Lucas 15

Bëngbe Bëtsa Cabëngaftaca Entsoyebuambna (KBH) vs VC

Sair da comparação
VC Versão Católica
1 Nÿetsca chë Romocama impuesto ents̈ángbioye atjanayënga y inÿe bacna soyënga amënga, Jesúsbioye imojánajna chabe palabra jouenama;
1 Aproximavam-se de Jesus os publicanos e os pecadores para ouvi-lo.
2 y chë fariseunga y ley abuátambayënga chama Jesusbiama podesca imojtsoyebuambná, mënts̈á: —Mua bacna soyënga amë́ngaftaca entsenuta y chë́ngaftaca entsesá ca.
2 Os fariseus e os escribas murmuravam: Este homem recebe e come com pessoas de má vida!
3 As Jesús mënts̈á tojanacuntá, chënga jabuátambama:
3 Então lhes propôs a seguinte parábola:
4 —¿Nda ts̈ëngaftanguents̈á, canÿe patse oveshënga tojtsabamna, y canÿa tbojtsobuéts̈ëse, chë inÿe esconëfta bnë́tsana y esconëfta oveshënga shëntsjañe ndoñe cachcá nanjesë́nÿaye, y nanjá chë ots̈ená jetsenguanguama candëtsónÿeñëntscuana?
4 Quem de vós que, tendo cem ovelhas e perdendo uma delas, não deixa as noventa e nove no deserto e vai em busca da que se perdeu, até encontrá-la?
5 Y tbojtsinÿena ora, oyejuayá chë oveshá jesotants̈ájuana;
5 E depois de encontrá-la, a põe nos ombros, cheio de júbilo,
6 y yebnoye tojtashjango orna, chabe amiguënga y juachañe oyenënga jáchembuana y mënts̈á jáuyanana: “Ats̈eftaca móyejuanga, er chë sëntsanobuets̈e oveshá së́ntsinÿena ca.”
6 e, voltando para casa, reúne os amigos e vizinhos, dizendo-lhes: Regozijai-vos comigo, achei a minha ovelha que se havia perdido.
7 Ats̈e cbë́yana, cachcá, celócnaca más oyejuayana jtsebínÿnana, canÿe bacna soyënga amá ts̈abe benache tojtishachabiama, y ndoñe nÿa yapa, esconëfta bnë́tsana y esconëfta ts̈abe soyënga amëngbiama, chë ndoñe yondujaboto bacna soyënga amana jtsajbanana ca.
7 Digo-vos que assim haverá maior júbilo no céu por um só pecador que fizer penitência do que por noventa e nove justos que não necessitam de arrependimento.
8 “O mënts̈á, ¿ndëmua shembása, bnë́tsana uámana crocénana tojtsebomna y cánÿana tojtsobuéts̈ëse, chora ndoñe canÿe uajuinÿanë́sha nanjuajuinÿená, y cuedádoca chë yebna nantsetsjajo y botamana chë crocénana nantsenguango candëtsónÿeñëntscuana?
8 Ou qual é a mulher que, tendo dez dracmas e perdendo uma delas, não acende a lâmpada, varre a casa e a busca diligentemente, até encontrá-la?
9 Y tojtsinÿena ora, chabe amiguënga y juachañe oyena shembásenga jáchembuana, y mënts̈á jáuyanana: ‘Ats̈eftaca móyejuanga, er chë sëntsanobuets̈e crocénana së́ntsinÿena ca.’
9 E tendo-a encontrado, reúne as amigas e vizinhas, dizendo: Regozijai-vos comigo, achei a dracma que tinha perdido.
10 Ats̈e cbë́yana, cachcá, chë Bëngbe Bëtsabe angelotémëngbeñe oyejuayana jtsebínÿnana, nÿe canÿe bacna soyënga amá chë ts̈abe benache tojtishachabiama ca” —Jesús tojánayana.
10 Digo-vos que haverá júbilo entre os anjos de Deus por um só pecador que se arrependa.
11 Jesús mënts̈ánaca tojanacuntá: “Canÿe ents̈á uta uaquiñata yojánabamna;
11 Disse também: Um homem tinha dois filhos.
12 y canÿe, chë ngomënche uaquiñá chabe taitábioye ibojauyana: ‘Taita, ats̈be otocana soyënga s̈matats̈etá ca.’ As chë befta lempe chë uta uaquiñata yojtëjátaye.
12 O mais moço disse a seu pai: Meu pai, dá-me a parte da herança que me toca. O pai então repartiu entre eles os haveres.
13 “Chents̈ana baseftaytesna, chë más bobontse uaquiñá lempe nts̈amo ibojobuachcá yojtsatobuiye y chë crocenánaca bën luaroye yojtsoñe, y choca, cha nÿe nts̈amo ibojocochëngcá, mocá yojenobuiye, y chca, lempe yojtsepochóca.
13 Poucos dias depois, ajuntando tudo o que lhe pertencia, partiu o filho mais moço para um país muito distante, e lá dissipou a sua fortuna, vivendo dissolutamente.
14 Lempe crocénana yojtsoshañe orna, bëts shëntsana chë luarents̈e yojóshjango, y chë causa cha ibojotóca shë́ntseca jtsejétanana.
14 Depois de ter esbanjado tudo, sobreveio àquela região uma grande fome e ele começou a passar penúria.
15 As, cha yojá trabajo jonguangoñama y yojínÿena chë luarents̈a canÿe ents̈ábents̈e; chana, chabe jajoye ibojíchmua cots̈ënga jtsanÿenama.
15 Foi pôr-se ao serviço de um dos habitantes daquela região, que o mandou para os seus campos guardar os porcos.
16 Chë bobontsna yojtsebos̈e chë cots̈be saná jtsesana, pero ndocná tondaye ibonjanájuats̈naye.
16 Desejava ele fartar-se das vagens que os porcos comiam, mas ninguém lhas dava.
17 “Cabana, botamana yojinÿe nts̈amo yojtsepasacá, y mënts̈á yojenójuaboye: ‘¡Bueta trabájayënga ats̈be taitabe yebnents̈e bëtscá saná mondëtsóbomñe, y ats̈e muents̈e shëntsama chanjóbana ca!
17 Entrou então em si e refletiu: Quantos empregados há na casa de meu pai que têm pão em abundância... e eu, aqui, estou a morrer de fome!
18 Chantá ats̈be taitabe yebnoye y mënts̈á cha chanjauyana: Taita, s̈motseperdoná. Ats̈e tijama ndayá Bëngbe Bëtsá ndoñe yondbos̈cá, y nts̈amo aca ndoñe condbos̈cá.
18 Levantar-me-ei e irei a meu pai, e dir-lhe-ei: Meu pai, pequei contra o céu e contra ti;
19 Mora ya merecido taitsatobuajoñe acbe uaquiñá jtsabáinama; nÿe canÿe acbe trabajayacá Diosmanda s̈matofja ca.’
19 já não sou digno de ser chamado teu filho. Trata-me como a um dos teus empregados.
20 Chca jëftsenójuaboyëse, yojonts̈é cachabe yebnoye jtana.
20 Levantou-se, pois, e foi ter com seu pai. Estava ainda longe, quando seu pai o viu e, movido de compaixão, correu-lhe ao encontro, lançou-se-lhe ao pescoço e o beijou.
21 Chora chë uaquiñá ibojauyana: ‘Taita, s̈motseperdoná. Ats̈e tijama ndayá Bëngbe Bëtsá ndoñe yondbos̈cá, y nts̈amo aca ndoñe condbos̈cá; mora ya merecido taitsatobuajoñe acbe uaquiñá jtsabáinama ca.’
21 O filho lhe disse, então: Meu pai, pequei contra o céu e contra ti; já não sou digno de ser chamado teu filho.
22 Pero chë Taitana chabe oservénënga yojámëndaye: ‘Betsco chë más ts̈abe ents̈ayá mauaca y matspormanga, monts̈abuechëtjo y matsshecochëtjo.
22 Mas o pai falou aos servos: Trazei-me depressa a melhor veste e vesti-lha, e ponde-lhe um anel no dedo e calçado nos pés.
23 Mora chë más minÿica uacná s̈mochjuánatse y s̈mochjáshbua. ¡Mochjase y mochjóboyejuaye ca!
23 Trazei também um novilho gordo e matai-o; comamos e façamos uma festa.
24 Quem ats̈be uaquiñá mo obanacá endánmëna y mora bënga montsetáts̈ëmbo cha ainá yotsomñama. Quem ats̈be uaquiñá mo ots̈enacá endánmëna y mora tmontsinÿena ca.’ Y chents̈ana imojonts̈é joboyejuayama.
24 Este meu filho estava morto, e reviveu; tinha se perdido, e foi achado. E começaram a festa.
25 “Chë yebnoca fiesta yojtsemnëntscuana, chë mayor uaquiñana jajoca inétsomñe. Yebnoye yojtsataye y ya béconana yojtsemna orna, cha yojouena imojtsabuastoye y imojtselántsaye.
25 O filho mais velho estava no campo. Ao voltar e aproximar-se da casa, ouviu a música e as danças.
26 As chora cha canÿe oservenábioye ibojachembo y mënts̈á ibojatjaye: ‘¿Ndayá bëngbe yebnents̈e yojtsopasana ca?’
26 Chamou um servo e perguntou-lhe o que havia.
27 “As chë oservená ibojojuá: ‘Acbe uabentsá tontashjango y chama acbe taitá s̈onjutarié chë más minÿica uacná jáshbuama, cha ts̈abá tojtashjanguama ca.’
27 Ele lhe explicou: Voltou teu irmão. E teu pai mandou matar um novilho gordo, porque o reencontrou são e salvo.
28 Pero chë uabóchena cats̈atna corente ibojtsetna y ndoñe yontsebos̈e tsoye jtamashënguana. As cach befta yojábocna chë cats̈átbioye jaimpádama chauatamashënguama.
28 Encolerizou-se ele e não queria entrar, mas seu pai saiu e insistiu com ele.
29 Chora cha chë taitábioye ibojauyana: ‘Taita, aca condë́tats̈ëmbo bueta uata cbetsajabuáchanama, nÿets tempo cbetseyeunanama, pero ndocna te ni mo canÿe chivotema ches̈caisats̈tá ats̈be amiguë́ngaftaca joboyejuayama.
29 Ele, então, respondeu ao pai: Há tantos anos que te sirvo, sem jamais transgredir ordem alguma tua, e nunca me deste um cabrito para festejar com os meus amigos.
30 Y masna, acbe uaquiñá chë bacna vida bomna shembásengaftaca acbe crocénana pochocayá tojtashjango ora, chë más minÿica uacná chabiama tcojáshbua ca’ —chë uaquiñá ibojauyana.
30 E agora, que voltou este teu filho, que gastou os teus bens com as meretrizes, logo lhe mandaste matar um novilho gordo!
31 “Chora chë befta ibojojuá: ‘Ats̈be uaquiñá, aca sempre áts̈eftaca condétsemna y lempe nts̈amo ats̈e tsbomncá acbiámnaca endmëna.
31 Explicou-lhe o pai: Filho, tu estás sempre comigo, e tudo o que é meu é teu.
32 Pero mora ts̈abá entsemna joboyejuayama y joyejuayëngama; er acbe uabentsá mo obanacá endánmëna, y mora bënga montsetáts̈ëmbo cha ainá yotsomñama; mo ots̈enacá endánmëna, y mora tmontsinÿena ca.’ ”
32 Convinha, porém, fazermos festa, pois este teu irmão estava morto, e reviveu; tinha se perdido, e foi achado.

Ler em outra tradução

Comparar com outra

Estude este capítulo no WhatsApp

Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Lucas 15, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.