Lucas 16
Bëngbe Bëtsa Cabëngaftaca Entsoyebuambna (KBH) vs NAA
1 Jesús mënts̈ánaca chabe uatsjéndayënga tojanacuntá: “Inamna canÿe bomna ents̈á, y cha ibnabomna canÿe uajabuachaná chabe soyënga chaotsinÿenama; y chë nduiño imojuenaye chë uajabuachaná chabe soyë́ngaca ndoñe ts̈abá yontsamama.
1 Jesus disse também aos seus discípulos:
2 Asna, chë nduiño ibojachembo y mënts̈á ibojauyana: ‘¿Nts̈amo acbiama s̈montsatsëtsnacá ndegombre yojtsemna ca? Mora cuenta s̈matats̈tá nts̈amo ats̈be soyë́ngaca tcojamama, er morscana ya ndoñe ats̈be soyënga inÿená quecochátsmëna ca.’
2 Então, chamando-o, lhe disse: “Que é isto que ouço a seu respeito? Preste contas da sua administração, porque você não pode mais ser o meu administrador.”
3 Chë uajabuachaná yojonts̈é jenójuaboyana, y mënts̈á yojeniyana: ‘¿Y mora nts̈amo chtsemana, chë nduiño ats̈be trabajuents̈ana s̈ojtabocna ora? Ndoñe añemo quetsátsbomna fshantse jatrabájama, y lemos̈na jótjañamna sëntsëuatja.
3 — O administrador, então, se pôs a pensar: “Que farei, agora que estou sendo demitido pelo meu patrão? Trabalhar na terra, não posso. De mendigar, tenho vergonha.
4 Ya së́ntsetats̈ëmbo ndayá chjama, chca, ats̈be trabajuents̈ana chas̈ojtábocna ora, ats̈e jtsabamnama ndëmuanÿenga chëngbe yebnents̈e chas̈mofjama ca.’
4 Já sei o que vou fazer, para que, quando for demitido, as pessoas me recebam em suas casas.”
5 “Chents̈ana, canÿánÿa chë chabe nduíñbioye ndebénënga yojáchembo. Cánÿabioye ibojatjaye: ‘¿Ntsachets̈á ats̈be nduiño icondebena ca?’
5 — Tendo chamado cada um dos devedores do seu patrão, perguntou ao primeiro: “Quanto você deve ao meu patrão?”
6 Y cha ibojojuá: ‘Canÿe patse barrilës̈angá aceitiye ca.’ As cha ibojauyana: ‘Muents̈e acbe recibë́cha entsamna; mora mótbema y inÿácha nÿe shachna bnë́tsana barrilës̈angama matapormá ca.’
6 Ele respondeu: “Cem barris de azeite.” Então o administrador disse: “Pegue a sua conta, sente-se depressa e escreva cinquenta.”
7 Chents̈ana ínÿabioye ibojatjaye: ‘Y acna, ¿Ntsachets̈á icondebena ca?’ Y cha ibojojuá: ‘Canÿe patse medida trigo ca.’ As cha ibojauyana: ‘Muents̈e acbe recibë́cha entsamna; chiñe nÿe posufta bnëtsanama mábema ca.’
7 Depois, perguntou a outro: “E você, quanto deve?” Ele respondeu: “Cem sacos de trigo.” O administrador lhe disse: “Pegue a sua conta e escreva oitenta.”
8 Chents̈ana, chë nduiño ts̈abá yojayana chë ndoñe ts̈abá ama mayordombiama, cha stúdioca yojamama. Chë nÿe quem luarama enójuabnaye ents̈anga, cachëngbe soyë́ngaca puerte studio bomnënga mondmëna; y chë ents̈angbe juabnënga binÿnayábenga ndoñe nÿa yapa ca.
8 E o patrão elogiou o administrador infiel por sua esperteza. Porque os filhos do mundo são mais espertos na sua própria geração do que os filhos da luz.
9 “Ats̈e cbabuayená, quem luarents̈e, chë bacna soyënga amëngbe luarents̈a bomnánaca amiguënga s̈mochjábiama, ínÿenga jtsëjabuáchanëse. Chca, chë bomnana tojtsopochocá ora chas̈motsabamna ndëmuanÿenga chë nÿetsca tescama oyenoye chacmúbuajama ca.
9 — E eu recomendo a vocês: usem a riqueza injusta para fazer amigos, para que, quando a riqueza faltar, vocês sejam recebidos nos tabernáculos eternos.
10 “Nda básefta soyënguiñe lempe ts̈abá tojama, bëtscá soyënguíñnaca lempe ts̈abá echanjama; y nda básefta soyënguiñe ndoñe ts̈abá tonjama, bëtscá soyënguíñnaca cach ndoñe ts̈abá queochatsma.
10 — Quem é fiel no pouco também é fiel no muito; e quem é injusto no pouco também é injusto no muito.
11 Chcasna, quem luarents̈e, chë bacna soyënga amëngbe luarents̈a bomnánaca ndoñe ts̈abá s̈monjamëse, ¿nda chë ndegombre bomnana, chë Bëngbe Bëtsabe soyënga cmochjábanÿiye?
11 Portanto, se vocês não forem fiéis na aplicação da riqueza injusta, quem lhes confiará a verdadeira riqueza?
12 Y chë ndoñe ts̈ëngaftangbe sóyeca ndoñe ts̈abá s̈monjamëse, ¿nda cmochjants̈abuáchiye ndayá ts̈ëngaftangbiama yomncá ca?
12 Se vocês não são fiéis na aplicação do que é dos outros, quem lhes dará o que é de vocês?
13 “Ndocná ntsobenana uta mandayata jtsaservénana; er cánÿabioye bochantsáboyënja y chë ínÿabioyna bochántsebobonshana, o cánÿabiama ts̈abá echántsetrabajaye, y chë ínÿabiamna ndoñe ts̈abá. Ndoñe quecátobena Bëngbe Bëtsá jtsebobonshánana, nÿe quem luarents̈a soyënga jtsebomnama tcojtsebos̈ëse ca” —Jesús tojánayana.
13 Nenhum servo pode servir a dois senhores; porque irá odiar um e amar o outro ou irá se dedicar a um e desprezar o outro. Vocês não podem servir a Deus e à riqueza.
14 Chë fariseunga, becá crocénana jtsebomnama bos̈ënga imnamna, lempe chca chënga tmojanuena, y Jesúsbioye imojtsáboyejuana.
14 Os fariseus, que eram avarentos, ouviam tudo isto e zombavam de Jesus.
15 As Jesús tojanë́yana: “Ts̈ëngaftanga ents̈angbe delante mo ts̈ábenga cuaftsemncá jtsenobiamnayana, pero Bëngbe Bëtsá endë́tats̈ëmbo ndayá ts̈ëngaftangbe ainaniñe yomnama; er ndayá ents̈anga más tojtsebos̈cá, Bëngbe Bëtsá jtsáboyënjana ca.
15 Mas Jesus lhes disse:
16 “Moisesbe ley y chë Bëngbe Bëtsabe juabna oyebuambnayënga ts̈ëngaftanga cmonjanabuayiyná, Juan chë Ubayaná quem luaroye tonjánabëntscuana. Cha tonjánabo orscana montsabuayiyná chë ts̈abe noticiënga Bëngbe Bëtsabe amë́ndayocama, y nÿetscanga ts̈a montsebos̈e choye jamashënguama ca.
16 — A Lei e os Profetas duraram até João; desde esse tempo o evangelho do Reino de Deus vem sendo anunciado, e todos se esforçam para entrar nele.
17 “Más paselo endmëna, celoca y quem luare chaopochocá, y ndoñe chë nts̈amo leyiñe iuayancá, chë ndayá jopásama yomnama, ni mo canÿe punto ndoñe chca chaondë́tsemnama ca” —Jesús tojánayana.
17 E é mais fácil passar o céu e a terra do que cair um til sequer da Lei.
18 “Nda chabe shémbioye cachcá tbojesonÿá y ínÿaftaca tojtóbouamase, cha chë natsana shémbioye ínÿaftaca jtseíngñayana; y nda chë úts̈ena shembásaftaca tojobouamá chana, canÿe uabuatmá jtsebomnana, y chca, chana canÿe bacna soye jtsamana ca” —Jesús tojánayana.
18 — Quem repudiar a sua mulher e casar com outra comete adultério; e aquele que casa com a mulher repudiada pelo marido também comete adultério.
19 “Canÿe bomna ents̈á inamna; cha yojanamana uámana y botamana shbuenda uafjatsenga y lino ents̈ayangá jtichëtjuana, y cada te bëts fiestënga yojánama.
19 — Ora, havia certo homem rico que se vestia de púrpura e de linho finíssimo e que se alegrava todos os dias com grande ostentação.
20 Canÿe ndbomnëjémnaca inamna, Lázaro ca uabainá, bacna nguayanánaca s̈ocá; y cha yojanamana chë bomnabe bës̈ás̈ents̈e fshantsiñe jótbemana.
20 Havia também certo mendigo, chamado Lázaro, coberto de feridas, que ficava deitado à porta da casa do rico.
21 Quem ndbomnëjema yojtsebos̈e chë bomná yojtsesayents̈ana yojatquëcjana sanángaca jtoshachayana; y chë ques̈ënga imnaboye chabe nguaye cuerpo jajáfjuama.
21 Ele desejava alimentar-se das migalhas que caíam da mesa do rico, e até os cães vinham lamber-lhe as feridas.
22 Canÿe te Lázaro yojtsóbana, y Bëngbe Bëtsabe angelënga Abrahámbioye cha imojtamba, chë nÿetscanga oyejuayënga mondmëna luaroye. Chë bomnánaca yojóbana y imojuátbontsa.
22 E aconteceu que o mendigo morreu e foi levado pelos anjos para junto de Abraão. Morreu também o rico e foi sepultado.
23 “Chë bomná infiernoca puerte ngméniñe yojtsesufrina ora, tsbanánoye yojontjes̈iye y bënoca Abraham ibojinÿe, y Lázaro cháftaca yojtsemna.
23 — No inferno, estando em tormentos, o rico levantou os olhos e viu ao longe Abraão, e Lázaro junto dele.
24 As chë bomná yojuayebuáchena: ‘¡Taita Abraham, s̈molastemá! Lázaro michmó chabe nts̈abuafja chaofchecuacuá y ats̈be bichtaja chauabofchecuacuaye, er quem íñeshoca ts̈a së́ntsesufrina ca.’
24 Então, gritando, disse: “Pai Abraão, tenha misericórdia de mim! E mande que Lázaro molhe a ponta do dedo em água e me refresque a língua, porque estou atormentado neste fogo.”
25 Pero Abraham ibojauyana: ‘Uaquiñá, menojuabó, aca fshantsoca vida conjánbomna ora, lempe nts̈amo icojabos̈cá tconjanóyëngacñe, y Lázaro chë cuenta tondaye quenjátsbomna; pero morna, cha ts̈abá y oyejuayá entsemna, y aca jabuache ngménana contsebomna.
25 Mas Abraão disse: “Filho, lembre-se de que você recebeu os seus bens durante a sua vida, enquanto Lázaro só teve males. Agora, porém, ele está consolado aqui, enquanto você está em tormentos.
26 Y inÿe soye, canÿe bëts tbuañe entsemna ts̈ëngaftangbiocana më́ntscoñe; chca, chë ts̈ëngaftangbioye muents̈ana jenachnënguama tmojtsebos̈ënga ndoñe chamondëtsobena, ni chocana bë́ngbioye cach ndoñe ca.’
26 E, além de tudo, há um grande abismo entre nós e vocês, de modo que os que querem passar daqui até vocês não podem, nem os de lá passar para cá.”
27 “Y chë bomná ibojauyana: ‘Masque chca, Taita Abraham, Diosmanda Lázaro michmó ats̈be taitabe yebnoye;
27 Então o rico disse: “Pai, eu peço que mande Lázaro à minha casa paterna,
28 choca sëndábamna shachna cats̈átanga; as chaúyana nts̈amo moca ats̈e stsepasana y nts̈amo jamëse chënga ndoñe chaondë́tsamna quem ngménënga luaroye jabama ca.’
28 porque tenho cinco irmãos; para que lhes dê testemunho, a fim de que não venham também para este lugar de tormento.”
29 Chora Abraham ibojauyana: ‘Chënga ya mondbomna ndayá Moisés y chë Bëngbe Bëtsabe juabna oyebuambnayënga tmojëftsanábema soyënga; ¡chë́ngbioye chamoyauná ca!’
29 Abraão respondeu: “Eles têm Moisés e os Profetas; ouçam-nos.”
30 Chë bomná ibojojuá: ‘Ndoñe, Taita Abraham; nderado obanënguents̈ana canÿa chë́ngbioye tojase, aíñe chë ts̈abe benache muantishache ca.’
30 Mas ele insistiu: “Não, pai Abraão; se alguém dentre os mortos for até lá, eles irão se arrepender.”
31 Pero Abraham ibojauyana: ‘Chënga ni mo Moisés, ni chë Bëngbe Bëtsabe juabna oyebuambnayë́ngbioye ndoñe tmonjóyaunase, Bëngbe Bëtsábeñe ndoñe quemochatos̈buáchiye, masque canÿe obaná chauatayenëse, chë́ngbioye jábuayenama ca’ ” —Jesús tojancuentá.
31 Abraão, porém, lhe respondeu: “Se não ouvem Moisés e os Profetas, também não se deixarão convencer, mesmo que ressuscite alguém dentre os mortos.”
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Lucas 16, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.