Lucas 16
Bëngbe Bëtsa Cabëngaftaca Entsoyebuambna (KBH) vs ACF
1 Jesús mënts̈ánaca chabe uatsjéndayënga tojanacuntá: “Inamna canÿe bomna ents̈á, y cha ibnabomna canÿe uajabuachaná chabe soyënga chaotsinÿenama; y chë nduiño imojuenaye chë uajabuachaná chabe soyë́ngaca ndoñe ts̈abá yontsamama.
1 E dizia também aos seus discípulos: Havia um certo homem rico, o qual tinha um mordomo; e este foi acusado perante ele de dissipar os seus bens.
2 Asna, chë nduiño ibojachembo y mënts̈á ibojauyana: ‘¿Nts̈amo acbiama s̈montsatsëtsnacá ndegombre yojtsemna ca? Mora cuenta s̈matats̈tá nts̈amo ats̈be soyë́ngaca tcojamama, er morscana ya ndoñe ats̈be soyënga inÿená quecochátsmëna ca.’
2 E ele, chamando-o, disse-lhe: Que é isto que ouço de ti? Dá contas da tua mordomia, porque já não poderás ser mais meu mordomo.
3 Chë uajabuachaná yojonts̈é jenójuaboyana, y mënts̈á yojeniyana: ‘¿Y mora nts̈amo chtsemana, chë nduiño ats̈be trabajuents̈ana s̈ojtabocna ora? Ndoñe añemo quetsátsbomna fshantse jatrabájama, y lemos̈na jótjañamna sëntsëuatja.
3 E o mordomo disse consigo: Que farei, pois que o meu senhor me tira a mordomia? Cavar, não posso; de mendigar, tenho vergonha.
4 Ya së́ntsetats̈ëmbo ndayá chjama, chca, ats̈be trabajuents̈ana chas̈ojtábocna ora, ats̈e jtsabamnama ndëmuanÿenga chëngbe yebnents̈e chas̈mofjama ca.’
4 Eu sei o que hei de fazer, para que, quando for desapossado da mordomia, me recebam em suas casas.
5 “Chents̈ana, canÿánÿa chë chabe nduíñbioye ndebénënga yojáchembo. Cánÿabioye ibojatjaye: ‘¿Ntsachets̈á ats̈be nduiño icondebena ca?’
5 E, chamando a si cada um dos devedores do seu senhor, disse ao primeiro: Quanto deves ao meu senhor?
6 Y cha ibojojuá: ‘Canÿe patse barrilës̈angá aceitiye ca.’ As cha ibojauyana: ‘Muents̈e acbe recibë́cha entsamna; mora mótbema y inÿácha nÿe shachna bnë́tsana barrilës̈angama matapormá ca.’
6 E ele respondeu: Cem medidas de azeite. E disse-lhe: Toma a tua obrigação, e assentando-te já, escreve cinqüenta.
7 Chents̈ana ínÿabioye ibojatjaye: ‘Y acna, ¿Ntsachets̈á icondebena ca?’ Y cha ibojojuá: ‘Canÿe patse medida trigo ca.’ As cha ibojauyana: ‘Muents̈e acbe recibë́cha entsamna; chiñe nÿe posufta bnëtsanama mábema ca.’
7 Disse depois a outro: E tu, quanto deves? E ele respondeu: Cem alqueires de trigo. E disse-lhe: Toma a tua obrigação, e escreve oitenta.
8 Chents̈ana, chë nduiño ts̈abá yojayana chë ndoñe ts̈abá ama mayordombiama, cha stúdioca yojamama. Chë nÿe quem luarama enójuabnaye ents̈anga, cachëngbe soyë́ngaca puerte studio bomnënga mondmëna; y chë ents̈angbe juabnënga binÿnayábenga ndoñe nÿa yapa ca.
8 E louvou aquele senhor o injusto mordomo por haver procedido prudentemente, porque os filhos deste mundo são mais prudentes na sua geração do que os filhos da luz.
9 “Ats̈e cbabuayená, quem luarents̈e, chë bacna soyënga amëngbe luarents̈a bomnánaca amiguënga s̈mochjábiama, ínÿenga jtsëjabuáchanëse. Chca, chë bomnana tojtsopochocá ora chas̈motsabamna ndëmuanÿenga chë nÿetsca tescama oyenoye chacmúbuajama ca.
9 E eu vos digo: Granjeai amigos com as riquezas da injustiça; para que, quando estas vos faltarem, vos recebam eles nos tabernáculos eternos.
10 “Nda básefta soyënguiñe lempe ts̈abá tojama, bëtscá soyënguíñnaca lempe ts̈abá echanjama; y nda básefta soyënguiñe ndoñe ts̈abá tonjama, bëtscá soyënguíñnaca cach ndoñe ts̈abá queochatsma.
10 Quem é fiel no mínimo, também é fiel no muito; quem é injusto no mínimo, também é injusto no muito.
11 Chcasna, quem luarents̈e, chë bacna soyënga amëngbe luarents̈a bomnánaca ndoñe ts̈abá s̈monjamëse, ¿nda chë ndegombre bomnana, chë Bëngbe Bëtsabe soyënga cmochjábanÿiye?
11 Pois, se nas riquezas injustas não fostes fiéis, quem vos confiará as verdadeiras?
12 Y chë ndoñe ts̈ëngaftangbe sóyeca ndoñe ts̈abá s̈monjamëse, ¿nda cmochjants̈abuáchiye ndayá ts̈ëngaftangbiama yomncá ca?
12 E, se no alheio não fostes fiéis, quem vos dará o que é vosso?
13 “Ndocná ntsobenana uta mandayata jtsaservénana; er cánÿabioye bochantsáboyënja y chë ínÿabioyna bochántsebobonshana, o cánÿabiama ts̈abá echántsetrabajaye, y chë ínÿabiamna ndoñe ts̈abá. Ndoñe quecátobena Bëngbe Bëtsá jtsebobonshánana, nÿe quem luarents̈a soyënga jtsebomnama tcojtsebos̈ëse ca” —Jesús tojánayana.
13 Nenhum servo pode servir dois senhores; porque, ou há de odiar um e amar o outro, ou se há de chegar a um e desprezar o outro. Não podeis servir a Deus e a Mamom.
14 Chë fariseunga, becá crocénana jtsebomnama bos̈ënga imnamna, lempe chca chënga tmojanuena, y Jesúsbioye imojtsáboyejuana.
14 E os fariseus, que eram avarentos, ouviam todas estas coisas, e zombavam dele.
15 As Jesús tojanë́yana: “Ts̈ëngaftanga ents̈angbe delante mo ts̈ábenga cuaftsemncá jtsenobiamnayana, pero Bëngbe Bëtsá endë́tats̈ëmbo ndayá ts̈ëngaftangbe ainaniñe yomnama; er ndayá ents̈anga más tojtsebos̈cá, Bëngbe Bëtsá jtsáboyënjana ca.
15 E disse-lhes: Vós sois os que vos justificais a vós mesmos diante dos homens, mas Deus conhece os vossos corações, porque o que entre os homens é elevado, perante Deus é abominação.
16 “Moisesbe ley y chë Bëngbe Bëtsabe juabna oyebuambnayënga ts̈ëngaftanga cmonjanabuayiyná, Juan chë Ubayaná quem luaroye tonjánabëntscuana. Cha tonjánabo orscana montsabuayiyná chë ts̈abe noticiënga Bëngbe Bëtsabe amë́ndayocama, y nÿetscanga ts̈a montsebos̈e choye jamashënguama ca.
16 A lei e os profetas duraram até João; desde então é anunciado o reino de Deus, e todo o homem emprega força para entrar nele.
17 “Más paselo endmëna, celoca y quem luare chaopochocá, y ndoñe chë nts̈amo leyiñe iuayancá, chë ndayá jopásama yomnama, ni mo canÿe punto ndoñe chca chaondë́tsemnama ca” —Jesús tojánayana.
17 E é mais fácil passar o céu e a terra do que cair um til da lei.
18 “Nda chabe shémbioye cachcá tbojesonÿá y ínÿaftaca tojtóbouamase, cha chë natsana shémbioye ínÿaftaca jtseíngñayana; y nda chë úts̈ena shembásaftaca tojobouamá chana, canÿe uabuatmá jtsebomnana, y chca, chana canÿe bacna soye jtsamana ca” —Jesús tojánayana.
18 Qualquer que deixa sua mulher, e casa com outra, adultera; e aquele que casa com a repudiada pelo marido, adultera também.
19 “Canÿe bomna ents̈á inamna; cha yojanamana uámana y botamana shbuenda uafjatsenga y lino ents̈ayangá jtichëtjuana, y cada te bëts fiestënga yojánama.
19 Ora, havia um homem rico, e vestia-se de púrpura e de linho finíssimo, e vivia todos os dias regalada e esplendidamente.
20 Canÿe ndbomnëjémnaca inamna, Lázaro ca uabainá, bacna nguayanánaca s̈ocá; y cha yojanamana chë bomnabe bës̈ás̈ents̈e fshantsiñe jótbemana.
20 Havia também um certo mendigo, chamado Lázaro, que jazia cheio de chagas à porta daquele;
21 Quem ndbomnëjema yojtsebos̈e chë bomná yojtsesayents̈ana yojatquëcjana sanángaca jtoshachayana; y chë ques̈ënga imnaboye chabe nguaye cuerpo jajáfjuama.
21 E desejava alimentar-se com as migalhas que caíam da mesa do rico; e os próprios cães vinham lamber-lhe as chagas.
22 Canÿe te Lázaro yojtsóbana, y Bëngbe Bëtsabe angelënga Abrahámbioye cha imojtamba, chë nÿetscanga oyejuayënga mondmëna luaroye. Chë bomnánaca yojóbana y imojuátbontsa.
22 E aconteceu que o mendigo morreu, e foi levado pelos anjos para o seio de Abraão; e morreu também o rico, e foi sepultado.
23 “Chë bomná infiernoca puerte ngméniñe yojtsesufrina ora, tsbanánoye yojontjes̈iye y bënoca Abraham ibojinÿe, y Lázaro cháftaca yojtsemna.
23 E no inferno, ergueu os olhos, estando em tormentos, e viu ao longe Abraão, e Lázaro no seu seio.
24 As chë bomná yojuayebuáchena: ‘¡Taita Abraham, s̈molastemá! Lázaro michmó chabe nts̈abuafja chaofchecuacuá y ats̈be bichtaja chauabofchecuacuaye, er quem íñeshoca ts̈a së́ntsesufrina ca.’
24 E, clamando, disse: Pai Abraão, tem misericórdia de mim, e manda a Lázaro, que molhe na água a ponta do seu dedo e me refresque a língua, porque estou atormentado nesta chama.
25 Pero Abraham ibojauyana: ‘Uaquiñá, menojuabó, aca fshantsoca vida conjánbomna ora, lempe nts̈amo icojabos̈cá tconjanóyëngacñe, y Lázaro chë cuenta tondaye quenjátsbomna; pero morna, cha ts̈abá y oyejuayá entsemna, y aca jabuache ngménana contsebomna.
25 Disse, porém, Abraão: Filho, lembra-te de que recebeste os teus bens em tua vida, e Lázaro somente males; e agora este é consolado e tu atormentado.
26 Y inÿe soye, canÿe bëts tbuañe entsemna ts̈ëngaftangbiocana më́ntscoñe; chca, chë ts̈ëngaftangbioye muents̈ana jenachnënguama tmojtsebos̈ënga ndoñe chamondëtsobena, ni chocana bë́ngbioye cach ndoñe ca.’
26 E, além disso, está posto um grande abismo entre nós e vós, de sorte que os que quisessem passar daqui para vós não poderiam, nem tampouco os de lá passar para cá.
27 “Y chë bomná ibojauyana: ‘Masque chca, Taita Abraham, Diosmanda Lázaro michmó ats̈be taitabe yebnoye;
27 E disse ele: Rogo-te, pois, ó pai, que o mandes à casa de meu pai,
28 choca sëndábamna shachna cats̈átanga; as chaúyana nts̈amo moca ats̈e stsepasana y nts̈amo jamëse chënga ndoñe chaondë́tsamna quem ngménënga luaroye jabama ca.’
28 Pois tenho cinco irmãos; para que lhes dê testemunho, a fim de que não venham também para este lugar de tormento.
29 Chora Abraham ibojauyana: ‘Chënga ya mondbomna ndayá Moisés y chë Bëngbe Bëtsabe juabna oyebuambnayënga tmojëftsanábema soyënga; ¡chë́ngbioye chamoyauná ca!’
29 Disse-lhe Abraão: Têm Moisés e os profetas; ouçam-nos.
30 Chë bomná ibojojuá: ‘Ndoñe, Taita Abraham; nderado obanënguents̈ana canÿa chë́ngbioye tojase, aíñe chë ts̈abe benache muantishache ca.’
30 E disse ele: Não, pai Abraão; mas, se algum dentre os mortos fosse ter com eles, arrepender-se-iam.
31 Pero Abraham ibojauyana: ‘Chënga ni mo Moisés, ni chë Bëngbe Bëtsabe juabna oyebuambnayë́ngbioye ndoñe tmonjóyaunase, Bëngbe Bëtsábeñe ndoñe quemochatos̈buáchiye, masque canÿe obaná chauatayenëse, chë́ngbioye jábuayenama ca’ ” —Jesús tojancuentá.
31 Porém, Abraão lhe disse: Se não ouvem a Moisés e aos profetas, tampouco acreditarão, ainda que algum dos mortos ressuscite.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Lucas 16, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.