Romanos 4
Topẽ vĩ rá (KGPNT) vs NTLH
1 Kỹ Judeu ag hỹn inh mỹ: “ẽg jóg'jóg ve pẽ tỹ Abraão hỹn hẽ ri ke tĩ?” he sór mũ.
1 Então o que é que podemos dizer de Abraão, o antepassado de nossa raça? O que foi que ele conseguiu?
2 — ausente —
2 Se foi por causa das coisas que ele fez que Deus o aceitou, então ele teria motivo para se orgulhar, mas não para se orgulhar diante de Deus.
3 — ausente —
3 Pois o que é que as Escrituras Sagradas dizem? Elas dizem: “Abraão creu em Deus, e por isso Deus o aceitou.”
4 Hã vé, ẽg rãnhrãj to ẽg tóg ẽg rãnhrãj kaja vég tĩ. Fagrĩnh mỹ ke tũ vẽ, ẽg rãnhrãj kaja ti.
4 O salário que o trabalhador recebe não é um presente, mas é o pagamento a que ele tem direito por causa do trabalho que fez.
5 Topẽ jykre vỹ ge tũ nĩgtĩ. Ẽg tỹ ti ki ge kỹ ẽg tóg ti mỹ tỹ, ũn há nỹtĩ. Ẽg tỹ ti ki ge tugrĩn tóg ẽg mỹ vẽnh pãte fón tĩ, ẽg tỹ ti vĩ mranh ja ti. Ẽg rãnhrãj pijé'. Topẽ tỹ nén han mũn hã vẽ.
5 Porém a pessoa que não põe a sua esperança nas coisas que faz, mas simplesmente crê em Deus, é a fé dessa pessoa que faz com que ela seja aceita por Deus, o Deus que trata o culpado como se ele fosse inocente.
6 Hã kỹ vãsỹ ẽg pã'i tỹ Davi tóg tó ja nĩgtĩ gé. Ũ tỹ nén ũ kórég han tĩ ẽn to tóg vĩ há han ja nĩ, Davi ti. Topẽ vỹ ẽg mỹ vẽnh pãte fón tĩ, ẽg tỹ ti vĩ mranh ja ti. Topẽ tỹ ũn mỹ vẽnh pãte fón ja ẽn to Davi tóg tag tó ja nĩgtĩ, ha mẽ:
6 E isso foi o que Davi queria dizer quando falou da felicidade daqueles que Deus aceita, sem levar em conta o que eles fazem.
7 “Topẽ vỹ ẽg ve há han ke mũ, hã kỹ tóg ẽg mỹ ẽg tỹ ti vĩ mranh ja ẽn tỹ vẽnh pãte fón tĩ. Kỹ ẽg ve mãn ke tũ nĩ ha, ẽg jykre pãno ja ẽn ti, ti tỹ vẽnh pãte fón kỹ nĩn kỹ.
7 Davi disse: “Feliz aquele cujas maldades Deus perdoa e cujos pecados ele apaga!
8 Topẽ vỹ ẽg ve há han ke mũ, hã kỹ tóg ẽg mỹ ẽg tỹ ti vĩ mranh ja ẽn kaja kórég ẽn ven ke tũ pẽ nĩ,” he ja tóg nĩgtĩ, Davi ti.
8 Feliz aquele que o Senhor não acusa de cometer pecado!”
9 Kỹ Judeu ag hỹn inh mỹ: “Davi hỹn ũ tỹ hẽ to tag tó ja nĩgtĩ'?” he sór mũ. “Judeu jykre han mũ ag to ke mỹ vó, ag jykre han tũ ag to ke mỹ vó?” he sór ag hỹn mũ. Ẽg kar to ke vẽ. Hã vẽ, Abraão to sóg: “ti tỹ Topẽ ki rã tugrĩn tóg tỹ Topẽ mỹ ũn há nĩ,” he ja nĩ.
9 Será que essa felicidade de que Davi falou existe somente para os que são circuncidados ? É claro que não! Ela existe também para os que não são circuncidados. Pois já citamos as Escrituras Sagradas, que dizem: “Abraão creu em Deus, e por isso Deus o aceitou.”
10 Kỹ ti jykre tỹ Topẽ mỹ kuryj nĩ ẽn kã ti mỹ Judeu ag jykre han kỹ tĩ nĩ', Abraão ti'? Vó, ẽn kã ti ẽg jykre han tũ nĩ ver. Ẽn kã ti ã gré junun fár kym ja tũ nĩ ver.
10 Quando foi que isso aconteceu? Foi antes ou depois de Abraão ser circuncidado? Foi antes e não depois.
11 Topẽ vỹ ti mỹ vẽnh pãte fón, ti tỹ ti ki rã tugnĩn, ti tỹ ver Israel ag jykre ki kagtĩg nĩn kã. Ti mỹ vẽnh pãte fón kar kỹ Topẽ tóg ti mỹ ẽg jykre tag nĩm ja nĩ, ti tỹ ã gré junun fár kym jé sir, vẽnh kar tỹ ti jykre há nĩ ki kanhrãn jé. Hã kỹ tóg tỹ ũ tỹ Topẽ ki ge mũ kar jóg nĩ sir, Abraão ti, ag tỹ Judeu ag jykre han tũ ra, ag tỹ ãjag fár kym tũ ra ke gé. Topẽ ki ge kỹ ẽg tóg Topẽ mỹ tỹ ũn há nỹtĩ, Abraão ri ke.
11 Ele foi circuncidado mais tarde. E a sua circuncisão foi um sinal para provar que Deus aceitou Abraão porque ele tinha fé; e isso aconteceu quando ele ainda não havia sido circuncidado. Assim Abraão é o pai espiritual de todos os que creem em Deus e são aceitos por ele, mesmo que não sejam circuncidados.
12 Kỹ tóg tỹ Judeu jykre han mũ ag jóg'jóg ve pẽ nĩ gé sir, Abraão ti, ag tỹ ti mré Topẽ ki ge kỹ. Judeu jykre han to hã tóg Topẽ ki rã, ẽg jóg tỹ Abraão ti. Kỹ ẽg tỹ Topẽ ki ge kỹ tóg tỹ ẽg jóg pẽ nĩ gé sir, ẽg tỹ tỹ Judeu krẽ nỹtĩ ra Topẽ ki ge kỹ nỹtĩn kỹ.
12 Ele é também o pai dos que são circuncidados. Não apenas porque são circuncidados, mas porque vivem a mesma vida de fé que Abraão, o nosso pai, viveu antes de ter sido circuncidado.
13 Topẽ vỹ Abraão mỹ: “ã krẽ vỹ ga kar mĩ mũnh mũ, kỹ tóg tỹ ag tũ kar nĩnh mũ,” he ja nĩgtĩ. Ti tỹ Topẽ vĩ kri fi tugrĩn tóg ti mỹ tag tó. Vẽnh jykre si ki króm tugnĩn ke pijé'. Ti tỹ Topẽ ki rã kỹ tóg ti mỹ tỹ ũn há nĩ, hã kỹ Topẽ tóg ti mỹ tag tó ja nĩ.
13 Deus prometeu a Abraão e aos seus descendentes que o mundo ia pertencer a eles. Essa promessa foi feita não porque Abraão tinha obedecido à lei , mas porque ele havia crido em Deus e havia sido aceito por ele.
14 — ausente —
14 Pois, se aqueles que obedecem à lei vão receber o que Deus prometeu, então a fé é inútil, e a promessa de Deus não tem valor.
15 — ausente —
15 Pois a lei traz o castigo de Deus. Mas, onde não existe lei, também não existe desobediência à lei.
16 Hã ra tóg ẽg mỹ: “ha inh ki rã, sỹ ãjag mỹ nén ũ há ẽn han jé, ãjag tỹ inh ki ge tugrĩn,” he ja nĩgtĩ. Ti tỹ ẽg jagãgtãn hã vẽ. Topẽ tóg Abraão krẽ kar ag mỹ vin sór mũ, ã tỹ nén tó ja ẽn. Ti pi(jé) Judeu jykre han mũ ag tãvĩ mỹ vin sór mũ'. Ũ tỹ Abraão ri ke Topẽ ki ge mũ ag mỹ tóg vin sór mũ gé, Topẽ ti. Ẽg kar jóg'jóg ve vỹ tỹ ti nĩ, Abraão ti.
16 Portanto, a promessa de Deus depende da fé, a fim de que a promessa seja garantida como presente de Deus a todos os descendentes de Abraão. Ela não é somente para os que obedecem à lei, mas também para os que creem em Deus como Abraão creu, pois ele é o pai espiritual de todos nós.
17 — ausente —
17 Como dizem as Escrituras Sagradas : “Eu fiz de você o pai de muitas nações.” Assim a promessa depende de Deus, em quem Abraão creu, o Deus que ressuscita os mortos e faz com que exista o que não existia.
18 — ausente —
18 Abraão teve fé e esperança, mesmo quando não havia motivo para ter esperança, e por isso ele se tornou “o pai de muitas nações”. Como dizem as Escrituras: “Os seus descendentes serão muitos.”
19 — ausente —
19 Abraão tinha quase cem anos. Mas, mesmo quando ele pensou a respeito do seu corpo, que já estava como morto, ou quando lembrou que Sara não podia ter filhos, a sua fé não enfraqueceu.
20 — ausente —
20 Abraão não perdeu a fé, nem duvidou da promessa de Deus. A sua fé o encheu de poder, e ele louvou a Deus
21 “Topẽ vỹ ã tỹ nén tó ja han ki kanhró nĩ,” he ja ti nĩ, Abraão ti, to krónh ke tũ nĩn kỹ.
21 porque tinha toda a certeza de que Deus podia fazer o que havia prometido.
22 Tag hã tugnĩn tóg Topẽ mỹ tỹ ũn há nĩ, ti tỹ ã fe tỹ ti ki rãn kỹ.
22 Por isso Abraão, por meio da fé, “foi aceito por Deus.”
23 Topẽ vĩ tó tĩ ũ tóg Abraão to rán ja nĩ, Topẽ vĩ rán ki, ti tỹ Topẽ mỹ tỹ ũn há nĩ ti.
23 As palavras “foi aceito” não falam somente dele.
24 Hã ra tóg ẽg to rán ja nĩ gé. Topẽ mỹ ẽg tóg tỹ ũn há nỹtĩnh ke mũ gé, Abraão ri ke, ẽg tỹ ti ki ge kỹ. Hã kỹ tóg ẽg Senhor tỹ Jesus rĩn mãn ja nĩgtĩ, ti ter ja tá.
24 Falam também de nós, que seremos aceitos, nós os que cremos em Deus, o qual ressuscitou Jesus, o nosso Senhor.
25 Ẽg jagfy tóg ter ja nĩ, Jesus ti, ti tỹ ẽg tỹ Topẽ vĩ mranh tỹ tũg' he jé. Hã jé Topẽ tóg ti fẽg ja nĩ. Kỹ tóg ti rĩn mãn ja nĩ gé, ti tỹ ẽg mỹ vẽnh pãte fón jé, ẽg tỹ ti vĩ mranh ja ti.
25 Jesus foi entregue para morrer por causa dos nossos pecados e foi ressuscitado a fim de que nós fôssemos aceitos por Deus.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Romanos 4, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.