Lucas 15
Bëngbe Bëtsa Cabëngaftaca Entsoyebuambna (KBH) vs NAA
1 Nÿetsca chë Romocama impuesto ents̈ángbioye atjanayënga y inÿe bacna soyënga amënga, Jesúsbioye imojánajna chabe palabra jouenama;
1 Aproximavam-se de Jesus todos os publicanos e pecadores para o ouvir.
2 y chë fariseunga y ley abuátambayënga chama Jesusbiama podesca imojtsoyebuambná, mënts̈á: —Mua bacna soyënga amë́ngaftaca entsenuta y chë́ngaftaca entsesá ca.
2 Os fariseus e os escribas murmuravam, dizendo: — Este recebe pecadores e come com eles.
3 As Jesús mënts̈á tojanacuntá, chënga jabuátambama:
3 Então Jesus lhes contou esta parábola:
4 —¿Nda ts̈ëngaftanguents̈á, canÿe patse oveshënga tojtsabamna, y canÿa tbojtsobuéts̈ëse, chë inÿe esconëfta bnë́tsana y esconëfta oveshënga shëntsjañe ndoñe cachcá nanjesë́nÿaye, y nanjá chë ots̈ená jetsenguanguama candëtsónÿeñëntscuana?
4 — Qual de vocês é o homem que, possuindo cem ovelhas e perdendo uma delas, não deixa no deserto as noventa e nove e vai em busca da que se perdeu, até encontrá-la?
5 Y tbojtsinÿena ora, oyejuayá chë oveshá jesotants̈ájuana;
5 E, quando a encontra, põe-na sobre os ombros, cheio de alegria.
6 y yebnoye tojtashjango orna, chabe amiguënga y juachañe oyenënga jáchembuana y mënts̈á jáuyanana: “Ats̈eftaca móyejuanga, er chë sëntsanobuets̈e oveshá së́ntsinÿena ca.”
6 E, indo para casa, reúne os amigos e vizinhos, dizendo-lhes: “Alegrem-se comigo, porque já achei a minha ovelha perdida.”
7 Ats̈e cbë́yana, cachcá, celócnaca más oyejuayana jtsebínÿnana, canÿe bacna soyënga amá ts̈abe benache tojtishachabiama, y ndoñe nÿa yapa, esconëfta bnë́tsana y esconëfta ts̈abe soyënga amëngbiama, chë ndoñe yondujaboto bacna soyënga amana jtsajbanana ca.
7 Digo a vocês que, assim, haverá mais alegria no céu por um pecador que se arrepende do que por noventa e nove justos que não necessitam de arrependimento.
8 “O mënts̈á, ¿ndëmua shembása, bnë́tsana uámana crocénana tojtsebomna y cánÿana tojtsobuéts̈ëse, chora ndoñe canÿe uajuinÿanë́sha nanjuajuinÿená, y cuedádoca chë yebna nantsetsjajo y botamana chë crocénana nantsenguango candëtsónÿeñëntscuana?
8 — Ou qual é a mulher que, tendo dez dracmas, se perder uma delas, não acende a lamparina, varre a casa e a procura com muito empenho até encontrá-la?
9 Y tojtsinÿena ora, chabe amiguënga y juachañe oyena shembásenga jáchembuana, y mënts̈á jáuyanana: ‘Ats̈eftaca móyejuanga, er chë sëntsanobuets̈e crocénana së́ntsinÿena ca.’
9 E, quando a encontra, reúne as amigas e vizinhas, dizendo: “Alegrem-se comigo, porque achei a dracma que eu tinha perdido.”
10 Ats̈e cbë́yana, cachcá, chë Bëngbe Bëtsabe angelotémëngbeñe oyejuayana jtsebínÿnana, nÿe canÿe bacna soyënga amá chë ts̈abe benache tojtishachabiama ca” —Jesús tojánayana.
10 Eu afirmo a vocês que a mesma alegria existe diante dos anjos de Deus por um pecador que se arrepende.
11 Jesús mënts̈ánaca tojanacuntá: “Canÿe ents̈á uta uaquiñata yojánabamna;
11 Jesus continuou:
12 y canÿe, chë ngomënche uaquiñá chabe taitábioye ibojauyana: ‘Taita, ats̈be otocana soyënga s̈matats̈etá ca.’ As chë befta lempe chë uta uaquiñata yojtëjátaye.
12 O mais moço deles disse ao pai: “Pai, quero que o senhor me dê a parte dos bens que me cabe.” E o pai repartiu os bens entre eles.
13 “Chents̈ana baseftaytesna, chë más bobontse uaquiñá lempe nts̈amo ibojobuachcá yojtsatobuiye y chë crocenánaca bën luaroye yojtsoñe, y choca, cha nÿe nts̈amo ibojocochëngcá, mocá yojenobuiye, y chca, lempe yojtsepochóca.
13 — Passados não muitos dias, o filho mais moço, ajuntando tudo o que era seu, partiu para uma terra distante e lá desperdiçou todos os seus bens, vivendo de forma desenfreada.
14 Lempe crocénana yojtsoshañe orna, bëts shëntsana chë luarents̈e yojóshjango, y chë causa cha ibojotóca shë́ntseca jtsejétanana.
14 — Depois de ter consumido tudo, sobreveio àquele país uma grande fome, e ele começou a passar necessidade.
15 As, cha yojá trabajo jonguangoñama y yojínÿena chë luarents̈a canÿe ents̈ábents̈e; chana, chabe jajoye ibojíchmua cots̈ënga jtsanÿenama.
15 Então foi pedir trabalho a um dos cidadãos daquela terra, e este o mandou para os seus campos a fim de cuidar dos porcos.
16 Chë bobontsna yojtsebos̈e chë cots̈be saná jtsesana, pero ndocná tondaye ibonjanájuats̈naye.
16 Ali, ele desejava alimentar-se das alfarrobas que os porcos comiam, mas ninguém lhe dava nada.
17 “Cabana, botamana yojinÿe nts̈amo yojtsepasacá, y mënts̈á yojenójuaboye: ‘¡Bueta trabájayënga ats̈be taitabe yebnents̈e bëtscá saná mondëtsóbomñe, y ats̈e muents̈e shëntsama chanjóbana ca!
17 Então, caindo em si, disse: “Quantos trabalhadores de meu pai têm pão com fartura, e eu aqui estou morrendo de fome!
18 Chantá ats̈be taitabe yebnoye y mënts̈á cha chanjauyana: Taita, s̈motseperdoná. Ats̈e tijama ndayá Bëngbe Bëtsá ndoñe yondbos̈cá, y nts̈amo aca ndoñe condbos̈cá.
18 Vou me arrumar, voltar para o meu pai e lhe dizer: ‘Pai, pequei contra Deus e diante do senhor;
19 Mora ya merecido taitsatobuajoñe acbe uaquiñá jtsabáinama; nÿe canÿe acbe trabajayacá Diosmanda s̈matofja ca.’
19 já não sou digno de ser chamado de seu filho; trate-me como um dos seus trabalhadores.’”
20 Chca jëftsenójuaboyëse, yojonts̈é cachabe yebnoye jtana.
20 E, arrumando-se, foi para o seu pai.
21 Chora chë uaquiñá ibojauyana: ‘Taita, s̈motseperdoná. Ats̈e tijama ndayá Bëngbe Bëtsá ndoñe yondbos̈cá, y nts̈amo aca ndoñe condbos̈cá; mora ya merecido taitsatobuajoñe acbe uaquiñá jtsabáinama ca.’
21 E o filho lhe disse: “Pai, pequei contra Deus e diante do senhor; já não sou digno de ser chamado de seu filho.”
22 Pero chë Taitana chabe oservénënga yojámëndaye: ‘Betsco chë más ts̈abe ents̈ayá mauaca y matspormanga, monts̈abuechëtjo y matsshecochëtjo.
22 O pai, porém, disse aos servos: “Tragam depressa a melhor roupa e vistam nele. Ponham um anel no dedo dele e sandálias nos pés.
23 Mora chë más minÿica uacná s̈mochjuánatse y s̈mochjáshbua. ¡Mochjase y mochjóboyejuaye ca!
23 Tragam e matem o bezerro gordo. Vamos comer e festejar,
24 Quem ats̈be uaquiñá mo obanacá endánmëna y mora bënga montsetáts̈ëmbo cha ainá yotsomñama. Quem ats̈be uaquiñá mo ots̈enacá endánmëna y mora tmontsinÿena ca.’ Y chents̈ana imojonts̈é joboyejuayama.
24 porque este meu filho estava morto e reviveu, estava perdido e foi achado.” E começaram a festejar.
25 “Chë yebnoca fiesta yojtsemnëntscuana, chë mayor uaquiñana jajoca inétsomñe. Yebnoye yojtsataye y ya béconana yojtsemna orna, cha yojouena imojtsabuastoye y imojtselántsaye.
25 — Ora, o filho mais velho estava no campo. Quando voltava, ao aproximar-se da casa, ouviu a música e as danças.
26 As chora cha canÿe oservenábioye ibojachembo y mënts̈á ibojatjaye: ‘¿Ndayá bëngbe yebnents̈e yojtsopasana ca?’
26 Chamou um dos empregados e perguntou o que era aquilo.
27 “As chë oservená ibojojuá: ‘Acbe uabentsá tontashjango y chama acbe taitá s̈onjutarié chë más minÿica uacná jáshbuama, cha ts̈abá tojtashjanguama ca.’
27 E ele informou: “O seu irmão voltou e, por tê-lo recuperado com saúde, o seu pai mandou matar o bezerro gordo.”
28 Pero chë uabóchena cats̈atna corente ibojtsetna y ndoñe yontsebos̈e tsoye jtamashënguana. As cach befta yojábocna chë cats̈átbioye jaimpádama chauatamashënguama.
28 — O filho mais velho se indignou e não queria entrar. Saindo, porém, o pai, procurava convencê-lo a entrar.
29 Chora cha chë taitábioye ibojauyana: ‘Taita, aca condë́tats̈ëmbo bueta uata cbetsajabuáchanama, nÿets tempo cbetseyeunanama, pero ndocna te ni mo canÿe chivotema ches̈caisats̈tá ats̈be amiguë́ngaftaca joboyejuayama.
29 Mas ele respondeu ao seu pai: “Faz tantos anos que sirvo o senhor e nunca transgredi um mandamento seu. Mas o senhor nunca me deu um cabrito sequer para fazer uma festa com os meus amigos.
30 Y masna, acbe uaquiñá chë bacna vida bomna shembásengaftaca acbe crocénana pochocayá tojtashjango ora, chë más minÿica uacná chabiama tcojáshbua ca’ —chë uaquiñá ibojauyana.
30 Mas, quando veio esse seu filho, que sumiu com os bens do senhor, gastando tudo com prostitutas, o senhor mandou matar o bezerro gordo para ele!”
31 “Chora chë befta ibojojuá: ‘Ats̈be uaquiñá, aca sempre áts̈eftaca condétsemna y lempe nts̈amo ats̈e tsbomncá acbiámnaca endmëna.
31 — Então o pai respondeu: “Meu filho, você está sempre comigo; tudo o que eu tenho é seu.
32 Pero mora ts̈abá entsemna joboyejuayama y joyejuayëngama; er acbe uabentsá mo obanacá endánmëna, y mora bënga montsetáts̈ëmbo cha ainá yotsomñama; mo ots̈enacá endánmëna, y mora tmontsinÿena ca.’ ”
32 Mas era preciso festejar e alegrar-se, porque este seu irmão estava morto e reviveu, estava perdido e foi achado.”
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Lucas 15, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.