Romanos 7

Tawúratɩ na Injiila dɛ́ɛ fɔɔlɩ́nɩ (KDH) vs BKJ

Sair da comparação
1 Koobíya, mééɖéézi sɩsɩ mɩ́nyɩ wentí sɩ maŋmátɩ nɛ́, káma, mɩ́nyɩ Mará. Wentí mánŋmatɩ́ nɛ́ gɛ sɩsɩ sáátɩ wenkí kɩrɩ́ŋa ɩrʊ́ wɛ weezuú-daá nɛ́ gɛ mará wɛná yíko ɩrɔ.
1 Não sabeis vós, irmãos (pois eu falo aos que conhecem a lei), que a lei tem domínio sobre o homem enquanto ele vive?
2 Bɩjɔɔ́ɔ gɛ nyazɩ alʊ́ weení ɩzáána nɛ́. Ɖé ɩwaalʊ́ wɛ ɩ́na waazá nɛ́, mará tafa yɩ nɩ́bááwʊ sɩsɩ ɩ́kʊrʊ́ ibó ɩsáa naárʊ ɖʊɖɔ. Amá, a ɩwaalʊ́ waazɩ́, mará amʊ́ adɛfɛ́yɩ́na yíko ɩrɔɔzɩ́ ɖʊɖɔ.
2 Porque a mulher que tem marido, está ligada pela lei ao marido, enquanto ele viver; mas se o marido morrer, ela está livre da lei do marido.
3 A bɩlɛ́ gɛ ɩwaalʊ́ na waazá nɛ́, woobó ɩsáa naárʊ, ńna nɛ́, waalɩ́ɩ ɩwaalʊ́ wɔ́rɔ́ nbɩlɛ́. Amá, a ɩwaalʊ́ waazɩ́, mará tɛfɛ́yɩ́na yíko ɩrɔ ɖʊɖɔ. A woobó ɩsáa naárʊ, ńna nɛ́, ɩdalɩ́ɩ ɩwaalʊ́ wɔ́rɔ́.
3 Então assim, enquanto seu marido viver, se ela se casar com outro homem, será chamada adúltera; mas se seu marido morrer, ela está livre da lei, e assim não será adúltera, mesmo que ela venha a se casar com outro homem.
4 Mogoobíya, bɩlɛ́ nɔ́ɔ́ bɩdaá ɖʊɖɔ gɛ mɩ́wɛ. Mɩ́na Krísto mɩ́ɩ́lá kʊ́ɖʊḿ nɛ́, a ɖɛ́ɛ́bɛ́ɛ́ŋná Múúsá-dɛ́ɛ Mará, baagá yɩ ɖɔ́rɔ́ ɩsɩ́ ɖɛ́nɩ-rɔ nɛ́, mɩ́nyɔ́ɔ́ ɖʊɖɔ mɩ́ɩ́zɩ́ ná bɩlɛ́. Biiyéle adɛfɛ́yɩ́na yíko mɩ́rɔ́ɔ́zɩ́ ɖʊɖɔ. Lɛlɛɛɖɔ́ nɛ́, naárʊ wɛná na kʊ yíko mɩ́rɔ́, ɩlɛ́ gɛ weení waazɩ́ ngɛ weevé ɩlɩ́ɩ ɩsɩɖáa-daá, na ɖɩbɩ́ɩ́zɩ ɖɩlá wenbí bɩ́nvɔɔzɩ́ Ɩsɔ́ɔ-jɔ́ nɛ́.
4 Portanto, meus irmãos, vós também vos tornastes mortos para a lei pelo corpo de Cristo, para que chegásseis a ser de outro, do que foi ressuscitado dentre os mortos, a fim de que déssemos fruto para Deus.
5 Káma, ɖoo ɖánvʊnlám wenbí ɖólówú fáa bɩ nɛ́, kɔɖɛyɩ́wá tɩdakazɔ́ɔ nɛ́ gɛ Mará wánvʊnɖʊ́ʊ ɖáa, bɩka ɖánlám wenbí bínbonáa ɖáa sɩ́m-daá nɛ́.
5 Porque, enquanto estávamos na carne, as paixões dos pecados, que eram pela lei, operavam em nossos membros para trazerem fruto para a morte.
6 Amá, lɛlɛɛɖɔ́, Mará tɛfɛ́yɩ́na yíko ɖɔ́rɔ́ɔ́zɩ́. Káma, Múúsá-dɛ́ɛ Mará avʊnɖɔ́kɛ́ɛ ná ɖáa ɖɩdáarɛ-daá nyazɩ sáráka-dɩnáa bɩlɛ́ nɛ́ ajɔ́ nɛ́, ɖáázɩ́. Biiyéle lɛlɛɛɖɔ́ ɖánlám Ɩsɔ́ɔ bɔwʊtá nɛ́, Mará kɩ́falá agɛ́ɛ Ɩsɔ́ɔ-dɛ́ɛ Kezeŋa-dɛ́ɛ ńná nɛ́ wéngeti kʊ ɖáa. Bidokúti bɩgɛ́ɛ Mará kɩ́bɩná baaŋmáa yɛ nɛ́.
6 Mas agora temos sido libertos da lei, tendo morrido para aquilo em que estávamos retidos; para que sirvamos em novidade de espírito, e não na velhice da letra.
7 Bɩlɛ́ nɛ́, ɖɔ́ndɔ́m sɩsɩ wé nɖɔ́. Múúsá-dɛ́ɛ Mará kɛ́ɛ alaháácɩ́? Aayɩ́, bɩ́dánbɩɩzɩ bɩlá bɩlɛ́ kɛtɛngɛrɛ. Múúsá-dɛ́ɛ Mará weeyele ná madɩlɩ́ wenbí bánÿaá sɩsɩ alaháácɩ́ nɛ́. A Mará ɩ́tɔtɔ́ sɩsɩ: «Ńdánɖʊ́ʊ ɩzɩ́rɛ nyɔ́rɔwʊ́-dɛ́ɛ nabʊ́rʊ-rɔ,» mátatɩlɩ́ wenbí bánÿaá sɩsɩ naárʊ-dɛ́ɛ kpɩ́nɖɛ-rɔ ɩzɩ́rɛ ɖʊ́ʊ nɛ́.
7 O que diremos então? A lei é pecado? De forma alguma! Porém, eu não conheci o pecado senão pela lei; porque eu não conheceria o desejo, se a lei não dissesse: Tu não cobiçarás.
8 Alaháácɩ́ waabaná Mará waazɩ́ɩ́zɩ wentí nɛ́ kɩɖʊ ma kɔɖɛyɩ́wá ndɩ‑ndɩ. Káma, a Mará fɛ́yɩ́, bɩjɔɔ́ɔ gɛ nyazɩ alaháácɩ́ waazɩ́.
8 Mas o pecado, tomando ocasião pelo mandamento, operou em mim todo tipo de concupiscência; porque sem a lei o pecado está morto.
9 Ɖoo Mará fʊnvɛ́yɩ́ ángizináa ma sɩsɩ mákalá ɖɔ́ yáá ɖɔ́ nɛ́, mávʊ́nna méweezuú gɛ. Amá, Mará wɔɔgɔ́nɩ akɔ́nɩ nɛ́, ngɛ alaháácɩ́ wooyuú weezuú;
9 Outrora eu estava vivo sem a lei, mas quando o mandamento veio, o pecado reviveu, e eu morri.
10 ngɛ mɔ́ɔ́ máázɩ́. Wenbí Múúsá-dɛ́ɛ Mará waazɩ́ɩ́zɩ sɩ biyéle ɩrʊ́ iyuú weezuú nɛ́, wɔɔgɔná mɔ́ɔ́ sɩ́m.
10 E o mandamento que era ordenado para vida, eu achei que era para morte.
11 Káma, alaháácɩ́ waabaná Mará waazɩ́ɩ́zɩ wenbí nɛ́ kitúúli ma; ngɛ Mará waazɩ́ɩ́zɩ wenbí nɛ́-rɔɔzɩ́, alaháácɩ́ weeyéle mazɩ́.
11 Porque o pecado, tomando ocasião pelo mandamento, me enganou, e por ele me matou.
12 Bɩlɛ́ nɛ́, Mará cɔɔ́ɔ ɖacɩrɩ‑cɩrɩ, bɩka aazɩ́ɩ́zɩ wentí nɛ́ ɖʊɖɔ cɔɔ́ɔ ɖacɩrɩ‑cɩrɩ, tɩzɩɩzɛ́ɛ bɩka tɩjɔɔ́ɔ kazɔ́ɔ.
12 Portanto, a lei é santa, e o mandamento santo, justo e bom.
13 Bɩlɛ́ nɛ́, wenbí bɩjɔɔ́ɔ kazɔ́ɔ nɛ́, waabɩ́sɩ ma sɩ́m? Aayɩ́, bɩ́dánlaḿ bɩlɛ́ kɛtɛngɛrɛ! Alaháácɩ́ waabaná wenbí bɩjɔɔ́ɔ kazɔ́ɔ nɛ́ gɛ bʊkɔná ma sɩ́m, na Mará waazɩ́ɩ́zɩ wenbí nɛ́-rɔɔzɩ́, bɩlɩzɩ́ bɩwɩ́lɩ nŋɩ́nɩ́ alaháácɩ́ ɩbá kɩdakazɔ́ɔ nɛ́.
13 Então, o que me é bom tornou-se em morte? De forma alguma! Mas o pecado, para que se mostrasse pecado, operou a morte em mim pelo que é bom; a fim de que pelo mandamento o pecado se tornasse excessivamente pecaminoso.
14 Ɖányɩ bɩlɛ́ sɩsɩ Mará waagálɩ́ɩ́ná Ɩsɔ́ɔ-jɔ́ gɛ. Amá, mɔ́ɔ́ nɛ́, mɛ́gɛ́ɛ ɩrʊ́ gɛ, bɩka mɔ́wɛ alaháácɩ́-dɛ́ɛ yoḿti-daá.
14 Porque nós sabemos que a lei é espiritual; mas eu sou carnal, vendido sob o pecado.
15 Wenbí mánlám nɛ́, mádánnɩɩ bɩdaá: káma, wenbí mɔ́zɔɔlɛ́ɛ nɛ́, bɩdɛkɛ́ɛ bɩlɛ́ gɛ mánlám. Amá, wenbí mádanbá majáa nɛ́ gɛ mánlám.
15 Porque o que eu faço, eu não o permito: pois o que eu quero isso não faço, mas o que eu odeio isso eu faço.
16 A wenbí mádánjaa nɛ́ gɛ mánlám, mánwɩlɩ́ɩ sɩsɩ Mará cɔɔ́ɔ kazɔ́ɔ nbɩlɛ́.
16 E, se eu faço o que não quero, eu consinto que a lei é boa.
17 Bɩlɛ́ nɛ́, bɩdɛkɛ́ɛ mɔ́ɔ́ mádɩtɩŋa mánlám kʊ bɩlɛ́, amá, alaháácɩ́ kʊwɛ mádáá nɛ́ gɛ.
17 Então agora já não sou eu que faço isto, mas o pecado que habita em mim.
18 Mányɩ sɩsɩ kazɔ́ɔ ńbɩ fɛ́yɩ́ mádáá, mɔ́ɔ́ ɩrʊ́ igunááɖam. Káma, máábá mɔ́zɔɔlɛ́ɛ malá kazɔ́ɔ ńbɩ, amá, mɛ́vɛ́yɩ́na bɩdɛ́ɛ ɖóni.
18 Porque eu sei que em mim (isto é, na minha carne), não habitam coisas boas; pois o querer está presente em mim, mas o executar do bem eu não encontro.
19 Mádánlaḿ kazɔ́ɔ ńbɩ wenbí mɔ́zɔɔlɛ́ɛ nɛ́, amá, kidaavééníti wentí mádánjaa nɛ́ gɛ mánlám.
19 Porque o bem que eu quero fazer, não faço, mas o mal que não quero fazer, esse eu faço.
20 A wenbí mɔ́ɔ́ mádɩtɩŋa mádánjaa nɛ́ gɛ mánlám, bɩlɛ́ nɛ́, bɩdɛkɛ́ɛ mɔ́ɔ́ mádɩtɩŋa mánlám kʊ, amá, alaháácɩ́ kʊwɛ mádáá nɛ́ gɛ.
20 Ora, se eu faço o que não quero, já não sou eu quem o faz, mas o pecado que habita em mim.
21 Mɔ́ɔ́ weení mánjáádɩ kazɔ́ɔ ńbɩ lám nɛ́, mááná wenbí nɛ́ gɛ sɩsɩ kidaavééníti gɛ mányɩ lám.
21 Eu acho então esta lei, que, quando quero fazer o bem, o mal está presente comigo.
22 Méwenbiré-daá, mɔ́zɔɔlɛ́ɛ Ɩsɔ́ɔ-dɛ́ɛ Mará.
22 Pois eu tenho prazer na lei de Deus, segundo o homem interior;
23 Amá, mɔ́dɔ́nʊʊ́-daá, mááná sɩsɩ mará naárɛ wɛ ánÿoó Ɩsɔ́ɔ-dɛ́ɛ Mará méwenbiré sɔɔlɛ́ɛ yɛ nɛ́. Mará amʊ́ aabɩsɩná ma alaháácɩ́ kʊwɛ mɔ́dɔ́nʊʊ́-daá nɛ́-dɛ́ɛ yoḿ.
23 mas eu vejo outra lei nos meus membros, guerreando contra a lei da minha mente, e me trazendo cativo debaixo da lei do pecado que está nos meus membros.
24 Mɔ́jɔɔ́ɔ kʊnyɔḿ. Alaháácɩ́ kʊwɛ mɔ́dɔ́nʊʊ́-daá nɛ́, kínÿelíi mazɩ́. Weení sɩ ɩlɛɛ ná ma ɩlɩzɩ́ ma sɩ́m tɔnʊʊ́ kɩna kɩdaá.
24 Ó miserável homem que eu sou! Quem me livrará do corpo desta morte?
25 Mánzám Ɩsɔ́ɔ, Ɖádʊ́ʊ Yeésu Krísto-rɔɔzɩ́.
25 Eu agradeço a Deus por meio de Jesus Cristo nosso Senhor. Assim, pois, com a mente, eu mesmo sirvo à lei de Deus, mas com a carne à lei do pecado.

Ler em outra tradução

Comparar com outra

Estude este capítulo no WhatsApp

Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Romanos 7, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.