Marcos 12
Bëngbe Bëtsa Cabëngaftaca Entsoyebuambna (KBH) vs NVT
1 Chora Jesús tojanonts̈é cuentë́ngaca jabuátambana. Mënts̈á tojanë́yana: “Canÿe ents̈á bëtscá uvas betiyënga yojáje, y chë shë́conana yojajétja. Chë uvasës̈angá juants̈ë́tetjiamna canÿe base luare yojajutjo; y canÿe tsbanana jebna soye yojapórma chiñe jtsashanÿama. Chents̈ana, inÿe trabájayënga chë jajañe yojúyents̈ame, y chana inÿe luaroye yojtsoñe.
1 Então Jesus começou a lhes ensinar por meio de parábolas: “Um homem plantou um vinhedo. Construiu uma cerca ao seu redor, um tanque de prensar e uma torre para o guarda. Depois, arrendou o vinhedo a alguns lavradores e partiu para um lugar distante.
2 Chë uvasës̈angá juashacama tempo yojobuache orna, chë jajañe nduiño canÿe oservená ibojíchmua chë arréndayënga jáuyanama ntsachets̈á chë nduiño ibojtsotocánama.
2 No tempo da colheita da uva, enviou um de seus servos para receber sua parte da produção.
3 Pero chëngna, cha imojishache, imojtsejants̈etaye, y tondaye ntajatacá imojtichmuá.
3 Os lavradores agarraram o servo, o espancaram e o mandaram de volta de mãos vazias.
4 Chents̈ana, chë nduiño inÿe oservená ibojíchmua; pero chana, bests̈as̈e imojtselísia y podesca imojtsóyenguango.
4 Então o dono da terra enviou outro servo, mas eles o insultaram e bateram na cabeça dele.
5 Chents̈ana inÿa ibojatichmuá, y chana chë arréndayënga imojtsóba. Y bángnaca yojichamuá; pero chëngna, ínÿengna imojtsajants̈etaye y ínÿengna imojtsëbaye.
5 O próximo servo que ele mandou foi morto. Outros servos que ele enviou foram espancados ou mortos,
6 “Chë nduiño cabá canÿa ibojtsábojamna jíchmuama: cachabe bonshana uaquiñá. Cabana, cha ibojíchmua y mënts̈á yojtsejuabnaye: ‘Ats̈be uaquiñá cocayé mochanjóyeunaye ca.’
6 até que só restou um: seu filho muito amado. Por fim, o dono o enviou, pois pensou: ‘Certamente respeitarão meu filho’.
7 Pero chë arréndayënga cha imojinÿe ora, imojeniyana: ‘Mua chë fshantse nduiñbe uaquiñá entsemna. Lempe chabe soyënga mua echanjóyëngacñe. Cuajna, motsóbanga, y lempe chabe otocana soyënga bëngbiama echanjoquéda ca.’
7 “Os lavradores, porém, disseram uns aos outros: ‘Aí vem o herdeiro da propriedade. Vamos matá-lo e tomar posse desta terra!’.
8 Chcasna, cha imojishache, imojtsóba y chë uvas betiyënga jajañents̈ana más chcoye imojetsë́ts̈ena ca” —Jesús tojancuentá.
8 Então o agarraram, o mataram e jogaram seu corpo para fora do vinhedo.
9 Jesús chca jacuéntama tojanpochocá ora, tojánayana: “Y asna, ¿ndayá chë fshantse nduiño yochjama ca? Cha co echanjá y chë trabájayënga echanjetsëbaye, y inÿe trabájayënga chë uvas betiyënga jajañe echanjárrendaye.
9 “O que vocês acham que o dono do vinhedo fará?”, perguntou Jesus. “Ele virá, matará os lavradores e arrendará o vinhedo a outros.
10 “¿Ts̈ëngaftanga ndocna te Bëngbe Bëtsabe uabemana palabra s̈mëndualía? Chiñe mënts̈á endayana:
10 Vocês nunca leram nas Escrituras: ‘A pedra que os construtores rejeitaram se tornou a pedra angular.
11 Chë soye Bëngbe Utabná, Bëngbe Bëtsá chca tojama, y bënga chama ojnanánënga fsë́ntsemna ca.”
11 Isso é obra do Senhor e é maravilhosa de ver’?”
12 Chora, chë bachnangbe amë́ndayënga y chë bëtsëjemëngcá mándayënga tmojánbos̈ena Jesús jishachana, er chënga tmojanenótats̈ëmbona cha chca tojancuentá jinÿanÿiyama chënga mo chë puerte bacna trabajayëngcá imojanmënama. Pero ents̈angbiama imojtsauatja, chíyeca cachcá tmojanonÿá y chents̈ana imojtsóñenga.
12 Os líderes religiosos queriam prender Jesus, pois perceberam que eram eles os lavradores maus a que Jesus se referia. No entanto, por medo da multidão, deixaram-no e foram embora.
13 Chents̈ana chënga, básefta fariseunga y Heródesbe ústonënga Jesúsbioye tmojanichamó, ndayá cha tojayaniñe jisháchichiyama, as chca jtsebomnama ndaye sóyeca mandadë́ngbeñe cha mal jaquédana.
13 Mais tarde, os líderes enviaram alguns fariseus e membros do partido de Herodes com o objetivo de levar Jesus a dizer algo que desse motivo para o prenderem.
14 Chënga tmojána y Jesús tmojaniyana: —Buatëmbayá, bënga fsëndë́tats̈ëmbo aca ndegombre soyënga cnetsabuátambama, y ndoñe jatuenanana nÿe nts̈amo ents̈anga tmojatichamcá, er acbiama tondaye quenatámana nda más uamaná o nduamaná tomnana; y contsabuatambá ndegombre ts̈abe vida jtsebomnama, nts̈amo Bëngbe Bëtsá yomandacá. Chcasna, ¿ts̈abá tanántsemana, César, chë Romoca bëts mandadbiama bënga impuesto jtsatsquë́cjnayana? ¿Fchtsatsquëcjnaye o ndoñe ca? —chënga tmojantjá.
14 Disseram: “Mestre, sabemos como o senhor é honesto. É imparcial e não demonstra favoritismo. Ensina o caminho de Deus de acordo com a verdade. Agora, diga-nos: É certo pagar impostos a César ou não?
15 Jesús yojtsetáts̈ëmbo, chënga bacna ents̈anga nts̈amo ndegombre tmojuabnacá ndinÿinÿnayënga imojamnama; chíyeca tojanë́yana: —¿Ndáyeca ts̈ëngaftanga s̈mojtsebos̈e chë sóyeca ats̈e jisháchichiyama? Canÿe denario crocénana s̈miyëboñe, ats̈e chayobená jinÿama ca.
15 Devemos pagar ou não?”. Jesus percebeu a hipocrisia deles e disse: “Por que vocês tentam me apanhar numa armadilha? Mostrem-me uma moeda de prata,
16 As canÿe crocénana tmojanoyé y Jesús tojanë́yana: —¿Ndabe jubiá quem crocenániñe yojtsemna, y nts̈amo muents̈e entsabemancá nda chca iuabaina ca?
16 Quando lhe deram a moeda, ele disse: “De quem são a imagem e o título nela gravados?”. “De César”, responderam.
17 Chora Jesús tojanë́yana: —Chcasna, César s̈mochtoyiye cha ibotocana soye; y Bëngbe Bëtsana cha ibotocana soye ca.
17 “Então deem a César o que pertence a César, e deem a Deus o que pertence a Deus”, disse ele. Sua resposta os deixou muito admirados.
18 Chents̈ana, báseftanga saduceo ca uabaina ents̈anga tmojána Jesús jinÿama. Chënga imojanjuabná obanënga ndocna te ntayenana ca. Chíyeca, Jesús mënts̈á tmojaniyana:
18 Depois vieram a Jesus alguns saduceus, líderes religiosos que afirmam não haver ressurreição dos mortos, e perguntaram:
19 —Buatëmbayá, Moisés tojë́ftsanabema, nderado canÿe boyá tojóbana y básenga ndoñe tonjëftsabáshejuanësna, canmëna chë uabentsá chë shémaftaca jtobouamayana, chca, chabe uabochená obanabiama básenga jtsabamnama ca.
19 “Mestre, Moisés nos deu uma lei segundo a qual se um homem morrer sem deixar filhos, o irmão dele deve se casar com a viúva e ter um filho que dará continuidade ao nome do irmão.
20 Y chcase, canÿe, canÿsëfta cats̈átanga monjamna. Chë natsaná tonjanobouamá y tontsanóbana básenga ntjëftsabashejuancá.
20 Numa família havia sete irmãos. O mais velho se casou e morreu sem deixar filhos.
21 Chents̈ana, chë ústona uabentsá chë shémaftaca tonjanobouamá, pero chana tontsanóbana, básenga ntjëftsabashejuancá; chë inÿe uabentsáftaca cachcá tonjanopasá.
21 O segundo irmão se casou com a viúva, mas também morreu sem deixar filhos. Então o terceiro irmão se casou com ela.
22 Chca, nÿetsca canÿsëfta cats̈átangaftaca cha tonjanobouamá, pero ndocná básenga ntjëftsabáshejuanana. Y chents̈ana chë shembásanaca tontsanóbana.
22 O mesmo aconteceu até o sétimo irmão, e nenhum deixou filhos. Por fim, a mulher também morreu.
23 Y morna, chë obanënga chamojtayena ora, ¿ndabe chë canÿsëfta cats̈atanguents̈abe shema chë shembása yochtsemna, nÿetscanga cháftaca tmojanobouamase ca? —chënga tmojantjá.
23 Diga-nos, de quem ela será esposa na ressurreição? Afinal, os sete se casaram com ela”.
24 As Jesús tojanë́yana: —Nts̈amo Bëngbe Bëtsabe uabemana palabrënguiñe endayancá ndoñe tcmonjosertá, ni Bëngbe Bëtsabe obenanama. Chíyeca nts̈amo ndoñe yondmëncá s̈montsichamo.
24 Jesus respondeu: “O erro de vocês está em não conhecerem as Escrituras nem o poder de Deus.
25 Er obanënga chamojtayena ora, ni boyabásenga ni shembásenga quemochatóbouamnaye, y chca, chënga mochántsemna mo celoca angelotemëngcá.
25 Pois, quando os mortos ressuscitarem, não se casarão nem se darão em casamento. Nesse sentido, serão como os anjos do céu.
26 Y chë obanënga jtayenama, ¿Moisesbe librë́s̈añe ndoñe s̈mëndualía nts̈amo Bëngbe Bëtsá tbojaniyanama, chë betiyetema yojtsángbototjuana ora? Bëngbe Bëtsá mënts̈á tbojaniyana: “Ats̈e sëndmëna Abraham, Isaac y Jacobëbe Bëtsá ca.”
26 “Agora, quanto a haver ressurreição dos mortos, vocês não leram a esse respeito nos escritos de Moisés, no relato sobre o arbusto em chamas? Deus disse a Moisés: ‘Eu sou o Deus de Abraão, o Deus de Isaque e o Deus de Jacó’.
27 Bëngbe Bëtsá chca tojánayana ora, entsichamo cha ndoñe yondmëna obanëngbe Bëtsá, sinó aina ents̈angbe Bëtsá ca, er masque chënga tmojanóbana, chënga cabá Bëngbe Bëtsáftaca mondoyena. Ts̈ëngaftanga canÿe ndoñe ndegombre soyiñe s̈montsemna ca —tojanë́yana.
27 Portanto, ele é o Deus dos vivos, e não dos mortos. Vocês estão completamente enganados!”.
28 Chents̈e yojtsemna canÿe ley abuatambayá. Cha yojouena nts̈amo Jesús y chënga imojtsenatsëtsnayana, y yojtsetáts̈ëmbo Jesús ts̈abá tojanë́juama. As, tojanobeconá y Jesúsbioye tbojantjá: —¿Ndayá chë más bëts uámana mando yomna ca?
28 Um dos mestres da lei estava ali ouvindo a discussão. Ao perceber que Jesus tinha respondido bem, perguntou: “De todos os mandamentos, qual é o mais importante?”.
29 Y Jesús tbojanjuá: —Chë más uámana mando mënts̈á endmëna: “Israeloquënga s̈mochjouena, Utabná, Bëngbe Bëtsá endmëna, y nÿe canÿe Bëngbe Utabná endmëna, ndocná más.
29 Jesus respondeu: “O mandamento mais importante é este: ‘Ouça, ó Israel! O Senhor, nosso Deus, é o único Senhor.
30 Utabná Bëngbe Bëtsá cochtsebobonshana nÿets acbe ainánaca, nÿets espíritoca, nÿets juábnaca y nÿets añémoca.”
30 Ame o Senhor, seu Deus, de todo o seu coração, de toda a sua alma, de toda a sua mente e de todas as suas forças’.
31 Y chents̈ana quem inÿe mándnaca: “Ndëmua ents̈ánaca cochtsebobonshana, nts̈amo cach aca cuenobobonshancá.” Ndocna mando quem uta mandama más quenatámana ca —Jesús tojánayana.
31 O segundo é igualmente importante: ‘Ame o seu próximo como a si mesmo’. Nenhum outro mandamento é maior que esses”.
32 Chora, chë ley abuatambayá Jesúsbioye tbojaniyana: —Buatëmbayá, puerte ts̈abá tcjayana. Ndegombre yomncá contsichamo, nÿe canÿe Utabná endmëna y ndocná más.
32 O mestre da lei respondeu: “Muito bem, mestre. O senhor falou a verdade ao dizer que há só um Deus, e nenhum outro.
33 Y cha jtsebobonshánana nÿets ainánaca, juábnaca y añémoca, y ndëmua ents̈ánaca jtsebobonshánana cachá cuenobobonshancá, puerte cuámana. Cach nÿets̈á ndoñe quenatámana bayënga jtsëbánayana, ni chë uáts̈ëmbona soyënga Bëngbe Bëtsá jëtschuayama ca.
33 E sei que é importante amá-lo de todo o meu coração, de todo o meu entendimento e de todas as minhas forças, e amar o meu próximo como a mim mesmo. É mais importante que oferecer todos os holocaustos e sacrifícios exigidos pela lei”.
34 Cha nÿets juábnaca tbojanjuama Jesús tojáninÿe ora, tbojaniyana: —Bats̈atema cmontsebuáshbena jtseprontánama, Bëngbe Bëtsá chacolesenciama acbe ainanents̈e jtsemándayama ca.
34 Ao perceber quanto o homem compreendia, Jesus disse: “Você não está longe do reino de Deus”. Depois disso, ninguém se atreveu a lhe fazer mais perguntas.
35 Jesús Bëngbe Bëtsabe bëts yebnents̈e yojtsabuátambaye ora, tojánayana: “¿Ndáyeca chë ley abuátambayënga mondbétsichamo chë Uámana Uabuayaná Davídbents̈ana iuabó ca?
35 Mais tarde, enquanto ensinava o povo no templo, Jesus fez a seguinte pergunta: “Por que os mestres da lei afirmam que o Cristo é filho de Davi?
36 Cach David, chë Uámana Espíritbe mándoca mënts̈á tojánayana:
36 O próprio Davi, falando por meio do Espírito Santo, disse: ‘O Senhor disse ao meu Senhor: Sente-se no lugar de honra à minha direita até que eu humilhe seus inimigos debaixo de seus pés’.
37 ¿Nts̈ámose Cristo Davídbents̈ana Ents̈á nántsemna, cach David ‘Utabná ca’ chábioye tbojtsabobuátmëse ca?” —cha tojanë́yana.
37 Uma vez que Davi chamou o Cristo de ‘meu Senhor’, como ele pode ser filho de Davi?”. E a grande multidão o ouvia com prazer.
38 Mënts̈ánaca Jesús chënga yojtsabuátambaye: “Cuedado s̈mochtsebomna y ndoñe s̈mattsama chë ley abuatambayëngcá. Chënga jtsogusetánana bënëna ents̈ayangaca jtsajnana y jtsebos̈ana tsáshenañe ents̈anga nÿa respétoca chamotsacheuanama.
38 Jesus também ensinou: “Cuidado com os mestres da lei! Eles gostam de se exibir com vestes longas e de receber saudações respeitosas quando andam pelas praças.
39 Chë judiëngbe enefjuana yebnënguenache, chë más uámana luarënguiñe jtsetbiámanana, y chë fiestënguenache nÿa quëfseroca.
39 E como gostam de sentar-se nos lugares de honra nas sinagogas e à cabeceira da mesa nos banquetes!
40 Pero chënga, viudángbioye chë tmobomna soyënga jtsabacayana, y ents̈angbe delante ts̈abá chamotsë́nÿama, y chë́ngbioye imojtsaíngñama ndoñe chaondëtsótats̈ëmbuamna, Bëngbe Bëtsáftaca ts̈a jtsencuéntayana. Chë causa, Bëngbe Bëtsá ínÿengbiama más chënga echanjácastigaye ca” —Jesús tojánayana.
40 No entanto, tomam posse dos bens das viúvas de maneira desonesta e, depois, para dar a impressão de piedade, fazem longas orações em público. Por causa disso, serão duramente castigados”.
41 Jesús jabuátambama tojanpochocá ora, tojanótbema Bëngbe Bëtsabe bëts yebnents̈e, chë crocénana quëcjnayëtema ndirichiñe; y chë crocénana quëcjnayënga yojtsë́nÿaye. Bëtscá bomnëngna becá crocénana imojtsequëcjnaye.
41 Jesus sentou-se perto da caixa de ofertas do templo e ficou observando o povo colocar o dinheiro. Muitos ricos contribuíam com grandes quantias.
42 Chora, canÿe viudá ndbomnëjémnaca yojobeconá y nÿe uta crocénana chëtémiñe yojaftsesegóra.
42 Então veio uma viúva pobre e colocou duas moedas pequenas.
43 Chora Jesús chabe uatsjéndayënga tojánachembo chamobéconama, y mënts̈á tojanë́yana: “Ndegombre cbë́yana, quem viudá ndbomnëjema, Bëngbe Bëtsabiama nÿetscangbiama más tonjëftsesegorá.
43 Jesus chamou seus discípulos e disse: “Eu lhes digo a verdade: essa viúva depositou na caixa de ofertas mais que todos os outros.
44 Chë bomnëngna chë yojtsóyents̈jaments̈ana tmonjëftsesegorá, y cabá bomnana imotsóbomñe; y chë viudana tonjëftsesegorá lempe ntsachets̈á yobomncá; masque ts̈a ndbomnëjema, chë vida jtsebomnama lempe ntsachets̈á yobomncá tonjëftsesegorá ca.”
44 Eles deram uma parte do que lhes sobrava, mas ela, em sua pobreza, deu tudo que tinha”.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Marcos 12, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.