Gênesis 37

jum (JUM) vs ARIB

Sair da comparação
ARIB Almeida Revisada Imprensa Bíblica
1 Aŋ wïca Yaagüüp ŋuccin cääynä ŋommañ mä Kanaan ti nänṭ'a cääynene kä wäyen bata boorgon ye.
1 Jacó habitava na terra das peregrinações de seu pai, na terra de Canaã.
2 A perrä yen kaaynä Yaagüüp ikki. Yuucip a minneni oone cääygene yuungu kä caay witken kä ŋaṭükel, i kääjï ḍiik ke merkä yek määngä wäyen Bila ke Jïlpa. Aŋ Yuucip wäyen äckene jiik yaackä kä nääŋk'a naŋtä mädgen yejgaŋ ye.
2 Estas são as gerações de Jacó. José, aos dezessete anos de idade, estava com seus irmãos apascentando os rebanhos; sendo ainda jovem, andava com os filhos de Bila, e com os filhos de Zilpa, mulheres de seu pai; e José trazia a seu pai más notícias a respeito deles.
3 Aŋ Yaagüüp Yuucip ken bilge kä yaac kä mädgen, nääŋka ike agee minneni yen ḍüŋkïtïn yeene ye, aŋ näŋgene burŋu ŋerrä.
3 Israel amava mais a José do que a todos os seus filhos, porque era filho da sua velhice; e fez-lhe uma túnica de várias cores.
4 Aŋ wääna mädgen muure yuṭṭene ike bilgene daa wäyen kä yaac kä iken ye, putki jï kä yaac, aŋ batta jääckätä kä jon ñammä.
4 Vendo, pois, seus irmãos que seu pai o amava mais do que a todos eles, odiavam-no, e não lhe podiam falar pacificamente.
5 Aŋ Yuucip cääyge lääggï aŋ wääna päkkenee daa mädgen ye, i iken ike putki jï kä yaac.
5 José teve um sonho, que contou a seus irmãos; por isso o odiaram ainda mais.
6 Aŋ kiinne ogo, “Tiiŋe lääggï yaaka läkkä kä yaakki.
6 Pois ele lhes disse: Ouvi, peço-vos, este sonho que tive:
7 Ïkïïn müürïnaan cääyïn yiil jï ḍïïkïn päk witken aŋ wääna ḍeggon yeeni yuutte ñaalok ye, yeekic muure witken ḍüülï ti yeeni ti, aŋ ḍüŋjïn ïñï yeeni ti.”
7 Estávamos nós atando molhos no campo, e eis que o meu molho, levantando-se, ficou em pé; e os vossos molhos o rodeavam, e se inclinavam ao meu molho.
8 Aŋ taaji mädgen ogo, “Ïkï ḍuucu ogo ïkï bi wäätcey ogo yätkä yoono aŋ ikoon mügdonda?” Aŋ putki jï mädgen kä yaac kä lääggï ke jiik yeeke.
8 Responderam-lhe seus irmãos: Tu pois, deveras reinarás sobre nós? Tu deveras terás domínio sobre nós? Por isso ainda mais o odiavam por causa dos seus sonhos e das suas palavras.
9 Aŋ Yuucip läkkä lääggï yakkalaŋ aŋ nüütkene mädgen aŋ jaajjin ogo, “Tiiŋe ika läkkä lääggï yakkalaŋ. Äŋ ke paan ke kiṭṭäni kä caay wiñen kä keelok ḍüŋjïn ïñï ika ti.”
9 Teve José outro sonho, e o contou a seus irmãos, dizendo: Tive ainda outro sonho; e eis que o sol, e a lua, e onze estrelas se inclinavam perante mim.
10 Aŋ wääna nüütkeneeda wäyen ke mädgen ye, ike geri wäyen aŋ kiinne ogo, “A lääggï yaaka wali ye ika läkkii kä yaakka? Ïkï paydä ogo ika ke miic ke mädgic äätoon aŋ ḍüŋjoon ïñï ïkï ti?”
10 Quando o contou a seu pai e a seus irmãos, repreendeu-o seu pai, e disse-lhe: Que sonho é esse que tiveste? Porventura viremos, eu e tua mãe, e teus irmãos, a inclinar-nos com o rosto em terra diante de ti?
11 Aŋ mämgï jï mädgen aŋ wäyen jiik yaakka tïïññe jone ti.
11 Seus irmãos, pois, o invejavam; mas seu pai guardava o caso no seu coração.
12 Aŋ mädgen attä kääjï ḍiik wäyen Cakïïm kä cokal.
12 Ora, foram seus irmãos apascentar o rebanho de seu pai, em Siquém.
13 Aŋ Yaagüüp Yuucip kiinne ogo, “Ika ṭäkä ïkï atä Cakïïm nänṭä yaana kääjene mädgic ḍiik ye.”
13 Disse, pois, Israel a José: Não apascentam teus irmãos o rebanho em Siquém? Vem, e enviar-te-ei a eles. Respondeu-lhe José: Eis-me aqui.
14 Aŋ kiini wäyen ogo, “Atä tiññaaŋŋi naana iken ke ḍiik cäyok ṭeṭaŋ ye, i ḍuuku aŋ nüütkaa jiik.” Aŋ tucce woo ḍääñgon yen mä Hiburoon jï nänṭ'a cääyene kä ye, aŋ ike attä Cakïïm.
14 Disse-lhe Israel: Vai, vê se vão bem teus irmãos, e o rebanho; e traze-me resposta. Assim o enviou do vale de Hebrom; e José foi a Siquém.
15 Aŋ kañi oon yaŋkalaŋ wiñe a ḍïïktïnï woo käpet, aŋ taaji oon ogo, “Ïkï määjä ŋaaka?”
15 E um homem encontrou a José, que andava errante pelo campo, e perguntou-lhe: Que procuras?
16 Aŋ luuŋŋe ogo, “Ika määjä mädgo. Kura nüütkaa nänṭä yaana kääjene kä ḍiik ye.”
16 Respondeu ele: Estou procurando meus irmãos; dize-me, peço-te, onde apascentam eles o rebanho.
17 Aŋ oon jaajjin ogo, “Iken baŋŋä, iken tiiŋŋä jayok ogo, ‘Juwe atïn Duutaan.’” Aŋ Yuucip bäätcin mädgen ti, aŋ kaññe Duutaan.
17 Disse o homem: Foram-se daqui; pois ouvi-lhes dizer: Vamos a Dotã. José, pois, seguiu seus irmãos, e os achou em Dotã.
18 Aŋ yooṭi kä utar, aŋ i batta mor ḍägä ti iken ti kä cokal, iken lääljin pugin ogo nägjï ḍok.
18 Eles o viram de longe e, antes que chegasse aonde estavam, conspiraram contra ele, para o matarem,
19 Aŋ iken luugjin pääken ogo, “Yooṭe män lääggï ïya äätä.
19 dizendo uns aos outros: Eis que lá vem o sonhador!
20 Juwe näkïn ḍok aŋ yeepïn ïñï jïïn kalaŋ jï, aŋ ïkïïn jaaccïn ogo, ‘Ammïï gin kurkuŋgu yaŋkalaŋ.’ Aŋ ïkïïn bi yüṭïn a ŋaaka ken bi äbänä lääggï yeeke.”
20 Vinde pois agora, matemo-lo e lancemo-lo numa das covas; e diremos: uma besta-fera o devorou. Veremos, então, o que será dos seus sonhos.
21 Aŋ wääna Robïïn tiiŋŋee kä aŋan ye, ike puccin ogo Yuucip määgee woo aŋ jaajjin ogo, “Ŋana näkïn ḍok.”
21 Mas Rúben, ouvindo isso, livrou-o das mãos deles, dizendo: Não lhe tiremos a vida.
22 Aŋ Robïïn jaajjin ogo, “Ŋana yïmge püükïtïn woo, ääte yeepïn jïïdük woo teettälaŋ winni, ŋana ïnko äccïtïn ike ti.” Aŋ Robïïn jaajjin kä waŋ yaana ṭäkee määgedeeda woo iken ti, aŋ tuce ŋäjäk wäyen ti ye.
22 Também lhes disse Rúben: Não derrameis sangue; lançai-o nesta cova, que está no deserto, e não lanceis mão nele. Disse isto para livrá-lo das mãos deles, a fim de restituí-lo a seu pai.
23 Aŋ wääna Yuucip ḍäägenee kä ti mädgen ti ye, i gütï yokïn woo kä burŋu yaana ŋeraŋ eŋde yaanna.
23 Logo que José chegou a seus irmãos, estes o despiram da sua túnica, a túnica de várias cores, que ele trazia;
24 Aŋ koowi aŋ yeepi jïïdük. Aŋ jïïn jïñe a ïwon kä piik.
24 e tomando-o, lançaram-no na cova; mas a cova estava vazia, não havia água nela.
25 Aŋ wääna cääjjene ïñï ämene kä ye, iken däämjin woo aŋ yurcin yääjoni a yek mä Icämayiil ätä ŋommañ mä Jïlaat ti, ke kälämgä yeeken ḍürït ḍuk yaaka a päkkiṇṇi ye ke yek pïlkä äcä Macïr.
25 Depois sentaram-se para comer; e, levantando os olhos, viram uma caravana de ismaelitas que vinha de Gileade; nos seus camelos traziam tragacanto, bálsamo e mirra, que iam levar ao Egito.
26 Aŋ Yahüüja mädgen taaññe ogo, “A ŋaaka ken bi kañïn naana määdo näŋŋïn ḍok ye, aŋ yïmge paannïn yokïn ye?
26 Disse Judá a seus irmãos: De que nos aproveita matar nosso irmão e encobrir o seu sangue?
27 Juwe yääckïn mä Icämayiil, aŋ ïnko ŋana äccïtïn ike ti, ike a määdo aŋ a yïmgä yooko.” Aŋ Yahüüja tiiŋgi mädgen.
27 Vinde, vendamo-lo a esses ismaelitas, e não seja nossa mão sobre ele; porque é nosso irmão, nossa carne. E escutaram-no seus irmãos.
28 Aŋ wääna yääjoni yek mä Icämayiil kaajdene kä ye, i Yuucip äbi woo mädgen jïïdük, aŋ yääjgi mä Icämayiil tiilgä gälkä waŋgen caykä kä yew. Aŋ Yuucip iji Macïr.
28 Ao passarem os negociantes midianitas, tiraram José, alçando-o da cova, e venderam-no por vinte siclos de prata aos ismaelitas, os quais o levaram para o Egito.
29 Aŋ wääna Robïïn ḍukcenee kä jïïdük, aŋ Yuucip batta agee kä kañgon kä ye, ike buruŋgu yeeke jiiññe gïtï kä nüüjdüŋ.
29 Ora, Rúben voltou à cova, e eis que José não estava na cova; pelo que rasgou as suas vestes
30 Aŋ ḍukcin mädgen ti, aŋ kiinne ogo, “Yuucip baati jïïdük, aŋ ika bi näŋjä ogoo?”
30 e, tornando a seus irmãos, disse: O menino não aparece; e eu, aonde irei?
31 Aŋ iken burŋu Yuucip koowi aŋ iṭṭä ñooŋ, aŋ burŋu büücï ti yïmgä gïtï.
31 Tomaram, então, a túnica de José, mataram um cabrito, e tingiram a túnica no sangue.
32 Aŋ iken burŋu ŋerrä äcki wäyen aŋ kiini ogo, “Yooru gin'a kaññon ye. Yaanni batta a burŋu yen minneni yüünü?”
32 Enviaram a túnica de várias cores, mandando levá-la a seu pai e dizer-lhe: Achamos esta túnica; vê se é a túnica de teu filho, ou não.
33 Aŋ ŋïjï Yaagüüp, aŋ jaajjin ogo, “A burŋu minneni yeeni. A amgon kä gin kurkuŋgu yaajgonḍe yaŋkalaŋ. Minneni yeeni jiijtin gïtï aŋŋa pïlkä.”
33 Ele a reconheceu e exclamou: A túnica de meu filho! uma besta-fera o devorou; certamente José foi despedaçado.
34 Aŋ Yaagüüp buruŋgu yeeke jiiññe gïtï aŋ iiŋcin cuukul teye ti nüütï nüüjdüŋ yeene, aŋ nüüññü kä minneni yeene nïïnkä kä ḍiräk.
34 Então Jacó rasgou as suas vestes, e pôs saco sobre os seus lombos e lamentou seu filho por muitos dias.
35 Aŋ merkä yeeke oogen ke ṭulgu yeeke äätin ike lüüytü jok, aŋ ike yaakkä kä lüüynü jok, aŋ jaajjin ogo, “U'u ika bi ceeñä kä nüüjdüŋ ke ḍakä ti minneni yeeni ti käälok.” Aŋ wäyen weeŋŋä kä ike kä yaac.
35 E levantaram-se todos os seus filhos e todas as suas filhas, para o consolarem; ele, porém, recusou ser consolado, e disse: Na verdade, com choro hei de descer para meu filho até o Seol. Assim o chorou seu pai.
36 Aŋ wina mä Icämayiil Yuucip yääjgi Poṭïpaar Macïr. Ike a ḍuuŋgon kääygä yen yätkä Parahuun yaana a ḍuuŋgon tïïconi ye.
36 Os midianitas venderam José no Egito a Potifar, oficial de Faraó, capitão da guarda.

Ler em outra tradução

Comparar com outra

Estude este capítulo no WhatsApp

Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Gênesis 37, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.