Atos 27

Bëngbe Bëtsa Cabëngaftaca Entsoyebuambna (KBH) vs NAA

Sair da comparação
NAA Nova Almeida Atualizada 2017
1 Italia ca uabaina luaroye Pablo jíchmuama tmojanenoyeuná ora, ats̈e, quem librë́s̈a uabiamnayá, cháftaca sënjána. Chora Pablo y chë inÿe utámenënga Julio ca uabainabe cucuats̈iñe tmonjánabashejuana. Julio enjamna canÿa chë Romoca bëts mandadbe soldadënguents̈a mandayá.
1 Quando foi decidido que devíamos navegar para a Itália, entregaram Paulo e alguns outros presos a um centurião chamado Júlio, do Batalhão Imperial.
2 Asna, fsënjánas̈ëngo canÿe Adramitio puebloca barcuiñe; ya chë Asioca bëts pueblëngoye juama enjétsamna. Cesarea pueblents̈ana fsënjánbocna y Aristárcnaca bë́ngaftaca enjétsemna; cha enjamna Tesalónica bëts pueblocá, Macedonia luaroca.
2 Embarcando num navio de Adramítio, que estava de partida para costear a província da Ásia, fizemo-nos ao mar, indo conosco Aristarco, um macedônio de Tessalônica.
3 Chë inÿe yëfsana, Sidón puebloye fsënjánashjajna. Chents̈e Julio, ts̈abá mandbomná Pábloftaca enjétsemna; tbonjanlesenciá chabe amiguë́ngbioye chauabuáchama, chënga chamofjama y chamóbocuedama.
3 No dia seguinte, chegamos a Sidom. Júlio, tratando Paulo com humanidade, permitiu que ele fosse ver os amigos e obter assistência.
4 Sidonocana fsënjë́ftsanbocnents̈ana, bëngbe contra corente enjétsebinÿiaye. Chíyeca, Chipre fshantsënga cats̈bioicajana, ndoñe yapa quentétsebinÿiayëjana bënga fsënjána.
4 Partindo dali, navegamos ao abrigo da ilha de Chipre, porque os ventos eram contrários.
5 Cilicia y Panfilia luarënga béconana mar bejaycá fsënjánachnëngo, y Mira bëts puebloye fsënjánashjajna, Licia luaroca.
5 E, tendo atravessado o mar ao longo da Cilícia e Panfília, chegamos a Mirra, na Lícia.
6 Chë soldadëngbe amëndayá, canÿe Alejandría puebloca barco chents̈e tonjáninÿena, Italia luaroye yojétsaye; asna, s̈onjanamëndá chë barcuiñe jenójayiyana.
6 Nesse porto, o centurião encontrou um navio de Alexandria, que estava de partida para a Itália, e nos fez embarcar nele.
7 Baseftaytentscuana uenana fsënjánana y pordonto fsënjanobená Gnido pueblents̈a ndirichiñe jashjanguana. Cabá bëngbe contra enjétsebinÿiaye causa, Salmón luarëjana fsënjánachnëjna, Creta fshantsënga béconana, ndoñe yapa quentétsebinÿiayëjana.
7 Navegando vagarosamente muitos dias, foi com dificuldade que chegamos às imediações de Cnido. Não nos sendo permitido prosseguir, por causa do vento contrário, navegamos ao abrigo de Creta, na altura de Salmona.
8 Y chca, pordonto bejaycá fsënjánana, fshantsënga béconana; chents̈ana, canÿe pueblo, Ts̈abe Puertënga ca uabáinents̈e fsënjánashjajna, Lasea ca uabaina pueblo béconana.
8 Costeando a ilha com dificuldade, chegamos a um lugar chamado Bons Portos, perto do qual estava a cidade de Laseia.
9 Chca, bayté tonjanochnëngo y chora chë bejaycá jama puerte resjo enjétsemna, er ya chë judiënga bayënga jobáyama te tonjanochnëngo, Bëngbe Bëtsá chëngbe bacna soyëngama cháuaperdonama, y chora chë uaftena tempo joshjanguama ya enjétsobeco.
9 Depois de muito tempo, tendo-se tornado a navegação perigosa, e já passado o tempo do Dia do Jejum, Paulo os aconselhou,
10 Chíyeca Pablo chë ents̈anga mënts̈á tonjanabuayená: “Baconga, ats̈e s̈ontsinÿana mora puerte resjo entsemna bejaycá játama, y ndoñe ts̈abá queochátsmëna, ni chë uasmanëshangama, ni chë barcuama y bëngbiama cach ndoñe, mo nderado muanjanóbana ca.”
10 dizendo: — Senhores, vejo que a viagem vai ser trabalhosa, com dano e muito prejuízo, não só da carga e do navio, mas também da nossa vida.
11 Pero chë soldadëngbe amëndayá Páblëbioye ndoñe ntjoyeunayana; más, chë barcuents̈a mandayá y chë barco nduíñbioye aíñe.
11 Porém o centurião dava mais crédito ao piloto e ao mestre do navio do que ao que Paulo dizia.
12 Ndoñe ts̈abá yonjamna, chë barco chora enjétsemnents̈e chë uaftena tempëntscuana jëftsemnana; chë causa, nÿa mo nÿetscanga tmonjanenoyeuná cachiñe bejaycá chents̈ana játama, nderado cuanjobenaye Fenice puebloye jashjanguama y chents̈e jëftsemnama chë uaftena tempo tojopochocantscuana. Chë pueblo Creta luaroca enjamna; y choye jamashënguamna enjamna shinÿe endbetsenatjëmbambana juachoica tsjuanoicajana y tsmanoicajana.
12 Não sendo o porto próprio para invernar, a maioria deles era de opinião que deviam partir dali, para ver se podiam chegar a Fenice e aí passar o inverno, visto ser um porto de Creta, que olha para o noroeste e para o sudoeste.
13 Chents̈ana tonjanonts̈é tsmanoicana bats̈á binÿiayana, chíyeca chë ents̈anga tmonjanjuabó ya yojtsanopodena jtëtónts̈ana jama ca. As, chents̈ana fsënjë́ftsanbocna y bejaycá fsënjána, Creta fshantsënga beconanëjana.
13 Soprando brandamente o vento sul, e pensando eles ter alcançado o que desejavam, levantaram âncora e foram costeando mais de perto a ilha de Creta.
14 Pero baseftayté chents̈ana, chë fshantsëngocana tonjanonts̈é corente jabuache binÿiayana y chë barquë́shoye enjétsoshjajuana. Chë binÿia yojanabaina Nordeste binÿia ca.
14 Entretanto, não muito depois, desencadeou-se, do lado da ilha, um tufão de vento, chamado Euroaquilão.
15 Chë barcna nÿe chë bínÿiëbe ponto tonjanonts̈é uayana; chë binÿia enjétsobayëjana jama ndoñe quentétsopodena causa, s̈onjanotocá nÿe nts̈amo tojtsebinÿiacá chas̈úyambama.
15 O navio foi arrastado com violência e, sem poder resistir ao vento, cessamos a manobra e nos fomos deixando levar.
16 Chents̈ana fsënjánachnëjna Cauda ca uabaina stëts̈oicajana, base fshantsënga mar béjayoca; chiñe ya ndoñe ts̈a jabuache quentétsebinÿiaye y pordonto fsënjanobená buyeshoicana jtabocnana chë barco enjanasjá canous̈e, ndoñe chaondëtsóndbemama.
16 Passando ao abrigo de uma ilhota chamada Cauda, com dificuldade conseguimos recolher o bote.
17 Ya chë barquë́shoye fsëntanë́s̈ëngo orna, chë ents̈anga lazë́jangaca chë barquë́sha tmontsanabatsë́caca, más uamorochë́sha chaotsamnama. Pero chënga monjétsauatja nderado chë barco chë Sirte ca uabaina cascajuents̈e nanjetsánjua; asna, chë barcuents̈a ancla tmonjanashëbëúts̈ena, chë barco ndoñe betsco chaondëtsábonjnama, y nts̈amo enjetsanbinÿiaycá fsënjána.
17 Tendo içado o bote, os marinheiros usaram de todos os meios para reforçar o navio com cabos de segurança. E, temendo que fossem encalhar nos bancos de areia de Sirte, desceram as velas e foram à deriva.
18 Chë inÿe yëfsana y chë binÿiayana cabá jabuache enjétsemna causa, chënga tmonjanonts̈é chë barcuents̈a uasmanëshangá jtsëshbuétsets̈ana;
18 Açoitados severamente pela tormenta, no dia seguinte começaram a jogar a carga no mar.
19 y unga tianoye bë́ngnaca s̈onjanotocá, cach bëngbe cucuáts̈eca, chë barcuents̈a soyënga buyeshoye jtsëts̈anana.
19 E, no terceiro dia, nós mesmos, com as próprias mãos, lançamos ao mar a armação do navio.
20 Baytentscuana bënga ndoñe chibiatanobená jinÿana ni shinÿe, ni estrellatémënga, ts̈a tonjétseibetata causa; y ts̈a jabuache enjétsebinÿiaye causa, bënga ya ndoñe quefstétsanobatmana chents̈ana jótsbocana.
20 E, não aparecendo, havia já alguns dias, nem sol nem estrelas, caindo sobre nós grande tempestade, dissipou-se, afinal, toda a esperança de salvamento.
21 Ya bayté enjétsemna y chëntscuana tondaye saná ntjascá fsënjétsemna. Chents̈ana, Pablo bëngbe tsëntsaca tonjantsá y tonjánayana: “Baconga, ts̈abá manjamna ats̈e mas̈mënjanoyeuná y Creta luarocana ndoñe matmënjë́ftsanbocna; chca mora ndoñe mal mamojtsepasá y ndoñe nÿa nÿets̈á matmënjobuets̈e.
21 Havendo todos estado muito tempo sem comer, Paulo, pondo-se em pé no meio deles, disse: — Senhores, na verdade, era preciso terem-me atendido e não partir de Creta, para evitar este dano e perda.
22 Pero mora ngménaca ndoñe matsmënëngana; masque chë barco echantsenatjëmba, ts̈ëngaftanguents̈á ndocná queochatóbana.
22 Mas agora aconselho que tenham coragem, porque nenhuma vida se perderá, mas somente o navio.
23 Ibeta canÿe ángel s̈onjébëbocna; Bëngbe Bëtsá, ndabia ats̈e sëndmëna y nda sëndëservena, cha tbojichmó;
23 Porque, esta mesma noite, um anjo do Deus a quem pertenço e a quem sirvo, esteve comigo,
24 y chë ángel mënts̈á s̈onjauyana: ‘Pablo, ndoñe matauatjana; entseyta aca chë Romoca bëts mandádbioye chacotsama, y aca Bëngbe Bëtsábia cómnayeca, nÿetsca quem barcuiñe ajnënga jobanáments̈ana cha echanjatsebacá ca.’
24 dizendo: “Paulo, não tenha medo! É preciso que você compareça diante de César, e eis que Deus, por sua graça, lhe deu todos os que navegam com você.”
25 Chcasna, baconga, ndoñe matauatjëngana, er ats̈e Bëngbe Bëtsábeñe corente sëntsos̈buaché y lempe nts̈amo chë ángel s̈onjauyancá echanjóbocna.
25 Portanto, senhores, tenham coragem! Pois eu confio em Deus que tudo vai acontecer conforme me foi dito.
26 Pero mora entseyta canÿe fshantse mar béjayiñe chas̈úshejanguama ca” —cha tonjanë́yana.
26 Porém é necessário que sejamos arrastados para alguma ilha.
27 Canÿe ibeta, uta semana fsënjánana chents̈ana chë Adriático ca uabaina mar béjayiñe fsënjétsemna, y nÿe ínÿoye y ínÿoye chë binÿia s̈onjétsëyambaye. Y mo tsë́ntseto yojétsemna orna, chë barcuents̈a trabájayënga tmojanjuabó ya fshantse béconana imojétsemna ca.
27 Quando chegou a décima quarta noite, sendo nós batidos de um lado para outro no mar Adriático, por volta da meia-noite os marinheiros pressentiram que se aproximavam de alguma terra.
28 As chënga tmonjanmedidá ntsachets̈á chë búyeshe buatjoye inamnama y tonjanóbocna unga bnë́tsana y chnë́nguana metro; más chcoye cachiñe tmonjanmedidá y uta bnë́tsana canÿsëfta metro tonjanóbocna.
28 E, lançando a sonda, viram que a profundidade era de trinta e seis metros. Passando um pouco mais adiante, tornando a lançar a sonda, viram que a profundidade era de vinte e sete metros.
29 Chënga monjétsauatja nderado bëts ndëts̈béngaca nanjetsánts̈ëtjiama; asna, chë barco stëts̈oicajana canta ancla buyeshoye tmonjanashëbëúts̈ena, chë barco ndoñe más chaondëtsábonjnama, y ts̈a monjétsebos̈e betsco chaobínÿnama.
29 E, receosos de que fôssemos atirados contra lugares rochosos, lançaram da popa quatro âncoras e oravam para que rompesse o dia.
30 Chëntscuana, chë barcuents̈a trabájayënga tmojánbos̈ena chents̈ana jtsachetana; chamna, chënga tmojanonts̈é chë canous̈e buyeshoye justjanguana, pero chca imojétsama, mo chë anclënga chë barco natsanoica cuaftsëstjajuancá.
30 Nisto os marinheiros tentaram escapar do navio. Arriaram o bote no mar, a pretexto de que iam largar âncoras da proa.
31 Pero Pablo chë soye tojáninÿe, y chë soldadëngbe amëndayábioye y chë soldadë́ngbioye tonjanëná y mënts̈á tonjanë́yana: “Chë barcuents̈a trabájayënga cach quem barcuents̈e ndoñe chamonjoquedase, ts̈ëngaftanga ndoñe ques̈mochatobenaye muents̈ana jótsbocama ca.”
31 Paulo disse ao centurião e aos soldados: — Se estes não permanecerem a bordo, vocês não poderão se salvar.
32 As, chë soldadënga tmonjána y chë canous̈ents̈a lazëjënga tmontsantë́tsets̈e y buyeshoye chës̈e tmontsantsats̈e.
32 Então os soldados cortaram os cabos do bote e o deixaram afastar-se.
33 Enjétsebinÿana ora, Pablo nÿetscanga tonjanaimpadá ndayánaca chamosëngama, mënts̈á jáuyanëse: “Ya uta semana entsemna y ts̈ëngaftanga ni mo bats̈atema ches̈matamaná, y tondaye ches̈matsbmuananga.
33 Enquanto amanhecia, Paulo rogava a todos que se alimentassem, dizendo: — Hoje é o décimo quarto dia em que, esperando, vocês estão sem comer, não tendo provado nada.
34 Diosmanda, masque nÿe mo bats̈atémnaca s̈mochjase. Chca cmontsamna jamana ndoñe chas̈mondóbanama, er ndocná ndocá queochatspása ca.”
34 Por isso peço que comam alguma coisa, pois disto depende a sobrevivência de vocês. Porque nenhum de vocês perderá nem mesmo um fio de cabelo.
35 Pablo, chca tonjánayanents̈ana, canÿe tandës̈e tonjanca y nÿetscangbe delante Bëngbe Bëtsábioye tbontanchuá. Chorna, tonjanjatá y tonjanonts̈é jasama.
35 Tendo dito isto, pegando um pão, deu graças a Deus na presença de todos e, depois de o partir, começou a comer.
36 Chents̈ana nÿetscanga tmonjanenñemó y chë́ngnaca tmonjanse.
36 Todos ficaram mais animados e se puseram também a comer.
37 (Chë barcuents̈e nÿetscanga fsënjamna uta patse y canÿsëfta bnë́tsana y chnë́nguanënga.)
37 Estávamos no navio duzentas e setenta e seis pessoas ao todo.
38 Nts̈amo imnabos̈cá tmonjansents̈ana, buyeshoye trigo tmontsanashaná, chca, chë barco ndoñe yapa chaondëtsautama.
38 Refeitos com a comida, aliviaram o navio, jogando o trigo no mar.
39 Ya tonjanbinÿna ora, chë barcuents̈a trabájayënga ndoñe quemëntétsetats̈ëmbo ndaye fshantse chents̈e bétsemnama, pero tmonjáninÿe chë fshantsents̈e canÿe luare jachañe, chë béjaye chë luaroye omashjuanents̈e, y chiñe canÿe chënÿañe enjamna; as chënga tmonjanjuabó jarrepárana nderado cuanjobenaye chëjana chë barco chë fshantsoye juyambana.
39 Quando amanheceu, não reconheceram a terra, mas avistaram uma enseada, onde havia uma praia. Então consultaram entre si se não podiam encalhar ali o navio.
40 Asna, chë anclents̈a lazëjënga tmontsantë́tsets̈e y chë anclënga buyeshoye tmontsanboshjuana, y chë timón, chë barco juyambama oservena soyents̈a uabatsëcnëjë́ngnaca tmontsanjafjoná. Chorna, chë barcuents̈a natsanoica niñës̈iñe ents̈ë́jua tsbanánoye tmontanë́s̈ëngo, y chë binÿia tonjanma chë barco chaonts̈é chë chënÿoye juabéconama.
40 Cortando os cabos das âncoras, deixaram que ficassem no mar. Soltaram também as amarras do leme. E, alçando a vela de proa ao vento, dirigiram-se para a praia.
41 Pero chë barco canÿe luaroye tonjánashjango, y chents̈e chë béjaye catatoicajana enjetsobuá y chë barco cánÿents̈e, bëtscá cascajo buyeshiñe binÿnents̈e tontsananjo. Chë barcuents̈a natsanoica lado chë cascajuiñe entsanajuena, ndócnoye juabónjuama ntsopodencá, y chë stëts̈oica lado puerte entsanashatiyiyná y lempe entsanandbiamná, yapa binÿia causa y búyeshe chents̈e enjétsojants̈etaye causa.
41 Dando, porém, num lugar onde duas correntes se encontravam, encalharam ali o navio; a proa encravou-se e ficou imóvel, mas a popa se despedaçava pela violência das ondas.
42 Chora, chë soldadënga tmonjanjuabó chë utámenënga jtsëbáyana, jachbabëse chënga ndoñe chamondë́tsachetama.
42 O parecer dos soldados era que os presos deviam ser mortos, para que nenhum deles fugisse nadando.
43 Pero chë soldadëngbe amëndayá inabos̈e Pablo jatsbocama, y chíyeca chë soldadë́ngbioye ndoñe chenatanalesenciá chca jamana; y tojanmandá nÿetscanga chë jachbabama obenëngna natsana chë buyeshoye joshbuets̈ana tsachoye chamuashjanguama,
43 Mas o centurião, querendo salvar Paulo, impediu-os de fazer isso. Ordenou que os que soubessem nadar fossem os primeiros a lançar-se ao mar e alcançar a terra.
44 y chë ínÿengna tablëshënguiñe o chë barcuents̈a pedazënguiñe chamoshbuets̈ama. Y chca, nÿetscanga fsënjanobená ts̈abá y ndocá ntjapasacá fshantsoye jashjanguama.
44 Quanto aos demais, que se salvassem, uns, em tábuas, e outros, em destroços do navio. E foi assim que todos se salvaram em terra.

Ler em outra tradução

Comparar com outra

Estude este capítulo no WhatsApp

Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Atos 27, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.