Gênesis 47

jum (JUM) vs VC

Sair da comparação
VC Versão Católica
1 Aŋ Yuucip attä Parahuun ti, aŋ nüütkene ogo, “Wäyo ke mädgo ke ḍiik ke däk ke wakkä yeeken muure ätä ŋommañ mä Kanaan ti, aŋ iken tiññaŋ a baan mä Jiicaan ti.”
1 José foi, pois, informar o faraó: "Meu pai, disse ele, e meus irmãos chegaram da terra de Canaã com suas ovelhas, seus bois e tudo o que lhes pertence. Eles estão na terra de Gessém."
2 Aŋ kuññu mädgen kä duuc, aŋ iññe Parahuun ñome ti.
2 José levara consigo cinco de seus irmãos, que apresentou ao faraó.
3 Aŋ Parahuun Yuucip mädgen taaññe ogo, “Ñuugula yeenic a ŋaaka?”
3 Este disse-lhes: "Qual é vossa profissão?" Responderam: "Teus servos são pastores, como sempre o foram nossos pais.
4 Ikoon äätonon cääjjodon Macïr winni bata boorgu, kä yaana wïca baati nänṭa kääjene ñuuguloni yüükü ḍiik ye, kä yaana käñ tällee ŋommañ mä Kanaan ti ye. Aŋ dalä kura ñuuguloni yüükü cääjjï baan mä Jiicaan ti.”
4 Viemos, ajuntaram eles, para morar no país porque não há mais pastagem para os rebanhos de teus servos, sendo muito grande a fome na terra de Canaã. Permite, pois, aos teus servos habitarem na terra de Gessém."
5 Aŋ Parahuun Yuucip kiinne ogo, “Wääc ke mädgic äätin ïkï ti.
5 O faraó disse a José: "Teu pai e teus irmãos vieram para junto de ti; a terra do Egito está à tua disposição: instala-os na melhor parte do país.
6 Aŋ wäkä nänṭä yaana ṭäkkä ŋommañ mä Macïr ti ŋeraŋ ye, aŋ ḍuccii kä wääc ke mädgic. Aŋ dalä iken cääjjï baan mä Jiicaan ti. Aŋ naana ïkï ŋäjjä ook yakkalaŋ iken ti lïïṭït tïïcï ḍigärgä ye, i müükkü ḍigärgä yeeki dalä tïïcä.”
6 Que eles habitem na terra de Gessém; e, se conheces entre eles alguns que sejam capazes, pô-los-ás à frente dos rebanhos que me pertencem."
7 Aŋ Yuucip wäyen Yaagüüp äbene yuutte Parahuun ñome ti. Aŋ Yaagüüp Parahuun ŋüülkene.
7 José fez então vir Jacó, seu pai, e o apresentou ao faraó.
8 Aŋ Parahuun Yaagüüp taaññe ogo, “Yüüngü kä ŋïṭṭä?”
8 Jacó abençoou o faraó. Este disse-lhe: "Que idade tens?"
9 Aŋ Yaagüüp Parahuun luuŋŋe ogo, “Yuungu yeeki a 130, aŋ yuungu yeeki ḍewgaŋ aŋ yejgaŋ, aŋ batta a ḍakin yuungu dänkä yurgo ti yaaka cääynene kä ye.”
9 Jacó respondeu-lhe: "O número dos anos de minha peregrinação é de cento e trinta anos. Curtos e maus foram os anos de minha vida, e não atingiriam o número dos que viveram meus pais durante sua peregrinação."
10 Aŋ Yaagüüp Parahuun ŋüülkene, aŋ kaaccä woo üṇtük aŋgin yore Parahuun ti.
10 E, depois de ter abençoado o faraó, Jacó despediu-se dele.
11 Aŋ Yuucip wäyen ke mädgen ḍoocce ŋommañ mä Macïr jï, aŋ iññe ŋommañ yaana kääṭï kä ŋerrä baan mä Ramcïïc ti ye, bata yaana eenjene daa Parahuun ye.
11 José instalou seu pai e seus irmãos em uma propriedade do país do Egito, na melhor parte da região, a terra de Ramsés, como o tinha ordenado o faraó.
12 Aŋ Yuucip wäyen ke mädgen ke äntüke yen wäyen muure iññe wakkä äämkä daa kä yoken.
12 E José forneceu víveres a seu pai, a seus irmãos e a toda sua família, proporcionalmente ao número dos filhos.
13 Aŋ käñ yaaññä kä yaac aŋ ammani baati nänkä muure aŋ mäbaan yek mä Macïr ke yek mä Kanaan aŋŋa puudgu kä käñ.
13 E faltou pão em toda a terra, porque a fome era tão violenta que a terra do Egito e a terra de Canaã estavam esgotadas.
14 Aŋ Yuucip tiil muure yek ŋommañ mä Macïr ke yek mä Kanaan ḍülle yokïn, yaaka kijene me päk ye, aŋ Yuucip tiil äbene ḍoocce än Parahuun jï.
14 José tinha ajuntado todo o dinheiro que se encontrava no Egito e em Canaã, como preço do trigo que compravam, e o tinha depositado no tesouro do faraó.
15 Aŋ wääna tiil muure baakkene ŋommañ mä Macïr ti ke ŋommañ mä Kanaan ti ye, i mä Macïr muure äätin Yuucip ti aŋ kiini ogo, “Iñjon päk. Ikoon bääggodoon tüwon ina? Tiil yooko baakkin.”
15 Quando havia acabado todo o dinheiro do Egito e de Canaã, todos os egípcios vieram dizer a José: "Dá-nos pão. Por que morreremos na tua presença por falta de dinheiro?"
16 Aŋ luugi Yuucip ogo, “Ḍigärgä yeekic äbe aŋ ikee bi iñe päk rätke kä ḍigärgä yeekic naana tiil yeekic baakkin ye.”
16 José respondeu: "Trazei vossos animais, se não tendes dinheiro, e dar-vos-ei pão em troca."
17 Aŋ iken ḍigärgä yeeken icki Yuucip aŋ iñi Yuucip päk rätkeneeda kä bägälgä ke ḍiik ke däk ke tüürüŋŋi. Aŋ iken iici Yuucip rätkede päk kä ḍigärgä yeeken yun yaanna ti.
17 Trouxeram, pois, seus animais a José, o qual lhes deu pão em troca dos cavalos, dos rebanhos de ovelhas, dos bois e dos jumentos. Dessa forma, naquele ano, fornecera-lhes pão em troca de todos os seus rebanhos.
18 Aŋ wääna yun yaanna ḍüüñenee kä ye, iken ḍuukin yun kalaŋ ti, aŋ ike kiini ogo, “Men mooye yoono, ïkï batta päänkiti ŋïngïn ginkalaŋ ogo tiil yooko baakkono. Aŋ ḍigärgä yooko muure aŋŋa yüükü, baati gin'a a büccïnï iñgi kä ye, a gäyko ke yirkä yooko pääken.
18 E aquele ano passou. No ano seguinte, voltaram a ele e disseram-lhe: "Não podemos ocultar do meu senhor que o dinheiro, tendo-se esgotado, e nossos animais, tendo já passado para as mãos de meu senhor, não nos restam agora senão nossos corpos e nossas terras para oferecer ao meu senhor.
19 Aŋ ikoon bääggodoon tüwon ñomü ti ikoon ke yirkä yooko ina? Kiyjon ke yirkä yooko kä päk aŋ ikoon ke yirkä yooko ikoon wääton a kiinkä yek Parahuun. Aŋ iñjon käwkä nuŋko ŋana tüwdon kä, aŋ yirkä ŋana wäätcïdï a mardï.”
19 Por que perecermos diante de teus olhos, nós e nossas terras? Compra-nos a nós e a nossas terras em troca de pão, e nós e nossas terras seremos escravos do faraó. Dá-nos sementes, para que vivamos e não morramos, e não seja desolado o nosso solo".
20 Aŋ Yuucip ŋommañ mä Macïr muure kijgene Parahuun. Aŋ mä Macïr muure yirkä yeeken yääjji woo, kä yaana käñ yaaññee kä iken ti ye, aŋ ŋommañ aŋŋa yen Parahuun.
20 José adquiriu, assim, para o faraó, todas as terras do Egito, porque cada egípcio vendia o seu campo, obrigado pela fome; e o país tornou-se propriedade do faraó.
21 Aŋ Yuucip mä Macïr naŋŋe a kiinkä muure.
21 De um extremo a outro do território, ele reduziu a população à servidão.
22 Aŋ a ŋommañ mä däŋkä pare ken batta agee kä kiygon a nääŋka Parahuun agee kä ḍüccïnï jiik ke iken aŋ iñdeeda kä päk yek ñuugula yeenen ye. Aŋ ken amgä, ina ken ŋommañ yeenen batta yääyge daa kä yaanna.
22 As terras dos sacerdotes foram as únicas que não comprou, porque estes recebiam do faraó uma ração determinada para o seu sustento. Por isso não venderam suas propriedades.
23 Aŋ Yuucip me kiinne ogo, “Tiiŋe, ikee ke ŋommañ yeenic ikee kijgene Parahuun, aŋ käwkä yaakki koowe ije pïïde yirkä gïtï.
23 José disse ao povo: "Eu vos comprei hoje, vós e vossas terras, para o faraó. Aqui tendes sementes: semeai vossos campos.
24 Aŋ naana päk erre ye, i Parahuun iñe kä keelok duuc ti, aŋ ŋan ken ḍooce a käwkä aŋ a ammani yek ḍuuggic ke mä äntükeni yeekic ke merkälen yeekic.”
24 No tempo da colheita, dareis a quinta parte ao faraó: as outras quatro partes vos servirão para semente do campo e para vosso alimento com vossos filhos e os que moram convosco."
25 Aŋ iken jaajjin ogo, “Üṇṇü yoono maŋŋi, aŋ men mooye, dalä ikoon käñon ŋerrä ïkï ti, aŋ ikoon bi wääton agon kiinkä yek Parahuun.”
25 Eles responderam: "Tu nos salvaste a vida. Tenhamos graça aos olhos de meu senhor e seremos de bom grado escravos do faraó."
26 Aŋ naŋi Yuucip a jiik ḍoocin ŋommañ mä Macïr jï, ogo keelok duuc ti yen errä ogo yen Parahuun, aŋ jiik ḍoocin yaakka bilti ke tiññaŋ. Aŋ büccïdï a ŋommañ mä däŋkä pare ken batta a wääton a yen Parahuun.
26 José instituiu assim uma lei que ainda hoje está em vigor, em virtude da qual uma quinta parte da colheita pertence ao faraó. Somente as terras dos sacerdotes não se tornaram sua propriedade.
27 Aŋ mä Icärayiil cäygin ŋommañ mä Macïr jï, baan mä Jiicaan jï. Aŋ iken ŋommañ aŋŋa yeenen, aŋ iken gidgin aŋ ḍiirin kä yaac.
27 Israel estabeleceu-se, pois, no Egito, na terra de Gessém. Adquiriram aí propriedades, foram fecundos e multiplicaram-se grandemente.
28 Aŋ Yaagüüp cääynä ŋommañ mä Macïr ti yuungu kä caay witken kä ŋaṭükel. Aŋ yuungu yek Yaagüüp muure yek üṇṇü yeene a 147.
28 Jacó viveu ainda dezessete anos no Egito. A duração de sua vida foi de cento e quarenta e sete anos.
29 Aŋ wääna tüwnü Yaagüüp cokulenee ye, i minneni yeene Yuucip bärkene ti, aŋ kiinne ogo, “Kura dalä ika käñä ŋerrä ïkï ti. Aŋ ïṇtü äcci äämi ti aŋ lïïtkaa ogo ika bi nüütkada biilin yaana batta düüñïdï ye ke woṇṇu. Aŋ ika ŋana jïgja ŋommañ mä Macïr jï.
29 E, aproximando-se do seu termo os dias de Israel, chamou o seu filho José e disse-lhe: "Se achei graça diante de teus olhos, mete, rogo-te, tua mão debaixo de minha coxa e promete-me, com toda a bondade e fidelidade, que não me enterrarás no Egito.
30 Aŋ naana ika baakkänä ye, äbaa woo ŋommañ mä Macïr jï, aŋ jïgja kälkä wäygo ti.”
30 Quando eu me tiver deitado com meus pais, levar-me-ás para fora do Egito e me enterrarás junto deles em seu túmulo." José respondeu: "Farei como dizes." "Jura-mo", replicou Jacó.
31 Aŋ Yaagüüp jaajjin ogo, “Lïïtkaa.” Aŋ lïïtkï Yuucip, aŋ Yaagüüp ḍüŋjïn ïñï bür yeene wic.
31 José jurou-lhe e Israel prostrou-se sobre a cabeceira de sua cama.

Ler em outra tradução

Comparar com outra

Estude este capítulo no WhatsApp

Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Gênesis 47, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.