Gênesis 41

jum (JUM) vs NAA

Sair da comparação
NAA Nova Almeida Atualizada 2017
1 Aŋ wääna yuungu kä yew ḍakkene kä ye yätkä Parahuun läkkä ogo ike yuddee wii yen mä Nïïl ḍok.
1 Passados dois anos completos, Faraó teve um sonho e eis que estava em pé junto ao rio Nilo.
2 Aŋ wïca däk kä ŋaṭükel kääjin woo wii mä Nïïl jï biilken ŋeraŋ aŋ a caagin aŋ ämï biiruŋ gïtï.
2 Do rio subiam sete vacas de boa aparência e gordas e pastavam no meio dos juncos.
3 Aŋ ŋuca däk kä ŋaṭükel kääjin woo wii mä Nïïl jï biilken yejgaŋ aŋ ṭomgaŋ, aŋ yuuttu meken yaaka wii ḍok gurken ti yaakca.
3 Após elas subiam do rio outras sete vacas, de aparência feia e magras; e pararam junto às primeiras, na margem do rio.
4 Aŋ däk yaaka biilken yejgaŋ aŋ ṭomgaŋ yaakka, däk yaaka biilken ŋeraŋ, aŋ a caagin kä ŋaṭükel yaakka ami. Aŋ Parahuun cuuyin nïïnkä ti.
4 As vacas de aparência feia e magras engoliam as sete vacas de boa aparência e gordas. Então Faraó acordou.
5 Aŋ ŋuccin oodi, aŋ ŋuccin läkkä ogo päk witken kä ŋaṭükel ḍoŋgaŋ aŋ ŋeraŋ yülü woo meen keellä ti.
5 Tornando a dormir, sonhou outra vez. De uma só haste saíam sete espigas cheias e boas.
6 Aŋ ŋuca päk witken kä ŋaṭükel puurin woo lïwgaŋ aŋ ïïwï jommu woo teettälaŋ.
6 E após elas nasciam sete espigas mirradas e queimadas pelo vento leste.
7 Aŋ päk witken yaaka lïwgaŋ yaakka, meken yaaka ŋeraŋ kä ŋaṭükel ḍoŋgaŋ yaakka ladi. Aŋ Parahuun cuuyin nïïnkä ti, aŋ ŋïññe a lääggï.
7 As espigas mirradas devoravam as sete espigas grandes e cheias. Então Faraó acordou. Tinha sido um sonho.
8 Aŋ kä tïṇṇäŋänä aŋŋi ike cuuyin wiñe a ḍïïktïnï. Aŋ ike wäädin bärkene muure yek mä Macïr ke ŋäjjoni, aŋ päkki Parahuun lääggï yeeke. Aŋ baati m'ana lïïṭït ike ŋüülkütü gïtï ye.
8 De manhã, ao despertar muito perturbado, mandou chamar todos os magos do Egito e todos os seus sábios. Contou-lhes os seus sonhos, mas não havia ninguém que pudesse dar a interpretação.
9 Aŋ wiñ yen lijoni määk Parahuun kiinne ogo, “Yiñ yeeni paynä tiññaŋ.
9 Então o copeiro-chefe disse a Faraó: — Hoje me lembro das minhas ofensas.
10 Aŋ wääna pennii kä wiñ yen pamdoni bïggï ti ke ika ina, ikoon äccoon gaŋgar än yen ḍuuŋgon tïïconi jï.
10 Quando Faraó ficou irado com os seus servos e me pôs na prisão, na casa do comandante da guarda, a mim e ao padeiro-chefe,
11 Aŋ wïïrïn keellä ti ikoon ti daa mäŋkalaŋ cääyge lääggï, aŋ lääggï yaŋkalaŋ cääyge ŋüüllen gïtï a pare.
11 tivemos um sonho na mesma noite, eu e ele. Sonhamos, e cada sonho tinha o seu próprio significado.
12 Aŋ wïca durñu yen mä Iburu kalaŋ ke ikoon gaŋgar jï, ike a ñuugulo yen ḍuuŋgon tïïconi. Aŋ wääna nüütkonon daa kä lääggï yooko ye, i ŋüülgonon kä gïtï. Aŋ mäŋkalaŋ daa lääggï yeeke ŋüülgeneeda kä gïtï.
12 Achava-se conosco um jovem hebreu, escravo do comandante da guarda. Contamos a ele os nossos sonhos, e ele nos deu a interpretação, a cada um segundo o seu sonho.
13 Aŋ daa wäättä bata yaana daa ŋüülgonon kä gïtï ye, ïkï ika ḍuukkaa nänṭä yeeni ti, aŋ wiñ yen pamdoni bïggï ŋaappi ñaalok.”
13 E tal como nos interpretou, assim aconteceu: eu fui restituído ao meu cargo, e o outro foi enforcado.
14 Aŋ Parahuun Yuucip bärkene aŋ äbi me woo gaŋgar jï kä bïraŋ. Aŋ jiike ŋette woo, aŋ ääkcin buruŋgu, aŋ äätin Parahuun ñome ti.
14 Então Faraó mandou chamar José, e o fizeram sair às pressas da masmorra. Ele se barbeou, mudou de roupa e foi apresentar-se a Faraó.
15 Aŋ kiini Parahuun ogo, “Ika cääyga lääggï, aŋ baati m'ana ika ŋüülga gïtï ye. Tiiŋŋä me jayok kä ïkï ogo naana ïkï tiiŋŋeey lääggï ye, i lïïljey ŋüüljey gïtï.”
15 Este lhe disse: — Tive um sonho, e não há quem o interprete. Porém ouvi falar a respeito de você que, quando ouve um sonho, é capaz de interpretá-lo.
16 Aŋ Yuucip Parahuun luuŋŋe ogo, “Batta a ika a Jooŋ ken ïkï bi iñey luuŋŋu ŋïïbbïn jonü ti.”
16 José respondeu: — Isso não está em mim; mas Deus dará resposta favorável a Faraó.
17 Aŋ Parahuun Yuucip kiinne ogo, “Lääggï yeeki ti ika yuddu wii yen mä Nïïl ḍok,
17 Então Faraó disse a José: — No meu sonho, eu estava em pé na margem do Nilo,
18 aŋ wïca däk kä ŋaṭükel kääjin woo wii mä Nïïl jï a caagin aŋ biilken ŋeraŋ aŋ ämï biiruŋ gïtï.
18 e eis que subiam dele sete vacas gordas e de boa aparência e pastavam no meio dos juncos.
19 Aŋ ŋuca däk kä ŋaṭükel kääjin woo bämaŋ aŋ biilken yejgaŋ kä yaac aŋ ṭomgaŋ. Aŋ däk yaacken bata yaakka aŋan batta agä yoorgin ŋommañ mä Macïr jï.
19 Após estas subiam outras vacas, fracas, muito feias e magras. Eu nunca tinha visto vacas tão feias, em toda a terra do Egito.
20 Aŋ däk ṭoomken yaacken, däk caakken yaaka kä ŋaṭükel ïïjïn woo yaakka ami.
20 E as vacas magras e ruins devoravam as primeiras sete vacas gordas.
21 Aŋ wääna meken amene daa ye, batta ŋïctä me ogo ämin meken, kä yaana iken iiñcete biilken yejgene yejok bata wääna ina, aŋ ika cuuynu.
21 E, depois de as terem engolido, não davam aparência de que as tinham devorado, pois o aspecto delas continuava ruim como no princípio. Então acordei.
22 “Aŋ ika cäänna yuṭṭu lääggï yeeki ti päk witken kä ŋaṭükel yülü woo meen keellä ti, ḍoŋgaŋ aŋ ŋeraŋ.
22 Depois, vi, em meu sonho, que sete espigas saíam da mesma haste, cheias e boas.
23 Aŋ ŋuca päk witken kä ŋaṭükel puurin woo lïwgaŋ aŋ ïïwï jommu woo teettälaŋ.
23 Depois delas nasceram sete espigas secas, mirradas e queimadas pelo vento leste.
24 Aŋ päk witken yaaka lïwgaŋ yaakka, meken yaaka kä ŋaṭükel ŋeraŋ ye ladi. Aŋ päkkänä wäädin aŋ baati yaana ika ŋüülgada gïtï ye.”
24 As sete espigas mirradas devoravam as sete espigas boas. Contei isso aos magos, mas ninguém foi capaz de me dar a interpretação.
25 Aŋ Yuucip Parahuun kiinne ogo, “Lääggï yüükü a keelok. Aŋ Jooŋ ïkï nüütkeney gin'a bi naŋe ye.
25 Então José respondeu: — O sonho de Faraó é apenas um; Deus revelou a Faraó o que ele vai fazer.
26 Däk ŋerkä yaaka kä ŋaṭükel yaakka a yuungu kä ŋaṭükel, aŋ päk witken yaaka kä ŋaṭükel ye a yuungu kä ŋaṭükel. Aŋ lääggï a yek keelkä.
26 As sete vacas boas serão sete anos; as sete espigas boas, também sete anos; o sonho é um só.
27 Aŋ däk ṭoomken yaaka biilken yejgaŋ kä ŋaṭükel yaaka kääjin woo meken ŋätin yaakka, a yuungu kä ŋaṭükel. Aŋ päk witken yaaka kä ŋaṭükel waŋgen baati yaaka ïïwï jommu mä teettälaŋ yaakka, cäänna a yuungu kä ŋaṭükel yek käñ.
27 As sete vacas magras e feias, que subiam após as primeiras, serão sete anos, bem como as sete espigas mirradas e queimadas pelo vento leste serão sete anos de fome.
28 Bata yaana nüütkenenii kä ye, Jooŋ ïkï nüütkeney gin'a bi naŋe ye.
28 — Esta é a palavra, como acabo de dizer a Faraó: Deus manifestou a Faraó o que ele vai fazer.
29 Aŋ yuungu kä ŋaṭükel burru mooye bi ätä ŋommañ mä Macïr jï muure.
29 Eis que vêm sete anos de grande abundância por toda a terra do Egito.
30 Aŋ wäättan yuungu kä ŋaṭükel käñ bi ätä, aŋ burru mooye yaanna bi wiirgä me Macïr jï, aŋ käñ baan bi ḍüüme gïtï.
30 Depois virão sete anos de fome. Toda aquela abundância será esquecida na terra do Egito e a fome consumirá a terra;
31 Aŋ burru mooye bi wiirgä me baan jï kä yaana käñ yaana äätïdï ye bi yaajee kä yaac ye.
31 e não será lembrada a abundância na terra, por causa da fome que seguirá, porque será gravíssima.
32 Ŋoccin gïtï lääggï yüükü yaakka a yuutin kä Jooŋ, aŋ bi naŋe kä bïraŋ.
32 O sonho de Faraó foi repetido, porque a coisa é estabelecida por Deus, e Deus se apressa a fazê-la.
33 “Aŋ tiññaŋ dalä ïkï wäkä oon yaana a yuṭo aŋ a ŋäjjo ye, aŋ ḍoocci a tïïco yen ŋommañ mä Macïr.
33 — Agora, pois, Faraó devia escolher um homem ajuizado e sábio e encarregá-lo de dirigir a terra do Egito.
34 Aŋ cäänna wäkä ḍüṭoni kujit kä keelok duuc ti yek giidä ŋommañ mä Macïr yuungu yaaka kä ŋaṭükel a yek burru mooye yaakka ti.
34 Faraó devia fazer isto: pôr administradores sobre a terra e recolher a quinta parte dos frutos da terra do Egito nos sete anos de fartura.
35 Aŋ dalä iken päk muure ḍülgü yuungu ŋerken yaaka äätä yaakka ti, aŋ ḍoocunu mügdïn yüünü ti, aŋ ḍoocunu me bänkä mäyken gïtï aŋ tïïcä me wäätï a ammani.
35 Esses administradores deviam ajuntar toda a colheita dos bons anos que virão, recolher cereal por ordem de Faraó, para mantimento nas cidades, e guardá-lo em armazéns.
36 Aŋ päk yaakka bi ḍoocunu me a yek baan, kä yuungu yaaka äätä kä ŋaṭükel a yek käñ Macïr jï ye, nuŋko ŋana baan ḍüümte daa gïtï käñ ye.”
36 Assim, o mantimento servirá para abastecer a terra nos sete anos da fome que haverá no Egito, para que a terra não seja destruída pela fome.
37 Aŋ waŋ yaanna Parahuun ke ḍuuŋkulen yeeke muure ñaappe juuggin.
37 O conselho agradou a Faraó e a todos os seus oficiais.
38 Aŋ Parahuun ḍuuŋkulen yeeke taaññe ogo, “Ïkïïn bi käñïn oon bata yaanni aŋŋi, yaana cääyge wääktäŋ Jooŋ ye?”
38 Então Faraó perguntou aos seus oficiais: — Será que poderíamos achar alguém melhor do que José, um homem em quem está o Espírito de Deus?
39 Aŋ Parahuun Yuucip kiinne ogo, “Baati m'ana a yuṭo aŋ a ŋäjjo bata ïkï aŋŋi ye, kä yaana Jooŋ nüütkeney kä waak yaakka muure ye.
39 Depois, Faraó disse a José: — Visto que Deus revelou tudo isto a você, não há ninguém tão ajuizado e sábio como você.
40 Aŋ ïkï bi ḍooceni tïïcä nänṭä yeeni, aŋ mä yeeki muure ïkï bi tiiŋkiti eennä yüünü. Aŋ a ika pari ken bi tälätäl ïkï ti kä yaana agä yätkä ye.
40 Você será o administrador da minha casa, e todo o meu povo obedecerá à sua palavra. Somente no trono eu serei maior do que você.
41 Tiññaŋ ïkï waŋŋeni agä men mooye ŋommañ mä Macïr jï muure.”
41 E Faraó disse mais a José: — Eis que eu o constituo autoridade sobre toda a terra do Egito.
42 Aŋ Parahuun baacbaac yen tiikonle yeene äbene woo ïnte ti aŋ iiŋkene Yuucip ïnte ti, aŋ iiŋkene burŋu ŋerconḍe yeene aŋ dira tiilgä iiŋkene Yuucip ḍoŋe ti.
42 Então Faraó tirou o seu anel-sinete da mão e o pôs no dedo de José. Mandou que o vestissem com roupas de linho fino e lhe pôs no pescoço um colar de ouro.
43 Aŋ taappe teebälaŋ bagal yeene ti yaana bäätcïdï mügdïn yeene ti ye, aŋ me yaajjin ogo, “Ḍüŋje ïñï!” Aŋ ḍoocce a mügdo Macïr jï muure.
43 E o fez subir na sua segunda carruagem, e clamavam diante dele: “Inclinem-se todos!” Desse modo, deu-lhe autoridade sobre toda a terra do Egito.
44 Aŋ Parahuun Yuucip kiinne ogo, “Ika agä Parahuun, baati m'ana bi ïṇte ke kïye ääre ñaalok ŋommañ mä Macïr jï muure ye, naana ïkï batta agä jaajjïnï ye.”
44 Disse ainda Faraó a José: — Eu sou Faraó, mas sem a sua ordem ninguém poderá fazer nada em toda a terra do Egito.
45 Aŋ Parahuun Yuucip iññe yäṇtäŋ mä Macïr ogo Capanaatpaniya, aŋ iññe iiŋ battä me ogo Acanaat ṭuulle Patipeera män daaŋ yen mä Uun. Aŋ Yuucip ŋommañ mä Macïr müŋŋe muure.
45 E Faraó chamou José de Zafenate-Paneia e lhe deu por mulher Asenate, filha de Potífera, sacerdote de Om. E José percorreu toda a terra do Egito.
46 Aŋ Yuucip yuunge caykä kä ḍäk wääna kaacce kä ñuugula yen yätkä Parahuun yen mä Macïr ti ye. Aŋ Yuucip aŋgin yore Parahuun ñome ti, aŋ attä laaynä ŋommañ mä Macïr jï muure.
46 José tinha trinta anos de idade quando se apresentou a Faraó, rei do Egito, e andou por toda a terra do Egito.
47 Aŋ yuungu kä ŋaṭükel yek burru yaakka ti ŋommañ giiṇṇä kä yaac.
47 Nos sete anos de fartura a terra produziu com abundância.
48 Aŋ Yuucip päk ḍüülene ti muure yek yuungu kä ŋaṭükel yaaka kääjin woo ŋommañ mä Macïr jï ye. Aŋ päk ḍoocce bänkä mäyken gïtï. Aŋ baan mooye kalaŋ daa ḍuckene jï päk yirkä yaaka gurke ti ye.
48 E José ajuntou todo o mantimento que houve na terra do Egito durante os sete anos e o guardou nas cidades; o mantimento do campo ao redor de cada cidade foi guardado na mesma cidade.
49 Aŋ Yuucip kuuttu päk kä ḍiräk bata ṭiŋal yek wii jïñe, ke yuutee ïñï kä paŋŋä, kä yaana batta lïïlte daa me kä paŋŋä ye.
49 Assim, José ajuntou muitíssimo cereal, como a areia do mar, até perder a conta, porque ia além das medidas.
50 I yuungu käñ batta mor ḍägä, Yuucip gitki Acanaat merkä oogen kä yew ṭuulle yen Patipeera män daaŋ yen mä Uun ti.
50 Antes de chegar a fome, nasceram dois filhos a José, os quais lhe deu Asenate, filha de Potífera, sacerdote de Om.
51 Aŋ Yuucip kaygon yeene äkkene ogo Manacca. Aŋ ike jaajjin ogo, “A yaana Jooŋ naŋŋa kä pillä yeeni muure wiirrä daa kä ke äntüke wäyo muure ye.”
51 Ao primogênito José chamou de Manassés, pois disse: “Deus me fez esquecer todo o meu trabalho e toda a casa de meu pai.”
52 Aŋ Yuucip minneni yaana bäätcïdï ye, äkkene ogo Ipiraayim. Aŋ jaajjin ogo, “A yaana Jooŋ ika naŋŋa giidä kä yaac baan yaana wääccä kä jï pillä ye.”
52 Ao segundo deu o nome de Efraim, pois disse: “Deus me fez próspero na terra da minha aflição.”
53 Aŋ yuungu kä ŋaṭükel yek burru yaaka äätin ŋommañ mä Macïr jï ye düüñïn,
53 Passados os sete anos de abundância que houve na terra do Egito,
54 aŋ yuungu kä ŋaṭükel yek käñ mooye uccin kä äätin bata yaana jaaynene daa Yuucip ye. Aŋ käñ wäättä bänkä gïtï muure, aŋ a ŋommañ mä Macïr pare ken cääyge päk.
54 começaram os sete anos de fome, como José havia predito. E havia fome em todas as terras, mas em toda a terra do Egito havia pão.
55 Aŋ wääna mä Macïr näkkene daa käñ ye, iken yaajjin Parahuun ti ogo päk. Aŋ Parahuun mä Macïr muure kiinne ogo, “Ate Yuucip ti aŋ gin'a kiine kä ye i naŋe.”
55 Quando toda a terra do Egito começou a sentir a fome, o povo clamou a Faraó por pão; e Faraó dizia a todos os egípcios: — Vão falar com José e façam o que ele disser.
56 Aŋ käñ tällä baan jï muure, aŋ Yuucip tuucku muure kupkene, aŋ yääjgede mä Macïr. Aŋ käñ yaaññä Macïr jï muure.
56 Havendo, pois, fome sobre toda a terra, José abriu todos os celeiros e vendia aos egípcios; porque a fome aumentava na terra do Egito.
57 Aŋ mä bänkä muure äätin Macïr Yuucip ti kïjï päk kä yaana käñ yaaññee ŋommañ wic muure ye.
57 E todas as terras vinham ao Egito para comprar de José, porque a fome aumentava em todo o mundo.

Ler em outra tradução

Comparar com outra

Estude este capítulo no WhatsApp

Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Gênesis 41, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.