2 Coríntios 7

Bëngbe Bëtsa Cabëngaftaca Entsoyebuambna (KBH) vs ARC

Sair da comparação
ARC Almeida Revista e Corrigida 2009
1 Chcasna, ats̈be bonshánënga, chca endmëna nts̈amo Bëngbe Bëtsá s̈ojas̈ebuachenacá. Chíyeca s̈ontsamna, Bëngbe Bëtsabe delante nÿetsca soyënguiñe ts̈ábenga jtsemnana, bëngbe cuerpama o espíritbiama bacna soye ndoñe más ntsamcá; y Bëngbe Bëtsá nÿetscangbiama más uamaná yomna ca mondëjuabnáyeca, lempe nts̈amo tmojobenacá mochtsiyena mo chabe ents̈angcá, nÿetsca soyënguiñe puerte ts̈ábenga jtsemnëse.
1 Ora, amados, pois que temos tais promessas, purifiquemo-nos de toda imundícia da carne e do espírito, aperfeiçoando a santificação no temor de Deus.
2 Bëngbiama s̈mochtsenójuabnaye ts̈ëngaftangbe ainaniñe puerte bonshanánaca. Bënga ndocnabiama bacna soye chibiatsma, ndocnabiama chibiatsma más bacna ents̈á chaotsemnama, y ndocnábioye chibiatsingñé.
2 Recebei-nos em vossos corações; a ninguém agravamos, a ninguém corrompemos, de ninguém buscamos o nosso proveito.
3 Ats̈e chca ndoñe quetsátichamo, ndoñe ts̈abá s̈monjama ca ts̈ëngaftangbiama jayanama, er nts̈amo ya tcbonjauyancá, ats̈e ts̈ëngaftangbiama sempre ainaniñe puerte bonshanánaca sëndbétsenojuabnaye; y chca, mo áts̈eftaca canÿiñcá s̈mochántsemna, masque chayóbana o cabá vida chaitsóbomñëse.
3 Não digo isso para vossa condenação; pois já, antes, tinha dito que estais em nossos corações para juntamente morrer e viver.
4 Ats̈e puerte ts̈abá sëndë́tats̈ëmbo, nts̈amo ts̈abá yomncá s̈mochtsamama; y ts̈ëngaftangbiama puerte oyejuayá së́ntsemna. Lempe nts̈amo tsësufrincá tsiyenama, ats̈be ainaniñe bëts añemo sëndëtsóbomñe y corente sëntsoyejuá.
4 Grande é a ousadia da minha fala para convosco, e grande a minha jactância a respeito de vós; estou cheio de consolação e transbordante de gozo em todas as nossas tribulações.
5 Macedonia luaroye fsënjánashjajna orscana, ndoñe luare queftsátsbomna jóchnama, sinó nÿetsca soyënguiñe fsëndëpadecena: chë bëngbe buayenana soyama contra tmojtsemnë́ngaftaca jabuachana enatsëtsnayëse, y bëngbe ainaniñe jtsauatjëse.
5 Porque, mesmo quando chegamos à Macedônia, a nossa carne não teve repouso algum; antes, em tudo fomos atribulados: por fora combates, temores por dentro.
6 Pero Bëngbe Bëtsá, chë yapa añemo ndbomnë́ngbioye endbetsañemuayá, tojanma bënga ainaniñe más añemo fchaitsebomnama, Tito moye tonjánashjango ora.
6 Mas Deus, que consola os abatidos, nos consolou com a vinda de Tito;
7 Y cha tonjánabo ora, bënga ndoñe más añemo quefstétsebomna nÿe cha tojánashjanguama, sinó ts̈ëngaftanga s̈mojanájabuachama y ainaniñe añemo chaotsebomnama s̈mojanmama. Cha s̈onjanë́yana ts̈ëngaftanga ts̈a s̈mojánbos̈e bënga jánÿama ca, y s̈onjanacuntá nts̈amo ts̈ëngaftanga ngménaca s̈mojamna, ats̈biama ndoñe ts̈abá s̈monjanma causa, y nts̈amo ts̈ëngaftangbiama ats̈be ts̈abiana puerte iuámanana; y quem chabe noticië́ngaca, cabá más sëntsoyejuá.
7 e não somente com a sua vinda, mas também pela consolação com que foi consolado de vós, contando-nos as vossas saudades, o vosso choro, o vosso zelo por mim, de maneira que muito me regozijei.
8 Er masque ts̈ëngaftanga ts̈a ngménaca s̈mojamna chë tcbonjanëbuábiama tsbuanáchama, mora ndoñe quetsatsjuabná más ts̈abá yojamna chca ndoñe jatëbuabiamana ca; masque tempo ats̈e chca sënjanjuabná, er ats̈e së́ntsetats̈ëmbo chë tsbuanácha básefta tescama ngménënga tcmojánabiama,
8 Porquanto, ainda que vos tenha contristado com a minha carta, não me arrependo, embora já me tivesse arrependido por ver que aquela carta vos contristou, ainda que por pouco tempo;
9 mora ats̈e puerte oyejuayá së́ntsemna, ndoñe ts̈ëngaftanga ngménënga s̈mojamnama, ndayá chë s̈mojánbomna ngménana tojanmama ts̈ëngaftanga chas̈muenójuaboma ndoñe ts̈abá s̈montsamama, y chca amana chas̈motsajbanama, ts̈ëngaftangbe juabnënga jatrócase. Chca enjamna, er ts̈ëngaftanga ngménana s̈mojánbomna nts̈amo Bëngbe Bëtsá inabos̈cá; chíyeca, bënga ndocna bacna soye ts̈ëngaftangbiama chibiatsma.
9 agora, folgo, não porque fostes contristados, mas porque fostes contristados para o arrependimento; pois fostes contristados segundo Deus; de maneira que por nós não padecestes dano em coisa alguma.
10 Nts̈amo Bëngbe Bëtsá tojtsebos̈cá ngménana bomnents̈ana, jóbocnana chë bacna soyënga tcojamama jenójuaboyana y juabnënga jatrócana; y juabna jatrócana ents̈ábioye juanatsana atsbocaná chaotsemnama, y cha ndocna te ntjátsjuabnayana más ts̈abá yojamna ndoñe chca ntjatstrócana ca. Pero nts̈amo chë nÿe quem luarama enójuabnaye ents̈anga mondbetsebomncá ngménana bomnents̈ana, ndoñe ntjóbocnana juabna jatrócana; chents̈ana jóbocnana nÿe nÿetsca tescama castiganá jtsemnana, mo nÿetsca tescama cuafjobancá.
10 Porque a tristeza segundo Deus opera arrependimento para a salvação, da qual ninguém se arrepende; mas a tristeza do mundo opera a morte.
11 S̈mochjinÿe ndayá tojóbocna, nts̈amo Bëngbe Bëtsá inabos̈cá ngménana bomnents̈ana: tojanma chë s̈mojanma soyiñe puerte chas̈muenójuaboma; y nts̈amo jájandmanana bëtscá chas̈monguanguama; tojanma ts̈ëngaftanga chacmetonama chë bacna soye tojanmáftaca; y castigánënga jtsemnama jtsauatjámnaca. Chents̈ana, ts̈ëngaftanga ts̈a s̈mojtsanbos̈e ats̈e jinÿama; y s̈mojtsanprontana lempe jamama chca bacna soye ndoñe más chaondë́tsemnama y chca tojanmábioye jacastígama. Nÿetsca chë soyënguiñe ts̈ëngaftanga s̈monjinÿanÿé chca bacna soye ndoñe s̈monjanmama; y chca, mora tondaye quenátsmëna ts̈ëngaftanga castigo jtsebomnama chacmotsamnama.
11 Porque quanto cuidado não produziu isso mesmo em vós que, segundo Deus, fostes contristados! Que apologia, que indignação, que temor, que saudades, que zelo, que vingança! Em tudo mostrastes estar puros neste negócio.
12 Y chca, ats̈e chë tsbuanácha tcbonjanëbuábiama ora, ndoñe checbátanëbuabiama chë puerte bacna soye tojanmábeyeca, ni chë bacna soye tojanoyëngacñábeyeca; ndayá ts̈ëngaftanga, mo Bëngbe Bëtsabe delante cuaftsemnëngcá, chë s̈mojanma soyiñe bëtscá chas̈muenójuaboma, y chca, cha chas̈minÿanÿé ts̈ëngaftanga bëngbe ts̈abiama puerte s̈menójuabnama.
12 Portanto, ainda que vos tenha escrito, não foi por causa do que fez o agravo, nem por causa do que sofreu o agravo, mas para que o vosso grande cuidado por nós fosse manifesto diante de Deus.
13 Chíyeca bënga más añemo ainaniñe fsë́ntsebomna.
13 Por isso, fomos consolados pela vossa consolação e muito mais nos alegramos pela alegria de Tito, porque o seu espírito foi recreado por vós todos.
14 Tito ts̈ëngaftanga jánÿama cabá nda ora, ats̈e cha sënjaniyana ts̈ëngaftanga s̈mochjanóyeunaye chë ats̈e tcbonjanë́buaja palabra ca; y ts̈ëngaftanga ndoñe ches̈matsma ats̈e chaitsëuatjama chca tijánayanama. Inÿets̈á, lempe nts̈amo tcbojauyancá ndegombre endmëna; cachcá, nts̈amo bënga Títbioye fsënjaniyancá ndegombre entsemna, chë ts̈ëngaftangbiama fstsóyejuama.
14 Porque, se nalguma coisa me gloriei de vós para com ele, não fiquei envergonhado; mas, como vos dissemos tudo com verdade, também a nossa glória para com Tito se achou verdadeira.
15 Y mora Tito más cmontsababuánÿeshana, nts̈amo cha tcmojanamëndacá ndayá ts̈ëngaftanga s̈mojanmama, y nts̈amo puerte respétoca y mo uamaná cuaftsemncá chabiama jtsejuabnayëse s̈mojanofjama tojtenojuabó ora.
15 E o seu entranhável afeto para convosco é mais abundante, lembrando-se da obediência de vós todos e de como o recebestes com temor e tremor.
16 Ats̈e puerte oyejuayá së́ntsemna, er ats̈e sëndë́tats̈ëmbo ts̈ëngaftanga nts̈amo ts̈abá yomncá nÿetsca soyënguiñe s̈mochtsamama.
16 Regozijo-me de em tudo poder confiar em vós.

Ler em outra tradução

Comparar com outra

Estude este capítulo no WhatsApp

Peça à IA da Bíblia Fala para explicar 2 Coríntios 7, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.