Atos 7
Mɛlɛpi mɛ Njambiyɛ Jɔnja Mbon (KKJ) vs NAA
1 Ndana, ɛ nyaŋgwɛ kum ɓotu ɓe nyɛna sadaka nyɛ Njambiyɛ diyɛ Itɛn nde: «Mɛyasi kwaŋnama gbate ɗete?»
1 Então o sumo sacerdote perguntou a Estêvão: — Isso de fato é assim?
2 Ɛ nyɛ yeŋsa nde: «Wunɛ njɔŋ nɛ̀ wunɛ ɓesaŋgwɛ ɓembɛ, wunɛ wôku yasi te yi mi ta lɛpɔ kɛ́. Njambiyɛ te yi ɓomɔ yâkaŋgwɛ lukse nyɛ kɔ punja yotu nyɛ saŋmbambɔ wusu Abaraham kɛ ŋgimɔ te yi nyɛ ɓa̧ ndi kɛ Mɛsopotami kɛ́, yite a tì pa kɛ̀ ɗiyɔ kɛ Karaŋ na. Ɛ Njambiyɛ lɛpɛ nyɛ nyɛ nde:
2 Estêvão respondeu: — Irmãos e pais, escutem. O Deus da glória apareceu a Abraão, nosso pai, quando este estava na Mesopotâmia, antes de morar em Harã,
3 ‹Tikɔ kandɔ ɗyɔ nɛ̀ mɛnɛti mɔ kwa̧ kɛ̀ kɛ mɛnɛti mɛte yi mi ta teɗye wɛ kɛ́.›
3 e lhe disse: “Saia da sua terra e do meio da sua parentela e vá para a terra que eu lhe mostrarei.”
4 Ndana, ɛ Abaraham tikɛ mɛnɛti mɛ Ɓekalde kɛ̀ ɗiyɔ kɛ Karaŋ. Kɛ kɔŋ sɔŋ saŋgwɛ wenɛ, ɛ Njambiyɛ soŋɛ nyɛ womɛte, njesɛ kɛ mɛnɛti mɛte yikɛ yi wunɛ ɗiyɛ kɛte ndana kɛ́.
4 Então Abraão saiu da terra dos caldeus e foi morar em Harã. E dali, com a morte de seu pai, Deus o trouxe para esta terra em que vocês agora estão morando.
5 Njambiyɛ tì nyɛ Abaraham yiŋa yaŋa kɛ mɛnɛti mɛte na, ko mɔnɔ pɛl mɛnɛti nɛ mbɛt yi yakama yaka ko gbɛla ɓara kol nɛ na. Ko ɓɛkɔ ɗete, Njambiyɛ kpoma nyɛ nyɛ nde, a ta nyɛ nyɛ mɛnɛti, sendi, ɓenday ɓenɛ ta namɔ yo ɗiyɔ kɛte kɛ kɔŋ nɛ. Yasi wɛtɛ, Abaraham tì ɓɛ nɛ mɔnɔsikɛ kɛ ŋgimɔ te yite na.
5 Nela, não lhe deu herança, nem sequer o espaço de um pé; mas prometeu dar-lhe a posse dela e, depois dele, à sua descendência, embora Abraão ainda não tivesse filhos.
6 Njambiyɛ lɛpima sendi nyɛ nyɛ nde: ‹Ɓenday ɓɔ ta kɛ̀ ɗiyɔ kɛ ɗya tombɔ. Ɓetombɔ ta ɓu̧ ɓo nda ɓebala, teɗye ɓo nyaŋgwɛ mɛbɔnɛ kɛ mɛsew gɔmay yini,
6 E Deus falou que a descendência dele seria peregrina em terra estrangeira, onde seriam escravizados e maltratados durante quatrocentos anos.
7 yasi wɛtɛ, mi ta jɔse kandɔ te ɛ ta ɓiye ɓo nɛ bala kɔ. Kɛ kɔŋte, ɓo má yɔkwɛ mate nje kelɔ mɛsay nyɛ mi kɛ mbɛy te yikɛ.›
7 — Deus disse ainda: “Castigarei a nação da qual forem escravos; e, depois disso, sairão daí e me servirão neste lugar.”
8 Ndana, ɛ Njambiyɛ kelɛ mbon ɓenɛ Abaraham. Mbon te ta ɓɛŋna kɛ pɛsina ɓɔnɔ ɓembam. Ɗete, kɛ Abaraham ma ja mɔnɔ wenɛ Isak ya mɛtu yitan jɔ yitati kɛ́, ɛ nyɛ pɛsɛ nyɛ. Kɛ Isak ma ja mɔnɔ wenɛ Yakɔp kɛ́, ɛ nyɛ pɛsɛ nyɛ. Yakɔp nja̧ ja ɓɔnɔ ɓembam kamɔ jɔ yiɓa, ɛ nyɛ pɛsɛ ɓo. Yo ɓo kamɔ jɔ yiɓa nje ja ɓuɗya mɛkandɔ mɛte yikɛ hɛnɛ.
8 Então lhe deu a aliança da circuncisão. Assim, Abraão gerou Isaque e o circuncidou no oitavo dia; e Isaque gerou Jacó, e Jacó gerou os doze patriarcas.
9 «Ɛ ɓesaŋmbambɔ ɓusu ɓenɔri ɓu̧ ɓeya temɔ suŋgwɛ nɛ Yosɛp kwa̧ ɗyaŋgwɛ nyɛ. Ɛ ɓotu ɓete ɓe ɓɔmma nyɛ ɓaka kwa̧ nɛ nyɛ kɛ ɗyaŋgwɛ kɛ Ejipt nda bala.
9 — Os patriarcas, invejosos de José, venderam-no para ser levado para o Egito. Mas Deus estava com ele
10 Ko ɓɛkɔ ɗete, Njambiyɛ ɗiyma pɛ yenɛ joŋgwɛ nyɛ soŋɛ kɛ ɓeya mɛyasi hɛnɛ te yi ɓo kelma nɛ nyɛ kɛ́. Njambiyɛ nya nyɛ ɗyanɔ yí kelɔ nɛ mɛsay kɛ kɛki Farawɔŋ, kumande Ejipt. A kelma sendi nde, Farawɔŋ kwâɗyikwɛ Yosɛp. Ɛ Farawɔŋ tɛmbiɗye nyɛ nde, a ɗîy nɛ mɛnɛti mɛ Ejipt, ɗiyɔ sendi nɛ tu̧ ɗyenɛ hɛnɛ.
10 e o livrou de todas as suas aflições, concedendo-lhe também graça e sabedoria diante de Faraó, rei do Egito, que o constituiu governador daquela nação e de toda a casa real.
11 Ɗiyɔ kɛ́, ɛ kolɔ ɗya̧ kɛ Ejipt nɛ̀ kɛ Kanan hɛnɛ. Yo ɓa̧ nyaŋgwɛ kemiyɛ, ɗete ɓesaŋmbambɔ ɓusu tì ɓɛ se nɛ mɛɗye na.
11 Depois houve fome e grande sofrimento em todo o Egito e em Canaã, e nossos pais não achavam o que comer.
12 Kɛ Yakɔp ma wokɔ nde, mɛɗye kɛ Ejipt kɛ́, ɛ nyɛ tomɛ ɓesaŋmbambɔ ɓusu kɛnjɛ mate. Yo ɓa̧ bosa kɛndi.
12 Mas, quando Jacó ouviu que no Egito havia trigo, mandou, pela primeira vez, os nossos pais até lá.
13 Kɛ mɛŋga yiɓate, ɛ Yosɛp punjɛ yotu nyɛ ɓemaŋ ɓenɛ. Ndana, ɛ Farawɔŋ duwɛ kandɔ ɗyenɛ.
13 Na segunda vez, José se fez reconhecer pelos seus irmãos, e o Faraó veio a conhecer a família de José.
14 Kɛ kɔŋte, ɛ Yosɛp kɛnjɛ tom nde, saŋgwɛ wenɛ Yakɔp njâki nɛ ɓejaɗyɛ ɓenɛ hɛnɛ. Ɓomɔ hɛnɛ ɓa̧ kamɔtan jɔ kaɓa jɔ yitan.
14 Então José mandou chamar Jacó, seu pai, e toda a sua parentela, isto é, setenta e cinco pessoas.
15 — ausente —
15 Jacó foi para o Egito, e ali morreu ele e também os nossos pais.
16 — ausente —
16 Depois eles foram transportados para Siquém e postos no túmulo que Abraão tinha comprado dos filhos de Hamor, em Siquém, pagando um certo preço.
17 «Kɛ ŋgimɔ te yi mɛyasi mɛte yi Njambiyɛ kpoma nyɛ Abaraham nde, yo ta kelna kɛ́ ma ɓɛ kɛ wuta, ɛ ɓotu ɓe kandɔ ɗyusu nyɛɓɛ kwa̧ to te kɛ Ejipt
17 — E, quando já estava próximo o tempo em que Deus cumpriria a promessa feita a Abraão, o povo cresceu e se multiplicou no Egito,
18 kumɔ kɛ mɛtu mɛte yi wɛtɛ kumande te ɛ ti duwɛ Yosɛp nɛ mbɔmbu kɔ ɓoŋma mbɛy.
18 até que se levantou ali outro rei, que não conhecia José.
19 Kumande te seɓila ɓotu ɓusu teɗye ɓesaŋmbambɔ ɓusu mɛbɔnɛ kelɔ sendi nde, ɓo lêŋ mbɔŋgɔ ɓɔnɔsikɛ, nɛ́ ɓo si gwe.
19 Este outro rei tratou com astúcia a nossa gente e torturou os nossos pais, a ponto de forçá-los a abandonar seus meninos recém-nascidos, para que não sobrevivessem.
20 Kɛ ŋgimɔ te yite ɛ ɓo ja Mɔyisi. A ɓa̧ nɛ nyɔŋɔ ɓuɗyate kɛ misi mɛ Njambiyɛ. Ɓo ɓakiɗya nyɛ nyɛ nyɛ ɓɛri kumɔ ŋgwɛndɛ yitati kɛ tu̧ saŋgwɛ.
20 Por esse tempo nasceu Moisés, que era formoso aos olhos de Deus. Durante três meses ele foi mantido na casa de seu pai.
21 Kɛ kɔŋte, ɛ ɓo soŋɛ nyɛ kɛ mɔy tu̧ kɛ̀ tikɔ kɛ wɛtɛ mbɛy. Ɛ ŋgɔndu Farawɔŋ kɛ̀ sɔmbɔ nyɛ ɓu̧ nyɛ kɛ̀ ɗɔkwɛ nda mɔnɔ wenɛ.
21 Quando tiveram de abandoná-lo, a filha de Faraó o recolheu e criou como seu próprio filho.
22 Ɗete, ɓo teɗya Mɔyisi mɛyasi hɛnɛ te yi ɓotu ɓe Ejipt duwa̧ kɛ́. Ɛ nyɛ ɓɛ ɗetina mumɔ kɛ mɛlɛpi nɛ̀ kɛ mɛkele mɛnɛ.
22 E Moisés foi educado em toda a ciência dos egípcios e era poderoso em palavras e obras.
23 «A ɗiyma kumɔ mɛsew kamɔni. Wɛtɛ yesɔ ɛ nyɛ pɛsɛ kɛ temɔ nɛ nde, a ta pa kɛ̀ ɓɛŋɛ ɓemaŋ ɓenɛ, ɓotu ɓe kandɔ Isarayɛl.
23 — Quando completou quarenta anos, Moisés teve a ideia de visitar os seus irmãos, os filhos de Israel.
24 Ɛ nyɛ kɛ̀ kumɔ dolɔ nde, wɛtɛ mɔ Ejipt kɛ teɗye wɛtɛ maŋ wenɛ, mɔ kandɔ Isarayɛl mɛbɔnɛ. Ɛ Mɔyisi kama kɛto nɛ wo mɔ Ejipt kundɔ nɔ.
24 Vendo um homem ser maltratado, saiu em defesa dele e vingou o oprimido, matando o egípcio.
25 Mɔyisi takima nde, ɓemaŋ ɓenɛ ta duwɛ nde, Njambiyɛ ta kwa̧ nɛ nyɛ yí joŋgwɛ nɛ ɓo. Ko ɓɛkɔ ɗete, ɓo tì duwɛ na.
25 Ora, Moisés pensava que seus irmãos entenderiam que Deus queria salvá-los por meio dele; eles, porém, não entenderam.
26 Misi pupɛ ɛ nyɛ kɛ̀ dolɔ ɓemaŋ kɛ ɗuŋɔ tandɛ yan. Yí jaŋgwɛ nɛ njoka yan, ɛ nyɛ suŋɛ ɓo lɛpɔ nde: ‹Wunɛ njɔŋ, wunɛ ɓemaŋ nɛ ɓemaŋ, ŋge nje kelɔ nde, wunɛ ɗûŋ tandɛ yun?›
26 No dia seguinte, Moisés aproximou-se de uns que brigavam e procurou reconduzi-los à paz, dizendo: “Homens, vocês são irmãos; por que estão maltratando um ao outro?”
27 Ko ɓɛkɔ ɗete, yɔkɔ ɛ ɓa̧ kɛ teɗye jakɔsɔ mɛbɔnɛ kɔ pusuma Mɔyisi lɛpɔ nyɛ nyɛ nde: ‹Nda tɛmbiɗye wɛ kum nde, ɗiyɔ pɛsɔ mɛlɛpi musu?
27 Mas o que agredia o seu próximo repeliu Moisés, dizendo: “Quem colocou você como chefe e juiz sobre nós?
28 Wɛ kɛ kwaɗyɛ wo mi nda yi wɛ woma nɛ mɔ Ejipt kwey kɛ́?›
28 Será que quer me matar, assim como ontem matou o egípcio?”
29 Kɛ Mɔyisi ma wokɔ ɗete kɛ́, ɛ nyɛ ɓɔmbɛ kɛ̀ ɗiyɔ kɛ tombɔ kɛ wɛtɛ mɛnɛti nde Madiyaŋ. A ɗiyma mate ja ɓɔnɔ ɓembam yiɓa.
29 Ao ouvir isto, Moisés fugiu e se tornou peregrino na terra de Midiã, onde lhe nasceram dois filhos.
30 «Ya mɛsew kamɔni kɛ kɔŋte, wɛtɛ yesɔ ɛ wɛtɛ jaki Njambiyɛ punjɛ yotu nyɛ nyɛ kɛ koŋgor kɛ kɛki keki te yi ɓo jeɓa nde Sinayi kɔ. Jaki Njambiyɛ te ɓa̧ kɛ mɔy lam ɗitɛ yi ɓa̧ kɛ ɓiye kɛ mbaŋa mɔnɔ jeti kɛ́.
30 — Passados quarenta anos, apareceu-lhe, no deserto do monte Sinai, um anjo, por entre as chamas de uma sarça que estava queimando.
31 Kɛ Mɔyisi ma ɓɛŋɛ ɗete kɛ́, ɛ nyɛ ŋgbakima yasi te. Ɛ nyɛ tutuɗya kɛ̀ mbɔmbu seŋgile kimɔte. Yasi wɛtɛ, ɛ Baba Mbokɔ lɛpɛ nde:
31 Moisés ficou maravilhado diante daquela visão e, aproximando-se para contemplá-la, ouviu-se a voz do Senhor, que disse:
32 ‹Mi Njambiyɛ te ɛ ɓesaŋmbambɔ ɓɔ, Njambiyɛ te ɛ Abaraham, ɛ Isak nɛ̀ ɛ Yakɔp.› Ndana, ɛ Mɔyisi gwe wɔ̧ kwa̧ nɛ mɛŋgwaŋgwa. A tì ɓɛ se nɛ ɗeti te yi kaŋɛ misi seŋgile nɔ na.
32 “Eu sou o Deus dos seus pais, o Deus de Abraão, de Isaque e de Jacó.” Moisés, tremendo de medo, não ousava contemplar a sarça.
33 Ɛ Baba Mbokɔ lɛpɛ nyɛ nyɛ nde: ‹Sɔra mɛnakala kɛ mɛkol mɔ, kɛto mbɛy te yi wɛ tɛmɛ kɛte kɛ́, yo kiyɔ.
33 Então o Senhor disse: “Tire as sandálias dos pés, porque o lugar em que você está é terra santa.
34 Mi kaŋma misi ɓɛŋɛ nɛ mɛbɔnɛ mɛ ɓotu ɓembɛ kɛ Ejipt. Mi wokuma njim yan, yori yi mi piya nje joŋgwɛ ɓo soŋɛ kɛ mɛɓɔ man kɛ́. Ɗete, inja, ndana mi ta tomɔ wɛ kɛnjɛ kɛ Ejipt.›
34 Certamente vi o sofrimento do meu povo no Egito, ouvi o seu gemido e desci para libertá-lo. Venha, agora; vou mandar você para o Egito.”
35 «Yo Mɔyisi te yi Ɓɔnɔ ɓe Isarayɛl sɛŋma lɛpɔ nyɛ nyɛ nde: ‹Nda tɛmbiɗye wɛ kum nde, ɗiyɔ pɛsɔ mɛlɛpi musu kɔ?› Yo ndi kiya Mɔyisi te yi Njambiyɛ nja̧ tomɔ nɛ ɗeti jaki wenɛ te yi Mɔyisi ɓɛŋma kɛ mɔnɔ jeti kɔ. Njambiyɛ tomma nyɛ nde, a kɛ̂ndi nɛ ɓo nda kum wan joŋgwɛ ɓo.
35 — A este Moisés, a quem tinham rejeitado, dizendo: “Quem colocou você como chefe e juiz?”, Deus enviou como chefe e libertador, com a assistência do anjo que lhe apareceu na sarça.
36 Yo Mɔyisi te kelɛ nyaŋgwɛ mɛyasi nɛ̀ nyaŋgwɛ mɛyekambiyɛ, soŋɛ nɛ ɓo kɛ Ejipt. Yo nyɛ kelɛ sendi nyaŋgwɛ mɛkele nɛ̀ nyaŋgwɛ mɛyekambiyɛ kɛ Tena maŋ, kelɔ sendi kɛ mɔy koŋgor kɛ mɛsew kamɔni.
36 Foi Moisés quem os tirou de lá, fazendo prodígios e sinais na terra do Egito, no mar Vermelho e no deserto, durante quarenta anos.
37 Yo ndi nyɛ lɛpɛ nyɛ kandɔ Isarayɛl nde: ‹Njambiyɛ ta tɛmbiɗye wɛtɛ mumɔ kɛ njoka ɓemaŋ ɓun. A ta ɓɛ mɔ punja mɛlɛpi mɛnɛ nda mi.›
37 Foi ainda Moisés quem disse aos filhos de Israel: “Deus fará com que, do meio dos irmãos de vocês, se levante um profeta semelhante a mim.”
38 Yo nyɛ Mɔyisi te ɛ ɓa̧ kɛ njoka ŋgil Ɓɔnɔ ɓe Isarayɛl komɛ ɓo ɓa̧ kɛ koŋgor kɛ́. A ɓa̧ ɓenɛ ɓesaŋmbambɔ ɓusu nɛ̀ jaki Njambiyɛ te ɛ lɛpinama nyɛ nyɛ kɛ keki Sinayi kɔ. Mɔyisi ɓoŋma mɛlɛpi mɛte yi ɗiyɛ kpo nɛ kpo kɛ́, na nje kwaŋɗye nyɛ wusɛ.
38 É este Moisés quem esteve na congregação no deserto, com o anjo que lhe falava no monte Sinai e com os nossos pais. Foi ele quem recebeu palavras vivas para nos transmitir.
39 Ko ɓɛkɔ ɗete, ɓesaŋmbambɔ ɓusu tì kwaɗyɛ wokɔ mɛn nɛ na. Ɓo kinma nyɛ, ɛ ɓo yɔkiɗye mɛtemɔ man takɛ Ejipt.
39 — Nossos pais não quiseram obedecer a Moisés, mas o rejeitaram e, no seu coração, voltaram para o Egito,
40 Ɛ ɓo nje lɛpɔ nyɛ *Arɔn nde: ‹Kelɔ ɓaŋa ɓenjambiyɛ ɓe ta ɗiyɔ nɛ wusɛ, kɛto ndana Mɔyisi te ɛ soŋma wusɛ kɛ Ejipt kɔ, wusɛ yeti kɛ duwɛ yasi te yi ɗyaŋma nyɛ kɛ́ na.›
40 dizendo a Arão: “Faça para nós deuses que vão adiante de nós; porque, quanto a este Moisés, que nos tirou da terra do Egito, não sabemos o que lhe aconteceu.”
41 Ɗete, ɛ ɓo tuyɛ yekambiyɛ mɔnɔ nday, ɛ ɓo kelɛ sadaka nyɛ yasi yinɔri yi ɓo tikɛ temɔ kɛte kɛ́. Ɛ ɓo sosa kɛ yasi te yi ɓo kelma nɛ mɛɓɔ man kɛ́.
41 Naqueles dias, fizeram um bezerro e ofereceram sacrifício ao ídolo, alegrando-se com as obras das suas mãos.
42 Ndana, ɛ Njambiyɛ soŋɛ misi kɛ yotu yan tikɔ ɓo kelɔ nde, ɓo pâŋ kelɔ mɛsay nyɛ ɓuɗya mɛyasi hɛnɛ te yi ɗiyɛ kɛ kwey kɛ́. Yo kelnama ɗete ɓeŋgwɛ yasi te yi yo kɛtinate kɛ mɛkana mɛ ɓotu ɓe punja mɛlɛpi mɛ Njambiyɛ kɛ́. Yo kɛtinate nde: ‹Wunɛ ɓotu ɓe kandɔ Isarayɛl, kɛ mɛsew kamɔni te yi wunɛ kwaŋɗya kɛ mɔy koŋgor kɛ́, ’wunɛ kilma ka yiŋa ŋgiŋ ɓenyamɔ nyɛ mi nɛ sadaka?
42 Mas Deus se afastou e os entregou à adoração das estrelas do céu, como está escrito no Livro dos Profetas: “Ó casa de Israel, será que foi para mim que vocês ofereceram vítimas e sacrifícios no deserto, durante quarenta anos?
43 Ma wunɛ kpalma soɓɛ tu̧ te yi ɓo kelma nɛ lambɔ yí ɓakiɗye nɛ njambiyɛ te yi ɓo jeɓa nde Mɔlɔk kɔ kɛndɔ nɔ, soɓɛ sendi yekambiyɛ sisɔ̧ nde njambiyɛ wun yi wunɛ jeɓa nde Refan kɔ. Wunɛ kelma yekambiyɛ mɛyasi mɛnɔri kanɔ yo. Ɗete, mi ta kwaŋɗye wunɛ kɛnjɛ lɔndunate kɛ mbɛy mɛbɔnɛ kɛ kɔŋ Babilɔn.›
43 Não é verdade que vocês levantaram o tabernáculo de Moloque e a estrela de Renfã, o deus de vocês, imagens que vocês fizeram para as adorar? Por isso, vou mandar vocês ao exílio para além da Babilônia.”
44 «Kɛ ŋgimɔ te yi ɓesaŋmbambɔ ɓusu ɓa̧ nɔ kɛ mɔy koŋgor kɛ́, ɓo ɓa̧ nɛ tu̧ te yi ɓo kelma nɛ lambɔ kɛ́. Mɛkana mɛ mbon te yi Njambiyɛ kelma kɛ́ ɓa̧ kɛ mɔyte. Ɓo kelma tu̧ te ɓeŋgwɛ yekambiyɛ te yi Njambiyɛ teɗya Mɔyisi nde, a kêl ɗete kɛ́.
44 — O tabernáculo do testemunho estava entre nossos pais no deserto, como havia ordenado aquele que disse a Moisés que o fizesse segundo o modelo que tinha visto.
45 Kɛ kɔŋte, ɛ ɓesaŋgwɛ ɓusu ɓu̧ tu̧ te. Ɛ Yosuwa kɛndɛ nɛ ɓo kumɔ kɛ mɛnɛti mɛte yi Njambiyɛ ɗuɗya ɓesa ɓete kɛ mbɔmbu yan kɛ́. Tu̧ te ɗiyma kumɔ kɛ ŋgimɔ Davit.
45 Também nossos pais, com Josué, tendo recebido o tabernáculo, o levaram, quando tomaram posse das nações que Deus expulsou da presença deles. Foi assim até os dias de Davi,
46 Njambiyɛ jayma nyɛ. Ɛ Davit ŋgwɛta nɛ Njambiyɛ nde, a ta sumɔ tu̧ nyɛ Njambiyɛ te ɛ Yakɔp.
46 que obteve o favor de Deus e pediu autorização para construir uma casa para o Deus de Jacó.
47 Yasi wɛtɛ, yo Salomɔŋ nje sumɔ tu̧ te nyɛ Njambiyɛ.
47 Mas foi Salomão quem lhe edificou a casa.
48 Ko ɓɛkɔ ɗete, Njambiyɛ te ɛ kwaŋma mɛyasi hɛnɛ kɛ kwey ti jóŋnaŋgwɛ kɛ mɛtu̧ mɛte yi mumɔ sumɛ nɛ ɓɔ kɛ́ na. Mɔ punja mɛlɛpi mɛ Njambiyɛ kɛ lɛpɔ nde: ‹Baba Mbokɔ nde:
48 Entretanto, o Altíssimo não habita em casas feitas por mãos humanas. Como diz o profeta:
49 Mi ɗíy kɛ ɗyoɓɔ, mɛkol mɛmbɛ kɛ natɛ mɛnɛti. Yo kwalɔ tu̧ te yɛn yi wunɛ yakama sumɔ nyɛ mi kɔ? Yo kwalɔ mbɛy te yɛn yi mi yakama ɗiyɔ kɛte kɛ́?
49 “O céu é o meu trono, e a terra é o estrado dos meus pés. Que casa vocês edificarão para mim, diz o Senhor, ou qual é o lugar do meu repouso?
50 ’Yeti mi kusɛ mɛyasi mɛnɔri hɛnɛ na?› »
50 Não é fato que a minha mão fez todas estas coisas?”
51 Ɛ Itɛn nje kɛ̀ mbɔmbu lɛpɔ nde: «Wunɛ nɛ mbandɔ, wunɛ yeti kɛ jayɛ mɛlɛpi mɛ Njambiyɛ na! Wunɛ ti wóku pɛ̧ na! Mɛtu hɛnɛ wunɛ yeti kɛ kwaɗyɛ wokɔ yasi te yi Kimɔ Sisiŋ lɛpɛ kɛ́ na, wunɛ ndi nda ɓesaŋmbambɔ ɓun!
51 — Homens teimosos e incircuncisos de coração e de ouvidos, vocês sempre resistem ao Espírito Santo. Vocês fazem exatamente o mesmo que fizeram os seus pais.
52 Yo mɔ punja mɛlɛpi mɛ Njambiyɛ te nda yi ɓesaŋmbambɔ ɓun tì teɗye nyɛ mɛbɔnɛ kɔ? Ɓesaŋmbambɔ ɓun woma ɓotu ɓe punja mɛlɛpi mɛ Njambiyɛ ɓe kandima lɛpɔ njombu yaŋa nde, wɛtɛ mɔ te ɛ nɛ ŋgbeŋ kɔ ta nje. Ndana, yo wunɛ nje ɗyaŋgwɛ ŋgbeŋ mɔ kɔ wo nyɛ.
52 Qual dos profetas os pais de vocês não perseguiram? Eles mataram os que anteriormente anunciavam a vinda do Justo, do qual vocês agora se tornaram traidores e assassinos,
53 Njambiyɛ kwaŋɗya mɛmboŋga mɛnɛ nyɛ wunɛ kɛ numbu ɓejaki ɓenɛ. Ko ɓɛkɔ ɗete, wunɛ tì ɓakiɗye yo na!»
53 vocês que receberam a lei por ministério de anjos e não a guardaram.
54 Kɛ ɓotu ɓete ɓe ɓa̧ kɛ nyaŋgwɛ jɔsi Ɓeyudɛn ɓaka ma wokɔ ɗete kɛ́, ɛ ɓoku nyiŋɛ to yan. Ɛ ɓo nyambɛ mɛsu̧ nɛ ŋgambi suŋgwɛ nɛ Itɛn.
54 Ao ouvirem isto, ficaram com o coração cheio de raiva e rangiam os dentes contra ele.
55 Yasi wɛtɛ, Kimɔ Sisiŋ ɓa̧ tondunate kɛ yotu nɛ. Ɛ nyɛ kaŋɛ misi ɓɛŋɛ ɗyoɓɔ, ɓɛŋɛ nyaŋgwɛ mɛluksa mɛ Njambiyɛ, ɓɛŋɛ sendi Yesus tɛmnate kɛ mbam ɓɔ Njambiyɛ.
55 Mas Estêvão, cheio do Espírito Santo, fitou os olhos no céu e viu a glória de Deus e Jesus, que estava à direita de Deus.
56 Ndana, ɛ nyɛ lɛpɛ nde: «Wunɛ pâŋ laɗye, mi kɛ ɓɛŋɛ ɗyoɓɔ nyasɛ kɛ misi mɛmbɛ, ɓɛŋɛ sendi *Mɔnɔ mumɔ tɛmnate kɛ mbam ɓɔ Njambiyɛ.»
56 Então disse: — Eis que vejo os céus abertos e o Filho do Homem, em pé à direita de Deus.
57 Kɛ ɓo ma wokɔ ɗete kɛ́, ɛ ɓo kembiɗya ɓeyate ɗiɓɔ mɛtɔ. Ɛ ɓo hɛnɛ ŋgbɔ sɛɗyɛ kɛ̀ kɛ yotu Itɛn.
57 Eles, porém, gritando bem alto, taparam os ouvidos e, unânimes, avançaram contra ele.
58 Ɛ ɓo nambɛ nyɛ jisɛ nɛ nyɛ kɛ mɔy ɗya kɛ̀ lu̧ nyɛ nɛ mɛtari wo. Ɓotu ɓete ɓe ɓa̧ kɛ mɛkele mɛnɔri ɓaka sɔruma mɛlambɔ man kɛ̀ jokwɛ nyɛ wɛtɛ gwanjɔ nde Sol.
58 E, expulsando-o da cidade, o apedrejaram. As testemunhas deixaram as capas deles aos pés de um jovem chamado Saulo.
59 Kɛ ŋgimɔ te yi ɓo ɓa̧ kɛ lu̧ Itɛn nɛ mɛtari kɛ́, ɛ nyɛ ŋgwɛta nɛ Njambiyɛ lɛpɔ nde: «Kumande Yesus, ɓoŋgɔ sisiŋ mbɛ!»
59 E enquanto o apedrejavam, Estêvão orava, dizendo: — Senhor Jesus, recebe o meu espírito!
60 Kɛ kɔŋte, ɛ nyɛ kusɛ mɛɓɔŋ kɛ mɛnɛti lɛpɔ nɛ mɛn kɛ kwey nde: «Nyaŋgwɛ Kumande, ɓɛŋa ɓotu ɓaka nɛ ŋgwɛtɛ kɛ ɓeya yasi te yikɛ yi ɓo kelɛ kɛ́!» Kɛ nyɛ ma si lɛpɔ ɗete kɛ́, ɛ sɔŋ ɓu̧ nyɛ.
60 Então, ajoelhando-se, gritou bem alto: — Senhor, não os condenes por causa deste pecado! E, depois que ele disse isso, morreu.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Atos 7, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.