Hebreus 12
Mɛlɛpi mɛ Njambiyɛ Jɔnja Mbon (KKJ) vs NTLH
1 Kɛ ɓɛ wusɛ, nyaŋgwɛ ŋgil ɓotu ɓaka sima mɛmiyɛ wusɛ linje nda kulutu. Ɓo kɛ kaŋɛ misi yí ɓɛŋɛ nɛ wusɛ. Ɗete, hɛ lêŋ jaki jaki mɛyasi mɛte yi ndaɗyɛ wusɛ kɛ́ nɛ̀ mɛɓeyɔ mɛte yi ti kíki nɛ ɓusɛ wusɛ nɛ piyɛlɛ kɛ́. Hɛ lêŋ mɛyasi mɛnɔri hɛnɛ nyɛ kol kɛ sokɔ te yi Njambiyɛ lɛpɛ nde, hɛ kêl kɛ́.
1 Assim nós temos essa grande multidão de testemunhas ao nosso redor. Portanto, deixemos de lado tudo o que nos atrapalha e o pecado que se agarra firmemente em nós e continuemos a correr, sem desanimar, a corrida marcada para nós.
2 Hɛ lêŋ mɛyasi mɛte kaŋɛ misi ɓɛŋɛ ndi nɛ Yesus. Yo nyɛ kelɛ nde, wusɛ kânda tikina temɔ kɛ yenɛ. Kɛ tikina temɔ te yi wusɛ tikɛ kɛ yenɛ kɛ̀ nɔ mbɔmbu kɛ́, yo sendi nyɛ ta tonjɛ mɛyasi hɛnɛ kumɔ njena. A sambila misi ɓɛŋɛ nɛ mɛsosa mɛte yi Njambiyɛ ta tonjɛ kɛ temɔ nɛ kɛ́. Ɗete, ɛ nyɛ jayɛ gbisɔ nde, ɓo ŋgbâki nyɛ kɛ kroa, yɛliyɛ wuŋgwa te yi ɓo kelma nɛ nyɛ kɛ́. Ma ndana, a mɛtiɗyɛ kɛ siya ɓekum te yi Njambiyɛ pulɔ mbam ɓɔ.
2 Conservemos os nossos olhos fixos em Jesus, pois é por meio dele que a nossa fé começa, e é ele quem a aperfeiçoa. Ele não deixou que a cruz fizesse com que ele desistisse. Pelo contrário, por causa da alegria que lhe foi prometida, ele não se importou com a humilhação de morrer na cruz e agora está sentado do lado direito do trono de Deus.
3 Wunɛ tâka nyɛ. Wunɛ tâka nda yi ɓotu ɓe mɛɓeyɔ ɓenma nɛ nyɛ, nyɛ ɓɔ kɛ ɗitɛ kɛ́. Wunɛ tâka yo, kambɔ wunɛ mɛ nje tɛkɔ, kambɔ temɔ yun mɛ nje yɔkwɛ kɛ̀ njimɛ.
3 Pensem no sofrimento dele e como suportou com paciência o ódio dos pecadores. Assim, vocês, não desanimem, nem desistam.
4 Kɛ tumbɔ te yi wunɛ ɗuŋɛ suŋgwɛ nɛ mɛɓeyɔ kɛ́, wunɛ tì pa ɗuŋɔ kumɔ nde, sɔŋ ɓîya wunɛ na.
4 Porque na luta contra o pecado vocês ainda não tiveram de combater até à morte.
5 ’Wunɛ ma leŋsa ka mɛlɛpi mɛte yi Njambiyɛ lɛpima nyɛ wunɛ yí nyɛ nɛ wunɛ ɗeti nda yi saŋgwɛ nɛ ɓɔnɔ kelɛ nɛ ɓɔnɔ ɓenɛ kɛ́? A lɛpima nde: ‹Mɔnmbɛ, ŋgɛ Baba Mbokɔ teɗye wɛ mɛbɔnɛ yí kitɛ nɛ wɛ, wɛ tî yɛlkwɛ na. Ma, ŋgɛ nyɛ gayɛ wɛ, yo tî kpal nje tɛkwɛ yotu yɔ tɛkwɛ na.
5 Será que vocês já esqueceram as palavras de encorajamento que Deus lhes disse, como se vocês fossem filhos dele? Pois ele disse: “Preste atenção, meu filho, quando o Senhor o castiga, e não se desanime quando ele o repreende.
6 Yo nde, Baba Mbokɔ téɗya mɛbɔnɛ nyɛ mɔ te yi nyɛ kwaɗyɛ kɔ yí kitɛ nɛ nyɛ. A ŋgiɓila mumɔ hɛnɛ te yi nyɛ jayɛ nde, a mɛ mɔnɔ wenɛ kɔ.›
6 Pois o Senhor corrige quem ele ama e castiga quem ele aceita como filho.”
7 Wunɛ gbîsi mɛbɔnɛ mɛte yi Njambiyɛ teɗye wunɛ yí kitɛ nɛ wunɛ, nda yi saŋgwɛ nɛ ɓɔnɔ kelɛ nɛ ɓɔnɔ ɓenɛ kɛ́. Ma yo ɓa mɔnɔ te nda yi saŋgwɛ ɗiyɛ kinɛ teɗye nyɛ mɛbɔnɛ yí kitɛ nɛ nyɛ kɔ?
7 Suportem o sofrimento com paciência como se fosse um castigo dado por um pai, pois o sofrimento de vocês mostra que Deus os está tratando como seus filhos. Será que existe algum filho que nunca foi corrigido pelo pai?
8 Njambiyɛ téɗya mɛbɔnɛ ɗete nyɛ ɓɔnɔ ɓenɛ hɛnɛ yí kitɛ nɛ ɓo. Ma ŋgɛ wunɛ ɗiyɛ kinɛ saŋgwa nɛ mɛbɔnɛ ɗete sendi na, yite wunɛ ɓɔnɔ ɓe wanja, wunɛ yeti ŋgbak ŋgbak ɓɔnɔ ɓenɛ na.
8 Se vocês não são corrigidos como acontece com todos os filhos de Deus, então não são filhos de verdade, mas filhos ilegítimos.
9 Wusɛ tâka sendi yasi te yi ɓesaŋgwɛ ɓusu ɓe jama wusɛ kɛ mɛnɛti maka ɗikima kelɔ nɛ wusɛ kɛ́. Ɓo ɗikima teɗye wusɛ mɛbɔnɛ yí kitɛ nɛ wusɛ, ɛ wusɛ ɗiki jɛsɔ ɓo, wokuna kɛ mɛn yan. Ŋgɛ ɓɛ nde, wusɛ ɗikima kelɔ ɗete nɛ ɓesaŋgwɛ ɓusu ɓɛte, ’ma suŋgwa nɛ Da te ɛ ɗiyɛ kɛ ɗyoɓɔ kɔ? ’Hɛ kîna jɛsi nyɛ, wokuna nɛ nyɛ kwa̧ to te, nɛ́ wusɛ ju̧ na?
9 No caso dos nossos pais humanos, eles nos corrigiam, e nós os respeitávamos. Então devemos obedecer muito mais ainda ao nosso Pai celestial e assim viveremos.
10 Ɓesaŋgwɛ ɓusu ɓe mɛnɛti maka ɗikima teɗye yan wusɛ mɛbɔnɛ yí kitɛ nɛ wusɛ yi yaka mɔnɔ kum ŋgimɔ. Ɓo ɗikima kelɔ ɗete nda yi ɓo kwaɗyɛ. Ma kɛ ɓɛ Njambiyɛ, a téɗya wusɛ mɛbɔnɛ yí kitɛ nɛ wusɛ yí kpalɔ kamɛ nɛ wusɛ ɓesa ɓete, nɛ́ wusɛ ɓɛ pupunate nda nyɛ.
10 Os nossos pais humanos nos corrigiam durante pouco tempo, pois achavam que isso era certo; mas Deus nos corrige para o nosso próprio bem, para que participemos da sua santidade .
11 Mɛŋgimɔ hɛnɛ te yi ɓo teɗye mumɔ mɛbɔnɛ yí kitɛ nɛ nyɛ, kɛ ŋgimɔ te yite a ɓɛ́ŋa nde, yo yasi ŋgambi, yeti yasi mɛsosa na. Ma kɛ kɔŋ mɛbɔnɛ mɛnɔri mɔ te ɛ jekima yiŋa yasi kɛ mɔyte kɔ kɛ nje joŋna nɛ ŋgbeŋ kɛ mbɔmbu Njambiyɛ, ɓɛ nɛ temɔ nɛ tɛ.
11 Quando somos corrigidos, isso no momento nos parece motivo de tristeza e não de alegria. Porém, mais tarde, os que foram corrigidos recebem como recompensa uma vida correta e de paz.
12 Ɗete, wunɛ nâmba mɛɓɔ mun yi sima katɔ kɛ́ nɛ̀ mɛɓɔŋ mun yi mɛ nɛ tukulɛk kɛ́.
12 Portanto, levantem as suas mãos cansadas e fortaleçam os seus joelhos enfraquecidos.
13 Wunɛ ɓôŋ mɛkol mun kɛndɔ nɔ kɛ mɛnje mɛte yi nɛ ŋgbeŋ, kambɔ ɓotu ɓete ɓe ndi kɛ ndumbɛ ɓaka mɛ nje jatɔ kɛ ɓeya nje. Wunɛ kêl ɗete, nɛ́ ɓo kpal ɓɛ nɛ ɗeti te yi kɛndɔ kɛ kimɔ nje.
13 Andem por caminhos aplanados para que o pé aleijado não manque, mas seja curado.
14 Wunɛ sâŋ nje te yi joŋna nɛ tɛ wúnɛ ɓomɔ hɛnɛ, ɓakiɗye sendi mɛtemɔ mun pupunate kɛ mbɔmbu Njambiyɛ. Kɛto ŋgɛ mumɔ ti kaŋɛ joŋgwɛ ɗyenɛ ɗete nyɛ Baba Mbokɔ na, a tí ɓɛŋɛ nyɛ na.
14 Procurem ter paz com todos e se esforcem para viver uma vida completamente dedicada ao Senhor, pois sem isso ninguém o verá.
15 Wunɛ ɗîy nɛ sɔsɔ, ma mumɔ mɛ nje tumɔ kɔŋ nɛ Njambiyɛ, ma nyɛ mɛ nje ɗiyɔ kinɛ kelɔ ŋgikwa nɛ nyɛ na. Wunɛ ɗîy sendi nɛ sɔsɔ, ma mumɔ mɛ nje ɓɛ nda yiŋa pekeke kaŋgil yí lapiɗye jona yasi nyɛ ɓɛsɔ, yí ɓekiɗye nɛ ɓuɗya ɓomɔ.
15 Tomem cuidado para que ninguém abandone a graça de Deus. Cuidado, para que ninguém se torne como uma planta amarga que cresce e prejudica muita gente com o seu veneno.
16 Wunɛ ɗîy nɛ sɔsɔ, ma mbaŋa kɛ njoka yun mɛ nje ɓɛ mɔ kelna mɛwanja ho mɔ yɛliya mɛyasi mɛte yi Njambiyɛ si tɛmbiɗye kɛ́ nda Eso. A ɗyaŋgwa ɗiyɔ tomba mɔy te yi nyɛ ɓa̧ nɔ kɛ́ kpalɔ yo nɛ mɔnɔ katɔ mɛɗye.
16 E tomem cuidado também para que ninguém se torne imoral ou perca o respeito pelas coisas sagradas, como Esaú, que, por causa de um prato de comida, vendeu os seus direitos de filho mais velho.
17 Wunɛ kɛ duwɛ yasi te yi nja̧ kwaŋna kɛ ŋgimɔ te yi nyɛ kwaɗya nde, saŋgwɛ wenɛ nyɛ̂ki nyɛ mɛkombila nda yi ɓo ɗiki nyɛ nɛ ɓetomba mɔy kɛ́. Yasi wɛtɛ, saŋgwɛ sɛŋma, ko ɓɛkɔ nde, a saŋma yo nɛ misiɗyɛ kɛ misi, a tì ɓɛ se nɛ nje te yi sɛnjɔ yaŋa kɛ mɛyasi mɛte yi sima kwaŋna kɛ́ na.
17 Como vocês sabem, depois ele quis receber a bênção do seu pai. Mas foi rejeitado porque não encontrou um modo de mudar o que havia feito, embora procurasse fazer isso até mesmo com lágrimas.
18 Kɛ yi wunɛ nja̧ nɔ kɛ yi Njambiyɛ kɛ́, wunɛ tì wuta yun nɛ wɛtɛ keki te yi mumɔ yakama kɛnjɛ ɓɔ kpokɛ nɔ kɛ́ na. Keki te ɓa̧ hɛnɛ tandɛ ɗitɛ nɛ nyɛŋ nyɛŋ, yitil ɓa̧ kɛte nɛ gir, nyaŋgwɛ mbuku ɓa̧ kɛ yifila.
18 Vocês não foram como o povo de Israel. Vocês não chegaram perto de alguma coisa que se pode tocar, como o monte Sinai com o seu fogo destruidor, a escuridão e as trevas, a tempestade,
19 Ɓotu ɓete ɓe ɓa̧ kɛte ɓaka wokuma mɛdɔmbiya kɛ lumsa, wokɔ wɛtɛ ɗetina mɛn kɛ lɛpina. Yo kelma nde, ɓotu ɓete ɓe wokuma mɛn te ɓaka, lɛ̂pi nde, mɛn tî kɛn se mbɔmbu yí lɛpɔ ko gbɛla lɛpi wɛtɛ nɛ wɛtɛ nyɛ ɓo na.
19 o barulho de trombeta e o som de uma voz. Quando os israelitas ouviram a voz, pediram que ela não dissesse mais nada,
20 Ɓo lɛ́pi ɗete, kɛto mboŋga te yi mɛn te nya kɛ́ kwaŋma ɓo. Mɛn te nya mboŋga nde: ‹Ko nde, yo nyamɔ kpoka keki, ɓo lôŋ nyɛ nɛ mɛtari wo.›
20 pois eles não podiam suportar a ordem que dizia: “Até um animal, se tocar o monte, deverá ser morto a pedradas.”
21 Yasi te yi kwaŋnama kɛ́ ɓa̧ yasi wɔ̧ ɓuɗyate, ɛ Mɔyisi nɛ ŋguru wenɛ lɛpɛ nde: ‹Yikɛ kwaŋma mi, yotu mbɛ nɛ tututu nɛ wɔ̧.›
21 O que estavam vendo era tão terrível, que Moisés disse: “Estou tremendo de medo!”
22 Ma yasi wɛtɛ, kɛ yun, kɛ yi wunɛ nja̧ nɔ kɛ yi Njambiyɛ kɛ́, wunɛ wutama nɛ keki te yi ɓo jeɓa nde *Siyɔŋ kɔ, wuta nɛ ɗya Njambiyɛ te ɛ nɛ joŋ kɔ. Ɗya te, yo Yerusalɛm te ɛ ɗiyɛ kɛ ɗyoɓɔ kɔ. Wunɛ wutama nɛ ɓejaki ɓe Njambiyɛ ɓe ɗiyɛ kɛ ɗya te ɓaka. Ɓuyɔ yan ɓa̧ ɓesaŋmay ɓesaŋmay. Ɓo wesiɗyama yí kelɔ nyaŋgwɛ jesɔ.
22 Pelo contrário, vocês chegaram ao monte Sião e à cidade do Deus vivo, a Jerusalém celestial com os seus milhares de anjos.
23 Wunɛ wutama nɛ mɛwesiɗya mɛ njɔŋ ɓetomba mɔy kɛ njoka ɓɔnɔ ɓe Njambiyɛ ɓe nyɛ sima si kɛtɔ mɛɗinɔ man kɛ ɗyoɓɔ ɓaka. Wunɛ wutama nɛ Njambiyɛ te mɔ pɛsina jɔsi ɓomɔ hɛnɛ, wuta nɛ mɛsisiŋ mɛ ɓotu ɓete ɓe ɓa̧ nɛ ŋgbeŋ, ɓe tonja mɛyasi kumɔ njena ɓaka.
23 Vocês chegaram à reunião alegre dos filhos mais velhos de Deus, isto é, daqueles que têm o nome deles escrito no céu. Vocês chegaram até Deus, que é o juiz de todos, e chegaram também aos espíritos dos que são corretos e que foram aperfeiçoados.
24 Wunɛ wutama nɛ Yesus te ɛ kelma say njuŋɔ yí kelɔ jɔnja mbon kɔ, wuta sendi nɛ mɛkiyɔ mɛnɛ yi nyanjama yí pupuɗye nɛ ɓomɔ kɛ́. Mɛkiyɔ mɛte yite kɛ lɛpɔ yiŋa kpasa yasi nyɛ wusɛ, ko mɛkiyɔ mɛ Abɛl yeti kɛ lɛpɔ yiŋa kpasa yasi kwa̧ yite na.
24 Vocês chegaram até Jesus, que fez a nova aliança e que borrifou o sangue que fala de coisas muito melhores do que o sangue de Abel.
25 Yi ɓa̧ ɗete kɛ́, wunɛ ɗîy nɛ sɔsɔ, ma wunɛ mɛ nje sɛŋɛ kinɛ lɛŋgwɛ mɛtɔ kɛ numbu mɔ te ɛ lɛpina nyɛ wunɛ kɔ na. Nɛ mbɔmbu, ɓotu ɓete ɓe sɛŋma kinɛ lɛŋgwɛ mɛtɔ kɛ mbel mɔ te ɛ lɛpinama nyɛ ɓo kɛ mɛnɛti maka kɔ saŋgwama nɛ mɛbɔnɛ. Ma ŋgɛ ɓɛ ɗete, yo ta nje ɓɛ nan pɛ yusu, ŋgɛ wusɛ payɛ mɔ te ɛ ɗiyɛ kɛ ɗyoɓɔ lɛpina njesɛ wusɛ kɔ?
25 Portanto, tenham cuidado e não recusem ouvir aquele que fala. Aqueles que recusaram ouvir a pessoa que entregou a mensagem divina na terra não puderam escapar. Por isso muito menos escaparemos nós se rejeitarmos aquele que lá do céu nos fala.
26 Kɛ ŋgimɔ te yite, mɛn nɛ kelma nde, mɛnɛti wâti. Ma ndana, a kpoma yiŋa yasi te yi nyɛ ta kelɔ kɛ́. Ɛ nde: ‹Mi ta kala kelɔ nde, mɛnɛti wâti. Ma yo tí ɓɛ ndi mɛnɛti nyɛpɔ na, ko ɗyoɓɔ sendi ta watɔ.›
26 Naquele tempo a voz de Deus fez com que a terra estremecesse, mas agora ele prometeu isto: “Mais uma vez farei com que trema não somente a terra, mas também o céu.”
27 Lɛpi te yi nyɛ lɛpima nde: ‹Mi ta kala kelɔ› kɛ́ téɗya nde, yí siɗyɛ nɔ, mɛyasi hɛnɛ te yi nyɛ kusuma kɛ́ ta watɔ yambile, nɛ́ mɛyasi mɛte yi tí watɔ kɛ́ tika.
27 As palavras “mais uma vez” mostram bem que as coisas criadas serão abaladas e mudadas, para que as que não podem ser abaladas continuem como estão.
28 Nda yo ɗete kɛ́, hɛ nyɛ̂ki Njambiyɛ wosoko, kɛto ɗya te yi nyɛ nyɛ wusɛ kɛ́ tí watɔ na. Hɛ kêl ɗete yí kelɔ nɛ mɛsay nyɛ nyɛ, njɛl kelna mɛsay te yite ta nyɛ nyɛ mɛsosa. Wusɛ kêl ɗete nɛ piɗya yotu, nɛ̀ kambina nɛ sendi,
28 Por isso sejamos agradecidos, pois já recebemos um Reino que não pode ser abalado. Sejamos agradecidos e adoremos a Deus de um modo que o agrade, com respeito e temor .
29 kɛto Njambiyɛ wusu nda ɗitɛ te yi girise yasi.
29 Porque, na verdade, o nosso Deus é um fogo destruidor.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Hebreus 12, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.