Lucas 15
Gela Liwai Lotaɡ̶anaɡ̶axi Aneotedoɡ̶oji (KBCNT) vs ARIB
1 Ica noko eliodi niɡ̶ijo anodibatibigege ninyeelo ninionigi-eliodi romaanotedi, idiaaɡ̶idi ica eledi oko anodi me daɡ̶axa me abeyacaɡ̶aɡ̶a, igotibeci odipegitalo Jesus mowajipatalo latematiko.
1 Ora, chegavam-se a ele todos os publicanos e pecadores para o ouvir.
2 Pida idiwa icoa fariseutedi, icaaɡ̶icoa niiɡ̶axinaɡ̶anadi anodiiɡ̶axinaɡ̶atece lajoinaɡ̶aneɡ̶eco Moisés, eliodi moyalomeɡ̶e Jesus, modi, “Niɡ̶idoa ɡ̶oneleegiwa dibatetege niɡ̶inoa ɡ̶oneleegiwadi abeyacaɡ̶aɡ̶a, codaa ligiiwepodi.”
2 E os fariseus e os escribas murmuravam, dizendo: Este recebe pecadores, e come com eles.
3 Odaa Jesus ja yatemati ica natematigo ane ɡ̶odiiɡ̶axi, meetediogi,
3 Então ele lhes propôs esta parábola:
4 “Niɡ̶ida makaamitiwaji diɡ̶ini anidiwa onaniteci taalia niwaxacocoli, odaa daɡ̶aca ananiaditibige. Ajawienatakanaɡ̶a me igo doletibige, ecoɡ̶otace yoya niɡ̶ijoa eletidi ane yeyaɡ̶atedice digoida nipodigi. Odaa jiɡ̶igo doletibige naɡ̶ajo waxacoco ananiadi nigepaa yakadi.
4 Qual de vós é o homem que, possuindo cem ovelhas, e perdendo uma delas, não deixa as noventa e nove no deserto, e não vai após a perdida até que a encontre?
5 Nigidiaaɡ̶idi nige yakadi naɡ̶ajo waxacoco, odaa ja yoyaɡ̶adi, eliodi me ninitibece.
5 E achando-a, põe-na sobre os ombros, cheio de júbilo;
6 Nigicota liɡ̶eladi, odaa jeɡ̶eniditiogi lokaaɡ̶etedi, lipecaɡ̶awepodi, odaa meetiogi, ‘Jemaa makaami inikaɡ̶awepodi, leeɡ̶odi idinitibeci me jakadi naɡ̶ajo iniwaxacoco ananiadi.’
6 e chegando a casa, reúne os amigos e vizinhos e lhes diz: Alegrai-vos comigo, porque achei a minha ovelha que se havia perdido.
7 Ejitaɡ̶awatiwaji jiɡ̶idaaɡ̶ee, iditawece ane idei digoida ditibigimedi ninitibigiwaji niɡ̶ina mini ane dinilaatece libeyaceɡ̶eco niɡ̶ina oko abeyaceɡ̶egipi, pida baadaɡ̶a ninitibigiwaji leeɡ̶odi niɡ̶ina eledi oko anodiletibige daɡ̶a iɡ̶enaɡ̶atibigiwaji, codaa anodi me daɡ̶alee leeditibige me dinilaatibigiwaji.
7 Digo-vos que assim haverá maior alegria no céu por um pecador que se arrepende, do que por noventa e nove justos que não necessitam de arrependimento.
8 Daɡ̶a aca iwaalo anidiwa deez nibeexotedi daɡ̶aniadi onaniteci, ajawienatakanaɡ̶a migo doletibige. Yalegi loledaɡ̶axi, yoladitice liɡ̶eladi, doletibige nigepaa yakadi naɡ̶ajo beexo.
8 Ou qual é a mulher que, tendo dez dracmas e perdendo uma dracma, não acende a candeia, e não varre a casa, buscando com diligência até encontrá-la?
9 Naɡ̶a yakadi naɡ̶ajo beexo, odaa jeɡ̶eniditiogi lokaaɡ̶etedi, lipecaɡ̶awadi, odaa meetiogi, ‘Jemaa makaami inikaɡ̶awepodi leeɡ̶odi idinitibeci me jakadi inibeexo ananiadi.’
9 E achando-a, reúne as amigas e vizinhas, dizendo: Alegrai-vos comigo, porque achei a dracma que eu havia perdido.
10 Ejitaɡ̶awatiwaji, jiɡ̶idaaɡ̶ee Aneotedoɡ̶oji niaanjotedi me ninitibigiwaji leeɡ̶odi me dinilaatece libeyaceɡ̶eco niɡ̶ina oko aniatagigi.”
10 Assim, digo-vos, há alegria na presença dos anjos de Deus por um só pecador que se arrepende.
11 Odaa Jesus meetetiogi, “Ica ɡ̶oneleegiwa onidiwa iniwataale lionaɡ̶a.
11 Disse-lhe mais: Certo homem tinha dois filhos.
12 Ica noko niɡ̶ica baɡ̶alee lioneeɡ̶a lionigi meeta eliodi, ‘Eiodi, jemaa manajicitediwa niɡ̶icoa ane inepilidi ane domaɡ̶a jibatege nige ɡ̶adelewi.’ Odaa ja yawalace ane nepilidi nediatiniwace niɡ̶idoa itoataale lionaɡ̶a.
12 O mais moço deles disse ao pai: Pai, dá-me a parte dos bens que me toca. Repartiu-lhes, pois, os seus haveres.
13 Aɡ̶ica doɡ̶owidi nokododi niɡ̶ijo baɡ̶alee lioneeɡ̶a lionigi ja nioda idiwatawece ane noɡ̶etedi, odaa ja noditice, jiɡ̶igo ica eledi iiɡ̶o ane leegita. Odaa oneliodi me dalotibece, wacipetibece, codaa me itineɡ̶e awicijipi, yaaɡ̶adi ijoatawece niɡ̶icoa noɡ̶etedita eliodi.
13 Poucos dias depois, o filho mais moço ajuntando tudo, partiu para um país distante, e ali desperdiçou os seus bens, vivendo dissolutamente.
14 Niɡ̶idiaaɡ̶idi naɡ̶a yaaɡ̶adi ijoatawece icoa ane nepilidi, pida jaɡ̶aɡ̶a icota nigigi niɡ̶idi nipodigi. Odaa ja dawikode.
14 E, havendo ele dissipado tudo, houve naquela terra uma grande fome, e começou a passar necessidades.
15 Niɡ̶idiaaɡ̶idi jiɡ̶igo doletibige libakedi miditaɡ̶a niɡ̶eladimigipitigi niɡ̶idi nipodigi, odaa ja yakadi necalailegi iiɡ̶e me yowie nigidagiwadi.
15 Então foi encontrar-se a um dos cidadãos daquele país, o qual o mandou para os seus campos a apascentar porcos.
16 Odaa leeɡ̶odi me daɡ̶axa me nigicile, ja domaɡ̶a yemaa me yeligo nigidagiwadi liweenigi, leeɡ̶odi aɡ̶oyediatece ane yeligo.
16 E desejava encher o estômago com as alfarrobas que os porcos comiam; e ninguém lhe dava nada.
17 Pida naɡ̶a eliodi me dowooko, meetigi le, ‘Eiodi idiwa owidi liotaka, inoa liweenaɡ̶a caticedi me liciagi ane jopotibige, emeɡ̶ee ite ee digoina ja ideloadi nigigi. |src="cn01759B.tif" size="span" copy="© 1978 David C. Cook Publishing Co." ref="Lucas 15-15.17"
17 Caindo, porém, em si, disse: Quantos empregados de meu pai têm abundância de pão, e eu aqui pereço de fome!
18 Natigide ja jopita eiodi liɡ̶eladi. Nigejota, odaa ejita, “Eiodi, jao ane beyagitema Aneotedoɡ̶oji, codaa makaami.
18 Levantar-me-ei, irei ter com meu pai e dir-lhe-ei: Pai, pequei contra o céu e diante de ti;
19 Natigide aɡ̶alee yakadi deɡ̶enitiwa me ee ɡ̶adionigi, leeɡ̶odi aɡ̶ee oko anele. Pida jemaa mawii ibakedi liciagi niɡ̶inoa ɡ̶adiimetedi.” ’
19 já não sou digno de ser chamado teu filho; trata-me como um dos teus empregados.
20 Naɡ̶a ika me dowooko, odaa jiɡ̶igo opita eliodi.
20 Levantou-se, pois, e foi para seu pai. Estando ele ainda longe, seu pai o viu, encheu-se de compaixão e, correndo, lançou-se-lhe ao pescoço e o beijou.
21 Odaa niɡ̶ijo lioneeɡ̶a meeta eliodi, ‘Eiodi, jao ane beyagitema Aneotedoɡ̶oji, codaa makaami. Aɡ̶alee yakadi deɡ̶enitiwa me ee ɡ̶adionigi, leeɡ̶odi aɡ̶ee oko anele.’
21 Disse-lhe o filho: Pai, pequei conta o céu e diante de ti; já não sou digno de ser chamado teu filho.
22 Pida niɡ̶ijo eliodi, meetiogi liotaka, ‘Ǥadediiki manadeegi naɡ̶aca ane daɡ̶axa me libiniena jayogo anixomeɡ̶enitinigi. Awii libaaɡ̶ateje ixomitiwece nibedona, codaa awiite liwelatedi.
22 Mas o pai disse aos seus servos: Trazei depressa a melhor roupa, e vesti-lha, e ponde-lhe um anel no dedo e alparcas nos pés;
23 Codaa awii abaata wacawaanigi ane daɡ̶axa majakalo, eloati, jaoɡ̶a nalokegi, ɡ̶odinitibece.
23 trazei também o bezerro, cevado e matai-o; comamos, e regozijemo-nos,
24 Igaataɡ̶a niɡ̶ida ionigi ane dopitijo, micataɡ̶a daɡ̶a yeleo, odaa ja yewiɡ̶atace, codaa aniadi, noɡ̶okaanaɡ̶a jakataɡ̶a.’ Odaa joɡ̶owo nalokegi.
24 porque este meu filho estava morto, e reviveu; tinha-se perdido, e foi achado. E começaram a regozijar-se.
25 Niɡ̶ijo lionigi boɡ̶oxiiɡ̶odi ideitice nipodigi, naɡ̶a dopitio, niɡ̶ipegitio liɡ̶eladi, ja wajipatalo natenaɡ̶aneɡ̶eco, ica oko dayaagetiogi me nalooɡ̶o.
25 Ora, o seu filho mais velho estava no campo; e quando voltava, ao aproximar-se de casa, ouviu a música e as danças;
26 Odaa jeɡ̶enidita anigepidiɡ̶ijo niɡ̶idiwa liotaka, naɡ̶a ige, meeta, ‘Amiidi ica ayaagi?’
26 e chegando um dos servos, perguntou-lhe que era aquilo.
27 Odaa ja igidi, meeta, ‘Ǥanioxoa ja dopitijo, mele. Joaniɡ̶idaa leeɡ̶odi ɡ̶adiodi diiɡ̶enataka moyeloadi wacawaanigi ajakalo.’
27 Respondeu-lhe este: Chegou teu irmão; e teu pai matou o bezerro cevado, porque o recebeu são e salvo.
28 Niɡ̶ijo boɡ̶oxiiɡ̶odi lionigi ja deliɡ̶ide, odaa ayemaa me dakatio. Odaa eliodi ja noditicogi we, domaɡ̶a yemaa me yadeegitio, yocaɡ̶aneɡ̶etibigo.
28 Mas ele se indignou e não queria entrar. Saiu então o pai e instava com ele.
29 Pida naɡ̶a igidi eliodi, meeta, ‘Digawini! Joɡ̶owidi nicaaɡ̶ape me jibataɡ̶adomi, liciagi niɡ̶inoa ɡ̶aotaka. Aɡ̶ica daɡ̶a ɡ̶adotigimadeni. Pida aɡ̶ica daɡ̶anajicitiwa oteɡ̶exaaɡ̶aɡ̶a waxigida me jeloadi daɡ̶a jao nalokegi me inode yokaaɡ̶etedipi.
29 Ele, porém, respondeu ao pai: Eis que há tantos anos te sirvo, e nunca transgredi um mandamento teu; contudo nunca me deste um cabrito para eu me regozijar com meus amigos;
30 Niɡ̶ini ɡ̶adionigi ane yaaɡ̶adi ɡ̶aninyeelo, yaaɡ̶aditeloco iwaalepodi agopeloaɡ̶a, odaa neɡ̶eno, jeɡ̶eloatitema wacawaanigi ajakalo.’
30 vindo, porém, este teu filho, que desperdiçou os teus bens com as meretrizes, mataste-lhe o bezerro cevado.
31 Odaa niɡ̶ijo eliodi meeta, ‘Ionigi, idioka limedi makaami meetaɡ̶a. Odaa inoatawece ane inepilidi, akaami ɡ̶anepilidi.
31 Replicou-lhe o pai: Filho, tu sempre estás comigo, e tudo o que é meu é teu;
32 Pida baɡ̶a leeditibige me jaoɡ̶a nalokegi me ɡ̶odinitibece. Leeɡ̶odi niɡ̶ida ɡ̶anioxoa micataɡ̶a daɡ̶a yeleo, odaa niɡ̶idiaaɡ̶idi ja yewiɡ̶atace. Micataɡ̶a daɡ̶aniadi, niɡ̶idiaaɡ̶idi noɡ̶oyakadi!’”
32 era justo, porém, regozijarmo-nos e alegramo-nos, porque este teu irmão estava morto, e reviveu; tinha-se perdido, e foi achado.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Lucas 15, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.