Gênesis 37

jum (JUM) vs ACF

Sair da comparação
ACF Almeida Corrigida Fiel
1 Aŋ wïca Yaagüüp ŋuccin cääynä ŋommañ mä Kanaan ti nänṭ'a cääynene kä wäyen bata boorgon ye.
1 E Jacó habitou na terra das peregrinações de seu pai, na terra de Canaã.
2 A perrä yen kaaynä Yaagüüp ikki. Yuucip a minneni oone cääygene yuungu kä caay witken kä ŋaṭükel, i kääjï ḍiik ke merkä yek määngä wäyen Bila ke Jïlpa. Aŋ Yuucip wäyen äckene jiik yaackä kä nääŋk'a naŋtä mädgen yejgaŋ ye.
2 Estas são as gerações de Jacó. Sendo José de dezessete anos, apascentava as ovelhas com seus irmãos; sendo ainda jovem, andava com os filhos de Bila, e com os filhos de Zilpa, mulheres de seu pai; e José trazia más notícias deles a seu pai.
3 Aŋ Yaagüüp Yuucip ken bilge kä yaac kä mädgen, nääŋka ike agee minneni yen ḍüŋkïtïn yeene ye, aŋ näŋgene burŋu ŋerrä.
3 E Israel amava a José mais do que a todos os seus filhos, porque era filho da sua velhice; e fez-lhe uma túnica de várias cores.
4 Aŋ wääna mädgen muure yuṭṭene ike bilgene daa wäyen kä yaac kä iken ye, putki jï kä yaac, aŋ batta jääckätä kä jon ñammä.
4 Vendo, pois, seus irmãos que seu pai o amava mais do que a todos eles, odiaram-no, e não podiam falar com ele pacificamente.
5 Aŋ Yuucip cääyge lääggï aŋ wääna päkkenee daa mädgen ye, i iken ike putki jï kä yaac.
5 Teve José um sonho, que contou a seus irmãos; por isso o odiaram ainda mais.
6 Aŋ kiinne ogo, “Tiiŋe lääggï yaaka läkkä kä yaakki.
6 E disse-lhes: Ouvi, peço-vos, este sonho, que tenho sonhado:
7 Ïkïïn müürïnaan cääyïn yiil jï ḍïïkïn päk witken aŋ wääna ḍeggon yeeni yuutte ñaalok ye, yeekic muure witken ḍüülï ti yeeni ti, aŋ ḍüŋjïn ïñï yeeni ti.”
7 Eis que estávamos atando molhos no meio do campo, e eis que o meu molho se levantava, e também ficava em pé, e eis que os vossos molhos o rodeavam, e se inclinavam ao meu molho.
8 Aŋ taaji mädgen ogo, “Ïkï ḍuucu ogo ïkï bi wäätcey ogo yätkä yoono aŋ ikoon mügdonda?” Aŋ putki jï mädgen kä yaac kä lääggï ke jiik yeeke.
8 Então lhe disseram seus irmãos: Tu, pois, deveras reinarás sobre nós? Tu deveras terás domínio sobre nós? Por isso ainda mais o odiavam por seus sonhos e por suas palavras.
9 Aŋ Yuucip läkkä lääggï yakkalaŋ aŋ nüütkene mädgen aŋ jaajjin ogo, “Tiiŋe ika läkkä lääggï yakkalaŋ. Äŋ ke paan ke kiṭṭäni kä caay wiñen kä keelok ḍüŋjïn ïñï ika ti.”
9 E teve José outro sonho, e o contou a seus irmãos, e disse: Eis que tive ainda outro sonho; e eis que o sol, e a lua, e onze estrelas se inclinavam a mim.
10 Aŋ wääna nüütkeneeda wäyen ke mädgen ye, ike geri wäyen aŋ kiinne ogo, “A lääggï yaaka wali ye ika läkkii kä yaakka? Ïkï paydä ogo ika ke miic ke mädgic äätoon aŋ ḍüŋjoon ïñï ïkï ti?”
10 E contando-o a seu pai e a seus irmãos, repreendeu-o seu pai, e disse-lhe: Que sonho é este que tiveste? Porventura viremos, eu e tua mãe, e teus irmãos, a inclinar-nos perante ti em terra?
11 Aŋ mämgï jï mädgen aŋ wäyen jiik yaakka tïïññe jone ti.
11 Seus irmãos, pois, o invejavam; seu pai porém guardava este negócio no seu coração.
12 Aŋ mädgen attä kääjï ḍiik wäyen Cakïïm kä cokal.
12 E seus irmãos foram apascentar o rebanho de seu pai, junto de Siquém.
13 Aŋ Yaagüüp Yuucip kiinne ogo, “Ika ṭäkä ïkï atä Cakïïm nänṭä yaana kääjene mädgic ḍiik ye.”
13 Disse, pois, Israel a José: Não apascentam os teus irmãos junto de Siquém? Vem, e enviar-te-ei a eles. E ele respondeu: Eis-me aqui.
14 Aŋ kiini wäyen ogo, “Atä tiññaaŋŋi naana iken ke ḍiik cäyok ṭeṭaŋ ye, i ḍuuku aŋ nüütkaa jiik.” Aŋ tucce woo ḍääñgon yen mä Hiburoon jï nänṭ'a cääyene kä ye, aŋ ike attä Cakïïm.
14 E ele lhe disse: Ora vai, vê como estão teus irmãos, e como está o rebanho, e traze-me resposta. Assim o enviou do vale de Hebrom, e foi a Siquém.
15 Aŋ kañi oon yaŋkalaŋ wiñe a ḍïïktïnï woo käpet, aŋ taaji oon ogo, “Ïkï määjä ŋaaka?”
15 E achou-o um homem, porque eis que andava errante pelo campo, e perguntou-lhe o homem, dizendo: Que procuras?
16 Aŋ luuŋŋe ogo, “Ika määjä mädgo. Kura nüütkaa nänṭä yaana kääjene kä ḍiik ye.”
16 E ele disse: Procuro meus irmãos; dize-me, peço-te, onde eles apascentam.
17 Aŋ oon jaajjin ogo, “Iken baŋŋä, iken tiiŋŋä jayok ogo, ‘Juwe atïn Duutaan.’” Aŋ Yuucip bäätcin mädgen ti, aŋ kaññe Duutaan.
17 E disse aquele homem: Foram-se daqui; porque ouvi-os dizer: Vamos a Dotã. José, pois, seguiu atrás de seus irmãos, e achou-os em Dotã.
18 Aŋ yooṭi kä utar, aŋ i batta mor ḍägä ti iken ti kä cokal, iken lääljin pugin ogo nägjï ḍok.
18 E viram-no de longe e, antes que chegasse a eles, conspiraram contra ele para o matarem.
19 Aŋ iken luugjin pääken ogo, “Yooṭe män lääggï ïya äätä.
19 E disseram um ao outro: Eis lá vem o sonhador-mor!
20 Juwe näkïn ḍok aŋ yeepïn ïñï jïïn kalaŋ jï, aŋ ïkïïn jaaccïn ogo, ‘Ammïï gin kurkuŋgu yaŋkalaŋ.’ Aŋ ïkïïn bi yüṭïn a ŋaaka ken bi äbänä lääggï yeeke.”
20 Vinde, pois, agora, e matemo-lo, e lancemo-lo numa destas covas, e diremos: Uma fera o comeu; e veremos que será dos seus sonhos.
21 Aŋ wääna Robïïn tiiŋŋee kä aŋan ye, ike puccin ogo Yuucip määgee woo aŋ jaajjin ogo, “Ŋana näkïn ḍok.”
21 E ouvindo-o Rúben, livrou-o das suas mãos, e disse: Não lhe tiremos a vida.
22 Aŋ Robïïn jaajjin ogo, “Ŋana yïmge püükïtïn woo, ääte yeepïn jïïdük woo teettälaŋ winni, ŋana ïnko äccïtïn ike ti.” Aŋ Robïïn jaajjin kä waŋ yaana ṭäkee määgedeeda woo iken ti, aŋ tuce ŋäjäk wäyen ti ye.
22 Também lhes disse Rúben: Não derrameis sangue; lançai-o nesta cova, que está no deserto, e não lanceis mãos nele; isto disse para livrá-lo das mãos deles e para torná-lo a seu pai.
23 Aŋ wääna Yuucip ḍäägenee kä ti mädgen ti ye, i gütï yokïn woo kä burŋu yaana ŋeraŋ eŋde yaanna.
23 E aconteceu que, chegando José a seus irmãos, tiraram de José a sua túnica, a túnica de várias cores, que trazia.
24 Aŋ koowi aŋ yeepi jïïdük. Aŋ jïïn jïñe a ïwon kä piik.
24 E tomaram-no, e lançaram-no na cova; porém a cova estava vazia, não havia água nela.
25 Aŋ wääna cääjjene ïñï ämene kä ye, iken däämjin woo aŋ yurcin yääjoni a yek mä Icämayiil ätä ŋommañ mä Jïlaat ti, ke kälämgä yeeken ḍürït ḍuk yaaka a päkkiṇṇi ye ke yek pïlkä äcä Macïr.
25 Depois assentaram-se a comer pão; e levantaram os seus olhos, e olharam, e eis que uma companhia de ismaelitas vinha de Gileade; e seus camelos traziam especiarias e bálsamo e mirra, e iam levá-los ao Egito.
26 Aŋ Yahüüja mädgen taaññe ogo, “A ŋaaka ken bi kañïn naana määdo näŋŋïn ḍok ye, aŋ yïmge paannïn yokïn ye?
26 Então Judá disse aos seus irmãos: Que proveito haverá que matemos a nosso irmão e escondamos o seu sangue?
27 Juwe yääckïn mä Icämayiil, aŋ ïnko ŋana äccïtïn ike ti, ike a määdo aŋ a yïmgä yooko.” Aŋ Yahüüja tiiŋgi mädgen.
27 Vinde e vendamo-lo a estes ismaelitas, e não seja nossa mão sobre ele; porque ele é nosso irmão, nossa carne. E seus irmãos obedeceram.
28 Aŋ wääna yääjoni yek mä Icämayiil kaajdene kä ye, i Yuucip äbi woo mädgen jïïdük, aŋ yääjgi mä Icämayiil tiilgä gälkä waŋgen caykä kä yew. Aŋ Yuucip iji Macïr.
28 Passando, pois, os mercadores midianitas, tiraram e alçaram a José da cova, e venderam José por vinte moedas de prata, aos ismaelitas, os quais levaram José ao Egito.
29 Aŋ wääna Robïïn ḍukcenee kä jïïdük, aŋ Yuucip batta agee kä kañgon kä ye, ike buruŋgu yeeke jiiññe gïtï kä nüüjdüŋ.
29 Voltando, pois, Rúben à cova, eis que José não estava na cova; então rasgou as suas vestes.
30 Aŋ ḍukcin mädgen ti, aŋ kiinne ogo, “Yuucip baati jïïdük, aŋ ika bi näŋjä ogoo?”
30 E voltou a seus irmãos e disse: O menino não está; e eu aonde irei?
31 Aŋ iken burŋu Yuucip koowi aŋ iṭṭä ñooŋ, aŋ burŋu büücï ti yïmgä gïtï.
31 Então tomaram a túnica de José, e mataram um cabrito, e tingiram a túnica no sangue.
32 Aŋ iken burŋu ŋerrä äcki wäyen aŋ kiini ogo, “Yooru gin'a kaññon ye. Yaanni batta a burŋu yen minneni yüünü?”
32 E enviaram a túnica de várias cores, mandando levá-la a seu pai, e disseram: Temos achado esta túnica; conhece agora se esta será ou não a túnica de teu filho.
33 Aŋ ŋïjï Yaagüüp, aŋ jaajjin ogo, “A burŋu minneni yeeni. A amgon kä gin kurkuŋgu yaajgonḍe yaŋkalaŋ. Minneni yeeni jiijtin gïtï aŋŋa pïlkä.”
33 E conheceu-a, e disse: É a túnica de meu filho; uma fera o comeu; certamente José foi despedaçado.
34 Aŋ Yaagüüp buruŋgu yeeke jiiññe gïtï aŋ iiŋcin cuukul teye ti nüütï nüüjdüŋ yeene, aŋ nüüññü kä minneni yeene nïïnkä kä ḍiräk.
34 Então Jacó rasgou as suas vestes, pôs saco sobre os seus lombos e lamentou a seu filho muitos dias.
35 Aŋ merkä yeeke oogen ke ṭulgu yeeke äätin ike lüüytü jok, aŋ ike yaakkä kä lüüynü jok, aŋ jaajjin ogo, “U'u ika bi ceeñä kä nüüjdüŋ ke ḍakä ti minneni yeeni ti käälok.” Aŋ wäyen weeŋŋä kä ike kä yaac.
35 E levantaram-se todos os seus filhos e todas as suas filhas, para o consolarem; recusou porém ser consolado, e disse: Porquanto com choro hei de descer ao meu filho até à sepultura. Assim o chorou seu pai.
36 Aŋ wina mä Icämayiil Yuucip yääjgi Poṭïpaar Macïr. Ike a ḍuuŋgon kääygä yen yätkä Parahuun yaana a ḍuuŋgon tïïconi ye.
36 E os midianitas venderam-no no Egito a Potifar, oficial de Faraó, capitão da guarda.

Ler em outra tradução

Comparar com outra

Estude este capítulo no WhatsApp

Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Gênesis 37, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.