Romanos 9
Topẽ vĩ rá (KGPNT) vs NVT
1 Nén ũ tó sór inh mũ gé, ha mẽ. Cristo vỹ ki kanhró nĩ, sỹ tónh ke mũ tag. Sỹ ki hã ke vẽ, ón tũ sóg nĩgtĩ, kỹ Topẽ kuprĩg vỹ inh mỹ: “ki hã ã tóg tó,” he tĩ gé.
1 Digo-lhes a verdade, tendo Cristo como testemunha, e minha consciência e o Espírito Santo a confirmam.
2 — ausente —
2 Meu coração está cheio de amarga tristeza e angústia sem fim
3 — ausente —
3 por meu povo, meus irmãos judeus. Eu estaria disposto a ser amaldiçoado para sempre, separado de Cristo, se isso pudesse salvá-los.
4 isỹ tỹ ag mré Israel krẽ nĩn kỹ. Tỹ ag tóg Topẽ krẽ ja nỹtĩ vẽ, kỹ tóg ag mỹ ã jykre tar ven ja nĩ gé. Ag mré vẽnh jykre tỹ hẽn ri ke han ja tóg nĩgtĩ, ag jyvẽn ja tóg nĩgtĩ gé, kỹ ti vĩ tó tĩ ag vỹ rán ja nĩgtĩ gé, Topẽ vĩ ti. Ti jo ĩn pẽ han ja ag tóg nĩgtĩ, Jerusalém tá, krẽm nén ũ kar pũn jafã. Ag mỹ tóg ã tỹ nén han ke ti kãmén ja nĩgtĩ.
4 Eles são o povo de Israel, escolhidos para serem filhos adotivos de Deus. Ele lhes revelou sua glória, fez uma aliança com eles e lhes deu sua lei e o privilégio de adorá-lo e receber suas promessas.
5 Ẽg jóg'jóg ve ag, ũ tỹ vãsỹ Topẽ mré vẽmén tĩ ag vỹ ag jóg'jóg ve nỹtĩ gé, kỹ Cristo vỹ tỹ ag kã ũ nĩ gé, ag kanhkã, ti tỹ ga kri tĩg kỹ. Ẽg kri ke kar vẽ, Cristo ti, Topẽ ti. Ti hã mỹ ẽg vĩ há han ke mũ, to ẽg krónh ke vãnh nỹtĩ, ga kri, kanhkã tá ke gé, ti mỹ vĩ há han to. Amém.
5 Do povo de Israel vêm os patriarcas, e o próprio Cristo, quanto à sua natureza humana, era israelita. E ele é Deus, aquele que governa sobre todas as coisas e é digno de louvor eterno! Amém.
6 Jesus kato tẽ ag tóg nỹtĩ ha, Israel ag, Topẽ tỹ ag jyvẽn ja ra. Hã kỹ tóg Topẽ tỹ ag mỹ tó há han ja tũ nĩ ve nĩ. Hã tũ vẽ hã ra. Ag hã ne to jykrén há han ja tũ nĩ', ti tỹ ag mỹ tó há han ja ra. Ẽg tỹ to jykrén há han kỹ ẽg Israel ag jykre ki kanhrãn mũ, ha mẽ: Israel krẽ ũ tóg tỹ Topẽ krẽ pẽ tũ nỹtĩ, ha mẽ.
6 Acaso Deus deixou de cumprir sua promessa a Israel? Não, pois nem todos os descendentes de Israel pertencem, de fato, ao povo de Deus.
7 Hã ra ag tóg: “Abraão vỹ tỹ ẽg jóg'jóg ve nĩ,” he tĩ, “hã kỹ ẽg tóg tỹ Topẽ krẽ nỹtĩ, Abraão tugnĩn,” he ag tóg tĩ. Kygnẽ kỹ ag tóg tag tó tĩ, ha mẽ. Topẽ tóg Abraão mỹ: “ã kósin tỹ Isaque krẽ vỹ tỹ ã krẽ pẽ nỹtĩnh mũ,” he ja nĩ.
7 Só porque são descendentes de Abraão não significa que são, verdadeiramente, filhos de Abraão. Pois as Escrituras dizem: “Isaque é o filho de quem depende a sua descendência”.
8 Hã ra Abraão vỹ krẽ e han ja nĩgtĩ, kósin pir tũ ti nĩ. Hã kỹ Abraão krẽ ũ vỹ tỹ Topẽ krẽ tũ nỹtĩ, Abraão tỹ ag han ja ra. Ũ tỹ Topẽ ki ge kỹ nỹtĩ ag hã vỹ tỹ Topẽ krẽ nỹtĩ, Topẽ tỹ ũn kuprẽg ja ag.
8 Isso significa que os descendentes físicos de Abraão não são, necessariamente, filhos de Deus. Apenas os filhos da promessa são considerados filhos de Abraão.
9 Topẽ vỹ Abraão mỹ: “prỹg tũg kỹ sóg ã venh kãtĩg mãn ke mũ, kỹ Sara fi kósin vỹ kã nỹnh mũ sir, ha vemnĩ,” he ja nĩ. Topẽ tỹ Abraão mỹ Isaque mur ke tó jan hã vẽ, ti tỹ Isaque hã kuprẽg jan kỹ.
9 Pois Deus havia prometido: “Voltarei por esta época, e Sara terá um filho”.
10 Kỹ tóg ge nĩ gé, ẽg tỹ Rebeca fi krẽ to jykrén kỹ, Isaque prũ fi. Krẽ vẽgni han ja fi nĩ, kỹ ag tóg tỹ ẽg jóg tỹ Isaque krẽ kar nỹtĩ, ũn vẽgni ja ag.
10 Esse fato não é único. Também Rebeca ficou grávida de nosso antepassado Isaque e deu à luz gêmeos.
11 — ausente —
11 Antes de eles nascerem, porém, antes mesmo de terem feito qualquer coisa boa ou má, ela recebeu uma mensagem de Deus. (Essa mensagem mostra que Deus escolhe as pessoas conforme os propósitos dele
12 — ausente —
12 e as chama sem levar em conta as obras que praticam.) Foi dito a Rebeca: “Seu filho mais velho servirá a seu filho mais novo”.
13 Hã kỹ tag tóg rán kỹ nĩ gé, Rebeca fi krẽ ẽn ag to, ha mẽ: “Jacó to inh há nĩ, hã ra sóg ti jo mur ja tỹ Esaú to kórég nĩ,” he ja tóg nĩ, Topẽ vĩ rán ki.
13 Nas palavras das Escrituras: “Amei Jacó, mas rejeitei Esaú”.
14 Kỹ Judeu ag hỹn inh mỹ: “Topẽ jykre vỹ há tũ nĩ,” he sór mũ. “Kuryj tũ ti nĩ, ti tỹ vẽsóg ki nén to jykrén sór kỹ, ti tỹ ũn kuprẽg mũ ẽn to,” he ag hỹn tĩ. Hã tũ vẽ hã ra.
14 Estamos dizendo, então, que Deus foi injusto? Claro que não!
15 Hã kỹ tóg Moisés mỹ: “isỹ ũn jagãgtãn sór mũ ẽn hã jagãgtãn jé sóg ke mũ,” he ja nĩ, Topẽ ti.
15 Pois Deus disse a Moisés: “Terei misericórdia de quem eu quiser, e mostrarei compaixão a quem eu quiser”.
16 Ẽg tỹ to vãsãn tũ vẽ, ẽg tỹ to tar nĩnh ke tũ vẽ. Topẽ tỹ vẽsóg ki ẽg jagãgtãn hã vẽ.
16 Portanto, a misericórdia depende apenas de Deus, e não de nosso desejo nem de nossos esforços.
17 Hã kỹ ga tỹ Egito tá pã'i tỹ Faraó to tag tóg rán kỹ nĩ gé, ha mẽ. “Ũn tar vỹ tỹ inh nĩ,” he ja ti nĩ, Topẽ ti, Faraó mỹ. “Ã tỹ sóg ũn tar han, vẽnh kar tỹ isỹ tỹ ũn tar nĩ tag ki kanhró nỹtĩ jé, isỹ ã vóg kónãn to, ã tar jẽ ra. Vẽnh kar tỹ inh jyjy mẽnh ke vẽ, hã jé sóg ã fẽg,” he ja ti nĩ, vãsỹ, Topẽ ti, Faraó mỹ.
17 Pois as Escrituras afirmam que Deus disse ao faraó: “Eu o coloquei em posição de autoridade com o propósito de mostrar em você meu poder e propagar meu nome por toda a terra”.
18 Hã kỹ, Topẽ tỹ ũn jagãgtãn sór nĩn kỹ tóg ti jagãgtãn tĩ sir. Hã ra tóg ũ tỹ mẽ jãvãnh ẽn ti kutu kãfór han mũ sir, Faraó ri ke.
18 Como podem ver, ele escolhe ter misericórdia de alguns e endurecer o coração de outros.
19 Kỹ Judeu ag hỹn inh mỹ: “kỹ ẽg hỹn Topẽ tỹ ẽg kuprẽg tũ tugrĩn kutu nỹtĩnh mũ,” he sór mũ. “Ti tugnĩn ke vẽ. Kỹ ti tỹ ne jé ẽg vóg kónãn sór nẽ?” he sór ag hỹn mũ, ón kỹ Topẽ to vĩn kỹ.
19 Mas algum de vocês dirá: “Então por que Deus os culpa? Não estão apenas cumprindo a vontade dele?”.
20 Ha vé, ẽprã ke vỹ tỹ ẽg nỹtĩ. Ti vĩ kafãn ke tũ pẽ ẽg tóg nĩ. Ti kamẽg jé ẽg tóg ke mũ. Ã tỹ nén han sór mũ ẽn han ti tĩ.
20 Ora, quem é você, mero ser humano, para discutir com Deus? Acaso o objeto criado pode dizer àquele que o criou: “Por que você me fez assim?”
21 Go'or ũ tỹ ẽg kukrũ sĩnvĩ han tĩ, ũ tỹ ẽg kukrũ kórég han tĩ. Ẽg tỹ nén han sór mũ ẽn han ẽg tóg tĩ.
21 O oleiro não tem o direito de usar o mesmo barro para fazer um vaso para uso especial e outro para uso comum?
22 Topẽ vỹ ẽg rãnhrãj tag ri ke han tĩ gé. Ti tỹ nén han sór mũ ẽn han ti tĩ, ẽg tỹ, ẽg tỹ ti mỹ go'or tỹ kukrũ ri ke nỹtĩn kỹ. Ũ ag to tóg jũ tĩ, ẽg kar tỹ ag ki ti tar nĩ to jykrén jé, ti jũ ẽn ti, Topẽ ti. Kỹ tóg kãnhmar ag to jũnh ke vẽ vẽ, hã ra tóg ver ag to fe mág nĩ, ag kórég tãvĩ nỹtĩ ra, ti tỹ ũ to jũnh ke mũ ag. Hã ra tóg ag vóg kónãn ke mũ, ha vemnĩ.
22 Da mesma forma, Deus tem o direito de mostrar sua ira e seu poder, suportando com muita paciência aqueles que são objeto de sua ira, preparados para a destruição.
23 Kỹ tóg ũ ag jagãgtãn mũ gé, vẽnh kar tỹ ag ki Topẽ tỹ tỹ ũn há tãvĩ nĩ to jykrén jé, ẽg há kar kãfór. Hã jé tóg ag kuprẽg ja nĩgtĩ. Ti tỹ ag tỹ ũn mág han sór vẽ, ti mré.
23 Ele age desse modo para que as riquezas de sua glória brilhem com esplendor ainda maior sobre aqueles dos quais ele tem misericórdia, aqueles que ele preparou previamente para a glória.
24 Ẽg hã vẽ sir, ũn kuprẽg kỹ nỹtĩ tag ag. Hã kỹ tóg ẽg mỹ vẽnh vĩ jẽnẽ. Judeu ag kãmĩ tóg ẽg mỹ vẽnh vĩ jẽnẽ, fóg ag kãmĩ ke gé, kanhgág ag kãmĩ ke gé, ti tỹ ẽg jagãgtãn sór kỹ.
24 E nós estamos entre os que ele chamou, tanto dentre os judeus como dentre os gentios.
25 Hã kỹ Oséias tóg tag tó ja nĩ, ha mẽ. “Vãsỹ ag vỹ tỹ inh mré ke tũ ja nỹtĩ, hã ra sóg ag mỹ: “inh mré ke vỹ tỹ ãjag nỹtĩnh mũ ha, isũ ag,” he sór mũ, he ti, Topẽ ti,” he ja tóg nĩgtĩ, Oséias ti. “Vãsỹ sóg ag to há tũ ja nĩgtĩ, hã ra sóg ag to há nĩnh mũ ha,” he ti.
25 A esse respeito, Deus diz na profecia de Oseias: “Chamarei ‘meu povo’ aqueles que não eram meu povo, e amarei aqueles que antes eu não amava”.
26 “Vãsỹ sóg ag mỹ: “ãjag pi(jé) tỹ isũ nỹtĩ',” he ja nĩgtĩ. Hã ra sóg ag mỹ: “Topẽ krẽ vỹ tỹ ãjag nỹtĩnh mũ,” henh ke mũ, “ũn rĩr nĩ ẽn krẽ vỹ tỹ ãjag nỹtĩnh mũ,” he jé sóg ke mũ ag mỹ,” he ti, Topẽ ti,” he ja tóg nĩ, Oséias ti. Ti tỹ ũ tỹ ũri Cristo ki ge kỹ nỹtĩ ag kãmén hã vẽ.
26 E também: “No lugar onde lhes foi dito: ‘Vocês não são meu povo’, eles serão chamados ‘filhos do Deus vivo’”.
27 Kỹ Isaías vỹ Israel krẽ ag to tag tó, ha mẽ: “e ag nỹtĩ, Israel krẽ ag, rỹnhrỹj e nĩ ẽn ri ke, goj kãmĩ pó rynhryj e nĩ ẽn ri ke. Ge ra ag pipir nỹtĩnh mũ, ũn krenkren ke mũ ag.
27 E, a respeito de Israel, o profeta Isaías clamou: “Embora o povo de Israel seja numeroso como a areia do mar, apenas um remanescente será salvo.
28 Topẽ vỹ kãnhmar ã tỹ nén tó ja ẽn han ke mũ, ga tag ki, kỹ tóg ag vóg kónãn kãn ke mũ, ũn e ẽn ag, ag kórég nỹtĩn kỹ,” he ja ti nĩ, Isaías ti.
28 Pois o Senhor executará sua sentença sobre a terra de modo rápido e decisivo”.
29 Kỹ tóg tag tó ja nĩ gé, ha mẽ: “ẽg tũg kãn kren ti, Topẽ ti, vẽnh kar kri nĩ ẽn ti. Hã ra tóg ẽg kãmĩ ũn pipir krenkren han ja nĩgtĩ. Cidade tỹ Sodoma tá ke ag tũg kãn ja tóg nĩ, Topẽ ti, cidade tỹ Gomorra tá ke ag ke gé. Kỹ tóg ẽg tũg kãn kren gé, ag ri kén, hã ra tóg ẽg kãmĩ ũ krenkren han mũ,” he ja tóg nĩ, Isaías ti.
29 E, como Isaías tinha dito em outra passagem: “Se o Senhor dos Exércitos não houvesse poupado alguns de nossos filhos, teríamos sido exterminados como Sodoma e destruídos como Gomorra”.
30 Oséias mré Isaías ag tỹ tó mũ vỹ ge nĩ, ha mẽ. Fóg ag, kanhgág ag pi(jé) vẽnh jykre kuryj nón mũ ja nĩgtĩ'. Ge ra Topẽ tóg ag jagãgtãn kỹ ag mỹ vẽnh pãte fón mũ ha, ag tỹ Jesus ki rã kỹ.
30 Que significa tudo isso? Embora os gentios não buscassem seguir as normas de Deus, foram declarados justos, e isso aconteceu pela fé.
31 Ag jãvo Israel krẽ ag vỹ ãjag jykre hã tỹ Topẽ tỹ ag jyvẽn ki króm sór ja nĩgtĩ. “Ti vĩ han ẽg tĩ, kỹ tóg ẽg to há nĩ,” he ag tóg tĩ. Hã ra ag tóg ki króm kãn ja tũ nĩ, hã kỹ Topẽ tóg ag to há tũ nĩ, jérĩn mỹ.
31 Já o povo de Israel, que se esforçou tanto para cumprir a lei a fim de se tornar justo, nunca teve sucesso.
32 Hẽ ri ken kỹ hỹn'? Ag tỹ ti ki ge ja tũ nĩn kỹ, hã kỹ tóg ag mỹ vẽnh pãte fón ja tũ nĩ gé. Ag tỹ vẽsóg ki Topẽ jykre ki króm sór ja vẽ. Hã kỹ ag tóg ón kỹ ki króm ja nĩgtĩ. Hã kỹ ag tóg Cristo kato tẽ nỹtĩ.
32 Por que não? Porque tentaram se tornar justos por meio de suas obras, e não pela fé. Tropeçaram na grande pedra em seu caminho,
33 Hã kỹ tag tóg rán kỹ nĩ, Jesus Cristo to, ha mẽ. “Pãnónh sĩ tỹ Sião pénĩn cidade ki sóg pó nĩm mũ, ag tỹ tỹ krĩm ke jé. Kỹ ag tóg, pãró tag tỹ ag tóg krĩm ke kỹ vár ke mũ sir. Hã ra ũ tỹ ti ki rã mũ vỹ ã tỹ nén ve sór mũ ẽn venh ke mũ,” he ja ti nĩ, Topẽ vĩ rán ki, Jesus Cristo to.
33 e a esse respeito as Escrituras afirmam: “Ponho em Sião uma pedra que os faz tropeçar, uma rocha que os faz cair. Mas quem confiar nele jamais será envergonhado”.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Romanos 9, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.