2 Coríntios 7
Bëngbe Bëtsa Cabëngaftaca Entsoyebuambna (KBH) vs ARA
1 Chcasna, ats̈be bonshánënga, chca endmëna nts̈amo Bëngbe Bëtsá s̈ojas̈ebuachenacá. Chíyeca s̈ontsamna, Bëngbe Bëtsabe delante nÿetsca soyënguiñe ts̈ábenga jtsemnana, bëngbe cuerpama o espíritbiama bacna soye ndoñe más ntsamcá; y Bëngbe Bëtsá nÿetscangbiama más uamaná yomna ca mondëjuabnáyeca, lempe nts̈amo tmojobenacá mochtsiyena mo chabe ents̈angcá, nÿetsca soyënguiñe puerte ts̈ábenga jtsemnëse.
1 Tendo, pois, ó amados, tais promessas, purifiquemo-nos de toda impureza, tanto da carne como do espírito, aperfeiçoando a nossa santidade no temor de Deus.
2 Bëngbiama s̈mochtsenójuabnaye ts̈ëngaftangbe ainaniñe puerte bonshanánaca. Bënga ndocnabiama bacna soye chibiatsma, ndocnabiama chibiatsma más bacna ents̈á chaotsemnama, y ndocnábioye chibiatsingñé.
2 Acolhei-nos em vosso coração; a ninguém tratamos com injustiça, a ninguém corrompemos, a ninguém exploramos.
3 Ats̈e chca ndoñe quetsátichamo, ndoñe ts̈abá s̈monjama ca ts̈ëngaftangbiama jayanama, er nts̈amo ya tcbonjauyancá, ats̈e ts̈ëngaftangbiama sempre ainaniñe puerte bonshanánaca sëndbétsenojuabnaye; y chca, mo áts̈eftaca canÿiñcá s̈mochántsemna, masque chayóbana o cabá vida chaitsóbomñëse.
3 Não falo para vos condenar; porque já vos tenho dito que estais em nosso coração para, juntos, morrermos e vivermos.
4 Ats̈e puerte ts̈abá sëndë́tats̈ëmbo, nts̈amo ts̈abá yomncá s̈mochtsamama; y ts̈ëngaftangbiama puerte oyejuayá së́ntsemna. Lempe nts̈amo tsësufrincá tsiyenama, ats̈be ainaniñe bëts añemo sëndëtsóbomñe y corente sëntsoyejuá.
4 Mui grande é a minha franqueza para convosco, e muito me glorio por vossa causa; sinto-me grandemente confortado e transbordante de júbilo em toda a nossa tribulação.
5 Macedonia luaroye fsënjánashjajna orscana, ndoñe luare queftsátsbomna jóchnama, sinó nÿetsca soyënguiñe fsëndëpadecena: chë bëngbe buayenana soyama contra tmojtsemnë́ngaftaca jabuachana enatsëtsnayëse, y bëngbe ainaniñe jtsauatjëse.
5 Porque, chegando nós à Macedônia, nenhum alívio tivemos; pelo contrário, em tudo fomos atribulados: lutas por fora, temores por dentro.
6 Pero Bëngbe Bëtsá, chë yapa añemo ndbomnë́ngbioye endbetsañemuayá, tojanma bënga ainaniñe más añemo fchaitsebomnama, Tito moye tonjánashjango ora.
6 Porém Deus, que conforta os abatidos, nos consolou com a chegada de Tito;
7 Y cha tonjánabo ora, bënga ndoñe más añemo quefstétsebomna nÿe cha tojánashjanguama, sinó ts̈ëngaftanga s̈mojanájabuachama y ainaniñe añemo chaotsebomnama s̈mojanmama. Cha s̈onjanë́yana ts̈ëngaftanga ts̈a s̈mojánbos̈e bënga jánÿama ca, y s̈onjanacuntá nts̈amo ts̈ëngaftanga ngménaca s̈mojamna, ats̈biama ndoñe ts̈abá s̈monjanma causa, y nts̈amo ts̈ëngaftangbiama ats̈be ts̈abiana puerte iuámanana; y quem chabe noticië́ngaca, cabá más sëntsoyejuá.
7 e não somente com a sua chegada, mas também pelo conforto que recebeu de vós, referindo-nos a vossa saudade, o vosso pranto, o vosso zelo por mim, aumentando, assim, meu regozijo.
8 Er masque ts̈ëngaftanga ts̈a ngménaca s̈mojamna chë tcbonjanëbuábiama tsbuanáchama, mora ndoñe quetsatsjuabná más ts̈abá yojamna chca ndoñe jatëbuabiamana ca; masque tempo ats̈e chca sënjanjuabná, er ats̈e së́ntsetats̈ëmbo chë tsbuanácha básefta tescama ngménënga tcmojánabiama,
8 Porquanto, ainda que vos tenha contristado com a carta, não me arrependo; embora já me tenha arrependido (vejo que aquela carta vos contristou por breve tempo),
9 mora ats̈e puerte oyejuayá së́ntsemna, ndoñe ts̈ëngaftanga ngménënga s̈mojamnama, ndayá chë s̈mojánbomna ngménana tojanmama ts̈ëngaftanga chas̈muenójuaboma ndoñe ts̈abá s̈montsamama, y chca amana chas̈motsajbanama, ts̈ëngaftangbe juabnënga jatrócase. Chca enjamna, er ts̈ëngaftanga ngménana s̈mojánbomna nts̈amo Bëngbe Bëtsá inabos̈cá; chíyeca, bënga ndocna bacna soye ts̈ëngaftangbiama chibiatsma.
9 agora, me alegro não porque fostes contristados, mas porque fostes contristados para arrependimento; pois fostes contristados segundo Deus, para que, de nossa parte, nenhum dano sofrêsseis.
10 Nts̈amo Bëngbe Bëtsá tojtsebos̈cá ngménana bomnents̈ana, jóbocnana chë bacna soyënga tcojamama jenójuaboyana y juabnënga jatrócana; y juabna jatrócana ents̈ábioye juanatsana atsbocaná chaotsemnama, y cha ndocna te ntjátsjuabnayana más ts̈abá yojamna ndoñe chca ntjatstrócana ca. Pero nts̈amo chë nÿe quem luarama enójuabnaye ents̈anga mondbetsebomncá ngménana bomnents̈ana, ndoñe ntjóbocnana juabna jatrócana; chents̈ana jóbocnana nÿe nÿetsca tescama castiganá jtsemnana, mo nÿetsca tescama cuafjobancá.
10 Porque a tristeza segundo Deus produz arrependimento para a salvação, que a ninguém traz pesar; mas a tristeza do mundo produz morte.
11 S̈mochjinÿe ndayá tojóbocna, nts̈amo Bëngbe Bëtsá inabos̈cá ngménana bomnents̈ana: tojanma chë s̈mojanma soyiñe puerte chas̈muenójuaboma; y nts̈amo jájandmanana bëtscá chas̈monguanguama; tojanma ts̈ëngaftanga chacmetonama chë bacna soye tojanmáftaca; y castigánënga jtsemnama jtsauatjámnaca. Chents̈ana, ts̈ëngaftanga ts̈a s̈mojtsanbos̈e ats̈e jinÿama; y s̈mojtsanprontana lempe jamama chca bacna soye ndoñe más chaondë́tsemnama y chca tojanmábioye jacastígama. Nÿetsca chë soyënguiñe ts̈ëngaftanga s̈monjinÿanÿé chca bacna soye ndoñe s̈monjanmama; y chca, mora tondaye quenátsmëna ts̈ëngaftanga castigo jtsebomnama chacmotsamnama.
11 Porque quanto cuidado não produziu isto mesmo em vós que, segundo Deus, fostes contristados! Que defesa, que indignação, que temor, que saudades, que zelo, que vindita! Em tudo destes prova de estardes inocentes neste assunto.
12 Y chca, ats̈e chë tsbuanácha tcbonjanëbuábiama ora, ndoñe checbátanëbuabiama chë puerte bacna soye tojanmábeyeca, ni chë bacna soye tojanoyëngacñábeyeca; ndayá ts̈ëngaftanga, mo Bëngbe Bëtsabe delante cuaftsemnëngcá, chë s̈mojanma soyiñe bëtscá chas̈muenójuaboma, y chca, cha chas̈minÿanÿé ts̈ëngaftanga bëngbe ts̈abiama puerte s̈menójuabnama.
12 Portanto, embora vos tenha escrito, não foi por causa do que fez o mal, nem por causa do que sofreu o agravo, mas para que a vossa solicitude a nosso favor fosse manifesta entre vós, diante de Deus.
13 Chíyeca bënga más añemo ainaniñe fsë́ntsebomna.
13 Foi por isso que nos sentimos confortados. E, acima desta nossa consolação, muito mais nos alegramos pelo contentamento de Tito, cujo espírito foi recreado por todos vós.
14 Tito ts̈ëngaftanga jánÿama cabá nda ora, ats̈e cha sënjaniyana ts̈ëngaftanga s̈mochjanóyeunaye chë ats̈e tcbonjanë́buaja palabra ca; y ts̈ëngaftanga ndoñe ches̈matsma ats̈e chaitsëuatjama chca tijánayanama. Inÿets̈á, lempe nts̈amo tcbojauyancá ndegombre endmëna; cachcá, nts̈amo bënga Títbioye fsënjaniyancá ndegombre entsemna, chë ts̈ëngaftangbiama fstsóyejuama.
14 Porque, se nalguma coisa me gloriei de vós para com ele, não fiquei envergonhado; pelo contrário, como, em tudo, vos falamos com verdade, também a nossa exaltação na presença de Tito se verificou ser verdadeira.
15 Y mora Tito más cmontsababuánÿeshana, nts̈amo cha tcmojanamëndacá ndayá ts̈ëngaftanga s̈mojanmama, y nts̈amo puerte respétoca y mo uamaná cuaftsemncá chabiama jtsejuabnayëse s̈mojanofjama tojtenojuabó ora.
15 E o seu entranhável afeto cresce mais e mais para convosco, lembrando-se da obediência de todos vós, de como o recebestes com temor e tremor.
16 Ats̈e puerte oyejuayá së́ntsemna, er ats̈e sëndë́tats̈ëmbo ts̈ëngaftanga nts̈amo ts̈abá yomncá nÿetsca soyënguiñe s̈mochtsamama.
16 Alegro-me porque, em tudo, posso confiar em vós.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar 2 Coríntios 7, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.