Romanos 7

SISIPAC AC ɊELIA (KGF) vs VC

Sair da comparação
VC Versão Católica
1 Alahécna, héna ac ninʒu onac qesi énécmizua, ini imi héna acnéŋ kekecginaguc kecʒu ionac sac maŋgoc waŋ énécmianʒac imi ménda ninʒu?
1 Ignorais, irmãos {falo aos que têm conhecimentos jurídicos}, que a lei só tem domínio sobre o homem durante o tempo que vive?
2 Embac euyaguc imi euya kekecyaguc kecanʒac nalé imuac sura igucnec sac héna acnéŋ dérécgé mianʒac. Waŋu euya humuyu eu iniŋac héna ac igucnec hulacmimia waŋanʒac.
2 Assim, a mulher casada está sujeita ao marido pela lei enquanto ele vive; mas, se o marido morrer, fica desobrigada da lei que a ligava ao marido.
3 Imuac bec, euya kerunec ic méŋ memaciguc imi embac kaiseroya ʒémimia wammac. Néŋ euya humumaciguc imi imuac héna ac igucnec hulacmimia wammac. Waŋu ic méŋ memac imi embac kaiseroya ménda wammac.
3 Por isso, enquanto viver o marido, se se tornar mulher de outro homem, será chamada adúltera. Porém, morrendo o marido, fica desligada da lei, de maneira que, sem se tornar adúltera, poderá casar-se com outro homem.
4 Imuac, alahécna, ini acguc Kristoac séwiguc toroqema héna acac muru unuhumumia wanʒu. Imi mia méŋ humuc igucnec ɋelima yarec iwac muru kemma neŋaŋ Anutuac niŋac wamma héla gocmia mihicŋiwiŋ niŋac imuhuc waŋ nénécmiyec.
4 Assim, meus irmãos, também vós estais mortos para a lei, pelo sacrifício do corpo de Cristo, para pertencerdes a outrem, àquele que ressuscitou dentre os mortos, a fim de que demos frutos para Deus.
5 Neŋaŋ séwininaiguc keriŋ imuaru imi képésicac siŋ héna acnéŋ héiɋeli nénécmianʒac iminéŋ séwininawac tasiaiguc ai meyu neŋaŋ imi héla gocmia humucac buŋa mihicŋiaŋiŋ.
5 De fato, quando estávamos na carne, as paixões pecaminosas despertadas pela lei operavam em nossos membros, a fim de frutificarmos para a morte.
6 Deguc neŋaŋ imi ɋaténénécmiyec imuac humudariŋ imuac niŋac héna ac igucnec hulac nénécmimia wanʒac, imuac niŋac neŋaŋ héna ac ooyawac haka wahalanéŋnec qahac, néŋ uŋawac haka ɋelianéŋnec weleŋ qewiŋ.
6 Agora, mortos para essa lei que nos mantinha sujeitos, dela nos temos libertado, e nosso serviço realiza-se conforme a renovação do Espírito e não mais sob a autoridade envelhecida da letra.
7 Imuac dimuhuc ʒéwiŋ? Héna ac iminéŋ képésic me? Qahac! Ic enia wambacnec imi képésic imi ménda niŋacgéwinec. Héna acnéŋ hémbaoc ménda wanna imuhuc ménda ʒéwacnec imi hémbaocac hénia ménda nimbinec.
7 Que diremos, então? Que a lei é pecado? De modo algum. Mas eu não conheci o pecado senão pela lei. Porque não teria idéia da concupiscência, se a lei não dissesse: Não cobiçarás {Ex 20,17}.
8 Waŋu képésicnéŋ naléya mihicŋima héna acnéŋnec ewa qerinaiguc hémbaoc hénia hénia mihicŋi néŋec. Hénia imi yomuhuc; Ic enia waŋu képésic acguc humu humumia wanʒac.
8 Foi o pecado, portanto, que, aproveitando-se da ocasião que lhe foi dada pelo preceito, excitou em mim todas as concupiscências; porque, sem a lei, o pecado estava morto.
9 Becnec héna ac ménda niŋtegiri nalé imuaru imi neŋ kekecnaguc keri. Waŋu héna acnéŋ haréyu képésicnanéŋ ɋelima yaru ni humuyi.
9 Quando eu estava sem a lei, eu vivia; mas, sobrevindo o preceito, o pecado recobrou vida,
10 — ausente —
10 e eu morri. Assim o mandamento, que me devia dar a vida, conduziu-me à morte.
11 — ausente —
11 Porque o pecado, aproveitando da ocasião do mandamento, seduziu-me, e por ele me levou à morte.
12 Imuac héna ac imi hélacnec téréya wanʒac. Ʒézépaŋ ac imi acguc téréya, solaŋ dindiŋa, ʒéma hiabia.
12 Por conseguinte, a lei é santa e o mandamento é santo, e justo, e bom...
13 Imuhuc waŋu iwawai hiabianéŋ melemma nuacmuru humucac buŋa waŋec me? Imuhuc wammacac séc qahac! Imi mia képésicna hémba képésic tanec wammac niŋac iwawai hiabia iminéŋ ni nuhumuyec. Imi mia képésicac nimba képésic réwéria tanec wammac niŋac héna acnéŋ ai meanʒac.
13 Então o que é bom tornou-se causa de morte para mim? De certo que não. Foi o pecado que, para se mostrar realmente pecado, acarretou para mim a morte por meio do que é bom, a fim de que, pelo mandamento, o pecado se fizesse excessivamente pecaminoso.
14 Héna ac imi téréya imi nini nindacʒiŋ. Waŋu ni imi séwiac siŋ niŋac wamma kecba képésicnéŋ boŋna meyu imuac weleŋ qemianʒua.
14 Sabemos, de fato, que a lei é espiritual, mas eu sou carnal, vendido ao pecado.
15 Hénia imi yomuhuc; Qeri uŋananéŋ waŋ nénʒac imi ménda wamma haka tosara sureanʒua imuac mia waŋanʒua imuac niŋac haka waŋanʒua imuac hénia imi nenaoc ménda niŋasarizua.
15 Não entendo, absolutamente, o que faço, pois não faço o que quero; faço o que aborreço.
16 Ni ménda wammaŋ ʒé waŋ nénʒac imuac wammaŋiguc ewa siŋ iminéŋ héna ac imi hiabia wanʒac imuac héipuc wanʒac.
16 E, se faço o que não quero, reconheço que a lei é boa.
17 Waŋu deguc haka wawaŋa imi ni nenaoc qahac, néŋ képésic ewa qerinaiguc heanʒac iminéŋ mia waŋanʒac.
17 Mas, então, não sou eu que o faço, mas o pecado que em mim habita.
18 Nuac qerina me nuac séwinaiguc iwawai hiabia méŋ ménda henénʒac imi ni ninʒua. Haka hiabia wammaŋ ʒé siŋna henénʒac, néŋ wawaŋ memenaiguc imi ménda waŋanʒua.
18 Eu sei que em mim, isto é, na minha carne, não habita o bem, porque o querer o bem está em mim, mas não sou capaz de efetuá-lo.
19 Haka hiabia wammaŋac qerinanéŋ waŋ nénʒac imi mia ménda wamma haka biria ménda wammaŋac ninʒua imuac mia waŋanʒua.
19 Não faço o bem que quereria, mas o mal que não quero.
20 Haka méŋac méŋ neŋ ménda wammaŋ ʒé niŋanʒua imi wammaŋiguc, imi mia nenaoc qahac, néŋ biria qerinaiguc nanʒac iminéŋ mia waŋanʒac.
20 Ora, se faço o que não quero, já não sou eu que faço, mas sim o pecado que em mim habita.
21 Imuac ni kekecac hénia méŋ yomuhuc niŋtegicʒua; Haka hiabia wammaŋ ʒé siŋna henénʒac ni imuhucya qerinaiguc birianéŋ momacnec henénʒac.
21 Encontro, pois, em mim esta lei: quando quero fazer o bem, o que se me depara é o mal.
22 Nuac qeri uŋananéŋ Anutuac héna ac imuac ségiségi wanʒua.
22 Deleito-me na lei de Deus, no íntimo do meu ser.
23 Nuac séwi taséna qeriaiguc siŋ méŋnéŋ henémma nuac ewa qerinawac héna ac imiguc euma ni nuagicma séwi tasénawac qeriaiguc siŋ hezac imuac hésa ic nopocanʒac.
23 Sinto, porém, nos meus membros outra lei, que luta contra a lei do meu espírito e me prende à lei do pecado, que está nos meus membros.
24 Oo yéwérinaguc, séwina humucac buŋa imuacnec mérénéŋ metecgé némmac?
24 Homem infeliz que sou! Quem me livrará deste corpo que me acarreta a morte?...
25 Ni Miŋ Kewunina Yesu Kristo iwac muru héhélima Anutu ewa hia ac wammimaŋ.
25 Graças sejam dadas a Deus por Jesus Cristo, nosso Senhor! Assim, pois, de um lado, pelo meu espírito, sou submisso à lei de Deus; de outro lado, por minha carne, sou escravo da lei do pecado.

Ler em outra tradução

Comparar com outra

Estude este capítulo no WhatsApp

Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Romanos 7, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.