Atos 16

Bëngbe Bëtsa Cabëngaftaca Entsoyebuambna (KBH) vs NTLH

Sair da comparação
NTLH Nova Tradução na Linguagem de Hoje 2000
1 Chents̈ana Pablo tojánashjango Derbe y Listra luaroye, y chents̈e tbojáninÿena canÿe Jesucrístbeñe os̈buachiyá, Timoteo ca uabainá; cha inamna canÿe judiá Jesucrístbeñe os̈buachiyabe uaquiñá y chabe taitana griego ents̈á inamna.
1 Paulo chegou às cidades de Derbe e Listra. Em Listra morava um cristão chamado Timóteo. A mãe dele, uma cristã, era da raça dos judeus, mas o pai dele não era judeu.
2 Chë Listra y Iconioca Jesucrístbeñe os̈buáchiyënga Timoteobiama ts̈abá imojanoyebuambná.
2 Todos os irmãos que moravam em Listra e Icônio falavam bem de Timóteo.
3 Pablo tojánbos̈ena Timoteo jëftsbets̈ama; pero cabá ndetsbets̈e orna, Pablo base bobachtema chë más delicadents̈e tbojantëts̈e, nts̈amo judiënga imojanamancá. Cha chca tojanma, jobenayama chë judiënga imojoyena luarëngoye cháftaca jama, er nÿetsca judiënga imnatáts̈ëmbo Timoteobe taitá griego inamnama.
3 Paulo quis levá-lo consigo e por isso o circuncidou , pois todos os judeus que moravam naqueles lugares sabiam que o pai de Timóteo não era judeu.
4 Chë ibojtsachnëjuana pueblënguenache chata ibojtsana Jesucrístbeñe os̈buachiyë́ngbioye abuayiynaye, nts̈amo Jerusalenoca Jesusbe ichmónënga y bëtsëjemëngcá mándayënga tmojanamëndacá, ndayá chë Jesucrístbeñe os̈buáchiyënga ndoñe judiënga jamama yojtsamncá.
4 Nas cidades por onde passavam, eles diziam aos cristãos quais as decisões que tinham sido tomadas pelos apóstolos e pelos presbíteros da igreja de Jerusalém e aconselhavam que eles obedecessem a essas decisões.
5 Nÿets luarenache enefjuana os̈buáchiyënga, Jesucrístbeñe más imojtsos̈buáchiye, y cada te Jesucrístbeñe os̈buáchiyënga más imojtsóbotena.
5 Assim as igrejas ficavam mais fortes na fé, e o número de cristãos aumentava cada dia mais.
6 Chë Uámana Espíritu, Pablo y Sílasbioye tojaninÿanÿé, chata ndoñe yontsanamna Asia luaroca Bëngbe Bëtsabe palabra ents̈anga jábuayenana; asna, tbojánachnëngo Frigia y Galacia luarëjana.
6 Como o Espírito Santo não deixou que anunciassem a palavra na província da Ásia, eles atravessaram a região da Frígia-Galácia.
7 Y Misia luaroca enajébanoye tbojánashjango ora, tmojanjuabó tsjuana jana, Bitinia luaroye; pero chë Uámana Espíritu tojanabuayená choye ndoñe chabondë́tsama.
7 Quando chegaram perto do distrito da Mísia, tentaram ir para a província da Bitínia, mas o Espírito de Jesus não deixou.
8 Misia luarëjana tmojánachnëngo ora, Troas luaroye chënga tmojána.
8 Então atravessaram a Mísia e chegaram à cidade de Trôade.
9 Chë te ibeta, Pablo mo otjenayoquëcá tojáninÿe canÿe Macedonioca boyabása ibojtsebiatsana y mënts̈á ibojtseimpadana: “Diosmanda Macedonioye mabo y s̈mabëjabuache ca.”
9 Naquela noite Paulo teve uma visão. Ele viu um homem da província da Macedônia, que estava de pé e lhe pedia: “Venha para a Macedônia e nos ajude!”
10 Pablo chca tojáninÿe y cachora lempe tmonjanprontá Macedonioye jama. Ats̈naca, chë quem soyënga uabiamnayá, chënga sënjétsatjëmbambnaye. Bënga fsënjétsejuabnaye ndegombre Bëngbe Bëtsá s̈ojtsanachembuana choye jama ca, Jesucristbe ts̈abe noticiënga choca ents̈anga jábuayenama.
10 Logo depois dessa visão, nós resolvemos partir logo para a Macedônia, pois estávamos certos de que Deus nos havia chamado para anunciar o evangelho ao povo dali.
11 As, Troasents̈ana bejaycá fsënjána Samotracia luaroye, y yëfsana Neápolis puebloye,
11 Nós embarcamos em Trôade e fomos diretamente para a ilha de Samotrácia. No dia seguinte chegamos ao porto de Neápolis.
12 y chents̈ana Filíposoye. Filipos enjamna canÿe uámana bëts pueblo Macedonioca y bëtscá romanënga oyeniñe. Chë luarents̈e baseftayté fsënjanoquedanga.
12 Dali fomos a Filipos, que é uma cidade do primeiro distrito da província da Macedônia e também colônia romana, onde ficamos vários dias.
13 Canÿe ochnaytena, chë pueblents̈ana fsënjë́ftsanbocna y chë fshájaye tsachoye fsënjána. Fsënjanuena chents̈e canjamna canÿe luare Bëngbe Bëtsáftaca jencuéntama ca, y fsënjána janguanguama. Fsënjáninÿena ora, chents̈e fsënjanotbiama y Bëngbe Bëtsabe palabra fsënjanoyebuambá chents̈e tmojanójoto shembásengbiama.
13 No sábado saímos da cidade e fomos para a beira do rio, pois pensávamos que ali devia haver um lugar de oração para os judeus. Sentamos e começamos a conversar com as mulheres que estavam reunidas lá.
14 Enjamna canÿe shembása, Lidia ca uabainá, Tiatira pueblocá, y cha enjamna uámana uabuángana uafjatsenga ents̈ayá uená. Cha inamna Bëngbe Bëtsábioye adorayá y chents̈e Páblëbioye ibotseyeunana. Bëngbe Bëtsá tojanma cha chabosertá lempe nts̈amo Pablo yojtsoyebuambnacá, Jesucrístbeñe chaotsos̈buáchema.
14 Uma daquelas mulheres que estavam nos ouvindo era Lídia, uma vendedora de púrpura , da cidade de Tiatira. Ela adorava a Deus, e o Senhor abriu a mente dela para que compreendesse o que Paulo dizia.
15 Cha y chabe yebnents̈e oyenënga tmonjánenabaye ora, Lidia mënts̈á s̈onjanaimpadá: “Ts̈ëngaftanga s̈monjayana ats̈e Jesucrístbeñe ndegombre stsos̈buaché ca; chcasna, mabënga yebnoye, áts̈bents̈e chas̈moquedama ca.”
15 Ela e as pessoas da sua casa foram batizadas. Depois Lídia nos convidou, dizendo: — Venham ficar na minha casa, se é que vocês acham que, de fato, eu creio no Senhor. Assim ela nos convenceu a ficar na casa dela.
16 Canÿe te, chë Bëngbe Bëtsáftaca encuéntaye luaroye fsënjétsajna orna, s̈onjanë́biats̈e canÿe tobias̈e, oservená, bacna bayëjbe juabna uambayá; chë causa cha malisiayá inamna. Chabe nduiñënga becá crocénana imojanójacañe, chë tobias̈e yojanmalísiaye soyëngama.
16 Certo dia, quando estávamos indo para o lugar de oração, veio ao nosso encontro uma escrava. Essa moça estava dominada por um espírito mau que adivinhava o futuro, e os seus donos ganhavam muito dinheiro com as adivinhações que ela fazia.
17 Chë tobias̈e tonjanonts̈é Pablo y bënga usetonana y mënts̈á enjétsaychembumbuana: “¡Quem boyabásenga montsemna chë celoca Bëngbe Bëtsabe oservénënga y ts̈ëngaftanga cmontsabuayiyná nts̈amo Bëngbe Bëtsá yobena ts̈ëngaftanga játsebacama ca!”
17 A moça começou a nos seguir, gritando assim: — Estes homens são
18 Y bayté chca enjanchembumbuana; chë causa, Pablo bonjétsetana y cabana, tonjanobuértana y chë bacna bayë́jbioye mënts̈á tbonjaniyana: “¡Jesucristbe obenánaca y cha jóts̈ëmbonëse, cbontsemánda chë tobiás̈bents̈ana chacuaisebocnama ca!”
18 Ela fez isso muitos dias. Por fim Paulo se aborreceu, virou-se para ela e ordenou ao espírito: — Pelo poder do nome de Jesus Cristo, eu mando que você saia desta moça! E, no mesmo instante, o espírito saiu.
19 Pero, chë bayëjbe juabna chábents̈ana tojésanbocnama y chëngbiama más crocénana jabemama chora chë tobias̈e ndoñe yontsobenama, chë tobias̈e nduiñënga tmojáninÿe ora, Pablo y Sílasbioye tmojánishëche y tmojtsanasjojoye plazoye, mandayë́ngbioye.
19 Quando os donos da moça viram que não iam poder mais ganhar dinheiro com as adivinhações dela, agarraram Paulo e Silas e os arrastaram até a praça pública, diante das autoridades.
20 Chë mandayë́ngbioye tmojanënatse ora, chënga mënts̈á imojtsichamo: “Quem boyabásata judío ents̈ata bondmëna, y muatbe causa bëngbe pueblents̈a ents̈anga montsenbouenana,
20 Eles os apresentaram a essas autoridades romanas e disseram: — Estes homens são judeus e estão provocando desordem na nossa cidade.
21 y bontsabuatambá soyënga jamama nts̈amo chë judiënga imuamancá y bëngbe leyënguiñe chë soyënga jamama ndoñe quenátslesenciana. Bënga ndoñe ques̈nátamna ni jouenana, ni jamana chë soyënga, romanënga bétsemnayeca ca” —chënga imojtsichamo.
21 Estão ensinando costumes que são contra a nossa lei . Nós, que somos romanos, não podemos aceitar esses costumes.
22 Chora chë ents̈anga tmojanonts̈é uayebuáchana; as, chë mándayënga tmojanamëndá chata ents̈ayá jtsëtsejquëcana y niñëfjë́ngaca jtsachebuánganjana.
22 Aí uma multidão se ajuntou para atacar Paulo e Silas. As autoridades mandaram que tirassem as roupas deles e os surrassem com varas.
23 Jabuache tmojanachebuánganjents̈ana, cárceloye tmojanautame y chë utámenënga shanÿá tmojanmandá yejuana chaotsabuajë́nÿama.
23 Depois de baterem muito neles, as autoridades jogaram os dois na cadeia e deram ordem ao carcereiro para guardá-los com toda a segurança.
24 Chca tmojanmandá ora, chë utamianá chata tojanënatse chë más tsoye utámenoye y shecuats̈ents̈ana tsbuanës̈iñe tojanatsebuá.
24 Depois de receber essa ordem, o carcereiro os jogou numa cela que ficava no fundo da cadeia e prendeu os pés deles entre dois blocos de madeira.
25 Pero tsë́ntseto orna, Pablo y Silas ibnétsocantañe Bëngbe Bëtsá jëtschuayama, y cháftaca ibnéncuentaye; y chë inÿe utámenëngna chca imojtsuenana.
25 Mais ou menos à meia-noite, Paulo e Silas estavam orando e cantando hinos a Deus, e os outros presos escutavam.
26 Ndeolpe, corente jabuache yojtsëbánjua y chë utámena yebna fshantsocana yojtsábonjnaye. Cachora, nÿetsca chë utámenents̈a bës̈as̈angá tojantëfjo y nÿetsca utámenënga chë cadenëjuangá yojtsayents̈jafjona.
26 De repente, o chão tremeu tanto, que abalou os alicerces da cadeia. Naquele instante todas as portas se abriram, e as correntes que prendiam os presos se arrebentaram.
27 Pero chë utámenënga shanÿá tojanofs̈ená y chë utámenents̈a bës̈as̈angá yojtsatëfjnama tojáninÿe ora, cha tojanjuabó nÿetsca utámenënga tmojtsanacheta ca; chë causa, chabe espadëja yojenosëngbotë́nts̈ena jtsenóitanama.
27 Aí o carcereiro acordou. Quando viu que os portões da cadeia estavam abertos, pensou que os prisioneiros tinham fugido. Então puxou a espada e ia se matar,
28 Pero Pablo tbojánbochembo: —¡Acbe cuerpo ndocá matenábomana; nÿetscanga camuents̈e fsëndëtsomñe ca!
28 mas Paulo gritou bem alto: — Não faça isso! Todos nós estamos aqui!
29 Asna, chë utámenents̈a shanÿá canÿe uajuinÿanë́sha tojanëyá y chë utámenoye ochamanana tojánamashëngo y auatja causa ngmëmnayá Pablo y Sílasbe shecuats̈ents̈e yojoshëntsaments̈iye.
29 Aí o carcereiro pediu que lhe trouxessem uma luz, entrou depressa na cela e se ajoelhou, tremendo, aos pés de Paulo e Silas.
30 Chents̈ana tojtanëbuacna y tojanë́yana: —Señórata, ¿ndayá s̈ojtsemna jamama ats̈e atsbocaná jtsemnama ca?
30 Depois levou os dois para fora e perguntou: — Senhores, o que devo fazer para ser salvo?
31 Y chata tbojanjuá: —Bëngbe Utabná Jesúsbeñe cochtsos̈buáchiye, y chca, Bëngbe Bëtsá aca cmochanjatsbocá y acbe yebnents̈e oyenë́ngnaca ca.
31 Eles responderam: — Creia no Senhor Jesus e você será salvo — você e as pessoas da sua casa.
32 Y cha y nÿetscanga chë yebnents̈e imojtsemnënga, Bëngbe Utabnabe palabra tmojanabuayená.
32 Então eles anunciaram a palavra do Senhor ao carcereiro e a todas as pessoas da casa dele.
33 Cach ora chë ibeta, chë utamianá chata tojanënatse chë lisianënguiñe jetsajabiama. Chents̈ana, cha y chabe pamíllanga tmojánenabaye.
33 Naquela mesma hora da noite, o carcereiro começou a cuidar deles, lavando os ferimentos da surra que haviam levado. Logo depois ele e todas as pessoas da sua casa foram batizados.
34 Chents̈ana, chë utamianá chata tojanënatse chabe yebnoye y saná tojanacaredadó. Cha y nÿetscanga chë yebnents̈e oyenënga oyejuayënga imojtsemna, Bëngbe Bëtsábeñe imojtsos̈buáchema.
34 Em seguida ele levou Paulo e Silas para a sua casa e lhes deu comida. O carcereiro e as pessoas da sua casa ficaram cheios de alegria porque agora criam em Deus.
35 Yëfsana cachëse, chë mandayëngna soldadënga tmojanichamó, chë utamianá jamándama Pablo y Silas chauatabáshejuanama.
35 Quando amanheceu, as autoridades romanas mandaram alguns policiais com a seguinte ordem para o carcereiro: “Solte esses homens.”
36 Chë utamianá Páblëbioye tbojaniyana: —Chë mándayënga s̈monjamandá tsëndata jtabáshejuanama. Chcasna, s̈ontsobena natjë́mbana jtsatoñana ca.
36 Então o carcereiro disse a Paulo: — As autoridades mandaram soltá-los. Podem ir embora em paz.
37 Pero Pablo chë soldadënga tojanë́yana: —Bëndátnaca fsëndmëna mo Romoca onÿnanatcá derecho bomnata y s̈onjáchebuanganja ents̈angbe delante, bacna soyënga aíñe o ndoñe tatifjamama cabá ndinÿanÿiye ora, y cárceloye s̈monjautame. ¿Y mora imojtsebos̈e iytëcana jtabáshejuanama? Chca ndocna te chaondë́tsemna; cach mándayënga chamuabo jabátëbuacnama ca —cha tojánayana.
37 Mas Paulo disse aos policiais: — Eu e Silas somos cidadãos romanos e, mesmo assim, sem termos sido julgados, fomos surrados em público. E depois nos jogaram na cadeia. E agora querem nos mandar embora assim em segredo? Isso não! Que as próprias autoridades romanas venham aqui e nos soltem!
38 Chents̈ana, chë soldadëngna chë mandayë́ngbeñe tmojanobuambá nts̈amo Pablo y Silas tbojanayancá; chca chënga tmojántats̈ëmbona chatna mo Romoca onÿnanatcá derecho bomnata ibnamnama; chë causa, chë mándayënga puerte imojtsauatja.
38 Os policiais foram contar às autoridades romanas o que Paulo tinha dito. Quando as autoridades souberam que Paulo e Silas eram cidadãos romanos, ficaram com medo
39 Chcasna, cach mándayënga tmojána chata perdón jatë́tejañama; chents̈ana tmojtanëbuacna y tmojanë́yana: “Diosmanda, muents̈ana inÿe luaroye motsoñata ca.”
39 e foram lhes pedir desculpas. Então os tiraram da prisão e pediram que fossem embora da cidade.
40 As chata chë utámenents̈ana tbojë́ftsanbocna y Lídiëbe yebnoye tbojë́ftsanata. Chents̈na, Jesucrístbeñe os̈buáchiyëngaftaca tmojánenefjna y chata tbojánayana soyë́ngaca chë́ngbioye tmojanañemó. Y chents̈ana, chata ínÿoye tbojtsanoñe.
40 Paulo e Silas saíram da cadeia e foram para a casa de Lídia. Ali encontraram-se com os irmãos, animaram a todos e depois foram embora.

Ler em outra tradução

Comparar com outra

Estude este capítulo no WhatsApp

Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Atos 16, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.