Atos 22
Bëngbe Bëtsa Cabëngaftaca Entsoyebuambna (KBH) vs NVT
1 “Baconga y taitanga, mora s̈mochjouena ats̈e jenë́uyanama nts̈amo chjayancá ca.”
1 “Irmãos e pais”, disse Paulo. “Ouçam-me enquanto apresento minha defesa.”
2 Pablo cachëngbe biyañe, hebreo biyañe yojtsóyebuambnama ents̈anga tmojanuena ora, más iytëca tmojanobiama. As Pablo tojanë́yana:
2 Quando o ouviram falar em aramaico, o silêncio foi ainda maior.
3 “Ats̈e judío sëndmëna. Tarso pueblents̈e, Cilicia luaroca sënjanonÿná, pero muents̈e Jerusalenents̈e sënjanoboché y sëndë́tats̈ëmbo soyëngna Gamaliélbeyeca chca botamana sënjanatsjinÿe. Cha corente ts̈abá s̈onjanbuatëmbá bëngbe bëts taitangbe leyënga; nÿets ats̈be ainánaca Bëngbe Bëtsá sëndëservena, nts̈amo nÿetsca ts̈ëngaftanga mora s̈montsamancá.
3 Então Paulo disse: “Sou judeu, nascido em Tarso, cidade da Cilícia. Fui criado aqui em Jerusalém e educado por Gamaliel. Como aluno dele, fui instruído rigorosamente em nossas leis e nos costumes judaicos. Tornei-me muito zeloso de honrar a Deus em tudo que fazia, como vocês são hoje.
4 Ats̈e sënjánama chë Jesucristo tojaninÿanÿé Benache ústonënga chamosufrima y chamóbanama; boyabásenga y shembásenga sënjanëtabaye y cárceloye sënjanautame.
4 E fui ao encalço dos seguidores do Caminho, perseguindo alguns até a morte, prendendo homens e mulheres e lançando-os na prisão.
5 Chë judío bachnangbe más uámana amëndayá, nÿetsca chë judië́ngbeñe bëtsëjemëngcá mándayënga y inÿe muents̈a mándayënga mondobena jayanana nts̈amo sëntsichamcá ndegombre yomnama. Chënga uabemana tsbuanachangá s̈monjaniyé, bëngbe cats̈átanga judiënga chamotsetats̈ëmbuama ats̈e mando stsanbomnama, Jesucrístbeñe os̈buáchiyënga jótabayama; y Damascoye sënjána choca Jesucrístbeñe os̈buáchiyënga jótabayama, moye Jerusalenoye junatsama jacastígayama.”
5 O sumo sacerdote e todo o conselho dos líderes do povo podem confirmar isso. Recebi deles cartas para nossos irmãos judeus em Damasco que me autorizavam a trazer os seguidores do Caminho de lá para Jerusalém, em cadeias, para serem castigados.
6 “Pero canÿe te benachiñe Damasco béconana sënjétsaye orna, mo nÿetsto ora, nÿe ndeolpe ats̈be juachañe canÿe bëts tcuinÿe celocana tonjanbuashinÿínÿena.
6 “Quando me aproximava de Damasco, por volta do meio-dia, de repente uma luz muito intensa brilhou ao meu redor.
7 Y fshantsoye sënjétseshajaye y canÿe oyebuambnayana sënjanuena mënts̈á: ‘Saulo, Saulo, ¿ndáyeca s̈cojtsacmena ca?’
7 Caí no chão e ouvi uma voz que me disse: ‘Saulo, Saulo, por que você me persegue?’.
8 Ats̈e sënjantjá: ‘¿Nda comna, Bëngbe Utabná ca?’ Y chë oyebuambnayana s̈onjanjuá: ‘Ats̈e sëndmëna Jesús Nazaretocá, y aca condama ats̈be ents̈anga chamotsesufrínama ca.’
8 “‘Quem és tu, Senhor?’, perguntei. “E a voz respondeu: ‘Sou Jesus, o nazareno,
9 Chë áts̈eftaca monjánajnënga chë bëts tcuinÿe tmojáninÿe y tmojanouatjananga, pero chë oyebuambnayana ndoñe tmonjanuena.
9 Os que me acompanhavam viram a luz, mas não entenderam a voz daquele que falava comigo.
10 Chora ats̈e sënjantjá: ‘¿Bëngbe Utabná, ndayá jamama s̈ojtsemna ca?’ Y cha s̈onjaniyana: ‘Matëtsbaná y mëtëtonts̈é Damascoye jama. Chents̈e canÿa cmochanjabuayená ndayá jamama cmojtsemnama ca.’
10 “Então perguntei: ‘Que devo fazer, Senhor?’. “E o Senhor me disse: ‘Levante-se e entre em Damasco, onde lhe dirão tudo que você deve fazer’.
11 Chë tcuinÿe yapa tonjanbuashinÿínÿena causa, ats̈e jtaná sënjanoquedá. Chcasna, chë ínÿenga s̈montanobuacuetënts̈é y chca, Damascoye sënjánashjango.
11 “A luz intensa havia me deixado cego, e meus companheiros tiveram de levar-me pela mão a Damasco.
12 “Chents̈e enjamna canÿe bacó Ananías ca uabainá; cha inoyena nts̈amo Bëngbe Bëtsá yobos̈cá y yojánama nts̈amo bëngbe leyënguiñe iuayancá, y nÿetsca chents̈a judiënga monjanamana chabiama ts̈abá jtsóyebuambnayana.
12 Vivia ali Ananias, um homem devoto, dedicado à lei e muito respeitado por todos os judeus da cidade.
13 Cha tonjánabo ats̈e jinÿama y tonjánashjango ora, s̈onjaniyana: ‘Jesucrístbeyeca ats̈be cats̈ata, Saulo, chacmotsatabinÿna ca.’ Cachora y cha sënjáninÿe.
13 Ele veio, colocou-se ao meu lado e disse: ‘Irmão Saulo, volte a enxergar’. E, naquele mesmo instante, pude vê-lo.
14 “Chents̈ana cha tonjánayana: ‘Bëngbe bëts taitangbe Bëtsá aca tcmojuábuayana, nts̈amo cha acbiama yobos̈cá chacotsetats̈ëmbuama, chë nÿetsca soyënguiñe Ts̈abá Amá chacuinÿama y cachabe uayás̈ents̈ana chacóyeunama.
14 “Então ele disse: ‘O Deus de nossos antepassados escolheu você para conhecer a vontade dele e para ver o Justo e ouvi-lo falar.
15 Bëngbe Bëtsá chca tojama, aca chë chabe buayenana soyëngama ents̈ángbeñe chacóyebuambama, y chamna nÿets luarents̈a ents̈ángbeñe cochjacuénta, nts̈amo tcojinÿe y tcojouencá.
15 Você será testemunha dele, dizendo a todos o que viu e ouviu.
16 Y mora, ¡ndoñe más matobátmanana! Motsbaná y cochjenábaye Jesucristo jóts̈ëmbonëse, chca, acbe bacna soyëngama perdonaná chacotsemnama ca’ ” —cha s̈onjaniyana.
16 O que está esperando? Levante-se e seja batizado! Fique limpo de seus pecados invocando o nome do Senhor’.
17 “Jerusalenoye sëntaná ora, Bëngbe Bëtsabe bëts yebnoye sënjána cháftaca jencuéntama, y ndeolpe ats̈e mo otjenayoquëcá sënjanoquedá.
17 “Depois que voltei a Jerusalém, estava orando no templo e tive uma visão,
18 Chca orna, Bëngbe Utabná sënjáninÿe y cha mënts̈á s̈onjaniyana: ‘Betsco motsa y cam ora Jerusalenents̈ana métsebocna; quemuents̈a ents̈anga ndoñe quecmochatóyeunaye nts̈amo ats̈biama condë́tats̈ëmbo y contsëtsëtsnacá ca.’
18 na qual o Senhor me dizia: ‘Depressa! Saia de Jerusalém, pois o povo daqui não aceitará seu testemunho a meu respeito’.
19 Ats̈e sënjanjuá: ‘Bëngbe Utabná, chënga mondë́tats̈ëmbo ats̈e sënjánana nÿetsca chëngbe enefjuana yebnënguenache y chë ácbeñe os̈buáchiyënga sënjanëtámiana y sënjánatsets̈enaye;
19 “E eu respondi: ‘Senhor, sem dúvida eles sabem que em cada sinagoga eu prendia e açoitava aqueles que criam em ti.
20 y acbiama ndegombre oyebuambnayá Esteban tmonjanóba ora, áts̈naca chents̈e sënjamna y ts̈abá imojtsama ca chama sënjétsejuabnaye, y cabá chë monjanóbanangbe ents̈ayëjuangá ats̈e chora sënjanabojanÿá ca’ —ats̈e sënjanjuá.
20 E quando Estêvão, tua testemunha, foi morto, eu estava inteiramente de acordo. Fiquei ali e guardei os mantos que eles tiraram quando foram apedrejá-lo’.
21 Pero chca sënjánayana ora, Bëngbe Utabná s̈onjaniyana: ‘Motsa; ats̈e bën luarëngoye, ndoñe judië́ngbioye cbochanjíchmua ca.’ ”
21 “Mas o Senhor me disse: ‘Vá, pois eu o enviarei para longe, para os gentios’”.
22 Chë ents̈anga chë́ntscoñe tmojanuena; pero chë ndoñe judiëngbiama tojanoyebuambá orna, chënga tmojanonts̈é uayebuáchana: “¡Ndoñe ts̈abá quenátsmëna cha vídaca chaotsemnama! ¡Motsóba ca!”
22 A multidão ouviu Paulo até ele dizer essa palavra. Então começaram a gritar: “Fora com esse sujeito! Ele não merece viver!”.
23 Y chënga más imojtsáyebuache; puerte rábiaca chëngbe uichëtjonëjuangá tsbanánoye imojtsëbéntaye y tsbanánoye polvëshe imojtsëts̈ana;
23 Gritavam, arrancavam seus mantos e jogavam poeira para o alto.
24 chë causa, chë mandayá tojánayana chë soldadëngbe oyenoye Pablo chamotsë́mashëngo ca, y tojanmandá chamotsetjanja chaobuambama ndáyeca ents̈anga chca chabe contra imojtsáyebuache.
24 O comandante trouxe Paulo para dentro e ordenou que ele fosse açoitado e interrogado a fim de descobrir por que a multidão tinha ficado tão furiosa.
25 Pero jtsetjanjama ya tmojanbatsëca orna, chents̈e imojtsemna soldadëngbe amëndayábioye Pablo tbojantjá: —¿Ts̈ëngaftanga s̈mobena canÿe ents̈á derecho bomná mo canÿa Romoca onÿnanacá jatjanjana, ndegombre ts̈abá o ndoñe ts̈abá tonjamama cabá ndayana ora ca?
25 Quando amarravam Paulo para açoitá-lo, ele disse ao oficial que estava ali: “A lei permite açoitar um cidadão romano sem que ele tenha sido julgado?”.
26 Chë básefta soldadëngbe mandayá chë soye tojanuena ora, tojána y nÿetsca soldadëngbe amëndayábioye chama ibojuenaye, mënts̈á: —¿Ndayá cochjama? Chë ents̈á derecho bomna mo canÿa Romoca onÿnanacá canmëna ca.
26 Ao ouvir isso, o oficial foi ao comandante e perguntou: “O que o senhor está fazendo? Este homem é cidadão romano!”.
27 As chë amëndayá tojána Pablo yojtsemnoye y tbojaniyana: —S̈mëyana, ¿aca derecho bomná mo canÿa Romoca onÿnanacá comna ca?
27 O comandante perguntou a Paulo: “Diga-me, você é cidadão romano?”. Ele respondeu: “Sim, eu sou”.
28 Chora chë amëndayá tojánayana: —Ats̈e becá crocénana sënjëtsjajó mo canÿa Romoca onÿnanacá derecho jtsebomnama ca.
28 “Eu também”, disse o comandante. “E paguei caro por minha cidadania!” Paulo respondeu: “Mas eu sou cidadão de nascimento”.
29 Chcasna, chë jatjanjama imojtseprontanënga, Páblëbents̈ana tmojanojuaná; y chë mandayánaca tojanojuaná y yojtsauatja, Pablo derecho bomná mo canÿa Romoca onÿnanacá yojamnama tojántats̈ëmbona ora, er cha tojanmandá Pablo chamotsebátsëcama.
29 Quando os soldados que estavam prestes a interrogar Paulo ouviram que ele era cidadão romano, retiraram-se de imediato. Até mesmo o comandante ficou com medo ao saber que Paulo era cidadão romano, pois tinha mandado amarrá-lo.
30 Chë soldadëngbe amëndayá yojtsebos̈e ndegombre jtsetats̈ëmbuama ndaye soyama judiënga Páblëbe contra imojtsichámuama; asna, yëfsana tojanmandá cadenëjuangá jtsajafjonana y chë bachnangbe amë́ndayënga y nÿetsca chë judiëngbe amë́ndayënga chamobéconama. Chents̈ana, Pablo tbojanábocna y chëngbe delante tbojanatsá.
30 No dia seguinte, o comandante ordenou que os principais sacerdotes se reunissem com o conselho dos líderes do povo. Queria descobrir exatamente qual era o problema, por isso soltou Paulo e mandou que o trouxessem diante deles.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Atos 22, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.