Marcos 5
Kazuwamgbani ka savu n Tsikimba n aɓon a ɗa a ɗanga̱sai a kazuwamgbani ka cau (KDLNT) vs VC
1 Yesu n atoni a ne a rawai a upashi u Kushiva̱ ku Galili u uyamba u Garasa.
1 Passaram à outra margem do lago, ao território dos gerasenos.
2 An Yesu wuta̱i a kpatsu, vuma u ityoni i cingi u wuta̱i a asu u asaun kotsu u cina yi.
2 Assim que saíram da barca, um homem possesso do espírito imundo saiu do cemitério
3 Asu u asaun u ɗa u tsu ronguso. Kpam ko uza wa fuɗa wa sira yi wa, ko n ikani.
3 onde tinha seu refúgio e veio-lhe ao encontro. Não podiam atá-lo nem com cadeia, mesmo nos sepulcros,
4 Kpaci a so yi ta̱ usira̱sa akere n aꞌene, shegai u kiɗa̱sai ikani yi u koɗusoi irim iꞌya iꞌa̱ri aꞌene a ne, kpam ko uza wa̱ n ucira u ɗa wa goso yi wa.
4 pois tinha sido ligado muitas vezes com grilhões e cadeias, mas os despedaçara e ninguém o podia subjugar.
5 Kaara n kayin nte wa genge pini a asu u asaun vi n kaga̱la̱la̱, aku u rongo isali n u kaara̱si ikyamba i ne n atali.
5 Sempre, dia e noite, andava pelos sepulcros e nos montes, gritando e ferindo-se com pedras.
6 Eyi a mɓa̱ri, an u wenei Yesu u sumai u ba u kuɗa̱ngi a kapala ka ne.
6 Vendo Jesus de longe, correu e prostrou-se diante dele, gritando em alta voz:
7 — ausente —
7 Que queres de mim, Jesus, Filho do Deus Altíssimo?Conjuro-te por Deus, que não me atormentes.
8 — ausente —
8 É que Jesus lhe dizia: Espírito imundo, sai deste homem!
9 Pini nala, Yesu wece yi, “Ndya kala ka vunu?” U danai, “Kala ka va̱ ka Katam, kpaci tsa̱ ta̱ ushani.”
9 Perguntou-lhe Jesus: Qual é o teu nome? Respondeu-lhe: Legião é o meu nome, porque somos muitos.
10 U foloi Yesu cika kotsu u loko le pini a uyamba vi wa.
10 E pediam-lhe com instância que não os lançasse fora daquela região.
11 Ushiga u mburusunu u ɗa pini wa lina a kaga̱la̱la̱ ka masasa ma ma̱ri evu n a asu vi.
11 Ora, uma grande manada de porcos andava pastando ali junto do monte.
12 Ityoni i cingi yi i foloi Yesu, “A̱sa̱ka̱ tsu tsu bana a asu u mburusunu, kpam vu a̱sa̱ka̱ tsu tsu uwa le.”
12 E os espíritos suplicavam-lhe: Manda-nos para os porcos, para entrarmos neles.
13 U wushunku le, aku a wuta̱i a ba a uwai a asuvu a mburusunu. Ushiga vi, evu na̱ mburusunu azu a re (2,000) ɗa. A wuranai she a kushiva̱ a uwai pini a shumbugi.
13 Jesus lhos permitiu. Então os espíritos imundos, tendo saído, entraram nos porcos; e a manada, de uns dois mil, precipitou-se no mar, afogando-se.
14 Aza ɗa a ka lina̱ka mburusunu mi a sumai a ba danai a ilyuci n une. Aku ama a wuta̱i a wene ili iꞌya i gita̱i.
14 Fugiram os pastores e narraram o fato na cidade e pelos arredores. Então saíram a ver o que tinha acontecido.
15 An a tuwa̱i ara Yesu a wenei vuma ɗa wa̱ri n katam ka ityoni i cingi, ndishi n aminya kpam n ugboji u ne, aku uwonvo u ka̱na̱ le.
15 Aproximaram-se de Jesus e viram o possesso assentado, coberto com seu manto e calmo, ele que tinha sido possuído pela Legião. E o pânico apoderou-se deles.
16 Aza ɗa a wenei ukuna vi, a tonukoi ama ili iꞌya i gita̱i n vuma ɗa wa̱ri n ityoni i cingi na̱ mburusunu mi dem.
16 As testemunhas do fato contaram-lhes como havia acontecido isso ao endemoninhado, e o caso dos porcos.
17 Aku a foloi Yesu u a̱sa̱ka̱ uyamba vi.
17 Começaram então a rogar-lhe que se retirasse da sua região.
18 An Yesu wa uwa a kpatsu uza ɗa wa̱ri n ityoni i cingi caupa vi u foloi kotsu u toni yi.
18 Quando ele subia para a barca, veio o que tinha sido possesso e pediu-lhe permissão de acompanhá-lo.
19 Yesu a̱sa̱ka̱ yi u toni yi wa, shegai u tonuko yi, “Bana a kuwa asu u ama a vunu vu tonuko le tyoku ɗa Asheku a yanka vu, n tyoku ɗa u pana vu asuvayali.”
19 Jesus não o admitiu, mas disse-lhe: Vai para casa, para junto dos teus e anuncia-lhes tudo o que o Senhor fez por ti, e como se compadeceu de ti.
20 Vuma vi u kyawunsai gba̱ uyamba u Dikafoli, n u tonusuko le ili iꞌya Yesu yanka yi. Aza ɗa a panai vi gba̱ a yan ta̱ majiyan.
20 Foi-se ele e começou a publicar, na Decápole, tudo o que Jesus lhe havia feito. E todos se admiravam.
21 An Yesu doki u pasamgbanai a kushiva̱ ki a kpatsu u gonoi upashi u niɗe, kakuma̱ ka ama ka ɓolomgbonoi ka kyawan yi eyi pini a asu u kushiva̱ vi.
21 Tendo Jesus navegado outra vez para a margem oposta, de novo afluiu a ele uma grande multidão. Ele se achava à beira do mar, quando
22 Uza u te a asuvu a azapige a kagata ka Kashila̱ uza u kala Jayiru u tuwa̱i pini. N u wene Yesu, u kuɗa̱ngi a kapala ka ne.
22 um dos chefes da sinagoga, chamado Jairo, se apresentou e, à sua vista, lançou-se-lhe aos pés,
23 U folo yi cika u da, “Maku ma va̱ makere ma pini a una̱ u ukpa̱, ka̱na̱ asuvu vu tuwa̱ vu sawa yi kotsu u ta̱na̱ u yain uma.”
23 rogando-lhe com insistência: Minha filhinha está nas últimas. Vem, impõe-lhe as mãos para que se salve e viva.
24 Yesu tono yi, kakuma̱ ka ama ushani ka tono yi n ka gbaɓaryangusu yi.
24 Jesus foi com ele e grande multidão o seguia, comprimindo-o.
25 Uka ɗa pini uza ɗa wa pana ikyamba cika a asu u ula̱la̱ u mpasa hal ayen kupa n a re.
25 Ora, havia ali uma mulher que já por doze anos padecia de um fluxo de sangue.
26 U pana ta̱ ikyamba cika a kukere ku aza a aguma̱ kpam u wunai gba̱ ili iꞌya wa̱ri n iꞌya. Ɗa wa yan yi shana, maɓa̱la̱ mi she kapala ka ma̱ri ulya.
26 Sofrera muito nas mãos de vários médicos, gastando tudo o que possuía, sem achar nenhum alívio; pelo contrário, piorava cada vez mais.
27 An u panai ukuna u Yesu, u banai a kucina̱ ku ne a asuvu a kakuma̱ ki, aku u sawa yi kunya.
27 Tendo ela ouvido falar de Jesus, veio por detrás, entre a multidão, e tocou-lhe no manto.
28 Kpaci u yawunsa ta̱ a katakasuvu ka ne, “N sawa baci kunya ku ne koshi ma ta̱na̱ ta̱.”
28 Dizia ela consigo: Se tocar, ainda que seja na orla do seu manto, estarei curada.
29 Kute‑kute ula̱la̱ u mpasa u ne u shamgbai kpam u panai a asuvu a ikyamba i ne u ta̱na̱i, ɗa u wunvugai n upana u ikyamba.
29 Ora, no mesmo instante se lhe estancou a fonte de sangue, e ela teve a sensação de estar curada.
30 Aku Yesu lazai u revei an ucira u wuta̱i a asuvu a ikyamba i ne. U kpatalai a asuvu a kakuma̱ ki, u danai, “Ya sawai kunya ku va̱?”
30 Jesus percebeu imediatamente que saíra dele uma força e, voltando-se para o povo, perguntou: Quem tocou minhas vestes?
31 Atoni a ne a wushuki, a danai, “Vu wenei dem kakuma̱ ka gbaɓaryangu vu, aku vu dana ya sawa vu?”
31 Responderam-lhe os seus discípulos: Vês que a multidão te comprime e perguntas: Quem me tocou?
32 Shegai Yesu lyai kapala n uweɓelishe ko wa wene uza ɗa u yain nala vi.
32 E ele olhava em derredor para ver quem o fizera.
33 Uka vi an u revei ili iꞌya i gita̱i n eyi, u wuta̱i u kuɗa̱ngi a kapala ka ne, n uwonvo n u jeki ikyamba. Aku u tonuko yi gba̱ ili iꞌya i gita̱i.
33 Ora, a mulher, atemorizada e trêmula, sabendo o que nela se tinha passado, veio lançar-se-lhe aos pés e contou-lhe toda a verdade.
34 U tonuko yi, “Maku ma va̱, upityanangu u vunu u ta̱na̱sa̱ vu ɗe. Wala ili vunu, kpam upana u ikyamba u nala vi u pecemgbene n avu.”
34 Mas ele lhe disse: Filha, a tua fé te salvou. Vai em paz e sê curada do teu mal.
35 An Yesu wa̱ri a kadyanshi, ama roku a wuta̱i a kuwa ku Jayiru, uzapige u kagata ka Kashila̱. A danai, “Maku ma vunu ma kuwa̱ ɗe. Ugan kpam vu damgbara̱sa kawenishiki ki wa?”
35 Enquanto ainda falava, chegou alguém da casa do chefe da sinagoga, anunciando: Tua filha morreu. Para que ainda incomodas o Mestre?
36 Yesu dambula gba̱m n ili iꞌya a ka tono wa, u tonukoi uzapige vi, “Pana uwonvo wa, avu gai pityanangu.”
36 Ouvindo Jesus a notícia que era transmitida, dirigiu-se ao chefe da sinagoga: Não temas; crê somente.
37 U a̱sa̱ka̱ ko uza u toni yi wa, she Bituru, n Yakubu n utoku u ne Yahaya.
37 E não permitiu que ninguém o acompanhasse, senão Pedro, Tiago e João, irmão de Tiago.
38 An a rawai a kuwa ku uzapige ki, Yesu panai ama aꞌa̱ri kacan, aꞌa̱ri kushen n isali cika.
38 Ao chegar à casa do chefe da sinagoga, viu o alvoroço e os que estavam chorando e fazendo grandes lamentações.
39 U uwai a asuvu, u wece le, “Ndya i tukoi kacan n isali naha? Makere mi ma kuwa̱ wa, alavu a ɗa yi.”
39 Ele entrou e disse-lhes: Por que todo esse barulho e esses choros? A menina não morreu. Ela está dormindo.
40 Shegai a doso yi idyoshi i magori.
40 Mas riam-se dele. Contudo, tendo mandado sair todos, tomou o pai e a mãe da menina e os que levava consigo, e entrou onde a menina estava deitada.
41 U ka̱na̱i kukere ku makere ki u tonuko yi n kaletsu ka ne, “Talita kumi.” (“Maku ma makere, n da vu ꞌya̱nga̱.”)Yesu ꞌya̱nga̱sa̱i maku ma Jariyu|src="Mark_5_21.tif" size="span" loc="Mark 5:41" ref="Mak. 5:41"
41 Segurou a mão da menina e disse-lhe: Talita cumi, que quer dizer: Menina, ordeno-te, levanta-te!
42 Kute‑kute makere mi ma ꞌya̱nga̱i ma gita̱i nwalu, kpaci ayen a ne kupa n a re ɗa. N uwene naha aku a yain majiyan cika.
42 E imediatamente a menina se levantou e se pôs a caminhar {pois contava doze anos}. Eles ficaram assombrados.
43 U ɓarana le, kotsu uza u reve ukuna vi wa, aku u tonuko le a nei makere mi ilikulya u lyai.
43 Ordenou-lhes severamente que ninguém o soubesse, e mandou que lhe dessem de comer.Jesus de Nazaré
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Marcos 5, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.