Atos 7
Bëngbe Bëtsa Cabëngaftaca Entsoyebuambna (KBH) vs ARC
1 Chora chë bachnangbe más uámana amëndayá, Estébanbioye tbojantjá: —¿Nts̈amo acbiama montsichamcá ndegombre yojtsemna ca?
1 E disse o sumo sacerdote: Porventura, é isto assim?
2 As Esteban tojanë́jua: —Taitanga y baconga, mouenënga. Bëngbe Bëtsá, chë corente uamaná endmëná, Abrahámbioye tbojánebëbocna, cha Mesopotamioca yojaniyena ora; tbojánebëbocna, Harán bëts puebloca joyénanama cabá nda ora,
2 E ele disse: Varões irmãos e pais, ouvi. O Deus da glória apareceu a Abraão, nosso pai, estando na Mesopotâmia, antes de habitar em Harã,
3 y Bëngbe Bëtsá tbojaniyana: “Metseboshjona acbe fshantse y acbe pamíllanga y cbochanjinÿinÿiye luaroye cochjá ca.”
3 e disse-lhe: Sai da tua terra e dentre a tua parentela e dirige-te à terra que eu te mostrar.
4 As Abraham chabe luare Caldea tojë́ftsanboshjona y tojána Haránoca joyénanama. Chabe taitá tojanóbanents̈ana, Bëngbe Bëtsá Abrahámbioye chë luaroye tbojanánatse, chë mora ts̈ëngaftanga s̈montsiyenents̈e.
4 Então, saiu da terra dos caldeus e habitou em Harã. E dali, depois que seu pai faleceu, Deus o trouxe para esta terra em que habitais agora.
5 Pero quem luariñe ni mo base fshantse ndoñe tbonjëftsanats̈etá, ni mo ndayents̈e jtsiyenama. Pero aíñe Abrahámbioye tbojans̈buachená chë fshantse jats̈etayama, chabiama y chabe básengbiama, Abraham tojóbanents̈ana. Chca tbojans̈buachená ora, Abraham ni canÿe s̈es̈ona bonjánbomna.
5 E não lhe deu nela herança, nem ainda o espaço de um pé; mas prometeu que lhe daria a posse dela e, depois dele, à sua descendência, não tendo ele filho.
6 Y Bëngbe Bëtsá mënts̈á tbojaniyana: “Chë ácbents̈ana ents̈anga, ínÿengbe luaroca áshjajnënga mochántsemna, y choca oyenënga chëngbe oservénënga chë́ngbioye mochanjábiama y canta patse uatëntscuana jabuache mochanjasufrina ca.”
6 E falou Deus assim: Que a sua descendência seria peregrina em terra alheia, e a sujeitariam à escravidão e a maltratariam por quatrocentos anos.
7 Y mënts̈ánaca tbojaniyana: “Pero ats̈e chanjácastigaye chca oservénënga chacmojábiama luarents̈a ents̈anga; y as, chents̈ana chë ácbents̈ana ents̈anga mochanjésebocana y mora bontsemna luaroye mochanjésabo y muents̈e ats̈e s̈mochántsadorana ca.”
7 E eu julgarei a nação que os tiver escravizado, disse Deus. E, depois disto, sairão e me servirão neste lugar.
8 Bëngbe Bëtsá Abrahámbioye tbojans̈buachená nÿe cha y chabe básengbe Taitá cha jtsemnama y jamama ts̈abe bendicionënga chë́ngbeñe chaotsemnama, y chama, chaotsinÿnamna tbojanmandá chabe s̈es̈ona, boyabásetema tojonÿná ora, base bobachtema chë más delicadents̈e jatëts̈ana. Chíyeca, chabe uaquiñá Isaac tojanonÿná ora, posufta tianoye Abraham base bobachtema chë más delicadents̈e tbojantëts̈e. Isaac cachcá tojanma chabe uaquiñá Jacóboftaca y Jacob cachcá tojanma chë chabe bnë́tsana uta uaquiñë́ngaftaca. Chënga monjamna chë Israeloca bnë́tsana uta bëts pamíllangbe taitanga.
8 E deu-lhe o pacto da circuncisão; e, assim, gerou a Isaque e o circuncidou ao oitavo dia; e Isaque, a Jacó; e Jacó, aos doze patriarcas.
9 “Quem uaquiñënga bëngbe bëts taitanga monjamna. Chëngna, chëngbe uabentsá Josébioye envidia imnabomna y tmojtsatanobuiye, Egiptoye canÿe oservenacá chamotsánatseñama. Pero Bëngbe Bëtsá Josébioye nÿets tempo ibnauájabuachana,
9 E os patriarcas, movidos de inveja, venderam a José para o Egito; mas Deus era com ele.
10 chíyeca nÿetsca chabe ngmenënguents̈ana tbojanatsbocá y Bëngbe Bëtsá tojanma cha chaotsetats̈ëmbuama ts̈abá jóyebuambayama chë Egiptoca réybents̈e, Faraón ca uabainá. Bëngbe Bëtsá tojanma chë Faraón chaoyejuá nts̈amo José yojamnama; chíyeca Faraón Josébioye tbojánbema Egiptoca mandado y chabe yebnënguents̈e oyenëngbiámnaca.
10 E livrou-o de todas as suas tribulações e lhe deu graça e sabedoria ante Faraó, rei do Egito, que o constituiu governador sobre o Egito e toda a sua casa.
11 “Chë tempo, Egiptó y Canaán luariñe bëts shëntsana tojanóshjango y puerte ngménana yojtsemna y bëngbe bëts taitanga ndoñe imontsobena saná jónÿenama.
11 Sobreveio, então, a todo o país do Egito e de Canaã fome e grande tribulação; e nossos pais não achavam alimentos.
12 Pero Jacob tojántats̈ëmbona Egiptoca saná yojtsemnama; asna, chabe uaquiñënga, chë bëngbe bëts taitanga choye tojanichamó. Chora yojamna chë natsanama chënga Egiptoye jama.
12 Mas, tendo ouvido Jacó que no Egito havia trigo, enviou ali nossos pais, a primeira vez.
13 Uta soyama chënga tmojtesaná ora, José chabe cats̈átanga tojanë́yana: ‘Ats̈e José sëndmëna, ts̈ëngaftangbe uabentsá ca.’ Chca chë Faraón Josebe pamíllangbiama tojántats̈ëmbona.
13 E, na segunda vez, foi José conhecido por seus irmãos, e a sua linhagem foi manifesta a Faraó.
14 Chents̈ana, José tojanmandá chabe taitá Jacob y nÿetsca pamíllanga Egiptoye chamotsama. Canÿsëfta bnë́tsana shachnënga imojamna chë Egiptoye tmojánanga.
14 E José mandou chamar a Jacó, seu pai, e a toda sua parentela, que era de setenta e cinco almas.
15 Chcasna, Jacob Egiptoye tojána choca joyénanama. Choca cha tojanóbana y chë inÿe bëngbe bëts taitángnaca.
15 E Jacó desceu ao Egito e morreu, ele e nossos pais;
16 Jacob y chabe básenga, nts̈amo imojtsobancá, chëngbe cuerpo Siquem bëts puebloye imojtsatambaye y tmojanëtebuantsá, Abraham tojëftsanbuamé cuevëshënguiñe. Abraham canÿe crocenánama Hamorbe uaquiñë́ngbioye, chëshënga yojtëyents̈buamiñe Siquem puebloca.
16 e foram transportados para Siquém e depositados na sepultura que Abraão comprara por certa soma de dinheiro aos filhos de Hamor, pai de Siquém.
17 “Nts̈amo Bëngbe Bëtsá Abrahámbioye tbojans̈buachenacá jamama yojtsobeco ora, Egiptoca corente tmojanoboté Israeloca ents̈anga y banga chënga imojtsemna.
17 Aproximando-se, porém, o tempo da promessa que Deus tinha feito a Abraão, o povo cresceu e se multiplicou no Egito;
18 Cabana, Egiptoca inÿe rey tojanojayé y cha Josébioye ndoñe tbonjanabuátmana.
18 até que se levantou outro rei, que não conhecia a José.
19 Chë reyna, bëngbe ents̈anga, chë bëngbe bëts taitángbioye tojanaingñé y tojanma chënga puerte chamosufrima; tojanamëndá, chë tmojtsónÿna s̈es̈onatémënga cachcá jtsë́nÿayana chamotsóbanama.
19 Esse, usando de astúcia contra a nossa linhagem, maltratou nossos pais, ao ponto de os fazer enjeitar as suas crianças, para que não se multiplicassem.
20 Chë tempo canÿe básetema tojanonÿná y cha Moisés ca tmojanabaye. Bëngbe Bëtsá Moisesbiama oyejuayá yojtsemna y chabe bëtsë́tsata cach yebnents̈e tmojanboché unga ishinÿëntscuana.
20 Nesse tempo, nasceu Moisés, e era mui formoso, e foi criado três meses em casa de seu pai.
21 Cachcá jonÿayama yojtsamna orna, Faraonbe bembe tbojanocñe y mo cachabe uaquiñá cuenta tbojanboché.
21 E, sendo enjeitado, tomou-o a filha de Faraó e o criou como seu filho.
22 Chca, chë Egiptoquënga imnatáts̈ëmbo soyënga Moisés tmojanbuatëmbá y canÿe uámana ents̈á tojánbocna jóyebuambayama y ndayánaca jamama.
22 E Moisés foi instruído em toda a ciência dos egípcios e era poderoso em suas palavras e obras.
23 “Canta bnë́tsana uata tojánashjache ora, tojanenojuabó jama jtsetats̈ëmbuama nts̈amo chë Israeloquënga, chabe ents̈anga imojtsemnama.
23 E, quando completou a idade de quarenta anos, veio-lhe ao coração ir visitar seus irmãos, os filhos de Israel.
24 Canÿe, Moisés tojáninÿe canÿe Egiptocá canÿe Israelocábioye ibojtsejants̈etaye ora; as Moisés tbojanoboguiyaná y chë Egiptocábioye tbojtsanóba.
24 E, vendo maltratado um deles, o defendeu e vingou o ofendido, matando o egípcio.
25 Moisés yojtsanjuabnaye chë Israeloquënga yojtsósertana, Bëngbe Bëtsá yochjanma cach Moisesbe obenánaca chë Egiptoca mandents̈ana chë́ngbioye játsebacama ca. Pero chë Israeloquënga ndoñe yontsë́sertana.
25 E ele cuidava que seus irmãos entenderiam que Deus lhes havia de dar a liberdade pela sua mão; mas eles não entenderam.
26 Yëfsana, Moisés tojánanÿena útata, cach Israelocata, ibojtsentsjanaye; chora cha betsco tojána jetsë́uyanama y tojanë́yana: ‘Tsëndata cats̈ata s̈ondmëna, ¿ndáyeca s̈ojtsentsjanata ca?’
26 E, no dia seguinte, pelejando eles, foi por eles visto e quis levá-los à paz, dizendo: Varões, sois irmãos; por que vos agravais um ao outro?
27 As, chë ínÿabioye ibojtsetsjanayá Moisésbioye tbojtsanajuatsënts̈e y tbojaniyana: ‘¿Nda bë́ngbeñe tcmënjajayé mandado y chë ts̈abá o ndoñe ts̈abá fstsamama chacuayanama ca?
27 E o que ofendia o seu próximo o repeliu, dizendo: Quem te constituiu príncipe e juiz sobre nós?
28 ¿Cojtsebos̈e áts̈naca jóbama, nts̈amo tonjopasá yëfse chë Egiptocábioye tconjobacá ca?’
28 Queres tu matar-me, como ontem mataste o egípcio?
29 Moisés chca tojanuena ora, Madián luaroye tojtsanachá y choca yojoyena inÿe luarocana ashjangonacá. Chents̈e uta uaquiñata yojë́ftsabamna.
29 E a esta palavra fugiu Moisés e esteve como estrangeiro na terra de Midiã, onde gerou dois filhos.
30 “Chents̈ana canta bnë́tsana uatëse, ents̈anga ndoyena luariñe, Sinaí tjañe béconana, canÿe ángel tbojánebëbocna zarzë́sha yojtsángbototjuanents̈e.
30 E, completados quarenta anos, apareceu-lhe o anjo do Senhor, no deserto do monte Sinai, numa chama de fogo de um sarçal.
31 Moisés yojenjnaná ndayá yojtsonÿama y ts̈abá jinÿama tojanobeconá ora, tojanuena Bëngbe Bëtsá mënts̈á ibojtsatsëtsnaye:
31 Então, Moisés, quando viu isto, se maravilhou da visão; e, aproximando-se para observar, foi-lhe dirigida a voz do Senhor,
32 ‘Ats̈e acbe bëts taitangbe Bëtsá sëndmëna, Abraham, Isaac y Jacobëbe Bëtsá ca.’ Moisés chama tojanëuatjaná, ibojtsengmëmnaye y añemo ndoñe yontsebomna choye jontjes̈iyama.
32 dizendo: Eu sou o Deus de teus pais, o Deus de Abraão, e o Deus de Isaque, e o Deus de Jacó. E Moisés, todo trêmulo, não ousava olhar.
33 As Bëngbe Utabná tbojaniyana: ‘Motsenóshecbotsca, er aca contsemnents̈e nÿe ats̈biama luare endmëna, er áts̈naca chents̈e së́ntsemna.
33 E disse-lhe o Senhor: Tira as sandálias dos pés, porque o lugar em que estás é terra santa.
34 Ndegombre sënjinÿe nts̈amo ats̈be ents̈anga Egiptoca montsesufrina y sënjouena chëngbe oyabojuayana, y ats̈e sënjabo chënga jabátsebacama. Chcasna, mabouena, Egiptoye cbochanjíchmua ca’ —Bëngbe Bëtsá tbojaniyana.”
34 Tenho visto atentamente a aflição do meu povo que está no Egito, e ouvi os seus gemidos, e desci a livrá-los. Agora, pois, vem, e enviar-te-ei ao Egito.
35 Chents̈ana Esteban tojanë́yana: “Quem Moisés ents̈anga tmojtsanaboté y tmojaniyana: ‘¿Nda bë́ngbeñe tcmënjajayé mandado y chë ts̈abá o ndoñe ts̈abá fstsamama chacuayanama ca?’ Masque chca, Bëngbe Bëtsá mo mandayacá y atsebacayacá tbojesanichmó, chë zarzëshents̈e tojanobinÿná ángeloftaca.
35 A este Moisés, ao qual haviam negado, dizendo: Quem te constituiu príncipe e juiz? A este enviou Deus como príncipe e libertador, pela mão do anjo que lhe aparecera no sarçal.
36 As Moisés, bëngbe bëts taitanga Egiptocana tojésanëbuacna y bëts soyënga tojanma, y inÿe soyënga Bëngbe Bëtsabe obenana jinÿanÿiyama Egiptents̈e, chë Buángana ca uabaina mar béjayents̈e y ents̈anga ndoyena luarents̈e, canta bnë́tsana uatëntscuana.
36 Foi este que os conduziu para fora, fazendo prodígios e sinais na terra do Egito, no mar Vermelho e no deserto, por quarenta anos.
37 Cach Moisés Israeloca ents̈anga mënts̈á tojanë́yana: ‘Bëngbe Bëtsá ts̈ëngaftanguents̈ana canÿa bochanjábema ats̈cá Bëngbe Bëtsabe juabna oyebuambnayá ca.’
37 Este é aquele Moisés que disse aos filhos de Israel: O Senhor, vosso Deus, vos levantará dentre vossos irmãos um profeta como eu; a ele ouvireis.
38 Moisés Israeloca ents̈ángaftaca yojë́ftsemna chë ents̈anga ndoyena luaroca. Choca chë ents̈anga tmojánenefjna Sinaí tjañe béconana. Chents̈na canÿe ángel Moisésoftaca tojanoyebuambá, bëngbe bëts taitángbioye chë buayenana soye Moisés chaóyebuambama, chë ents̈anga ts̈abe vida jónÿenama palabrënga; y Moisés chca tojanma, bë́ngnaca chë palabrënga jouenama jobenayama.
38 Este é o que esteve entre a congregação no deserto, com o anjo que lhe falava no monte Sinai, e com nossos pais, o qual recebeu as palavras de vida para no-las dar.
39 “Pero bëngbe bëts taitanga ndoñe tmonjánbos̈ena joyeunayama, masna nÿe tmojtsanaboté y Egiptoye jesshë́conama imojtsaisebos̈e.
39 Ao qual nossos pais não quiseram obedecer, antes o rejeitaram e, em seu coração, se tornaram ao Egito,
40 Moisés cabá chë tja tsjuanoca chë ángeloftaca yojtsemna ora, chëngbe bachnangbe más uámana amëndayá Aarónbioye mënts̈á tmojaniyana: ‘Bëngbe Bëtsabe cuenta s̈mayents̈pormá canÿe buashinÿinÿana soye jadórama, bënga chas̈únatsama. Er bënga quemátstats̈ëmbo ndayá yojtsopasana Moisés, chë Egiptocana s̈onjëftsëbuacnáftaca ca.’
40 dizendo a Arão: Faze-nos deuses que vão adiante de nós; porque a esse Moisés, que nos tirou da terra do Egito, não sabemos o que lhe aconteceu.
41 As tmojanma canÿe buashinÿinÿana soye mo canÿe uacnabecá y cha jadórama ba bayënga tmojanëbaye, y tmojanóboyejuanga cachënga chë soye tmojanpormáyeca.
41 E, naqueles dias, fizeram o bezerro, e ofereceram sacrifícios ao ídolo, e se alegraram nas obras das suas mãos.
42 Chë causa, Bëngbe Bëtsá chë́ngbents̈ana tojtsanojuánañe y cachcá tojesanë́nÿaye chëngbe bacna soyënga causa, estrellatémënga chamotsadoránama. Chca jochnënguama, Bëngbe Bëtsabe juabna oyebuambayëngbe librë́s̈añe mënts̈á endayana, nts̈amo Bëngbe Bëtsá tojanayancá:
42 Mas Deus se afastou e os abandonou a que servissem ao exército do céu, como está escrito no livro dos profetas: Porventura, me oferecestes vítimas e sacrifícios no deserto por quarenta anos, ó casa de Israel?
43 Ats̈e jadóra cuentna, chë Molocbiama jebna soye s̈monjanacutsá y cha s̈monjánadorana,
43 Antes, tomastes o tabernáculo de Moloque e a estrela do vosso deus Renfã, figuras que vós fizestes para as adorar. Transportar-vos-ei, pois, para além de Babilônia.
44 “Bëngbe tempsca bëts taitanga ents̈anga ndoyena luaroca, chë jatsjacama opodena yebna imnabomna; chë yebnents̈e Bëngbe Bëtsá chë́ngaftaca tojanoyebuambá. Inajebna nts̈amo Bëngbe Bëtsá Moisésbioye tbojanmandacá, y cha tojanma nts̈amo chaojebuama Bëngbe Bëtsá tbojaninÿinÿecá.
44 Estava entre nossos pais no deserto o tabernáculo do Testemunho (como ordenara aquele que disse a Moisés que o fizesse segundo o modelo que tinha visto),
45 Bëngbe bëts taitangna chëngbe taitángbents̈ana chë jatsjacama opodena yebna chëngbiama tmojanóyëngacñe, y chënga chë Canaán luaroye Josuéftaca, chë inÿe luaroquë́ngaftaca jéntsjama tmojána ora, chë jebna soye tmojanamba y chocna, Bëngbe Bëtsábeyeca chents̈a ents̈ángbioye Israeloquë́ngbents̈ana tmojtanëbuacna; y chë jebna soyna chë tmojanayënjaná luarents̈e tojanoquedá, rey David yojëftsiyenëntscuana.
45 o qual nossos pais, recebendo-o também, o levaram com Josué, quando entraram na posse das nações que Deus lançou para fora da presença de nossos pais, até aos dias de Davi,
46 David ts̈abá mandbomná inamna, chíyeca Bëngbe Bëtsá cháftaca puerte yotsóyejuaye. David chábioye lesencia tbojanotjañe jajebuama, Bëngbe Bëtsá chë Jacob tbojanadorá cha, chents̈e chaotsiyenama.
46 que achou graça diante de Deus e pediu que pudesse achar tabernáculo para o Deus de Jacó.
47 Pero Salomón inamna nda chë Bëngbe Bëtsabe bëts yebna tojanjebuá.
47 E Salomão lhe edificou casa;
48 Masque chë celoca Bëngbe Bëtsá, ents̈angbe jebna yebniñe ndoñe quenatiyena. Nts̈amo Bëngbe Bëtsabe juabna oyebuambnayá tojanabemcá, ndayá Bëngbe Bëtsá tojanayancá:
48 mas o Altíssimo não habita em templos feitos por mãos de homens, como diz o profeta:
49 ‘Celoca endmëna chë luare ndayents̈ana ats̈e tsmánda,
49 O céu é o meu trono, e a terra, o estrado dos meus pés. Que casa me edificareis, diz o Senhor, ou qual é o lugar do meu repouso?
50 ndegombre cach ats̈e nÿetsca chë soyënga tijamëse ca?’ ”
50 Porventura, não fez a minha mão todas estas coisas?
51 Esteban mënts̈ánaca tojanë́yana: “Ts̈ëngaftanga nÿets tempo josértama ndëbos̈ënga s̈mondmëna; s̈mondbomna ainana mo chë Bëngbe Bëtsábeñe ndos̈buáchiyëngbe ainancá, y Bëngbe Bëtsabe soyëngama nduauenanënga s̈mondmëna. Ts̈ëngaftanga ndocna te ques̈mátsbos̈e chë Uámana Espíritu joyeunayana. Nts̈amo ts̈ëngaftangbe bëts taitanga monjaniyencá, ts̈ëngaftángnaca cachcá.
51 Homens de dura cerviz e incircuncisos de coração e ouvido, vós sempre resistis ao Espírito Santo; assim, vós sois como vossos pais.
52 ¿Bëngbe Bëtsabe juabna oyebuambnayënguents̈ana, ndábioye ts̈ëngaftangbe bëts taitanga ndoñe monjanacmena? Chë Bëngbe Bëtsá tojanichamó ents̈anga chënga tmojtsanëbaye, y mëngna ents̈ángbioye imojanabuayiyná Cristo, chë nts̈amo Bëngbe Bëtsá yobos̈cá amá yochjánabama. Pero morna, uayayëngbe cucuats̈iñe cha s̈mojáboshjona y s̈mojóba.
52 A qual dos profetas não perseguiram vossos pais? Até mataram os que anteriormente anunciaram a vinda do Justo, do qual vós agora fostes traidores e homicidas;
53 Bëngbe Bëtsabe mandënga angelë́ngaftaca ts̈ëngaftanga s̈monjanóyëngacñe, pero chë soyënga ndoñe ques̈mátsyeunana ca” —cha tojanë́yana.
53 vós que recebestes a lei por ordenação dos anjos e não a guardastes.
54 Chents̈a mándayënga chca tmojanuena ora, Estébanoftaca tmojanotjayaná y tmojanenaftës̈bonzentsé, rábiaca imojtsemnama.
54 E, ouvindo eles isto, enfureciam-se em seu coração e rangiam os dentes contra ele.
55 Pero chë Uámana Espíritu Estébanbe ainaniñe corente yojtsemándaye. Celoye yojontjes̈iye y Bëngbe Bëtsabe buashinÿinÿanana yojinÿe, y Jesús, Bëngbe Bëtsabe cats̈bioica yojtsatsana.
55 Mas ele, estando cheio do Espírito Santo e fixando os olhos no céu, viu a glória de Deus e Jesus, que estava à direita de Deus,
56 As, Esteban tojánayana: “¡Mouenënga, sëntsonÿá celoca entsatëfjna y Bëngbe Bëtsá Ents̈á tbojanbemá Bëngbe Bëtsabe cats̈bioica entsemna jtsamë́ndayama ca!”
56 e disse: Eis que vejo os céus abertos e o Filho do Homem, que está em pé à mão direita de Deus.
57 Chora chënga jabuache imojtseyoye, imojtsenamatsachto ndoñe más ntsuenanama y Estébanbioye tmojanontsënja.
57 Mas eles gritaram com grande voz, taparam os ouvidos e arremeteram unânimes contra ele.
58 Chents̈ana, chënga chë pueblents̈ana tmojtsanábocna y ndëts̈béngaca tmojtsanatëchë́nganja. Chë Estébanbioye mal tmojanquedangna ents̈ayangá tmojtsanenátsejca y canÿe bobontse, Saulo ca uabainá, tmojesanábonÿiñe chaotsinÿenama.
58 E, expulsando-o da cidade, o apedrejavam. E as testemunhas depuseram as suas vestes aos pés de um jovem chamado Saulo.
59 Ndëts̈béngaca imojtsénanantscuana, Esteban Bëngbe Bëtsáftaca ibojtsencuéntaye y mënts̈á tojánayana: “Bëngbe Utabná Jesús, ats̈be espíritu s̈móyëngaca ca.”
59 E apedrejaram a Estêvão, que em invocação dizia: Senhor Jesus, recebe o meu espírito.
60 Chents̈ana Esteban tojanoshaments̈é y jabuache tojánayana: “¡Bëngbe Utabná, chëngbe bacna soye motsaperdoná ca!” Y chca tojánayana ora, tojanóbana.
60 E, pondo-se de joelhos, clamou com grande voz: Senhor, não lhes imputes este pecado. E, tendo dito isto, adormeceu.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Atos 7, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.