Gênesis 47
jum (JUM) vs NVT
1 Aŋ Yuucip attä Parahuun ti, aŋ nüütkene ogo, “Wäyo ke mädgo ke ḍiik ke däk ke wakkä yeeken muure ätä ŋommañ mä Kanaan ti, aŋ iken tiññaŋ a baan mä Jiicaan ti.”
1 José foi ver o faraó e lhe disse: “Meus pais e meus irmãos chegaram da terra de Canaã. Trouxeram seus rebanhos, seu gado e todos os seus bens, e agora estão na região de Gósen”.
2 Aŋ kuññu mädgen kä duuc, aŋ iññe Parahuun ñome ti.
2 José levou consigo cinco de seus irmãos e os apresentou ao faraó.
3 Aŋ Parahuun Yuucip mädgen taaññe ogo, “Ñuugula yeenic a ŋaaka?”
3 “Em que vocês trabalham?”, o faraó perguntou aos irmãos. Eles responderam: “Nós, seus servos, somos pastores, como nossos antepassados.
4 Ikoon äätonon cääjjodon Macïr winni bata boorgu, kä yaana wïca baati nänṭa kääjene ñuuguloni yüükü ḍiik ye, kä yaana käñ tällee ŋommañ mä Kanaan ti ye. Aŋ dalä kura ñuuguloni yüükü cääjjï baan mä Jiicaan ti.”
4 Viemos morar no Egito por algum tempo, pois não há pastagem para nossos rebanhos em Canaã. A fome é terrível naquela região. Por isso, pedimos sua permissão para morar na região de Gósen”.
5 Aŋ Parahuun Yuucip kiinne ogo, “Wääc ke mädgic äätin ïkï ti.
5 Então o faraó disse a José: “Agora que seu pai e seus irmãos estão com você,
6 Aŋ wäkä nänṭä yaana ṭäkkä ŋommañ mä Macïr ti ŋeraŋ ye, aŋ ḍuccii kä wääc ke mädgic. Aŋ dalä iken cääjjï baan mä Jiicaan ti. Aŋ naana ïkï ŋäjjä ook yakkalaŋ iken ti lïïṭït tïïcï ḍigärgä ye, i müükkü ḍigärgä yeeki dalä tïïcä.”
6 escolha qualquer lugar em todo o Egito para morarem. Dê-lhes a melhor terra do Egito. Que vivam na região de Gósen. Se você descobrir entre eles homens capazes, coloque-os para cuidar de meus rebanhos”.
7 Aŋ Yuucip wäyen Yaagüüp äbene yuutte Parahuun ñome ti. Aŋ Yaagüüp Parahuun ŋüülkene.
7 Em seguida, José trouxe seu pai, Jacó, e o apresentou ao faraó. E Jacó abençoou o faraó.
8 Aŋ Parahuun Yaagüüp taaññe ogo, “Yüüngü kä ŋïṭṭä?”
8 “Quantos anos o senhor tem?”, perguntou o faraó.
9 Aŋ Yaagüüp Parahuun luuŋŋe ogo, “Yuungu yeeki a 130, aŋ yuungu yeeki ḍewgaŋ aŋ yejgaŋ, aŋ batta a ḍakin yuungu dänkä yurgo ti yaaka cääynene kä ye.”
9 Jacó respondeu: “Tenho andado por este mundo há 130 árduos anos. Comparada à vida de meus antepassados, minha vida foi curta”.
10 Aŋ Yaagüüp Parahuun ŋüülkene, aŋ kaaccä woo üṇtük aŋgin yore Parahuun ti.
10 Então Jacó abençoou o faraó novamente antes de deixar a corte.
11 Aŋ Yuucip wäyen ke mädgen ḍoocce ŋommañ mä Macïr jï, aŋ iññe ŋommañ yaana kääṭï kä ŋerrä baan mä Ramcïïc ti ye, bata yaana eenjene daa Parahuun ye.
11 José deu a seu pai e a seus irmãos a melhor terra do Egito, a região de Ramessés, e os acomodou ali, conforme o faraó havia ordenado.
12 Aŋ Yuucip wäyen ke mädgen ke äntüke yen wäyen muure iññe wakkä äämkä daa kä yoken.
12 José também providenciou mantimentos para seu pai e seus irmãos, em quantidades proporcionais ao número de seus dependentes, incluindo as crianças pequenas.
13 Aŋ käñ yaaññä kä yaac aŋ ammani baati nänkä muure aŋ mäbaan yek mä Macïr ke yek mä Kanaan aŋŋa puudgu kä käñ.
13 A essa altura, a escassez era tanta que se esgotaram todos os mantimentos, e havia gente passando fome em toda a terra do Egito e de Canaã.
14 Aŋ Yuucip tiil muure yek ŋommañ mä Macïr ke yek mä Kanaan ḍülle yokïn, yaaka kijene me päk ye, aŋ Yuucip tiil äbene ḍoocce än Parahuun jï.
14 Com o tempo, vendendo cereais para o povo, José arrecadou todo o dinheiro do Egito e de Canaã e o depositou no tesouro do faraó.
15 Aŋ wääna tiil muure baakkene ŋommañ mä Macïr ti ke ŋommañ mä Kanaan ti ye, i mä Macïr muure äätin Yuucip ti aŋ kiini ogo, “Iñjon päk. Ikoon bääggodoon tüwon ina? Tiil yooko baakkin.”
15 Quando acabou o dinheiro do povo do Egito e de Canaã, todos os egípcios foram implorar a José: “Não temos mais dinheiro! Mas, por favor, dê-nos alimento, ou morreremos de fome diante dos seus olhos!”.
16 Aŋ luugi Yuucip ogo, “Ḍigärgä yeekic äbe aŋ ikee bi iñe päk rätke kä ḍigärgä yeekic naana tiil yeekic baakkin ye.”
16 José respondeu: “Visto que seu dinheiro acabou, tragam-me seus animais. Eu lhes darei alimento em troca”.
17 Aŋ iken ḍigärgä yeeken icki Yuucip aŋ iñi Yuucip päk rätkeneeda kä bägälgä ke ḍiik ke däk ke tüürüŋŋi. Aŋ iken iici Yuucip rätkede päk kä ḍigärgä yeeken yun yaanna ti.
17 Então eles entregaram seus animais a José em troca de alimento. José lhes forneceu mantimentos para mais um ano em troca de seus cavalos, rebanhos de ovelhas, bois e jumentos.
18 Aŋ wääna yun yaanna ḍüüñenee kä ye, iken ḍuukin yun kalaŋ ti, aŋ ike kiini ogo, “Men mooye yoono, ïkï batta päänkiti ŋïngïn ginkalaŋ ogo tiil yooko baakkono. Aŋ ḍigärgä yooko muure aŋŋa yüükü, baati gin'a a büccïnï iñgi kä ye, a gäyko ke yirkä yooko pääken.
18 Mas aquele ano chegou ao fim e, no ano seguinte, o povo voltou a José, dizendo: “Não podemos esconder a verdade. Nosso dinheiro acabou, e nossos rebanhos e gado lhe pertencem. Não nos resta coisa alguma para oferecer além de nosso corpo e nossas terras.
19 Aŋ ikoon bääggodoon tüwon ñomü ti ikoon ke yirkä yooko ina? Kiyjon ke yirkä yooko kä päk aŋ ikoon ke yirkä yooko ikoon wääton a kiinkä yek Parahuun. Aŋ iñjon käwkä nuŋko ŋana tüwdon kä, aŋ yirkä ŋana wäätcïdï a mardï.”
19 Por que morreríamos de fome diante dos seus olhos? Compre nossas terras em troca de mantimento; oferecemos nossas propriedades e a nós mesmos como servos do faraó. Dê-nos cereais para que vivamos e não morramos, e para que a terra não fique vazia e desolada”.
20 Aŋ Yuucip ŋommañ mä Macïr muure kijgene Parahuun. Aŋ mä Macïr muure yirkä yeeken yääjji woo, kä yaana käñ yaaññee kä iken ti ye, aŋ ŋommañ aŋŋa yen Parahuun.
20 Assim, José comprou toda a terra do Egito para o faraó. Todos os egípcios venderam seus campos, pois a fome era terrível, e em pouco tempo todas as terras passaram a ser propriedade do faraó.
21 Aŋ Yuucip mä Macïr naŋŋe a kiinkä muure.
21 Quanto ao povo, José os tornou todos escravos, de uma extremidade do Egito à outra.
22 Aŋ a ŋommañ mä däŋkä pare ken batta agee kä kiygon a nääŋka Parahuun agee kä ḍüccïnï jiik ke iken aŋ iñdeeda kä päk yek ñuugula yeenen ye. Aŋ ken amgä, ina ken ŋommañ yeenen batta yääyge daa kä yaanna.
22 As únicas terras que ele não comprou foram as dos sacerdotes. Eles recebiam do faraó uma porção regular de mantimentos, por isso não precisaram vender suas terras.
23 Aŋ Yuucip me kiinne ogo, “Tiiŋe, ikee ke ŋommañ yeenic ikee kijgene Parahuun, aŋ käwkä yaakki koowe ije pïïde yirkä gïtï.
23 Então José disse ao povo: “Hoje eu comprei vocês e suas terras para o faraó. Em troca, fornecerei sementes para cultivarem os campos.
24 Aŋ naana päk erre ye, i Parahuun iñe kä keelok duuc ti, aŋ ŋan ken ḍooce a käwkä aŋ a ammani yek ḍuuggic ke mä äntükeni yeekic ke merkälen yeekic.”
24 Quando vocês os ceifarem, um quinto da colheita será do faraó. Fiquem com os outros quatro quintos e usem como alimento para vocês, para os membros de sua casa e para suas crianças”.
25 Aŋ iken jaajjin ogo, “Üṇṇü yoono maŋŋi, aŋ men mooye, dalä ikoon käñon ŋerrä ïkï ti, aŋ ikoon bi wääton agon kiinkä yek Parahuun.”
25 “O senhor salvou nossa vida!”, exclamaram. “Permita-nos servir ao faraó.”
26 Aŋ naŋi Yuucip a jiik ḍoocin ŋommañ mä Macïr jï, ogo keelok duuc ti yen errä ogo yen Parahuun, aŋ jiik ḍoocin yaakka bilti ke tiññaŋ. Aŋ büccïdï a ŋommañ mä däŋkä pare ken batta a wääton a yen Parahuun.
26 Então José mandou publicar um decreto que vale até hoje na terra do Egito, segundo o qual um quinto de todas as colheitas pertence ao faraó. Apenas as terras dos sacerdotes não foram entregues ao faraó.
27 Aŋ mä Icärayiil cäygin ŋommañ mä Macïr jï, baan mä Jiicaan jï. Aŋ iken ŋommañ aŋŋa yeenen, aŋ iken gidgin aŋ ḍiirin kä yaac.
27 Enquanto isso, o povo de Israel se estabeleceu na região de Gósen, no Egito. Ali, adquiriram propriedades e tiveram muitos filhos, e sua população cresceu rapidamente.
28 Aŋ Yaagüüp cääynä ŋommañ mä Macïr ti yuungu kä caay witken kä ŋaṭükel. Aŋ yuungu yek Yaagüüp muure yek üṇṇü yeene a 147.
28 Depois de chegar ao Egito, Jacó viveu mais dezessete anos; portanto, viveu ao todo 147 anos.
29 Aŋ wääna tüwnü Yaagüüp cokulenee ye, i minneni yeene Yuucip bärkene ti, aŋ kiinne ogo, “Kura dalä ika käñä ŋerrä ïkï ti. Aŋ ïṇtü äcci äämi ti aŋ lïïtkaa ogo ika bi nüütkada biilin yaana batta düüñïdï ye ke woṇṇu. Aŋ ika ŋana jïgja ŋommañ mä Macïr jï.
29 Quando se aproximava a hora de sua morte, Jacó chamou seu filho José e lhe disse: “Peço que me faça um favor. Coloque sua mão debaixo da minha coxa e jure que mostrará sua bondade e lealdade a mim atendendo a este último desejo: não me sepulte no Egito.
30 Aŋ naana ika baakkänä ye, äbaa woo ŋommañ mä Macïr jï, aŋ jïgja kälkä wäygo ti.”
30 Quando eu morrer, leve meu corpo para fora do Egito e sepulte-me com meus antepassados”. José prometeu: “Farei como o senhor me pede”.
31 Aŋ Yaagüüp jaajjin ogo, “Lïïtkaa.” Aŋ lïïtkï Yuucip, aŋ Yaagüüp ḍüŋjïn ïñï bür yeene wic.
31 “Jure que o fará”, insistiu. José fez o juramento, e Jacó se curvou humildemente à cabeceira de sua cama.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Gênesis 47, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.