Lucas 20
Bëngbe Bëtsa Cabëngaftaca Entsoyebuambna (KBH) vs ACF
1 Canÿe te, Bëngbe Bëtsabe bëts yebnents̈e Jesús yojtsabuátambaye, y chë ts̈abe noticiëngama yojtsabuayiyná ora, tmojánashjajna bachnangbe amë́ndayënga, ley abuátambayënga, judië́ngbeñe bëtsëjemëngcá mandayë́ngaftaca cánÿiñe;
1 E aconteceu num daqueles dias que, estando ele ensinando o povo no templo, e anunciando o evangelho, sobrevieram os principais dos sacerdotes e os escribas com os anciãos,
2 y Jesús tmojaniyana: —S̈më́yana; ¿ndaye deréchoca chë contsama soyënga aca cojtsama ca? o ¿chca jtsamama nda obenana tcmënjats̈etá ca?
2 E falaram-lhe, dizendo: Dize-nos, com que autoridade fazes estas coisas? Ou, quem é que te deu esta autoridade?
3 Chora Jesús tojanë́jua: —Ats̈naca canÿe soye së́ntsebomna ts̈ëngaftanga jatjayama. S̈mochjojuanga.
3 E, respondendo ele, disse-lhes: Também eu vos farei uma pergunta: Dizei-me pois:
4 ¿Nda Juan chë Ubayaná tbojanichmó ents̈anga jubáyama, Bëngbe Bëtsá o ents̈anga ca?
4 O batismo de João era do céu ou dos homens?
5 Chora chënga tmojanonts̈é enatsëtsnayana: “ ‘Bëngbe Bëtsá ca’ chamojojuase, cha s̈ochanjáuyana: ‘As ¿ndáyeca chábeñe ndoñe s̈monjanos̈buaché ca?’
5 E eles arrazoavam entre si, dizendo: Se dissermos: Do céu, ele nos dirá: Então por que o não crestes?
6 Y ndoñe quemuátobena jayanana ‘ents̈anga ca’; ents̈anga ndëts̈béngaca buattsë́baye, er nÿetscanga becá mondëjuabná Juan ndegombre Bëngbe Bëtsabe juabna oyebuambnayá yojamnama.”
6 E se dissermos: Dos homens; todo o povo nos apedrejará, pois têm por certo que João era profeta.
7 Chcasna, chënga tmojanjuá ndoñe monjántats̈ëmbo nda Juan tbojanichmó ents̈anga jubáyama ca.
7 E responderam que não sabiam de onde era.
8 Y Jesús tojanë́yana: —Asna ats̈e cach ndoñe quecbochatë́yana ndaye deréchoca chca stsama ca.
8 E Jesus lhes disse: Tampouco vos direi com que autoridade faço isto.
9 Chents̈ana Jesús tojanonts̈é ents̈anga jáuyanana, y quem cuéntoca tojanabuatambá: “Canÿe ents̈á uvas betiyënga yojáje y chë fshantse inÿe trabájayënga yojúyents̈ame, y baytescama bën luaroye yojtsoñe.
9 E começou a dizer ao povo esta parábola: Certo homem plantou uma vinha, e arrendou-a a uns lavradores, e partiu para fora da terra por muito tempo;
10 Chë uvasës̈angá juashacama tempo yojobuache orna, chë jajañe nduiño canÿe oservená ibojíchmua chë trabájayënga jáuyanama ntsachets̈á cha ibojtsotocánama. Pero chëngna cha imojtsejants̈etaye, y tondaye ntoyiycá imojtichmuá.
10 E no tempo próprio mandou um servo aos lavradores, para que lhe dessem dos frutos da vinha; mas os lavradores, espancando-o, mandaram-no vazio.
11 Chents̈ana inÿa ibojíchmua; pero chë trabájayënga cha imojtsejants̈etaye, imojtsóyenguango, y tondaye ntoyiycá imojtichmuá.
11 E tornou ainda a mandar outro servo; mas eles, espancando também a este, e afrontando-o, mandaram-no vazio.
12 Chë nduiño inÿa ibojatichmuá; pero chánaca chënga imojtsejants̈etaye, imojtselísia, y chents̈ana imojtábocna.
12 E tornou ainda a mandar um terceiro; mas eles, ferindo também a este, o expulsaram.
13 “Chora chë nduiño yojeniyana: ‘¿Y mora nts̈amo chjama ca? Cach ats̈be bonshana uaquiñá chanjíchmua; nderádose cha aíñe mochanjóyeunaye ca.’
13 E disse o senhor da vinha: Que farei? Mandarei o meu filho amado; talvez que, vendo, o respeitem.
14 Pero chë trabájayënga, chë uaquiñá imojinÿe orna imojeniyana: ‘Mua chë fshantse nduiñbe uaquiñá entsemna. Lempe chabe soyënga mua echanjóyëngacñe; motsóbanga y nÿetsca chabe otocana soyënga bëngbiama echanjoquéda ca.’
14 Mas, vendo-o os lavradores, arrazoaram entre si, dizendo: Este é o herdeiro; vinde, matemo-lo, para que a herança seja nossa.
15 Chcasna, chë uvas jajañents̈ana cha imojtsábocna y imojtsóba.”
15 E, lançando-o fora da vinha, o mataram. Que lhes fará, pois, o senhor da vinha?
16 Cha co echanjá y chë trabájayënga echanjetsëbaye, y chë uvas betiyënga jajañe inÿe trabájayënga echanjárrendaye ca.
16 Irá, e destruirá estes lavradores, e dará a outros a vinha. E, ouvindo eles isto, disseram: Não seja assim!
17 Pero Jesús tojanënÿanÿé y tojánayana: —As ¿ndayama Bëngbe Bëtsabe uabemana palabrënguiñe iuayana?:
17 Mas ele, olhando para eles, disse: Que é isto, pois, que está escrito? A pedra, que os edificadores reprovaram, Essa foi feita cabeça da esquina.
18 Ndánaca chë ndëts̈beñe chaojotsats̈á, chëbé bochántsatcacaye; y chë ndëts̈bé ndábeñnaca chaojótsats̈e, polvëshe bochántsebema ca —Jesús tojánayana.
18 Qualquer que cair sobre aquela pedra ficará em pedaços, e aquele sobre quem ela cair será feito em pó.
19 Chë bachnangbe amë́ndayënga y ley abuátambayënga tmojanenótats̈ëmbona Jesús chca tojanacuntá jinÿanÿiyama, chënga mo chë puerte bacna trabajayëngcá imojamnama; asna tmojánbos̈ena cachora jishachana, pero ents̈angbiama imojtsauatja.
19 E os principais dos sacerdotes e os escribas procuravam lançar mão dele naquela mesma hora; mas temeram o povo; porque entenderam que contra eles dissera esta parábola.
20 Chents̈ana chënga báseftanga tmojanichamó, mo ndegombre ts̈abe ents̈anga cuaftsemncá chamobiamëse, Jesús jisháchichiyama, nderado ndayá cha tojayaniñe; y chca chënga jobenayama cha jishachana y chëngbe mandádbioye juanatsama.
20 E, observando-o, mandaram espias, que se fingissem justos, para o apanharem nalguma palavra, e o entregarem à jurisdição e poder do presidente.
21 As chënga tmojantjá: —Buatëmbayá, bënga fsë́ntsetats̈ëmbo nts̈amo aca cojtsoyebuambná y cojtsabuatambacá ndegombre ts̈abá yomnama, nts̈amo ndegombre Bëngbe Bëtsá yobos̈cá, y acbiama tondaye quenatámana nda más uamaná o nduamaná tomnana. Aca contsabuatambá ndegombre ts̈abe vida jtsebomnama, nts̈amo Bëngbe Bëtsá yomandacá.
21 E perguntaram-lhe, dizendo: Mestre, nós sabemos que falas e ensinas bem e retamente, e que não consideras a aparência da pessoa, mas ensinas com verdade o caminho de Deus.
22 Chcasna, s̈më́yana, ¿ts̈abá tayojtsemna bënga, César, chë Romoca bëts mandadbiama, impuesto jtsatsquë́cjnayana o ndoñe ca?
22 É-nos lícito dar tributo a César ou não?
23 Jesús yojtsetáts̈ëmbo, nts̈amo cha tojayaniñe jisháchichiyama chënga imojtsebos̈ama; as tojanë́yana:
23 E, entendendo ele a sua astúcia, disse-lhes: Por que me tentais?
24 —Chë s̈matsquëcjná crocénana s̈minÿinÿenga ca; ¿ndabe jubiá chë crocenániñe yojtsemna, y nts̈amo muents̈e entsabemancá nda chca iuabaina ca?
24 Mostrai-me uma moeda. De quem tem a imagem e a inscrição? E, respondendo eles, disseram: De César.
25 Y Jesús tojanë́yana: —César s̈mochtoyiye cha ibotocana soye; y Bëngbe Bëtsana cha ibotocana soye ca.
25 Disse-lhes então: Dai, pois, a César o que é de César, e a Deus o que é de Deus.
26 Y chca, chë ichmónënga ndoñe imonjobenaye jisháchichiyana, ndayá cha ents̈angbe delante tojayaniñe. Masna, nts̈amo tojanë́juama, ojnanánënga iytëca imojobiama.
26 E não puderam apanhá-lo em palavra alguma diante do povo; e, maravilhados da sua resposta, calaram-se.
27 Chents̈ana, báseftanga saduceo ca uabaina ents̈anga tmojána Jesús jinÿama. Chënga imojanjuabná obanënga ndocna te ntayenana ca. Jesús mënts̈á tmojantjá:
27 E, chegando-se alguns dos saduceus, que dizem não haver ressurreição, perguntaram-lhe,
28 —Buatëmbayá, Moisés bëngbe leyënguiñe tojë́ftsanabema, nderado canÿe boyá tojtsóbana y básenga ndoñe tonjëftsabáshejuanësna, canmëna chë uabentsá chë shémaftaca jtobouamayana, chca, chë chabe uabochená obanabiama básenga jtsabamnama ca.
28 Dizendo: Mestre, Moisés nos deixou escrito que, se o irmão de algum falecer, tendo mulher, e não deixar filhos, o irmão dele tome a mulher, e suscite posteridade a seu irmão.
29 Chcase, canÿe bë́ngbents̈e canÿsëfta cats̈átanga monjamna. Chë natsaná tonjanobouamá y tontsanóbana, básenga ntjëftsabashejuancá;
29 Houve, pois, sete irmãos, e o primeiro tomou mulher, e morreu sem filhos;
30 chents̈ana chë inÿa chë shémaftaca tonjanobouamá, y cachcá tonjanopasá.
30 E tomou-a o segundo por mulher, e ele morreu sem filhos.
31 Chë inÿe uabentsá chora cháftaca tonjanobouamá, pero tontsanóbana básenga ntjëftsabashejuancá; y cachcá, chë inÿe uabentsë́ngnaca cháftaca tmonjanobouamá, pero nÿetscanga tmonjanóbana básenga ntjëftsabashejuancá.
31 E tomou-a o terceiro, e igualmente também os sete; e morreram, e nào deixaram filhos.
32 Cabana, chë shembásanaca tontsanóbana.
32 E por último, depois de todos, morreu também a mulher.
33 Y chcasna, chë obanënga chamojtayena ora, ¿ndabe chë canÿsëfta cats̈atanguents̈abe shema chë shembása yochtsemna, nÿetscanga cháftaca tmojanobouamase ca? —chënga tmojantjá.
33 Portanto, na ressurreição, de qual deles será a mulher, pois que os sete por mulher a tiveram?
34 Chora Jesús tojanë́jua: —Quem luarents̈e boyabásenga y shembásenga mondbétsobouamnaye;
34 E, respondendo Jesus, disse-lhes: Os filhos deste mundo casam-se, e dão-se em casamento;
35 pero chë echanjóshjango luaroye jama y obanënguents̈ana jtayenama merecido jtsebuájonama chamojobenangna, masque boyabásenga o shembásenga, ya ndoñe quemochatóbouamnaye,
35 Mas os que forem havidos por dignos de alcançar o mundo vindouro, e a ressurreição dentre os mortos, nem hão de casar, nem ser dados em casamento;
36 ni queochátopodena chënga chamóbanama, y chca, chënga mochántsemna mo angelëngcá, y Bëngbe Bëtsabe básenga mochántsemna, obanënguents̈ana mochtayénayeca.
36 Porque já não podem mais morrer; pois são iguais aos anjos, e são filhos de Deus, sendo filhos da ressurreição.
37 Y Moisésnaca, chë yojtsángbototjuana betiyetémama tojanábements̈e, bënga s̈ontsinÿanÿná chë obanënga imnátayenama; chents̈e Bëngbe Bëtsá tojánayana cha yomna Abraham, Isaac y Jacobëbe Bëtsá ca.
37 E que os mortos hão de ressuscitar também o mostrou Moisés junto da sarça, quando chama ao Senhor Deus de Abraão, e Deus de Isaque, e Deus de Jacó.
38 Bëngbe Bëtsá chca tojánayana ora, entsichamo cha ndoñe yondmëna obanëngbe Bëtsá, sinó aina ents̈angbe Bëtsá ca, er masque chënga tmojanóbana, chënga cabá Bëngbe Bëtsáftaca mondoyena ca —Jesús tojánayana.
38 Ora, Deus não é Deus de mortos, mas de vivos; porque para ele vivem todos.
39 Chora básefta ley abuátambayënga Jesús tmojaniyana: —Buatëmbayá, ts̈abá tcjayana ca.
39 E, respondendo alguns dos escribas, disseram: Mestre, disseste bem.
40 Y ya ndoñe más montsenñémua inÿe soyëngama jatstjanayana.
40 E não ousavam perguntar-lhe mais coisa alguma.
41 Jesús tojanatjá: “¿Ndáyeca ts̈ëngaftanga s̈mnétsichamo chë Uámana Uabuayaná, chë Cristo, Rey Davídbents̈ana iuabó ca?
41 E ele lhes disse: Como dizem que o Cristo é filho de Davi?
42 Er cach David, chabe librë́s̈añe Salmos ca uabainë́s̈añe, tojánayana:
42 Visto como o mesmo Davi diz no livro dos Salmos: Disse o SENHOR ao meu Senhor: Assenta-te à minha direita,
43 ats̈be obenánaca, acbe uayayënga acbe cucuats̈iñe chamoquedama chjamëntscuana ca.’
43 Até que eu ponha os teus inimigos por escabelo de teus pés.
44 ¿Nts̈ámose, Cristo, Davídbents̈ana nántsemna, cach David ‘Utabná ca’ chábioye tbojtsabobuátmëse ca?” —cha tojanatjá.
44 Se Davi lhe chama Senhor, como é ele seu filho?
45 Nÿetsca ents̈anga imojtsuenana, y Jesús chabe uatsjéndayënga tojanë́yana:
45 E, ouvindo-o todo o povo, disse Jesus aos seus discípulos:
46 “Cuedado s̈mochtsebomna, y ndoñe s̈mattsama chë ley abuatambayëngcá; chënga jtsogusetánana bënëna ents̈ayangaca jtsajnana, y jtsebos̈ana tsáshenañe ents̈anga becá respétoca chamotsacheuanayama. Chënga chë judiëngbe enefjuana yebnënguenache chë más uámana luarënguiñe jtsetbiámanana, y fiestënguiñe nÿa quëfseroca.
46 Guardai-vos dos escribas, que querem andar com vestes compridas; e amam as saudações nas praças, e as principais cadeiras nas sinagogas, e os primeiros lugares nos banquetes;
47 Pero chë viudángbioye chë tmobomna soyënga jtsabacayana; y ents̈angbe delante ts̈abá chacmotsë́nÿama y chënga imojtsaíngñama ndoñe chaondëtsótats̈ëmbuamna, Bëngbe Bëtsáftaca ts̈a jtsencuéntayana. Chë causa, Bëngbe Bëtsá ínÿengbiama más chënga echanjácastigaye ca” —Jesús tojánayana.
47 Que devoram as casas das viúvas, fazendo, por pretexto, largas orações. Estes receberão maior condenação.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Lucas 20, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.