Lucas 15
Bëngbe Bëtsa Cabëngaftaca Entsoyebuambna (KBH) vs BKJ
1 Nÿetsca chë Romocama impuesto ents̈ángbioye atjanayënga y inÿe bacna soyënga amënga, Jesúsbioye imojánajna chabe palabra jouenama;
1 Então, aproximaram-se dele todos os publicanos e pecadores para ouvi-lo.
2 y chë fariseunga y ley abuátambayënga chama Jesusbiama podesca imojtsoyebuambná, mënts̈á: —Mua bacna soyënga amë́ngaftaca entsenuta y chë́ngaftaca entsesá ca.
2 E os fariseus e os escribas murmuravam, dizendo: Este homem recebe pecadores, e come com eles.
3 As Jesús mënts̈á tojanacuntá, chënga jabuátambama:
3 E ele lhes falou esta parábola, dizendo:
4 —¿Nda ts̈ëngaftanguents̈á, canÿe patse oveshënga tojtsabamna, y canÿa tbojtsobuéts̈ëse, chë inÿe esconëfta bnë́tsana y esconëfta oveshënga shëntsjañe ndoñe cachcá nanjesë́nÿaye, y nanjá chë ots̈ená jetsenguanguama candëtsónÿeñëntscuana?
4 Qual de vós é o homem que, tendo cem ovelhas, e perdendo uma delas, não deixa no deserto as noventa e nove, e vai atrás da perdida até encontrá-la?
5 Y tbojtsinÿena ora, oyejuayá chë oveshá jesotants̈ájuana;
5 E, tendo-a encontrado, regozijando-se, a põe sobre seus ombros.
6 y yebnoye tojtashjango orna, chabe amiguënga y juachañe oyenënga jáchembuana y mënts̈á jáuyanana: “Ats̈eftaca móyejuanga, er chë sëntsanobuets̈e oveshá së́ntsinÿena ca.”
6 E ele chegando em casa, chama os seus amigos e vizinhos, dizendo-lhes: Alegrai-vos comigo, porque eu encontrei a minha ovelha que estava perdida.
7 Ats̈e cbë́yana, cachcá, celócnaca más oyejuayana jtsebínÿnana, canÿe bacna soyënga amá ts̈abe benache tojtishachabiama, y ndoñe nÿa yapa, esconëfta bnë́tsana y esconëfta ts̈abe soyënga amëngbiama, chë ndoñe yondujaboto bacna soyënga amana jtsajbanana ca.
7 Eu vos digo, que assim haverá mais alegria no céu por um pecador que se arrepende, do que por noventa e nove pessoas justas que não necessitam de arrependimento.
8 “O mënts̈á, ¿ndëmua shembása, bnë́tsana uámana crocénana tojtsebomna y cánÿana tojtsobuéts̈ëse, chora ndoñe canÿe uajuinÿanë́sha nanjuajuinÿená, y cuedádoca chë yebna nantsetsjajo y botamana chë crocénana nantsenguango candëtsónÿeñëntscuana?
8 Ou qual mulher que, tendo dez peças de prata, e perdendo uma peça, não acende a candeia, e varre a casa, buscando com diligência até encontrá-la?
9 Y tojtsinÿena ora, chabe amiguënga y juachañe oyena shembásenga jáchembuana, y mënts̈á jáuyanana: ‘Ats̈eftaca móyejuanga, er chë sëntsanobuets̈e crocénana së́ntsinÿena ca.’
9 E, tendo-a encontrado, ela chama as amigas e as vizinhas, dizendo: Alegrai-vos comigo, porque encontrei a peça que eu havia perdido.
10 Ats̈e cbë́yana, cachcá, chë Bëngbe Bëtsabe angelotémëngbeñe oyejuayana jtsebínÿnana, nÿe canÿe bacna soyënga amá chë ts̈abe benache tojtishachabiama ca” —Jesús tojánayana.
10 Assim eu vos digo que há alegria na presença dos anjos de Deus por um só pecador que se arrepende.
11 Jesús mënts̈ánaca tojanacuntá: “Canÿe ents̈á uta uaquiñata yojánabamna;
11 E ele disse: Certo homem tinha dois filhos;
12 y canÿe, chë ngomënche uaquiñá chabe taitábioye ibojauyana: ‘Taita, ats̈be otocana soyënga s̈matats̈etá ca.’ As chë befta lempe chë uta uaquiñata yojtëjátaye.
12 e o mais jovem deles disse ao seu pai: Pai, dá-me a parte dos bens a que tenho direito. E ele dividiu-lhes os seus haveres.
13 “Chents̈ana baseftaytesna, chë más bobontse uaquiñá lempe nts̈amo ibojobuachcá yojtsatobuiye y chë crocenánaca bën luaroye yojtsoñe, y choca, cha nÿe nts̈amo ibojocochëngcá, mocá yojenobuiye, y chca, lempe yojtsepochóca.
13 E poucos dias depois, o filho mais jovem, ajuntando tudo, partiu para uma terra distante, e ali desperdiçou os seus bens com uma vida desordeira.
14 Lempe crocénana yojtsoshañe orna, bëts shëntsana chë luarents̈e yojóshjango, y chë causa cha ibojotóca shë́ntseca jtsejétanana.
14 E, havendo ele gastado tudo, houve naquela terra uma grande fome, e ele começou a passar necessidade.
15 As, cha yojá trabajo jonguangoñama y yojínÿena chë luarents̈a canÿe ents̈ábents̈e; chana, chabe jajoye ibojíchmua cots̈ënga jtsanÿenama.
15 E ele foi e juntou-se a um dos cidadãos daquela terra, e ele o enviou aos seus campos para alimentar os porcos.
16 Chë bobontsna yojtsebos̈e chë cots̈be saná jtsesana, pero ndocná tondaye ibonjanájuats̈naye.
16 E ele desejava encher o seu estômago com as cascas que os porcos comiam; e nenhum homem lhe dava nada.
17 “Cabana, botamana yojinÿe nts̈amo yojtsepasacá, y mënts̈á yojenójuaboye: ‘¡Bueta trabájayënga ats̈be taitabe yebnents̈e bëtscá saná mondëtsóbomñe, y ats̈e muents̈e shëntsama chanjóbana ca!
17 E ele caindo em si, disse: Quantos servidores de meu pai têm pão suficiente e de sobra, e eu aqui pereço de fome!
18 Chantá ats̈be taitabe yebnoye y mënts̈á cha chanjauyana: Taita, s̈motseperdoná. Ats̈e tijama ndayá Bëngbe Bëtsá ndoñe yondbos̈cá, y nts̈amo aca ndoñe condbos̈cá.
18 Levantar-me-ei, e irei para o meu pai, e lhe direi: Pai, eu pequei contra o céu e perante ti;
19 Mora ya merecido taitsatobuajoñe acbe uaquiñá jtsabáinama; nÿe canÿe acbe trabajayacá Diosmanda s̈matofja ca.’
19 e não sou mais digno de ser chamado teu filho; faze-me como um dos teus servidores.
20 Chca jëftsenójuaboyëse, yojonts̈é cachabe yebnoye jtana.
20 E ele, levantando-se, foi para seu pai. Mas, ele estando ainda longe do caminho, seu pai o viu, e teve compaixão, e, correndo, lançou-se-lhe ao pescoço, e o beijou.
21 Chora chë uaquiñá ibojauyana: ‘Taita, s̈motseperdoná. Ats̈e tijama ndayá Bëngbe Bëtsá ndoñe yondbos̈cá, y nts̈amo aca ndoñe condbos̈cá; mora ya merecido taitsatobuajoñe acbe uaquiñá jtsabáinama ca.’
21 E o filho lhe disse: Pai, eu pequei contra o céu e à tua vista, e não sou mais digno de ser chamado teu filho.
22 Pero chë Taitana chabe oservénënga yojámëndaye: ‘Betsco chë más ts̈abe ents̈ayá mauaca y matspormanga, monts̈abuechëtjo y matsshecochëtjo.
22 Mas o pai disse aos seus servos: Trazei a melhor veste, e vesti-o, e ponde-lhe um anel em sua mão, e calçados em seus pés;
23 Mora chë más minÿica uacná s̈mochjuánatse y s̈mochjáshbua. ¡Mochjase y mochjóboyejuaye ca!
23 e trazei aqui um novilho cevado, e matai-o; e comamos e alegremo-nos;
24 Quem ats̈be uaquiñá mo obanacá endánmëna y mora bënga montsetáts̈ëmbo cha ainá yotsomñama. Quem ats̈be uaquiñá mo ots̈enacá endánmëna y mora tmontsinÿena ca.’ Y chents̈ana imojonts̈é joboyejuayama.
24 porque este meu filho estava morto, e vive novamente; tinha-se perdido, e foi achado. E eles começaram a alegrar-se.
25 “Chë yebnoca fiesta yojtsemnëntscuana, chë mayor uaquiñana jajoca inétsomñe. Yebnoye yojtsataye y ya béconana yojtsemna orna, cha yojouena imojtsabuastoye y imojtselántsaye.
25 Ora, o seu filho mais velho estava no campo; e vindo, ao aproximar-se da casa, ele ouviu a música e as danças.
26 As chora cha canÿe oservenábioye ibojachembo y mënts̈á ibojatjaye: ‘¿Ndayá bëngbe yebnents̈e yojtsopasana ca?’
26 E ele chamou um dos servos, e perguntou o que significavam aquelas coisas.
27 “As chë oservená ibojojuá: ‘Acbe uabentsá tontashjango y chama acbe taitá s̈onjutarié chë más minÿica uacná jáshbuama, cha ts̈abá tojtashjanguama ca.’
27 E ele lhe disse: O teu irmão chegou; e teu pai matou o novilho cevado, porque ele o recebeu são e salvo.
28 Pero chë uabóchena cats̈atna corente ibojtsetna y ndoñe yontsebos̈e tsoye jtamashënguana. As cach befta yojábocna chë cats̈átbioye jaimpádama chauatamashënguama.
28 E ele se irritou e não queria entrar; portanto, saindo o pai, lhe rogava.
29 Chora cha chë taitábioye ibojauyana: ‘Taita, aca condë́tats̈ëmbo bueta uata cbetsajabuáchanama, nÿets tempo cbetseyeunanama, pero ndocna te ni mo canÿe chivotema ches̈caisats̈tá ats̈be amiguë́ngaftaca joboyejuayama.
29 E, ele respondendo, disse ao seu pai: Eis que eu te sirvo há tantos anos, e em nenhum momento eu transgredi um mandamento teu; contudo, tu nunca me deste um cabrito, para que eu pudesse me alegrar com os meus amigos;
30 Y masna, acbe uaquiñá chë bacna vida bomna shembásengaftaca acbe crocénana pochocayá tojtashjango ora, chë más minÿica uacná chabiama tcojáshbua ca’ —chë uaquiñá ibojauyana.
30 mas, vindo este teu filho, que desperdiçou os teus bens com as prostitutas, mataste-lhe o novilho cevado.
31 “Chora chë befta ibojojuá: ‘Ats̈be uaquiñá, aca sempre áts̈eftaca condétsemna y lempe nts̈amo ats̈e tsbomncá acbiámnaca endmëna.
31 E, ele lhe disse: Filho, tu sempre estás comigo, e tudo o que eu tenho é teu.
32 Pero mora ts̈abá entsemna joboyejuayama y joyejuayëngama; er acbe uabentsá mo obanacá endánmëna, y mora bënga montsetáts̈ëmbo cha ainá yotsomñama; mo ots̈enacá endánmëna, y mora tmontsinÿena ca.’ ”
32 Mas era necessário fazer festa e regozijarmo-nos; porque este teu irmão estava morto, e vive novamente; tinha-se perdido, e foi achado.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Lucas 15, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.