ta ɓɛ nɔ kɛ́.
11 O nosso profundo desejo é que cada um de vocês continue com entusiasmo até o fim, para que, de fato, recebam o que esperam.
12 Ma wusɛ yeti kɛ kwaɗyɛ nde, ɗyɛm ɓîya wunɛ na. Yasi wɛtɛ, hɛ kwáɗyikwɛ nde, wunɛ kêl nda yi ɓotu ɓe Njambiyɛ ɓete ɓe tikɛ temɔ kɛ yenɛ, ɓɛ sendi nɛ tiŋ kelɛ kɛ́. Ɓo kɛ nje ɓɛ nɛ kimɔ mɛyasi mɛte yi nyɛ kpoma tikɛ ɓo kɛ́.
12 Não queremos que se tornem preguiçosos, mas que sejam como os que creem e têm paciência, para que assim recebam o que Deus prometeu.
13 Kɛ ŋgimɔ te yi Njambiyɛ kpoma yiŋa yasi nyɛ Abaraham kɛ́, a lɛpima kinja yotu nɛ nɛ ŋguru wenɛ, kɛto mbaŋa mɔ te ɛ kwaŋma nyɛ, na kinja yotu mɔ te yeti na.
13 Deus fez a promessa a Abraão e jurou cumpri-la. E, como não havia ninguém maior do que ele mesmo, Deus jurou pelo seu próprio nome.
14 A lɛpima kinja yotu nɛ nde: ‹Gbakasi, mi ta tonjɛ wɛ nɛ mɛkombila, kelɔ nde, ɓenday ɓɔ nyɛ̂ɓi nyɛɓɔ kɛ̀ nɔ mbɔmbu.›
14 Ele disse a Abraão: “Eu prometo que abençoarei você ricamente e lhe darei muitos descendentes.”
15 Abaraham wokuma ɗete, ɛ nyɛ kelɛ tiŋ laɗye. Ɗete, ɛ nyɛ nje ɓɛ nɛ yasi te yi Njambiyɛ kpoma nde, a ta nyɛ nyɛ kɛ́.
15 Abraão teve paciência e por isso recebeu o que Deus havia prometido.
16 Kɛ yi ɓomɔ ɗiki kinja nɔ kɛ́, ɓo kínjaŋgwɛ nɛ ɗinɔ mɔ te ɛ ɓɛ nyaŋgwɛte kwa̧ ɓo kɔ. Ŋgɛ mumɔ kinja ɗete, yo kɛ teɗye nde, lɛpi te yi nyɛ lɛpɛ kɛ́, gbakasi. Ɔ ɓɛ́ŋa, mɛso te yi ɓa̧ kɛ njoka yan kɛ́ tí kɛ̀ se mbɔmbu na.
16 Quando alguém jura, usa o nome de uma pessoa que é maior do que ele, e o juramento acaba com qualquer discussão.
17 Ɗete, Njambiyɛ kwaɗya teɗye nɛ nje te yite nyɛ ɓotu ɓete ɓe nyɛ si kpo yiŋa yasi nyɛ ɓo ɓaka nde, ko a tí ɗiyɔ kinɛ tonjɛ yasi te yi nyɛ si kpo kɛ́ na. Yí teɗye nɛ yo, a lɛpinama nje kinja sendi yotu.
17 Deus quis deixar bem claro aos que iam receber o que ele havia prometido que jamais mudaria a sua decisão. Por isso, junto com a promessa, fez o juramento.
18 Kɛ mɛyasi maka yiɓa, yite nde, ŋgɛ Njambiyɛ si kpo yiŋa yasi, kinja sendi yotu nɛ, yaŋa tí sɛnjɔ se kɛte na. Ko a ti kél ja̧ na. Ɗete, pɛ wusɛ ɓotu ɓete ɓe sɔma kɛ yasi nɛ ɓaka, yo kɛ nyɛ wusɛ nyaŋgwɛ ɗeti te yi ɓɛ nɛ ɓiɓina temɔ nɛ ŋgbik kɛ mɛyasi mɛte yi nyɛ sima kpo nyɛ wusɛ kɛ́.
18 Portanto, há duas coisas que não podem ser mudadas, e a respeito delas Deus não pode mentir. E assim nós, que encontramos segurança nele, nos sentimos muito encorajados a nos manter firmes na esperança que nos foi dada.
19 Ɓiɓina temɔ te yi wusɛ nɔ ɗete kɛ yi Njambiyɛ kɛ́ kɛ kelɔ nde, wusɛ ɗîy nɛ ŋgbiŋgim kinɛ ndeŋsa na nda yi dindɛ tɛmbiɗye nɛ landi nɛ njik kɛ sombu kɛ́. Ɓiɓina temɔ te kɛ kelɔ sendi nde, wusɛ lâŋsaŋgwɛ lambɔ te yi ɓo kɛsa petɔ nɛ mbɛy te yi nɛ kiyɔ kɛ́ nyiŋɛ kumɔ kɛ mɔyte mate.
19 Essa esperança mantém segura e firme a nossa vida, assim como a âncora mantém seguro o barco. Ela passa pela cortina do templo do céu e entra no Lugar Santíssimo celestial.
20 Yesus ma kakɛ nje nyɛ wusɛ, kandɛ kumɔ mate, ɛ nyɛ nje ɓɛ nyaŋgwɛ kum ɓotu ɓe nyɛna sadaka kpo nɛ kpo nda Mɛlkisedɛk.
20 Foi lá que, para o nosso bem, Jesus entrou antes de nós. E ele se tornou para sempre o Grande Sacerdote , na ordem do sacerdócio de Melquisedeque.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Hebreus 6, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.