2 Coríntios 7

Ɛkáti Nku Nkɔ (KENNT) vs ARA

Sair da comparação
ARA Almeida Revista e Atualizada 1993
1 Abhɛn ɛkɔŋ, tɛ̌ndu Mandɛm áchyɛ́ bhɛsɛ bariɛp amɛn, sǒ ká amɔ́ fɛrɛ́ ndǔ yɛ̌ntɨkɨ ɛnyɨŋ ɛnɛ ɛ́kwày mɛnyɔp mmʉɛt ɛyɛsɛ nɛ batɨ̌ ywɛsɛ. Sɛ́ncháy Mandɛm, sɛ́nu bɛbhak nyáŋá bɛsí bhi ndǔ yɛ̌ntɨkɨ mbi.
1 Tendo, pois, ó amados, tais promessas, purifiquemo-nos de toda impureza, tanto da carne como do espírito, aperfeiçoando a nossa santidade no temor de Deus.
2 Nɛnɛ́ ká batɨ ntá yɛsɛ. Sɛ́bhɨ́kɨ́ kʉ yɛ̌ mmu ɛbɛ́pti ɛnyɨŋ, sɛ́bhɨ́kɨ́ chɔŋti ntí mmu amɛm, nɛ sɛ́bhɨ́kɨ́ nyiɛ́ mmu ɛbhɔ́ŋ.
2 Acolhei-nos em vosso coração; a ninguém tratamos com injustiça, a ninguém corrompemos, a ninguém exploramos.
3 Mpú rɛm nɔ chi ndu bɛtaŋ be bɛ bǎkʉ bɛbʉ́. Nnáŋ njámbɨ ngátí bhe bɛ́ sɛ́kɔŋ be nɛ batɨ yɛsɛ́ ankɛm, nɛ yɛ̌ chi nɛwú yɛ̌ chi nɛpɛ́m, yɛ̌nyɨŋ ɛ́pú kɔrɛ bhɛsɛ nɛ bhe.
3 Não falo para vos condenar; porque já vos tenho dito que estais em nosso coração para, juntos, morrermos e vivermos.
4 Mbákántɨ nɛ bhe tontó. Mɛ̌dɛ̀p awɔ́ antɨ tontó ɛ̌ti yɛka. Bǎchyɛ̀ mɛ nɛpɔptǐntɨ́ tontó, nɛ yɛ̌ndu sɛ́bhɔ̀ŋ bɛyǎ ɛsɔŋɔri, maŋák ama aya acha.
4 Mui grande é a minha franqueza para convosco, e muito me glorio por vossa causa; sinto-me grandemente confortado e transbordante de júbilo em toda a nossa tribulação.
5 Yɛ̌ chi mpok anɛ sɛ́gháká atú Masidónia sɛ́bhɨ́kɨ́ bhɔ́ŋ nɛywɛ̌mʉɛt. Bɛsɔŋɔri bɛre twɔ bɛbhě mɛnkɛm.
5 Porque, chegando nós à Macedônia, nenhum alívio tivemos; pelo contrário, em tudo fomos atribulados: lutas por fora, temores por dentro.
6 Kɛ Mandɛm mmu áchyɛ bo abhɛn batɨ apɛt apu bɔ amɛm nɛpɔptǐntɨ́, achyɛ́ bhɛsɛ nɛpɔptǐntɨ́ ndu Táytɔs átwɔ́.
6 Porém Deus, que conforta os abatidos, nos consolou com a chegada de Tito;
7 Puyɛ̌ ndiɛrɛ nɛtwɔ Táytɔs kɛ Mandɛm ásɔ́rɛ́ bɛchyɛ bɛsɛ nɛpɔptǐntɨ́. Ɛnyɨŋ ɛchak ɛ́chí bɛ bǎchyɛ́ Táytɔs nɛpɔptǐntɨ́ mpok yi achi awu nɛ bhe. Ágháti mɛ ɛnyǔ bǎbhɔ́ŋɔ́ ɛkwak bɛ ntwɔ́ awu, nɛ ɛnyǔ batɨ ábè bhe amɛm nɛ áyɔ́mɛ. Apɛt aghati mɛ ndǔ bǎbhɔ́ŋɔ́ ntɨ tontó bɛte nɛ mɛ. Ɛ́kʉ́ maŋák ama apɛt aya acha.
7 e não somente com a sua chegada, mas também pelo conforto que recebeu de vós, referindo-nos a vossa saudade, o vosso pranto, o vosso zelo por mim, aumentando, assim, meu regozijo.
8 Yɛ̌ ɛmbak chi bɛ ɛkáti ɛnɛ́ nsɨ́ŋɨ́ bhe ɛ́kʉ́ bǎbhɔ́ŋ basɛ́mɛ́, áyɔ́mɛ apú nɛ mɛ bɛ nsɨŋ yɔ́. Ndǔ nɛbhǒnɛt mbɔ́ŋ áyɔ́mɛ mbɔnyunɛ ndɨ́ŋɨ́ bɛ yɔ́ ɛ́chyɛ́ bhe basɛ́mɛ́, yɛ̌ndu basɛ́mɛ́ mɔ áchí chí ndǔ mɔ́mbɨŋɨ mpok.
8 Porquanto, ainda que vos tenha contristado com a carta, não me arrependo; embora já me tenha arrependido (vejo que aquela carta vos contristou por breve tempo),
9 Tɛtɛp, mbɔ̌ŋ maŋák bɛ nsɨŋ be ɛkáti kɛ puyɛ̌ chí ɛ̌ti yɔ́ ɛ́chyɛ́ bhe basɛ́mɛ́. Ɛnyɨŋ ɛnɛ ɛ́kʉ́ mbɔ́ŋɔ́ maŋák chi bɛ basɛ́mɛ́ amɛn ɛkáti ɛyɔ ɛ́chyɛ́ bhe akʉ bǎtɨknsɛm ndǔ bɛbʉ́ ɛbhɛka. Bɛběntɨ ɛbhɛká bɛchi ɛnyǔ bɛběntɨ ɛbhɛ́n Mandɛm áyàŋ bǒbhi mámbɔ́ŋ. Ɛ́kʉ bɛ ɛkáti ɛyɔ ɛ́bhɨ́kɨ́ twɔ nɛ mɛ́nɛ́mɛ́ ntá yɛ̌ mmu ywɛka.
9 agora, me alegro não porque fostes contristados, mas porque fostes contristados para arrependimento; pois fostes contristados segundo Deus, para que, de nossa parte, nenhum dano sofrêsseis.
10 Basɛ́mɛ́ amɛn Mandɛm ákɔ́ŋɔ́ ǎkʉ̀ mmu ántɨ́knsɛm ndǔ bɛbʉ́ bhi, antwɔ́ ntá yi bɛ́ yí ámpɛ́mɛ́ yi, nɛ apu twɔ nɛ áyɔ́mɛ. Kɛ basɛ́mɛ́ bǒ mmɨk ǎtwɔ̀ chi nɛ nɛwú.
10 Porque a tristeza segundo Deus produz arrependimento para a salvação, que a ninguém traz pesar; mas a tristeza do mundo produz morte.
11 Bě babhɔŋ mǎngɔ́ ɛnyɨŋ ɛnɛ basɛ́mɛ́ amɛn Mandɛm akɔŋɔ ákʉ́ ntá yɛka. Nɛ́nɛ, bǎbhɔŋ bɛyǎ ɛkwak bɛ́yíbhiri mɛnyɨŋ. Ɛ́kʉ bǎso amɔ ndǔ ndak anɛ nɛ bǎbhɔ́ŋ bɛyǎ bɛběntɨ́ ɛ̌ti ndak anɛ́ mmu wu ákʉ́ nɛ bǎbhɔ́ŋ bɛcháy ɛ̌ti ndak anɛ áfákárí. Bǎbhɔ́ŋ bɛyǎ ɛkwak bɛghɔ mɛ nɛ bǎyàŋ tontó bɛ mántɛ́msí mmǔ anɛ átwɔ́ nɛ ndak.
11 Porque quanto cuidado não produziu isto mesmo em vós que, segundo Deus, fostes contristados! Que defesa, que indignação, que temor, que saudades, que zelo, que vindita! Em tudo destes prova de estardes inocentes neste assunto.
12 Yɛ̌ndu nsɨ́ŋɨ́ yɛ be ɛkáti, mbɨ́kɨ́ sɨŋ chi bɛkʉ mǎndɨ́ŋɨ́ mmu anɛ ákʉ́ nɛfwɔp nɛ mmu anɛ bǎkʉ́ yi nɛfwɔp. Nsɨŋ chi ɛ̌ti bǎghɔ́ bɛsí Mandɛm, bɛ bǎbhɔ́ŋ ntɨ nɛ bhɛsɛ tontó.
12 Portanto, embora vos tenha escrito, não foi por causa do que fez o mal, nem por causa do que sofreu o agravo, mas para que a vossa solicitude a nosso favor fosse manifesta entre vós, diante de Deus.
13 Ɛyɔ ɛ́chyɛ̀ yɛ bɛsɛ nɛpɔptǐntɨ́.
13 Foi por isso que nos sentimos confortados. E, acima desta nossa consolação, muito mais nos alegramos pelo contentamento de Tito, cujo espírito foi recreado por todos vós.
14 Mɛ̌ghàti nyaka bhe chi mɛnyɨŋ ɛbhɛn bɛchi tɛtɛp mpoknkɛm. Nɛ bǎbhɨ́kɨ́ chyɛ mɛ ntíánwɔ́p ɛ̌ti ɛnyɨŋ ɛnɛ́ ngátí Táytɔs ndɛbhɛ nɔkɔ awɔ́ antɨ ɛ̌ti yɛka, nɛ ɛ́fú nkwɔ tɛtɛp.
14 Porque, se nalguma coisa me gloriei de vós para com ele, não fiquei envergonhado; pelo contrário, como, em tudo, vos falamos com verdade, também a nossa exaltação na presença de Tito se verificou ser verdadeira.
15 Nɛ́nɛ, Táytɔs apɛt akɔŋ be áchá, sayri sayri, mpok yi átɨ̀k ɛnyǔ bǎsíɛ́ptí yi nɛ bɛcháy, mǎngwɛrɛ nɔkɔ, nɛ ɛnyǔ bǎkʉ́ yɛ̌ntɨkɨ ɛnyɨŋ ɛnɛ yi ághátí bhe.
15 E o seu entranhável afeto cresce mais e mais para convosco, lembrando-se da obediência de todos vós, de como o recebestes com temor e tremor.
16 Nɛ́nɛ, nchí ŋák, mbɔnyunɛ mbákántɨ nɛ bhe ndu yɛ̌ntɨkɨ mbi.
16 Alegro-me porque, em tudo, posso confiar em vós.

Ler em outra tradução

Comparar com outra

Estude este capítulo no WhatsApp

Peça à IA da Bíblia Fala para explicar 2 Coríntios 7, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.