Atos 7

Bëngbe Bëtsa Cabëngaftaca Entsoyebuambna (KBH) vs VC

Sair da comparação
VC Versão Católica
1 Chora chë bachnangbe más uámana amëndayá, Estébanbioye tbojantjá: —¿Nts̈amo acbiama montsichamcá ndegombre yojtsemna ca?
1 Perguntou-lhe então o sumo sacerdote: É realmente assim?
2 As Esteban tojanë́jua: —Taitanga y baconga, mouenënga. Bëngbe Bëtsá, chë corente uamaná endmëná, Abrahámbioye tbojánebëbocna, cha Mesopotamioca yojaniyena ora; tbojánebëbocna, Harán bëts puebloca joyénanama cabá nda ora,
2 Respondeu ele: Irmãos e pais, escutai. O Deus da glória apareceu a nosso pai Abraão, quando estava na Mesopotâmia, antes de ir morar em Harã.
3 y Bëngbe Bëtsá tbojaniyana: “Metseboshjona acbe fshantse y acbe pamíllanga y cbochanjinÿinÿiye luaroye cochjá ca.”
3 E disse-lhe: Sai de teu país e de tua parentela, e vai para a terra que eu te mostrar {Gn 12,1}.
4 As Abraham chabe luare Caldea tojë́ftsanboshjona y tojána Haránoca joyénanama. Chabe taitá tojanóbanents̈ana, Bëngbe Bëtsá Abrahámbioye chë luaroye tbojanánatse, chë mora ts̈ëngaftanga s̈montsiyenents̈e.
4 Ele saiu da terra dos caldeus, e foi habitar em Harã. Dali, depois que lhe faleceu o pai, Deus o fez passar para esta terra, em que vós agora habitais.
5 Pero quem luariñe ni mo base fshantse ndoñe tbonjëftsanats̈etá, ni mo ndayents̈e jtsiyenama. Pero aíñe Abrahámbioye tbojans̈buachená chë fshantse jats̈etayama, chabiama y chabe básengbiama, Abraham tojóbanents̈ana. Chca tbojans̈buachená ora, Abraham ni canÿe s̈es̈ona bonjánbomna.
5 Não lhe deu nela propriedade alguma, nem sequer um palmo de terra, mas prometeu dar-lha em posse, e depois dele à sua posteridade, quando ainda não tinha filho algum.
6 Y Bëngbe Bëtsá mënts̈á tbojaniyana: “Chë ácbents̈ana ents̈anga, ínÿengbe luaroca áshjajnënga mochántsemna, y choca oyenënga chëngbe oservénënga chë́ngbioye mochanjábiama y canta patse uatëntscuana jabuache mochanjasufrina ca.”
6 Eis como falou Deus: Tua descendência habitará em terra estranha e será reduzida à escravidão e maltratada pelo espaço de quatrocentos anos.
7 Y mënts̈ánaca tbojaniyana: “Pero ats̈e chanjácastigaye chca oservénënga chacmojábiama luarents̈a ents̈anga; y as, chents̈ana chë ácbents̈ana ents̈anga mochanjésebocana y mora bontsemna luaroye mochanjésabo y muents̈e ats̈e s̈mochántsadorana ca.”
7 Mas eu julgarei a nação que os dominar - diz o Senhor -, e eles sairão e me prestarão culto neste lugar {Gn 15,13s.; Ex 3,12}.
8 Bëngbe Bëtsá Abrahámbioye tbojans̈buachená nÿe cha y chabe básengbe Taitá cha jtsemnama y jamama ts̈abe bendicionënga chë́ngbeñe chaotsemnama, y chama, chaotsinÿnamna tbojanmandá chabe s̈es̈ona, boyabásetema tojonÿná ora, base bobachtema chë más delicadents̈e jatëts̈ana. Chíyeca, chabe uaquiñá Isaac tojanonÿná ora, posufta tianoye Abraham base bobachtema chë más delicadents̈e tbojantëts̈e. Isaac cachcá tojanma chabe uaquiñá Jacóboftaca y Jacob cachcá tojanma chë chabe bnë́tsana uta uaquiñë́ngaftaca. Chënga monjamna chë Israeloca bnë́tsana uta bëts pamíllangbe taitanga.
8 E deu-lhe a aliança da circuncisão. Assim, Abraão teve um filho, Isaac, e, passados oito dias, o circuncidou; e Isaac, a Jacó; e Jacó, os doze patriarcas.
9 “Quem uaquiñënga bëngbe bëts taitanga monjamna. Chëngna, chëngbe uabentsá Josébioye envidia imnabomna y tmojtsatanobuiye, Egiptoye canÿe oservenacá chamotsánatseñama. Pero Bëngbe Bëtsá Josébioye nÿets tempo ibnauájabuachana,
9 Os patriarcas, invejosos de José, venderam-no para o Egito. Mas Deus estava com ele.
10 chíyeca nÿetsca chabe ngmenënguents̈ana tbojanatsbocá y Bëngbe Bëtsá tojanma cha chaotsetats̈ëmbuama ts̈abá jóyebuambayama chë Egiptoca réybents̈e, Faraón ca uabainá. Bëngbe Bëtsá tojanma chë Faraón chaoyejuá nts̈amo José yojamnama; chíyeca Faraón Josébioye tbojánbema Egiptoca mandado y chabe yebnënguents̈e oyenëngbiámnaca.
10 Livrou-o de todas as suas tribulações e deu-lhe graça e sabedoria diante do faraó, rei do Egito, que o fez governador do Egito e chefe de sua casa.
11 “Chë tempo, Egiptó y Canaán luariñe bëts shëntsana tojanóshjango y puerte ngménana yojtsemna y bëngbe bëts taitanga ndoñe imontsobena saná jónÿenama.
11 Sobreveio depois uma fome a todo o Egito e Canaã. Grande era a tribulação, e os nossos pais não achavam o que comer.
12 Pero Jacob tojántats̈ëmbona Egiptoca saná yojtsemnama; asna, chabe uaquiñënga, chë bëngbe bëts taitanga choye tojanichamó. Chora yojamna chë natsanama chënga Egiptoye jama.
12 Mas quando Jacó soube que havia trigo no Egito, enviou pela primeira vez os nossos pais para lá.
13 Uta soyama chënga tmojtesaná ora, José chabe cats̈átanga tojanë́yana: ‘Ats̈e José sëndmëna, ts̈ëngaftangbe uabentsá ca.’ Chca chë Faraón Josebe pamíllangbiama tojántats̈ëmbona.
13 Na segunda, foi José reconhecido por seus irmãos, e foi descoberta ao faraó a sua origem.
14 Chents̈ana, José tojanmandá chabe taitá Jacob y nÿetsca pamíllanga Egiptoye chamotsama. Canÿsëfta bnë́tsana shachnënga imojamna chë Egiptoye tmojánanga.
14 Enviando mensageiros, José mandou vir seu pai Jacó com toda a sua família, que constava de setenta e cinco pessoas.
15 Chcasna, Jacob Egiptoye tojána choca joyénanama. Choca cha tojanóbana y chë inÿe bëngbe bëts taitángnaca.
15 Jacó desceu ao Egito e morreu ali, como também nossos pais.
16 Jacob y chabe básenga, nts̈amo imojtsobancá, chëngbe cuerpo Siquem bëts puebloye imojtsatambaye y tmojanëtebuantsá, Abraham tojëftsanbuamé cuevëshënguiñe. Abraham canÿe crocenánama Hamorbe uaquiñë́ngbioye, chëshënga yojtëyents̈buamiñe Siquem puebloca.
16 Seus corpos foram trasladados para Siquém, e foram postos no sepulcro que Abraão tinha comprado, a peso de dinheiro, dos filhos de Hemor, de Siquém.
17 “Nts̈amo Bëngbe Bëtsá Abrahámbioye tbojans̈buachenacá jamama yojtsobeco ora, Egiptoca corente tmojanoboté Israeloca ents̈anga y banga chënga imojtsemna.
17 Aproximava-se o tempo em que devia realizar-se a promessa que Deus havia jurado a Abraão. O povo cresceu e se multiplicou no Egito
18 Cabana, Egiptoca inÿe rey tojanojayé y cha Josébioye ndoñe tbonjanabuátmana.
18 até que se levantou outro rei no Egito, o qual nada sabia de José.
19 Chë reyna, bëngbe ents̈anga, chë bëngbe bëts taitángbioye tojanaingñé y tojanma chënga puerte chamosufrima; tojanamëndá, chë tmojtsónÿna s̈es̈onatémënga cachcá jtsë́nÿayana chamotsóbanama.
19 Este rei, usando de astúcia contra a nossa raça, maltratou nossos pais e obrigou-os a enjeitar seus filhos para privá-los da vida.
20 Chë tempo canÿe básetema tojanonÿná y cha Moisés ca tmojanabaye. Bëngbe Bëtsá Moisesbiama oyejuayá yojtsemna y chabe bëtsë́tsata cach yebnents̈e tmojanboché unga ishinÿëntscuana.
20 Por este mesmo tempo, nasceu Moisés. Era belo aos olhos de Deus e por três meses foi criado na casa paterna.
21 Cachcá jonÿayama yojtsamna orna, Faraonbe bembe tbojanocñe y mo cachabe uaquiñá cuenta tbojanboché.
21 Depois, quando foi exposto, a filha do faraó o recolheu e o criou como seu próprio filho.
22 Chca, chë Egiptoquënga imnatáts̈ëmbo soyënga Moisés tmojanbuatëmbá y canÿe uámana ents̈á tojánbocna jóyebuambayama y ndayánaca jamama.
22 Moisés foi instruído em todas as ciências dos egípcios e tornou-se forte em palavras e obras.
23 “Canta bnë́tsana uata tojánashjache ora, tojanenojuabó jama jtsetats̈ëmbuama nts̈amo chë Israeloquënga, chabe ents̈anga imojtsemnama.
23 Quando completou 40 anos, veio-lhe à mente visitar seus irmãos, os filhos de Israel.
24 Canÿe, Moisés tojáninÿe canÿe Egiptocá canÿe Israelocábioye ibojtsejants̈etaye ora; as Moisés tbojanoboguiyaná y chë Egiptocábioye tbojtsanóba.
24 Viu que um deles era maltratado; tomou-lhe a defesa e vingou o que padecia a injúria, matando o egípcio.
25 Moisés yojtsanjuabnaye chë Israeloquënga yojtsósertana, Bëngbe Bëtsá yochjanma cach Moisesbe obenánaca chë Egiptoca mandents̈ana chë́ngbioye játsebacama ca. Pero chë Israeloquënga ndoñe yontsë́sertana.
25 Ele esperava que os seus irmãos compreendessem que Deus se servia de sua mão para livrá-los. Mas não o entenderam.
26 Yëfsana, Moisés tojánanÿena útata, cach Israelocata, ibojtsentsjanaye; chora cha betsco tojána jetsë́uyanama y tojanë́yana: ‘Tsëndata cats̈ata s̈ondmëna, ¿ndáyeca s̈ojtsentsjanata ca?’
26 No dia seguinte, dois dentre eles brigavam, e ele procurou reconciliá-los: Amigos, disse ele, sois irmãos, por que vos maltratais um ao outro?
27 As, chë ínÿabioye ibojtsetsjanayá Moisésbioye tbojtsanajuatsënts̈e y tbojaniyana: ‘¿Nda bë́ngbeñe tcmënjajayé mandado y chë ts̈abá o ndoñe ts̈abá fstsamama chacuayanama ca?
27 Mas o que maltratava seu compatriota o repeliu: Quem te constituiu chefe ou juiz sobre nós?
28 ¿Cojtsebos̈e áts̈naca jóbama, nts̈amo tonjopasá yëfse chë Egiptocábioye tconjobacá ca?’
28 Porventura queres tu matar-me, como ontem mataste o egípcio?
29 Moisés chca tojanuena ora, Madián luaroye tojtsanachá y choca yojoyena inÿe luarocana ashjangonacá. Chents̈e uta uaquiñata yojë́ftsabamna.
29 A estas palavras, Moisés fugiu. E esteve como estrangeiro na terra de Madiã, onde teve dois filhos.
30 “Chents̈ana canta bnë́tsana uatëse, ents̈anga ndoyena luariñe, Sinaí tjañe béconana, canÿe ángel tbojánebëbocna zarzë́sha yojtsángbototjuanents̈e.
30 Passados quarenta anos, apareceu-lhe no deserto do monte Sinai um anjo, na chama duma sarça ardente.
31 Moisés yojenjnaná ndayá yojtsonÿama y ts̈abá jinÿama tojanobeconá ora, tojanuena Bëngbe Bëtsá mënts̈á ibojtsatsëtsnaye:
31 Moisés, admirado de uma tal visão, aproximou-se para a examinar. E a voz do Senhor lhe falou:
32 ‘Ats̈e acbe bëts taitangbe Bëtsá sëndmëna, Abraham, Isaac y Jacobëbe Bëtsá ca.’ Moisés chama tojanëuatjaná, ibojtsengmëmnaye y añemo ndoñe yontsebomna choye jontjes̈iyama.
32 Eu sou o Deus de teus pais, o Deus de Abraão, de Isaac, de Jacó. Moisés, atemorizado, não ousava levantar os olhos.
33 As Bëngbe Utabná tbojaniyana: ‘Motsenóshecbotsca, er aca contsemnents̈e nÿe ats̈biama luare endmëna, er áts̈naca chents̈e së́ntsemna.
33 O Senhor lhe disse: Tira o teu calçado, porque o lugar onde estás é uma terra santa.
34 Ndegombre sënjinÿe nts̈amo ats̈be ents̈anga Egiptoca montsesufrina y sënjouena chëngbe oyabojuayana, y ats̈e sënjabo chënga jabátsebacama. Chcasna, mabouena, Egiptoye cbochanjíchmua ca’ —Bëngbe Bëtsá tbojaniyana.”
34 Considerei a aflição do meu povo no Egito, ouvi os seus gemidos e desci para livrá-los. Vem, pois, agora e eu te enviarei ao Egito.
35 Chents̈ana Esteban tojanë́yana: “Quem Moisés ents̈anga tmojtsanaboté y tmojaniyana: ‘¿Nda bë́ngbeñe tcmënjajayé mandado y chë ts̈abá o ndoñe ts̈abá fstsamama chacuayanama ca?’ Masque chca, Bëngbe Bëtsá mo mandayacá y atsebacayacá tbojesanichmó, chë zarzëshents̈e tojanobinÿná ángeloftaca.
35 Este Moisés que desprezaram, dizendo: Quem te constituiu chefe ou juiz?, a este Deus enviou como chefe e libertador pela mão do anjo que lhe apareceu na sarça.
36 As Moisés, bëngbe bëts taitanga Egiptocana tojésanëbuacna y bëts soyënga tojanma, y inÿe soyënga Bëngbe Bëtsabe obenana jinÿanÿiyama Egiptents̈e, chë Buángana ca uabaina mar béjayents̈e y ents̈anga ndoyena luarents̈e, canta bnë́tsana uatëntscuana.
36 Ele os fez sair do Egito, operando prodígios e milagres na terra do Egito, no mar Vermelho e no deserto, por espaço de quarenta anos.
37 Cach Moisés Israeloca ents̈anga mënts̈á tojanë́yana: ‘Bëngbe Bëtsá ts̈ëngaftanguents̈ana canÿa bochanjábema ats̈cá Bëngbe Bëtsabe juabna oyebuambnayá ca.’
37 Foi este Moisés que disse aos filhos de Israel: Deus vos suscitará dentre os vossos irmãos um profeta como eu.
38 Moisés Israeloca ents̈ángaftaca yojë́ftsemna chë ents̈anga ndoyena luaroca. Choca chë ents̈anga tmojánenefjna Sinaí tjañe béconana. Chents̈na canÿe ángel Moisésoftaca tojanoyebuambá, bëngbe bëts taitángbioye chë buayenana soye Moisés chaóyebuambama, chë ents̈anga ts̈abe vida jónÿenama palabrënga; y Moisés chca tojanma, bë́ngnaca chë palabrënga jouenama jobenayama.
38 Este é o que esteve entre o povo congregado no deserto, e com o anjo que lhe falara no monte Sinai, e com os nossos pais; que recebeu palavras de vida para no-las transmitir.
39 “Pero bëngbe bëts taitanga ndoñe tmonjánbos̈ena joyeunayama, masna nÿe tmojtsanaboté y Egiptoye jesshë́conama imojtsaisebos̈e.
39 Nossos pais não lhe quiseram obedecer, mas o repeliram. Em seus corações voltaram-se para o Egito,
40 Moisés cabá chë tja tsjuanoca chë ángeloftaca yojtsemna ora, chëngbe bachnangbe más uámana amëndayá Aarónbioye mënts̈á tmojaniyana: ‘Bëngbe Bëtsabe cuenta s̈mayents̈pormá canÿe buashinÿinÿana soye jadórama, bënga chas̈únatsama. Er bënga quemátstats̈ëmbo ndayá yojtsopasana Moisés, chë Egiptocana s̈onjëftsëbuacnáftaca ca.’
40 dizendo a Aarão: Faze-nos deuses, que vão diante de nós, porque quanto a este Moisés, que nos tirou da terra do Egito, não sabemos o que foi feito dele.
41 As tmojanma canÿe buashinÿinÿana soye mo canÿe uacnabecá y cha jadórama ba bayënga tmojanëbaye, y tmojanóboyejuanga cachënga chë soye tmojanpormáyeca.
41 Fizeram, naqueles dias, um bezerro de ouro e ofereceram um sacrifício ao ídolo, e se alegravam diante da obra das suas mãos.
42 Chë causa, Bëngbe Bëtsá chë́ngbents̈ana tojtsanojuánañe y cachcá tojesanë́nÿaye chëngbe bacna soyënga causa, estrellatémënga chamotsadoránama. Chca jochnënguama, Bëngbe Bëtsabe juabna oyebuambayëngbe librë́s̈añe mënts̈á endayana, nts̈amo Bëngbe Bëtsá tojanayancá:
42 Mas Deus afastou-se e os abandonou ao culto dos astros do céu, como está escrito no livro dos profetas: Porventura, casa de Israel, vós me oferecestes vítimas e sacrifícios por quarenta anos no deserto?
43 Ats̈e jadóra cuentna, chë Molocbiama jebna soye s̈monjanacutsá y cha s̈monjánadorana,
43 Aceitastes a tenda de Moloc e a estrela do vosso deus Renfão, figuras que vós fizestes para adorá-las! Assim eu vos deportarei para além da Babilônia {Am 5,25ss.}.
44 “Bëngbe tempsca bëts taitanga ents̈anga ndoyena luaroca, chë jatsjacama opodena yebna imnabomna; chë yebnents̈e Bëngbe Bëtsá chë́ngaftaca tojanoyebuambá. Inajebna nts̈amo Bëngbe Bëtsá Moisésbioye tbojanmandacá, y cha tojanma nts̈amo chaojebuama Bëngbe Bëtsá tbojaninÿinÿecá.
44 A Arca da Aliança esteve com os nossos pais no deserto, como Deus ordenou a Moisés que a fizesse conforme o modelo que tinha visto.
45 Bëngbe bëts taitangna chëngbe taitángbents̈ana chë jatsjacama opodena yebna chëngbiama tmojanóyëngacñe, y chënga chë Canaán luaroye Josuéftaca, chë inÿe luaroquë́ngaftaca jéntsjama tmojána ora, chë jebna soye tmojanamba y chocna, Bëngbe Bëtsábeyeca chents̈a ents̈ángbioye Israeloquë́ngbents̈ana tmojtanëbuacna; y chë jebna soyna chë tmojanayënjaná luarents̈e tojanoquedá, rey David yojëftsiyenëntscuana.
45 Recebendo-a nossos pais, levaram-na sob a direção de Josué às terras dos pagãos, que Deus expulsou da presença de nossos pais. E ali ficou até o tempo de Davi.
46 David ts̈abá mandbomná inamna, chíyeca Bëngbe Bëtsá cháftaca puerte yotsóyejuaye. David chábioye lesencia tbojanotjañe jajebuama, Bëngbe Bëtsá chë Jacob tbojanadorá cha, chents̈e chaotsiyenama.
46 Este encontrou graça diante de Deus e pediu que pudesse achar uma morada para o Deus de Jacó.
47 Pero Salomón inamna nda chë Bëngbe Bëtsabe bëts yebna tojanjebuá.
47 Salomão foi quem lhe edificou a casa.
48 Masque chë celoca Bëngbe Bëtsá, ents̈angbe jebna yebniñe ndoñe quenatiyena. Nts̈amo Bëngbe Bëtsabe juabna oyebuambnayá tojanabemcá, ndayá Bëngbe Bëtsá tojanayancá:
48 O Altíssimo, porém, não habita em casas construídas por mãos humanas. Como diz o profeta:
49 ‘Celoca endmëna chë luare ndayents̈ana ats̈e tsmánda,
49 O céu é o meu trono, e a terra o escabelo dos meus pés. Que casa me edificareis vós?, diz o Senhor. Qual é o lugar do meu repouso?
50 ndegombre cach ats̈e nÿetsca chë soyënga tijamëse ca?’ ”
50 Acaso não foi minha mão que fez tudo isto {Is 66,1s.}?
51 Esteban mënts̈ánaca tojanë́yana: “Ts̈ëngaftanga nÿets tempo josértama ndëbos̈ënga s̈mondmëna; s̈mondbomna ainana mo chë Bëngbe Bëtsábeñe ndos̈buáchiyëngbe ainancá, y Bëngbe Bëtsabe soyëngama nduauenanënga s̈mondmëna. Ts̈ëngaftanga ndocna te ques̈mátsbos̈e chë Uámana Espíritu joyeunayana. Nts̈amo ts̈ëngaftangbe bëts taitanga monjaniyencá, ts̈ëngaftángnaca cachcá.
51 Homens de dura cerviz, e de corações e ouvidos incircuncisos! Vós sempre resistis ao Espírito Santo. Como procederam os vossos pais, assim procedeis vós também!
52 ¿Bëngbe Bëtsabe juabna oyebuambnayënguents̈ana, ndábioye ts̈ëngaftangbe bëts taitanga ndoñe monjanacmena? Chë Bëngbe Bëtsá tojanichamó ents̈anga chënga tmojtsanëbaye, y mëngna ents̈ángbioye imojanabuayiyná Cristo, chë nts̈amo Bëngbe Bëtsá yobos̈cá amá yochjánabama. Pero morna, uayayëngbe cucuats̈iñe cha s̈mojáboshjona y s̈mojóba.
52 A qual dos profetas não perseguiram os vossos pais? Mataram os que prediziam a vinda do Justo, do qual vós agora tendes sido traidores e homicidas.
53 Bëngbe Bëtsabe mandënga angelë́ngaftaca ts̈ëngaftanga s̈monjanóyëngacñe, pero chë soyënga ndoñe ques̈mátsyeunana ca” —cha tojanë́yana.
53 Vós que recebestes a lei pelo ministério dos anjos e não a guardastes...
54 Chents̈a mándayënga chca tmojanuena ora, Estébanoftaca tmojanotjayaná y tmojanenaftës̈bonzentsé, rábiaca imojtsemnama.
54 Ao ouvir tais palavras, esbravejaram de raiva e rangiam os dentes contra ele.
55 Pero chë Uámana Espíritu Estébanbe ainaniñe corente yojtsemándaye. Celoye yojontjes̈iye y Bëngbe Bëtsabe buashinÿinÿanana yojinÿe, y Jesús, Bëngbe Bëtsabe cats̈bioica yojtsatsana.
55 Mas, cheio do Espírito Santo, Estêvão fitou o céu e viu a glória de Deus e Jesus de pé à direita de Deus:
56 As, Esteban tojánayana: “¡Mouenënga, sëntsonÿá celoca entsatëfjna y Bëngbe Bëtsá Ents̈á tbojanbemá Bëngbe Bëtsabe cats̈bioica entsemna jtsamë́ndayama ca!”
56 Eis que vejo, disse ele, os céus abertos e o Filho do Homem, de pé, à direita de Deus.
57 Chora chënga jabuache imojtseyoye, imojtsenamatsachto ndoñe más ntsuenanama y Estébanbioye tmojanontsënja.
57 Levantaram então um grande clamor, taparam os ouvidos e todos juntos se atiraram furiosos contra ele.
58 Chents̈ana, chënga chë pueblents̈ana tmojtsanábocna y ndëts̈béngaca tmojtsanatëchë́nganja. Chë Estébanbioye mal tmojanquedangna ents̈ayangá tmojtsanenátsejca y canÿe bobontse, Saulo ca uabainá, tmojesanábonÿiñe chaotsinÿenama.
58 Lançaram-no fora da cidade e começaram a apedrejá-lo. As testemunhas depuseram os seus mantos aos pés de um moço chamado Saulo.
59 Ndëts̈béngaca imojtsénanantscuana, Esteban Bëngbe Bëtsáftaca ibojtsencuéntaye y mënts̈á tojánayana: “Bëngbe Utabná Jesús, ats̈be espíritu s̈móyëngaca ca.”
59 E apedrejavam Estêvão, que orava e dizia: Senhor Jesus, recebe o meu espírito.
60 Chents̈ana Esteban tojanoshaments̈é y jabuache tojánayana: “¡Bëngbe Utabná, chëngbe bacna soye motsaperdoná ca!” Y chca tojánayana ora, tojanóbana.
60 Posto de joelhos, exclamou em alta voz: Senhor, não lhes leves em conta este pecado... A estas palavras, expirou.

Ler em outra tradução

Comparar com outra

Estude este capítulo no WhatsApp

Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Atos 7, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.